บทที่ 512: ระบบกินเผือกเอาตัวรอด (11)

“ยังบอกว่าเป็นคนมีหน้ามีตาทำงานในหน่วยงานรัฐเลย แต่เรื่องที่ทำออกมานี่ไม่เห็นจะดูดีสักนิด แม่ฉันบอกว่า วันไหนถ้าตาเฝิงกับยายเฝิงทำไม่ไหวแล้วล่ะก็ ลูกหลานพวกนั้นคงไม่โผล่หัวมาเหยียบที่นี่แน่ แถมจะหนีหายไปไวกว่าใครเพื่อนเลยล่ะ”

เสี่ยวสือโถวตื่นแล้ว เซี่ยหยางช่วยล้างก้นและเปลี่ยนผ้าอ้อมผืนใหม่ให้สะอาด จากนั้นก็ขยับโต๊ะเล็กบนคั่ง (เตียงเตา) ไปไว้ด้านข้าง แล้วอุ้มเสี่ยวสือโถวขึ้นไปบนคั่ง พลางนวดตัวให้เขาอย่างเบามือ

ห้องนอนอื่นๆ ในบ้านเซี่ยล้วนเป็นเตียงไม้แบบโบราณ แต่ที่ห้องโถงกลางกลับมีคั่งอยู่ตัวหนึ่ง ซึ่งเป็นของที่ปู่เซี่ยควักเงินทำไว้ตั้งแต่ตอนยังมีชีวิตอยู่

ทุกครั้งที่ถึงหน้าหนาว ย่าเซี่ยมักจะมีอาการมือเท้าเย็น ตอนกลางคืนยังพอใช้กระบอกน้ำร้อนซุกผ้าห่มให้อุ่นได้ แต่ตอนกลางวันจะทำแบบนั้นตลอดก็คงไม่ได้ อีกทั้งเธอยังชอบทำงานฝีมือเย็บปักถักร้อย ซึ่งพอนั่งลงไปทีไรก็กินเวลาเป็นชั่วโมงทุกที

ด้วยเหตุนี้ ปู่เซี่ยจึงดัดแปลงโครงสร้างของห้องโถงกลางใหม่ โดยกั้นห้องโถงออกเป็นฝั่งเหนือและฝั่งใต้ ผนังด้านหนึ่งเชื่อมต่อระหว่างคั่งทางฝั่งใต้กับเตาหุงต้มทางฝั่งเหนือ ในฤดูหนาว เมื่อก่อไฟในเตา ควันร้อนจะไหลไปตามท่อกลวงในผนังลงสู่ใต้คั่ง วนรอบหนึ่งก่อนจะไหลออกไปทางปล่องไฟ วิธีนี้ไม่เพียงแต่ทำให้คั่งอุ่น แต่ยังทำให้ทั้งห้องโถงอุ่นสบายไปด้วย