บทที่ 347ระบบยอดจารชนแห่งแคมปัส(19)

เฉิงจื่อซินและเพื่อนๆ ฟังแล้วก็รู้สึกขัดเขินจนต้องเกาหัวแกรกๆ แต่ในใจกลับพองโตด้วยความภาคภูมิใจอย่างบอกไม่ถูก: จริงเหรอเนี่ย? พวกเรานิสัยดีเหมือนที่คุณย่าเจียงชมจริงๆ เหรอ?

ก็เมื่อกี้ตอนอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน พวกเขาเกือบจะโดนพยาบาลไล่ออกมาอยู่เลย คงเพราะเห็นว่าทั้งย้อมผม เจาะหู เจาะปาก ดูยังไงก็ไม่ใช่คนดี

ย่าเจียงแม้เสียงจะแหบพร่าและอ่อนแรง แต่รอยยิ้มนั้นกลับดูจริงใจยิ่งนัก: "เด็กดีกันทุกคนเลย! เหนียนเหนียนได้เป็นเพื่อนกับพวกหนูถือเป็นโชคดีของเขาจริงๆ! ไว้ย่าออกจากโรงพยาบาลเมื่อไหร่ จะให้เหนียนเหนียนพาพวกหนูมาทานข้าวที่บ้านนะ ย่าจะทำให้ชิมทั้งกุยช่ายทอด แล้วก็มันเทศทอดลูกกลมๆ ของโปรดเหนียนเหนียนเลย"

"คุณย่าครับ!"

เจียงอี้เหนียนคุยกับเซี่ยหยางเสร็จก็รีบเดินกลับมาที่ข้างเตียงทันที