บทที่ 422 ระบบเปรียบเทียบยุค 90 (25)

"ตามที่ฉันว่านะ เลิกเรียนมันไปเลยดีกว่า! ให้มันไปหางานทำที่ภาคใต้ซะ ฉันก็ไม่ได้หวังให้มันส่งเงินกลับมาทั้งหมดหรอก แค่หาเงินมาใช้หนี้ให้หมดก็พอ..."

ปัง!

ประตูห้องฝั่งตรงข้ามถูกผลักออกอย่างแรง จูเหม่ยเจียว พุ่งพรวดออกมาด้วยดวงตาที่บวมเป่งราวกับลูกวอลนัท เธอร้องไห้คร่ำครวญต่อหน้าผู้เป็นพ่อที่กำลังนั่งสูบบุหรี่อย่างกลัดกลุ้ม:

"พ่อ! พ่อยืนดูเขายืนด่าหนูแบบนี้เหรอ? หนูเรียนไปเพื่อใคร? ก็เพื่อครอบครัวเราทั้งนั้น หนูหวังว่าความรู้จะเปลี่ยนโชคชะตาได้! หนูจะขึ้น ม.6 แล้วนะ! พ่อแม่เพื่อนคนอื่นเขาดูแลเรื่องหลังบ้านอย่างดี กลัวลูกจะกินไม่อิ่มนอนไม่หลับ แล้วหนูล่ะ? พอเงินไม่พอใช้ หนูกว่าจะมีพละกำลังมาขอที่บ้าน แต่กลับได้รับท่าทีแบบนี้จากพวกคุณ"

"ตกลง! ในเมื่อไม่มีเงิน งั้นหนูลาออกก็ได้! หนูจะไปทำงาน! หนูจะไปใช้หนี้เอง! หนี้สินท่วมหัวที่บ้านตอนนี้ให้มันเป็นความผิดหนูคนเดียวเลยพอใจไหม?"