บทที่ 147 ระบบถ่ายทอดสดม่านฟ้า (22)

[ได้ยินว่าราชสำนักกำลังสร้างสถานีไปรษณีย์รึ? จะเสร็จเมื่อไหร่กันนะ? ข้าอยากส่งของดีจากเมืองหลวงไปให้ท่านอาที่อยู่ชายแดนเสียหน่อย แล้วก็อยากถามท่านอาด้วยว่าที่นั่นมีเนื้อแกะสดๆ ขายไหม? เห็นท่านโหน่วน้อยกินอย่างเอร็ดอร่อยแล้ว ข้าก็ชักอยากจะลองชิมเนื้อวัวเนื้อแกะจากนอกด่านดูบ้าง คิดถึงสมัยก่อน...] [ราชสำนักกำลังสร้างสถานีไปรษณีย์? เรื่องจริงรึเปล่า? เหมือนกับพัสดุด่วนในแดนสวรรค์ไหม? คนธรรมดาที่ไม่ใช่ข้าราชการก็ส่งได้รึ?] [ประกาศติดมาตั้งหลายวันแล้ว จะเป็นเรื่องปลอมได้ยังไง? เมืองรอบๆ เมืองหลวงเริ่มสร้างกันแล้วนะ แต่ค่าส่งไม่ถูกเลย ยิ่งไกลค่าส่งยิ่งแพง!] [ก็เป็นธรรมดา! ในเมื่อเราไม่มีถนนหลวงที่กว้างขวางและราบเรียบอย่างแดนสวรรค์ แล้วก็ไม่มี "นกยักษ์" (เครื่องบิน) ที่เร็วสองพันลี้ต่อชั่วยาม การยอมเสียเงินนิดหน่อยเพื่อให้ได้ส่งจดหมายหรือสิ่งของไปให้ญาติมิตรที่อยู่ไกลก็นับว่าเป็นพระมหากรุณาธิคุณที่ฝ่าบาททรงมีต่อราษฎรแล้ว!] [ฝ่าบาททรงปราดเปรื่อง! นี่คือแผนการที่เป็นประโยชน์ต่อปวงชนโดยแท้!] [ฝ่าบาททรงปราดเปรื่อง! หวังว่าสักวันหนึ่งแคว้นต้าเหลียงจะมีรถขนส่งทางรางระยะไกลอย่างแดนสวรรค์บ้าง ข้าน้อยเดินทางไปสอบที่เมืองหลวง ถูกรถม้าเขย่าจนกระดูกแทบหลุด กลัวการเดินทางแบบนี้จริงๆ]

เสนาบดีกรมพระคลังเห็นคอมเมนต์นี้แล้วใจคอไม่ดี

แต่ครู่ต่อมาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก พลางคิดในใจว่า รถขนส่งทางรางระยะไกลน่ะ หัวใจสำคัญมันอยู่ที่เทคโนโลยีที่ทำให้มันวิ่งไปตามรางได้โดยไม่ต้องใช้ม้าลากต่างหาก!

ถ้าไม่มีเทคโนโลยีนั้น ต่อให้สร้างรางไปก็ไร้ประโยชน์

ทางกรมโยธาเห็นว่าได้รับพระราชโองการให้รวบรวมช่างฝีมือมาขบคิดเรื่องนี้ แต่เขาคาดการณ์ว่าถ้าไม่มีเวลาสักสามห้าแปดปีคงคิดไม่ออกหรอก