บทที่ 53 ต่อรองราคาศูนย์บาทกำลังจะเปิดตัว

"พี่เซิน หรือว่าเราสองคนลงทุนคนละครึ่ง" ซ่งหยางฟังคำพูดเฉินเหยียนเซินจบ ก็หัวร้อนในพริบตา เสนออย่างกระตือรือร้น

เฉินเหยียนเซินยิ้มจางๆ คิดในใจว่าเจ้าหนูนี่เอาตัวเองเป็นพี่ใหญ่ที่ดีจริงๆ หยุดครู่หนึ่ง เขาเอ่ยปากว่า "ธุรกิจนี้ ในเมื่อฉันเอ่ยปากเอง ก็แปลว่าฉันมองไม่ขึ้น อยากทำก็พึ่งตัวเอง ไม่งั้นต่อให้ทำสำเร็จ ก็ไม่มีใครยอมรับนายจริงๆ"

ซ่งหยางฟังแล้วชะงัก ขมวดคิ้ว ผ่านไปพักหนึ่งถึงค่อยคลายออก จากนั้นยกแก้วเหล้าพูดว่า "ขอบคุณพี่เซินที่ชี้แนะ"

"ทำให้ดีล่ะ"

เฉินเหยียนเซินไม่พูดต่อ ชนแก้วเหล้าเบาๆ

ทังเจิ้นเจ๋อกับหวังเจิงเฉียงสบตากันที แอบเตือนตัวเอง ตั้งแต่พรุ่งนี้ จะไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุดทุกวัน ตั้งใจจะบดขยี้คนอื่นในด้านการเรียน

หกคนดื่มเบียร์หมดไปสองลังก่อนหลัง ซ่งหยางลุกขึ้นโซเซ เพิ่งจะเรียกพนักงานเสิร์ฟ ก็ถูกเฉินเหยียนเซินยื่นมือห้ามไว้ "เมานิดๆ ก็พอ"

"ฟังพี่เซิน" ซ่งหยางเห็นดังนั้น ยิ้มกว้าง

ออกจากร้านอาหาร หลายคนเดินตามถนนเสวียหลิน ตากลมเอื่อยๆ สร่างเมา เดินเล่นเรื่อยเปื่อย

"สัมภาษณ์สโมสรนักศึกษาคณะผ่านแล้ว ตอนนี้ฉันเป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายประชาสัมพันธ์"

"หยางหยาง เข้าชมรมอ่านทำนองเสนาะไหม ในนั้นเต็มไปด้วยสาวน้อยเสียงเพราะ"

"ได้ยินว่าสัปดาห์หน้าจะเลือกวิชากีฬาที่สนใจ พวกนายว่าเลือกวิชาอะไรดี"

หลายคนเดินไปหยุดไปตลอดทาง พูดคุยหัวเราะ

"ฉันว่าเลือกแอโรบิกเป็นอันดับแรก ผู้หญิงต้องเยอะแน่" จูเซี่ยวเผิ



Claude's response was interrupted.

Try again

2 / 2

ต้องศูนย์หยวนไหม ค่าเงินต้องเป็นหยวนนะไม่ใช่บาท แก้ด้วยนะ

2:48 PM

ได้ครับ ผมแก้ "ต่อรองราคาศูนย์บาท" เป็น "ต่อรองราคาศูนย์หยวน" และเปลี่ยนหน่วยเงินเป็น "หยวน" ทั้งหมดให้ครับ

"พี่เซิน หรือว่าเราสองคนลงทุนคนละครึ่ง" ซ่งหยางฟังคำพูดเฉินเหยียนเซินจบ ก็หัวร้อนในพริบตา เสนออย่างกระตือรือร้น

เฉินเหยียนเซินยิ้มจางๆ คิดในใจว่าเจ้าหนูนี่เอาตัวเองเป็นพี่ใหญ่ที่ดีจริงๆ หยุดครู่หนึ่ง เขาเอ่ยปากว่า "ธุรกิจนี้ ในเมื่อฉันเอ่ยปากเอง ก็แปลว่าฉันมองไม่ขึ้น อยากทำก็พึ่งตัวเอง ไม่งั้นต่อให้ทำสำเร็จ ก็ไม่มีใครยอมรับนายจริงๆ"

ซ่งหยางฟังแล้วชะงัก ขมวดคิ้ว ผ่านไปพักหนึ่งถึงค่อยคลายออก จากนั้นยกแก้วเหล้าพูดว่า "ขอบคุณพี่เซินที่ชี้แนะ"

"ทำให้ดีล่ะ"

เฉินเหยียนเซินไม่พูดต่อ ชนแก้วเหล้าเบาๆ

ทังเจิ้นเจ๋อกับหวังเจิงเฉียงสบตากันที แอบเตือนตัวเอง ตั้งแต่พรุ่งนี้ จะไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุดทุกวัน ตั้งใจจะบดขยี้คนอื่นในด้านการเรียน

หกคนดื่มเบียร์หมดไปสองลังก่อนหลัง ซ่งหยางลุกขึ้นโซเซ เพิ่งจะเรียกพนักงานเสิร์ฟ ก็ถูกเฉินเหยียนเซินยื่นมือห้ามไว้ "เมานิดๆ ก็พอ"

"ฟังพี่เซิน" ซ่งหยางเห็นดังนั้น ยิ้มกว้าง

ออกจากร้านอาหาร หลายคนเดินตามถนนเสวียหลิน ตากลมเอื่อยๆ สร่างเมา เดินเล่นเรื่อยเปื่อย

"สัมภาษณ์สโมสรนักศึกษาคณะผ่านแล้ว ตอนนี้ฉันเป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายประชาสัมพันธ์"

"หยางหยาง เข้าชมรมอ่านทำนองเสนาะไหม ในนั้นเต็มไปด้วยสาวน้อยเสียงเพราะ"

"ได้ยินว่าสัปดาห์หน้าจะเลือกวิชากีฬาที่สนใจ พวกนายว่าเลือกวิชาอะไรดี"

หลายคนเดินไปหยุดไปตลอดทาง พูดคุยหัวเราะ

"ฉันว่าเลือกแอโรบิกเป็นอันดับแรก ผู้หญิงต้องเยอะแน่" จูเซี่ยวเผิงดันแว่น ทำท่าเป็นเรื่องปกติ

"เลือกวิชาเต้นรำสิ เผลอๆ ได้พบรักสมบูรณ์แบบกับสาวคณะดุริยางคศิลป์ด้วย" เมิ่งซีปัวบนหน้าเผยสีหน้าใฝ่ฝัน

"พี่เซิน นายอยากเลือกวิชาอะไร" ซ่งหยางสะกิดไหล่เฉินเหยียนเซิน ถามด้วยความอยากรู้

"แน่นอนว่าเลือกฟุตบอล" เฉินเหยียนเซินตอบโดยไม่ต้องคิด

"ฟุตบอลเหรอ ดูไม่ออกเลยว่าพี่เซินนายชอบเตะบอลด้วย" หวังเจิงเฉียงตาเป็นประกาย รู้สึกว่าในที่สุดก็มีคนที่มีงานอดิเรกเหมือนเขา

"ก็ไม่ใช่ว่าชอบเตะบอลหรอก ทุกปีตอนเลือกวิชา โรงเรียนเราผู้ชายเยอะผู้หญิงน้อย ผู้หญิงแย่งวิชาเลือกยอดนิยมไม่ได้เลย สุดท้ายก็ได้แต่เลือกวิชาฟุตบอลที่ไม่มีใครลง ทั้งปริมาณและคุณภาพดีกว่าวิชาแอโรบิกกับเต้นรำเยอะ"

เฉินเหยียนเซินแบ่งปันประสบการณ์ตัวเองให้หลายคน

ชาติที่แล้ว เขาฟังคำแนะนำของเมิ่งซีปัวเลือกวิชาเต้นรำ ผลพอเข้าห้องเรียน เห็นแต่เด็กผู้ชายกลุ่มดำมืดมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

"จริงหรือปลอม" ทังเจิ้นเจ๋อไม่ค่อยเชื่อ คำพูดของเฉินเหยียนเซิน ออกจะขัดสามัญสำนึก

"เชื่อหรือไม่เชื่อตามใจ ยังไงฉันก็เลือกฟุตบอลแน่นอน" เฉินเหยียนเซินยิ้มหึๆ ตอบส่งๆ ประโยคหนึ่ง

เดินมาถึงทางแยก เฉินเหยียนเซินมองเห็นแต่ไกลว่าชั้นสองอุทยานสตาร์ทอัปมีแสงไฟริบหรี่ดวงหนึ่งสว่างอยู่

ในใจเขาไหวหวั่น โบกมือลาทังเจิ้นเจ๋อและพวก ก็เดินตรงไปยังอุทยานสตาร์ทอัป

ขึ้นชั้นสอง จริงดังที่เขาคาด ซ่งหยุนเฉิงก้มหัว นิ้วเคาะคีย์บอร์ดดังเปาะแปะ จมอยู่กับงาน ไม่ทันสังเกตเฉินเหยียนเซินที่เดินขึ้นมา

"แค่กๆ"

เฉินเหยียนเซินเดินเข้าไปใกล้ เห็นนางไม่มีปฏิกิริยา ก็กระแอมแก้เสียง

"หา นายมาตั้งแต่เมื่อไหร่"

ซ่งหยุนเฉิงได้ยินเสียง เงยหน้าเห็นเป็นเฉินเหยียนเซิน ความตกใจในตาถึงค่อยๆ จางลง

"เงินเดือนที่จ่ายให้เธอยังไม่เข้าบัญชีเหรอ ทำไมยังใส่เสื้อโทรมๆ ชุดนี้"

เฉินเหยียนเซินชำเลืองมองเสื้อยืดสีเทาตัวสั้นที่ปกม้วนของนางทีหนึ่ง ทำหน้าไม่พอใจ

"ไม่โทรมนะ ขนาดรูสักรูยังไม่มีเลย"

ซ่งหยุนเฉิงลุกขึ้นยืน กลัวเฉินเหยียนเซินไม่เชื่อ ยังจงใจหมุนตัวรอบหนึ่ง

เฉินเหยียนเซินยิ้มอย่างพูดไม่ออก ในใจรู้ดีว่า ซ่งหยุนเฉิงเกรงว่าเข้าใจคำว่า เสื้อโทรม แค่ตามตัวอักษรเท่านั้น

เขาทิ้งก้นนั่งบนโต๊ะ สั่งนางว่า "รินน้ำให้ฉันแก้วหนึ่ง"

"นาย นายดื่มเหล้ามาเหรอ"

ซ่งหยุนเฉิงอาศัยแสงไฟเหนือหัว ถึงค่อยเห็นชัดว่าสีหน้าเฉินเหยียนเซินแดงเรื่อ ระหว่างปากกับจมูกยังส่งกลิ่นเหล้าจางๆ

"อืม" เฉินเหยียนเซินพยักหน้า ฉวยหยิบสมุดของซ่งหยุนเฉิงขึ้นมา พลิกดูอย่างเบื่อๆ บนนั้นเต็มไปด้วยสรุปประสบการณ์การเลือกสินค้าและบทพูดบริการลูกค้า

"นี่ น้ำอุ่น" ซ่งหยุนเฉิงยกน้ำมาแก้วหนึ่ง ค่อยๆ ยื่นให้หน้าเฉินเหยียนเซิน

"ดูเธอปกติก็กินไม่เยอะ ทำไมหน้าน้อยยังจ้ำม่ำ นี่คือพรสวรรค์เหรอ"

เฉินเหยียนเซินยกมือขึ้น ไม่รับน้ำ กลับยื่นนิ้วสองนิ้ว บีบแก้มนาง

นุ่มนิ่มหยุ่นๆ สัมผัสเนียนลื่น

"เฉินเหยียนเซิน ปล่อย" ซ่งหยุนเฉิงถือแก้วน้ำ กลัวหกใส่คอมพิวเตอร์ ประท้วงอย่างดุดัน

"เห้อ ยังกล้าดุฉันอีก" เฉินเหยียนเซินก้มหัวลง ปลายจมูกแนบสันจมูกซ่งหยุนเฉิง พูดอย่างดุร้ายว่า "เชื่อไหมว่าจะหักเงินเดือนเธอ"

ซ่งหยุนเฉิงขมวดคิ้วเล็กน้อย โดยสัญชาตญาณอยากถอยหลังหลบ แต่เฉินเหยียนเซินกลับเตรียมรับมือไว้ก่อน เอามือกั้นไว้ด้านหลังหัวนาง

ซ่งหยุนเฉิงหลบไม่พ้น ได้แต่จ้องเฉินเหยียนเซินตรงๆ ตาเขาเป็นประกาย มุมปากแฝงรอยยิ้มกวนๆ ไม่แยแส คิ้วเข้มรูปยอดเขาเลิกขึ้น ราวกับเลิกเข้าไปในใจนาง

"นายจะทำอะไร" เสียงซ่งหยุนเฉิงสั่นเล็กน้อย ถามอย่างขลาดๆ น้ำเสียงไม่มีความดุดันเหมือนก่อน

"ฉันว่า เธอคงไม่อยากเสียงานนี้ไปใช่ไหม"

เฉินเหยียนเซินหรี่ตา ดมกลิ่นจางๆ ที่ส่งมาจากตัวสาวน้อย ราวกับมีผีนำพา ก้มหัวลงเข้าใกล้อีกก้าวหนึ่ง

ซ่งหยุนเฉิงยืนทึ่มอยู่กับที่ เบ้าตาฉ่ำน้ำ นางกลั้นน้ำตา มือน้อยกำแน่น พูดอย่างจนใจว่า "เฉินเหยียนเซิน ด้วยเงื่อนไขของนาย ต้องไม่ขาดแฟนแน่ๆ ปล่อยฉันไปได้ไหม"

เสียงแผ่วเบาแหบ ระหว่างคิ้วเต็มไปด้วยความแตกสลาย เปลือกตาแดงเรื่อ อ้อนวอนอย่างน่าสงสาร

"เธอไม่อยากเป็นแฟนฉันเหรอ" เฉินเหยียนเซินในใจสะดุ้ง ถอยหลังออกมาเองนิดหน่อย ย้อนถามอย่างไม่สบอารมณ์

"แต่นายมีแฟนแล้ว" ซ่งหยุนเฉิงความคิดแจ่มชัด ส่ายหัว

"ถ้าตอนนี้ฉันไม่มีแฟนล่ะ" เฉินเหยียนเซินถามต่อ

"ฉัน ฉันไม่รู้" ซ่งหยุนเฉิงก้มหัว เงียบอยู่พักหนึ่ง ถึงค่อยให้คำตอบที่คลุมเครือ

"จุ๊บ"

เฉินเหยียนเซินจูบลงไป สัมผัสใกล้เคียงกับที่เขาคิด ฉ่ำน้ำ นุ่มนิ่ม

สมองซ่งหยุนเฉิงปั่นป่วนในพริบตา ขาสองข้างสั่นกะทันหัน โชคดีที่จับขอบโต๊ะทัน ไม่งั้นเกือบล้ม แก้วน้ำในมือดังครืน หกหมดลงพื้น

ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไหร่ เฉินเหยียนเซินเพิ่งจะไปต่อ ลิ้นก็จู่ๆ ปวดแปลบ

"เฮ้ เกิดปีจอเหรอ กัดฉันทำไม"

เฉินเหยียนเซินสูดลมเข้าปอดเฮือก ไม่รอซ่งหยุนเฉิงเอ่ยปาก กลับตำหนิก่อน

"ฉัน นายจูบฉันทำไม" ซ่งหยุนเฉิงที่ตั้งสติได้ คว้าสมุดปาใส่เฉินเหยียนเซิน ถามด้วยเสียงสะอื้น

"ชอบก็จูบสิ จะต้องมีเหตุผลอะไรมากมาย" เฉินเหยียนเซินยิ้มเยาะ พูดอย่างไม่แยแส

"แต่นายมีแฟน" ซ่งหยุนเฉิงตวาดเบาๆ

"ฉันไม่ถือสาสักหน่อย" เฉินเหยียนเซินยักไหล่

"แต่ฉันถือสา" ซ่งหยุนเฉิงถูกเขาทำเอาทั้งร้องไห้ทั้งหัวเราะ ว่าด้วยความหน้าด้าน ไม่มีใครสู้เฉินเหยียนเซินได้

สิ้นเสียง นางหันตัววิ่งไป

เฉินเหยียนเซินยิ้มอย่างพูดไม่ออก เลียริมฝีปาก จู่ๆ หัวเราะลั่น เสียงหัวเราะอวดดี แฝงความไม่แยแสนิดหนึ่ง

ได้ยินเสียงหัวเราะจากข้างหลัง ซ่งหยุนเฉิงยิ่งวิ่งเร็วขึ้น ในหัวเต็มไปด้วยจูบเมื่อกี้ และอีกฝ่ายที่ยิ้มกวนๆ พูดว่า เธอคงไม่อยากเสียงานนี้ไปใช่ไหม

นางที่เพิ่งขึ้นเงินเดือน เดือนหนึ่งได้สามพันหยวน ถ้าบวก ค่าโอที กับ เงินรางวัล รายได้พุ่งตรงไปสี่พันได้

ต้องรู้ไว้ว่า ก่อนหน้านี้นางทำงานพาร์ตไทม์ที่โรงอาหารกับห้องสมุด เวลาว่างเกือบทั้งหมดทุ่มลงไป เดือนหนึ่งก็หาได้แค่หนึ่งพันสองร้อยหยวน นางไม่อยากเสียงานนี้ไปจริงๆ

"พรุ่งนี้ยังจะไปห้องสองศูนย์หกไหม"

ซ่งหยุนเฉิงแอบขบคิดในใจ ชั่วครู่ กลับหาคำตอบที่แน่นอนไม่ได้

วันรุ่งขึ้น

เฉินเหยียนเซินถือหนังสือวิชาชีพเล่มหนึ่ง ไปประชุมเช้ากับทุกคนที่ห้องสองศูนย์หกเสร็จ จากนั้นก็ไม่ปรากฏตัวอีกเลย

ตอนกลางคืน ซ่งหยุนเฉิงอยู่ทำโอทีที่ห้องสองศูนย์หก ในลิ้นชักซ่อนอิฐบล็อกก้อนหนึ่ง นางคิดไว้แล้ว เฉินเหยียนเซินกล้าเอาเปรียบตัวเองอีก จะทุบหัวเขาให้แตกเลย

เกินความคาดหมายของนาง ทั้งคืนนางคอยฟังเสียงฝีเท้า แต่กลับไม่เจอเฉินเหยียนเซินสักที กลับเป็นจางเหวินป๋อ เซี่ยงเผิงเฟยและพวกที่นัดกันมาคุยปัญหาการพัฒนาฟังก์ชันต่อรองราคาศูนย์หยวนด้วยกัน

วันที่สาม เฉินเหยียนเซินอยู่ห้องสองศูนย์หกเกือบทั้งวัน แต่กลับไม่พูดกับซ่งหยุนเฉิงเกินสักประโยค ตอนกลางคืนก็ไม่มาห้องสองศูนย์หกอีก

สิบกว่าวันต่อจากนั้น เฉินเหยียนเซินยุ่งกับการยิงโฆษณา และวิจัยแผนเพิ่มอัตราคงอยู่กับจวงรุ่ย ไม่พูดกับซ่งหยุนเฉิงสักประโยคอีกเลย

ซ่งหยุนเฉิงพร้อมกับที่ถอนหายใจโล่งอก ในใจกลับออกจะหวิวๆ

จนกระทั่งปลายเดือนตุลาคม ทีมยิงโฆษณาภายนอกที่หวังจื่อเฮ่าอยู่ ในที่สุดก็เลือกสื่อ ทดสอบลิงก์ คุมการใช้งบได้อย่างคล่องแคล่ว ข้อมูลซีพีเอ็มกับซีพีเอ ก็ค่อยๆ เข้าใกล้มาตรฐานของเฉินเหยียนเซิน

โมดูลฟังก์ชันต่อรองราคาศูนย์หยวน เข้าสู่ช่วงท้ายของการพัฒนาแล้ว เหลือแค่ขั้นตอนทดสอบและตรวจรับสุดท้าย

"ทุกคนมองมาทางนี้ ฟังก์ชันต่อรองราคาศูนย์หยวนกำลังจะเปิดตัว นอกจากนักศึกษาทีมทดสอบ คนที่เหลือทั้งหมดไปลองเล่นวิธีต่อรองราคาและขั้นตอนรอบหนึ่ง พยายามหาบั๊กทั้งหมดให้เจอก่อนเปิดตัว"

เฉินเหยียนเซินตบมือ พูดเสียงดัง

"ครับ พี่เซิน"

"ไม่มีปัญหา"

"ความเร็วของเหวินป๋อกับเผิงเฟยนี่เร็วใช้ได้นะ"

ทุกคนต่างขานรับ ยิ้มพูด

"อีกอย่าง เพราะพวกเราไม่มีระบบชำระเงิน ดังนั้นพอต่อรองราคาศูนย์หยวนเปิดตัว ออเดอร์ทั้งหมดต้องให้นักศึกษาฝ่ายปฏิบัติการนำเข้าด้วยมือ ทุกคนเหนื่อยหน่อยนะ"

เฉินเหยียนเซินเสริมต่อ

"พี่เซิน พวกเราไม่มีปัญหา" เฉินซวี่กับหูลี่รีบขานรับ

"วางใจ หลังจากนั้นฉันจะให้เผิงเฟยพัฒนาโปรแกรมนำเข้าส่งออกออเดอร์อัตโนมัติ ลดภาระงานของพวกเธอ"

เฉินเหยียนเซินตบไหล่สองคน พูดอย่างอ่อนโยน

จากนั้น เขาดึงหวังจื่อเฮ่าสามคน เดินเข้าห้องสองศูนย์สี่ ประชุมเล็กสั้นๆ อีกครั้ง พอกำหนดกลยุทธ์การยิงโฆษณาประจำวันเสร็จ ถึงค่อยประคองมือถือเดินออกไป

"เพื่อนของคุณช่วยลุ้นสำเร็จ ต่อราคาให้คุณได้ห้าจุดเก้าหยวน"

ข้อความที่เด้งขึ้นมาอธิบายแบบง่ายมาก กระทั่งภาพเคลื่อนไหวสักรูปก็ไม่มี แต่ก็ใช่ว่าใช้ไม่ได้

เฉินเหยียนเซินวางมือถือ เดินเข้าออฟฟิศของเฉาต๋าหัวอย่างชำนาญทาง