บทที่ 72 คำขอร่วมมือของเอเชียมาซอน

แกนหลักของแผนฝูหลี่เถาสองจุดศูนย์ คือการปรับเปลี่ยนจากเว็บไกด์ช็อปปิ้งแบบเครื่องมือ ไปเป็นผู้ให้บริการขายแบรนด์พิเศษ ส่วนการค้นหาและเงินคืนจากห้างก็แปรเป็นโมดูลฟังก์ชันพื้นฐานของผลิตภัณฑ์

เฉินเหยียนเซินผลักดันแผนนี้มีข้อดีสามข้อ หนึ่งคือร่วมมือกับแบรนด์ได้ตรงๆ ลดการพึ่งพาแพลตฟอร์มอีคอมเมิร์ซ สองคือนำหน้าในเชิงโมเดล บรรเทาแรงกดดันการแข่งขันจากคู่แข่ง สามคือยกระดับการทำกำไร ได้ผลตอบแทนความร่วมมือที่หลากหลายขึ้น

เอาแค่กิจกรรมกลุ่มซื้อแบรนด์เหม่ยเท่อซือครั้งนี้ นอกจากส่วนต่างค่าคอม เขายังหารายได้จากตำแหน่งโฆษณาก้อนงามได้อีก

อีกอย่าง เงินมัดจำก็มีรายได้แฝง สะสมทีละน้อยรวมเป็นกอง พอร้านค้าที่เข้าร่วมเกินหลายพันร้าน ร้านละสิบหมื่น จำนวนสุดท้ายก็ถึงหลายร้อยล้านได้

"พี่เซิน หน้าบ้านกับหลังบ้านจัดการเสร็จหมดแล้ว รอกิจกรรมแบรนด์เหม่ยเท่อซือจบลงจอ พวกเราก็สลับไปเวอร์ชันสองจุดศูนย์ได้ แสดงฝูหลี่เถาโฉมใหม่ให้ผู้ใช้เห็น"

จวงรุ่ยได้ยินคำสั่งเฉินเหยียนเซิน ลุกขึ้นตอบ

"เที่ยงคืนวันที่สามเดือนธันวาคม สลับสไตล์ยูไอตรงเวลา ยังเหลือไม่ถึงห้าวัน หูลี่ สวีคุน สินค้าวินาทีจำกัดจำนวนของซูเปอร์รีเทิร์นรอบแรก ต้องเตรียมให้ครบ ข้อกำหนดต่ำสุดของฉันคือร้อยรายการ"

เฉินเหยียนเซินพยักหน้า พูดกับจวงรุ่ยเสร็จ ก็เดินไปฝั่งทีมปฏิบัติการ กำชับอย่างจริงจัง

"ครับ พี่เซิน ตอนนี้ปัญหาคือ หมวดหมู่ส่วนใหญ่กระจุกที่เสื้อผ้าและเครื่องใช้เบ็ดเตล็ดกับเครื่องใช้ไฟฟ้าขนาดเล็ก ความหลากหลายไม่พอ เอาสินค้าในพูลมารวมจำนวนได้ไหม" หูลี่คิดสักหน่อย พูดอย่างลังเล

"ไม่ได้ สินค้าซูเปอร์รีเทิร์น ต้องผ่านขั้นตอนเลือกสินค้าส่งตัวอย่าง เธอช่วยผู้ใช้คุมคุณภาพให้ดี แบบนี้ผู้ใช้ถึงจะเชื่อใจฝูหลี่เถา" เฉินเหยียนเซินส่ายหัว ปฏิเสธข้อเสนอนี้

"ได้ ฉันเข้าใจแล้ว" หูลี่พยักหน้ารับ

ปริมาณงานนี้ไม่น้อยจริง อีกทั้งเฉินซวี่กับจางอี้เฟิงยังไปทำงานต่างเมือง ทีมปฏิบัติการเหลือแค่สี่คน ทั้งต้องเลือกสินค้าและส่งสินค้า ทั้งต้องประสานหาร้านค้า เจรจาความร่วมมือกลุ่มซื้อแบรนด์ ยุ่งจนเท้าไม่ติดพื้นจริงๆ

"วางใจ เดี๋ยวฉันให้สวีตันประกาศรับสมัครงาน ต่อไปงานเลือกสินค้ามอบให้คนใหม่ เรื่องประสานร้านค้ามอบให้ฝ่ายธุรกิจทำ เธอกับสวีคุนรับผิดชอบตรวจคุณสมบัติร้านค้าและแบรนด์ คัดสรรสินค้ากิจกรรมที่ดีที่สุดให้ผู้ใช้"

เฉินเหยียนเซินยิ้มน้อยๆ ปลอบเสียงเบา

สวีตันเป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคลที่รับมาคราวก่อน เรียนสาขาการจัดการทรัพยากรบุคคล ไว้ผมยาวลอน ปกติชอบแต่งตัวสไตล์สาวเฮี้ยบ เป็นที่ชื่นชอบของเพื่อนฝ่ายเทคนิค เฉินเหยียนเซินจึงเก็บนางไว้

กลับที่นั่ง เฉินเหยียนเซินเปิดหน้าแรกฝูหลี่เถา ส่วนเงินคืนจากห้าง ตอนนี้มีแค่เถาเป่า จิงตง และเว็บไพไพ ฝูหลี่เถาถึงจะมีชื่อเสียงบ้างแล้ว แต่ในสายตาอีคอมเมิร์ซรวมที่ยอดขายปีละหลายสิบหมื่นล้านพวกนั้น ก็ยังเป็นตัวเล็กๆ

ที่มาขอร่วมมือล้วนเป็นเว็บอีคอมเมิร์ซเฉพาะทางอย่างเมิ่งปาซา ม่ายเปาเปา และเล่อเฟิงหวั่ง ยอดขายปีหนึ่งของพวกมันยังสู้ฝูหลี่เถาไม่ได้ เปิดปากก็อัตราค่าคอมหนึ่งเปอร์เซ็นต์

นี่ตกลงเอาเขาเป็นคนโง่ หรือเอาเขาเป็นขอทานไล่ส่ง

เฉินเหยียนเซินไม่สนใจคนกลุ่มนี้เลย เงินหากำไรได้น้อย หรือกระทั่งไม่หากำไรก็ได้ แต่เด็ดขาดต้องไม่คุกเข่าหากำไร นอนหากำไรยกเว้น

หึ่งๆๆ

ในตอนที่เขากำลังเหม่อ มือถือบนโต๊ะดัง เขาหยิบขึ้นมาดู เป็นเบอร์แปลกหน้า ขบคิดสักครู่ ก็ยังกดปุ่มรับสาย

"สวัสดีครับ ขอถามว่าคุณเฉินเหยียนเซินใช่ไหม ผมฮอลลิสฝ่ายช่องทางเอเชียมาซอน อยากคุยกับบริษัทคุณเรื่องความร่วมมือเงินคืนจากห้าง"

คนปลายสายพูดเข้าเรื่องตรงๆ

เอเชียมาซอนเหรอ

ในปีสองพันสิบ ขนาดของเอเชียมาซอนสู้เถาเป่า จิงตงไม่ได้ แต่เทียบกับเมิ่งปาซา ม่ายเปาเปาพวกนี้ ก็ยังแกร่งกว่าหลายสิบเท่า

ได้ยินคำนี้ เฉินเหยียนเซินเกิดความสนใจบ้าง

"อัตราค่าคอมให้ได้เท่าไหร่"

เฉินเหยียนเซินถามตรงๆ ความอดทนเขาถูกฝ่ายธุรกิจหลายร้านก่อนหน้าเผาผลาญไปหมดแล้ว ถ้าไม่ถึงที่เขาคาดหวัง เขาไม่อยากเสียเวลา

"เอ่อ ท่านเฉิน อัตราค่าคอมที่แน่ชัดต้องกำหนดตามหมวดหมู่ แต่ผมรับรองได้ ต่ำสุดเริ่มที่สามเปอร์เซ็นต์"

ฮอลลิสชะงัก เขาไม่คิดว่าเฉินเหยียนเซินจะตรงขนาดนี้ หยุดครู่หนึ่ง ก็พูดต่อ

รอยยิ้มที่มุมปากเฉินเหยียนเซินค่อยๆ ผุดขึ้น สามเปอร์เซ็นต์ยังพอคุยได้ ยอดขายร้อยล้านได้สามร้อยหมื่น คืนให้ผู้ใช้ครึ่งหนึ่ง เขายังหาได้ร้อยห้าสิบหมื่น บวกเงินรางวัลลูกค้าใหม่ กำไรขั้นต้นสองเปอร์เซ็นต์ยังไงก็มี

มีเงินหากำไร น้ำเสียงเฉินเหยียนเซินก็นุ่มลงบ้าง

สองคนคุยกันสิบกว่านาที ตกลงรายละเอียดการพบกันเสร็จ เขาถึงค่อยวางสาย

พออีกฝ่ายส่งแม่แบบสัญญามา เฉินเหยียนเซินให้ฝ่ายกฎหมายตรวจก่อนรอบหนึ่ง ยืนยันว่าไม่มีกับดัก เขาถึงค่อยเคาะโต๊ะ มองซ่งหยุนเฉิงฝั่งตรงข้ามพูดว่า "ไปทำงานต่างเมืองที่เยียนจิง คืนนี้ไปเลย"

"ฉันเป็นนักออกแบบยูไอ ไม่ใช่... ค่ะ เจ้านาย เดี๋ยวฉันกลับหอพักเก็บของ"

ซ่งหยุนเฉิงเพิ่งจะโต้แย้ง ก็เห็นเฉินเหยียนเซินยิ้มร้ายพูดเสียงเบาว่า หักเงินเดือน นางรีบเปลี่ยนคำพูด ปากยื่นรับปาก

"แต่ดูสีหน้าเธอไม่ค่อยเต็มใจนะ หรือให้สวีตันรับสมัครรอบนี้ ช่วยฉันรับผู้ช่วยสักคน"

เฉินเหยียนเซินยกมุมคิ้ว ทำหน้ายิ้มไม่ยิ้มพูด

"เจ้านาย ไม่จำเป็นจริงๆ ฉันคนเดียวทำงานสองงาน ยังช่วยคุณประหยัดเงินได้ก้อนหนึ่งด้วย" ซ่งหยุนเฉิงยิ้มแห้งเสียงหนึ่ง

ก่อนหน้านี้ นางควบหัวหน้าทีมบริการลูกค้าและทีมปฏิบัติการ เฉินเหยียนเซินขึ้นเงินเดือนนางจากสองพันเป็นสามพัน ต้นเดือนขึ้นเป็นสามพันห้าอีก รวมค่าโอทีกับเงินรางวัล รายได้เดือนหนึ่งจวนห้าพันบาทแล้ว

นางกลัวเฉินเหยียนเซินหักเงินเดือนจริงๆ

เฉินเหยียนเซินยิ้มน้อยๆ เรียกสวี่ซิงซิงมาช่วยจองตั๋วเครื่องบิน พูดข้อกำหนดเสร็จ ก็หันตัวลงข้างล่าง เดินไปยังห้องศูนย์สี่หนึ่งแปด

สวี่ซิงซิงมองแผ่นหลังเฉินเหยียนเซิน แล้วชำเลืองมองซ่งหยุนเฉิง นางรู้สึกตลอดว่า ความสัมพันธ์ระหว่างเฉินเหยียนเซินกับซ่งหยุนเฉิงไม่ธรรมดา ไม่งั้นทำไมไปทำงานต่างเมืองทุกครั้งถึงพาซ่งหยุนเฉิงไป

แน่นอน คำพูดของเฉินเหยียนเซินก็มีเหตุมีผลอยู่

ครั้งแรกไปเพนกวิน เขาต้องการผู้ช่วยหญิงที่เข้าใจสินค้า ในทีมมีแค่ซ่งหยุนเฉิงเหมาะ ตอนนั้นสวี่ซิงซิงเพิ่งเข้างาน ครั้งที่สองบอกว่าซ่งหยุนเฉิงประสบการณ์เยอะ คราวนี้ก็เจาะจงให้ซ่งหยุนเฉิงไปด้วย

สวี่ซิงซิงในใจไม่ยอม ก็แค่ไปทำงานต่างเมืองครั้งเดียวเอง ทำไมถึงกลายเป็นประสบการณ์เยอะ

ชั่วโมงต่อมา

เฉินเหยียนเซินลากกระเป๋าเดินทาง เดินไปนอกโรงเรียนไปพลาง ถือมือถือดูความคืบหน้ายอดขายเหม่ยเท่อซือไปพลาง

จากวันที่ยี่สิบแปดถึงบ่ายสี่โมงวันที่ยี่สิบเก้า ยอดขายสะสมสามสิบชั่วโมง ผลผลิตรวมของกลุ่มซื้อแบรนด์เหม่ยเท่อซือคือสองพันเก้าร้อยสี่สิบเจ็ดหมื่น

เทียบกับเมื่อวาน อัตราการเติบโตชะลอลงมาก สามวันกิจกรรมลงมา ยอดขายสุดท้ายเกรงว่าทะลุได้แค่สามพันหมื่น

แต่ตัวเลขนี้ ในวงการอีคอมเมิร์ซปีสองพันสิบก็ระเบิดพอแล้ว จากโทรศัพท์เชิญร่วมมือที่ไม่ขาดสายก็มองออก

"รอเวอร์ชันฝูหลี่เถาสองจุดศูนย์เปิดตัว ยอดขายซูเปอร์รีเทิร์นเสถียร การเจรจาร่วมมือระดับนี้ มอบให้ผู้จัดการช่องทางก็พอ"

เฉินเหยียนเซินแอบคิด

เหลียงโหย่วจื้อของเว็บไพไพความสามารถใช้ได้ ครั้งก่อนเขาเจรจาแตกหักกับเจิ้งชุนปิน แต่ไม่ได้ตัดการติดต่อกับเหลียงโหย่วจื้อ

จากการคุยเล่น เขารู้ว่า เหลียงโหย่วจื้อที่ดูอายุยี่สิบเจ็ดยี่สิบแปด ที่จริงอายุสามสิบสามแล้ว

เคยทำตำแหน่งฝ่ายธุรกิจ ฝ่ายหาร้านค้าช่องทางที่อี้ชวี่และเอเชียมาซอนมาก่อนหลัง ต้องรู้ว่า ปีกำเนิดอีคอมเมิร์ซในประเทศห่างจากตอนนี้แค่สิบเอ็ดปี เหลียงโหย่วจื้อนับเป็นทหารผ่านศึกอีคอมเมิร์ซรุ่นแรกของอินเทอร์เน็ตเต็มขั้น

เฉินเหยียนเซินก็อยากดึงตัว แต่ดึงไม่ไหวเลย หนึ่งคือเพนกวินให้สวัสดิการสูง ผู้ชายวัยกลางคนทำงาน เลี้ยงครอบครัวเป็นจุดประสงค์อันดับแรก สองคือเพดานโมเดลฝูหลี่เถาต่ำ คนเขามองไม่ขึ้น

ฉากในนิยายที่พระเอกวาดวิมานในอากาศส่งๆ คนอื่นก็ตามอย่างมอบกายถวายชีวิต ในความจริงไม่มีอยู่เลย

ยังไงเฉินเหยียนเซินก็ไม่เคยเจอ

ธรรมชาติมนุษย์เป็นสากล ถ้าอยากดึงบุคลากรจริงๆ ให้เงินถึงเป็นแค่พื้นฐานที่สุด โปรเจกต์มีอนาคตไหม อนาคตมีผลตอบแทนเท่าไหร่ พวกนี้ต่างหากเป็นกุญแจ

มาถึงประตูโรงเรียน เฉินเหยียนเซินโบกแท็กซี่คันหนึ่ง วางสัมภาระเสร็จก็นั่งเบาะหลังรถ

"คนขับ รบกวนรอสักครู่ ยังมีอีกคน ไปสนามบินเผิงเฉิง"

เฉินเหยียนเซินมองไปทางโรงเรียนที จากนั้นอธิบายกับคนขับ

คนขับแท็กซี่เพิ่งจะพูดว่า ฉันจะรอตาเธอ แต่พอได้ยินจุดหมายเป็นสนามบินเผิงเฉิงที่อยู่ห่างไปร้อยกว่ากิโลเมตร ก็รีบยิ้มแย้มพูดว่า "ได้เลย ไม่ต้องรีบ"

ไม่นานนัก ซ่งหยุนเฉิงสะพายเป้สีเหลืองดินใบนั้น ปรากฏในสายตา หน้าน้อยแดงเรื่อ

"เธอซื้อกระเป๋าเดินทางสักใบไม่ได้เหรอ" เฉินเหยียนเซินถาม

"เป้ไม่ขาด ยังใช้ได้นี่" ซ่งหยุนเฉิงตอบ

"ขึ้นรถเถอะ"

เฉินเหยียนเซินถอนหายใจ สั่งคนขับว่า "ไปหัวเม่าก่อนสักรอบ"

"ไม่ต้องเสียเวลา ฉันสะพายอันนี้ก็ดีอยู่แล้ว" ซ่งหยุนเฉิงโบกมือ ปฏิเสธอย่างเด็ดขาด

เฉินเหยียนเซินไม่สนใจนาง ตบเบาะคนขับ ส่งสัญญาณให้อีกฝ่ายฟังการจัดการของเขา

คนขับยิ้มน้อยๆ นึกว่าสองคนเป็นคู่รัก เหยียบคันเร่งขับรถไปหน้าหัวเม่า

เฉินเหยียนเซินลงรถ ให้คนขับรอที่ทางแยก

เขาพาซ่งหยุนเฉิงเดินเข้าโถงชั้นหนึ่ง ใช้เวลาสามนาทีเลือกกระเป๋าเดินทางสีขาวใบหนึ่ง จากนั้นเดินไปจุดบริการเทเลคอม หันมามองซ่งหยุนเฉิงว่า "เอามือถือมาให้ฉัน"

"นายจะทำอะไร" ซ่งหยุนเฉิงทำหน้าฉงน

"เปลี่ยนมือถือให้เธอ อย่าบอกนะว่าพรุ่งนี้เจรจาร่วมมือตอนแลกช่องทางติดต่อกับคน เธอยังจะควักมือถือก๊อปนี้ออกมา ที่เธอเสียคือหน้าตาฉัน"

เฉินเหยียนเซินคว้ามือถือนาง โยนไว้หน้าเคาน์เตอร์ พูดกับเจ้าหน้าที่ว่า "รบกวนช่วยตัดซิมการ์ดให้ผมหน่อย ขอบคุณ"

พูดพลาง เขาก็เอามือถือแอปเปิลโฟร์ที่ทิ้งไว้ว่างหลายเดือนวางบนโต๊ะ

ช่องซิมของแอปเปิลโฟร์ต่างจากมือถือกระแสหลักในประเทศ ต้องตัดซิมการ์ดให้เล็กลงรอบหนึ่งถึงจะได้

เจ้าหน้าที่ฟังแล้วพยักหน้า หยิบเครื่องมือช่วยตัดซิม ทั้งกระบวนการไม่ถึงสามสิบวินาที

เฉินเหยียนเซินหยิบซิมการ์ดขึ้นมา เสียบเข้าช่องแล้วยื่นให้ซ่งหยุนเฉิง

"ขอบคุณ" ซ่งหยุนเฉิงไม่รู้จะพูดอะไรดีชั่วขณะ นางรู้ในใจว่า เหตุผลเฉินเหยียนเซินดูเหมือนมีน้ำหนักอยู่บ้าง แต่พูดถึงที่สุด ก็ยังเป็นการให้มือถือใหม่มูลค่าหกพันบาทกับนางอยู่ดี

"ขอบคุณบ้าอะไร นี่เป็นมือถือทำงาน วันลาออกต้องคืนฉัน" เฉินเหยียนเซินยกมุมคิ้ว หึเสียงหนึ่ง

จากนั้น

จากนั้น สองคนออกจากหัวเม่าขึ้นรถ ตลอดทางขรุขระ จนกระทั่งสองทุ่มถึงค่อยถึงสนามบินเผิงเฉิง

พวกเขาทำเรื่องเช็กอินเสร็จ ผ่านจุดตรวจความปลอดภัย กินข้าวเย็นที่สนามบินก่อน จากนั้นก็นั่งรอที่โซนรอขึ้นเครื่อง

เฉินเหยียนเซินยืนหน้าผนังกระจก โทรหาเหลียงโหย่วจื้อสายหนึ่ง เขาเคยทำงานฝ่ายช่องทางเอเชียมาซอนมาก่อน อย่างน้อยน่าจะรู้จักผู้รับผิดชอบคนปัจจุบันบ้าง

ทำความเข้าใจข้อมูลคู่เจรจาล่วงหน้า ย่อมเป็นผลดีต่อผลการพบกันพรุ่งนี้

หลังคุยกันพักหนึ่ง เฉินเหยียนเซินหรี่ตา จ้องรันเวย์ไกลๆ คิดในใจว่า มิน่าถึงติดต่อมาเอง ที่แท้อยากเอาฉันเป็นแกะอ้วนเชือด

เดินช่องทางอีกฝ่าย พอเชื่อมต่อเงินคืนจากห้างเอเชียมาซอน ฝูหลี่เถาก็ต้องให้ค่าหัวคิวผู้จัดการฝ่ายช่องทางห้าเปอร์เซ็นต์ เงินคืนร้อยหมื่น อีกฝ่ายได้ห้าหมื่น พันหมื่นก็ได้ห้าสิบหมื่น

เฉินเหยียนเซินหึเย็นเสียงหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจมาก

ค่าหัวคิวห้าเปอร์เซ็นต์อยู่ในขอบเขตที่ใจเขารับได้ นี่ก็นับเป็นกฎใต้ดินของวงการ จ่ายเงินสะเดาะเคราะห์ อีกฝ่ายทำงานก็พอ