บทที่ 53 ระบบฟาร์มยุค 60 (19)

เมื่อครู่มีชั่วขณะหนึ่งที่ เจ้าหว่านฉิง เกิดความคิดที่จะ "เก็บเด็กหนุ่มคนนั้นเข้ามิติลับฟาร์ม" จริงๆ แต่ในขณะเดียวกันเธอก็ลังเล

ในแง่หนึ่ง เธอเชื่องช้าเพราะกลัวว่าเขาจะป่วยหนัก ต่อให้รับเข้าฟาร์มไปได้ก็อาจจะทำงานไม่ไหว แถมเธอยังต้องควักเนื้อจ่ายค่าเงินซื้อยาให้เขาอีก

อีกแง่หนึ่ง เธอระแวงว่าเขาจะเป็นคนแถวนี้ หากครอบครัวพบว่าเขาหายตัวไปแล้วแจ้งความ แล้วเกิดมีคนเห็นว่าเธอเคยป้วนเปี้ยนอยู่ในซอยนี้ มันจะไม่เสี่ยงเกินไปหรือ?

ในตอนที่เธอกำลังลังเลอยู่นั้น พี่สาวของเด็กหนุ่มก็พุ่งเข้ามาพาน้องชายออกไป

เรื่องนี้ทำให้เจ้าหว่านฉิงรู้สึกเสียดายลึกๆ แต่ก็โล่งใจในเวลาเดียวกัน

ก็ดีเหมือนกัน เธอจะได้ไม่ต้องมานั่งลำบากใจตัดสินใจเอง

ทางด้านนั้น เซี่ยหยาง พาเด็กหนุ่มไปที่โรงพยาบาล

คุณหมอที่ทำการรักษาเอ่ยอย่างโล่งใจว่า "โชคดีนะที่ส่งมาทันเวลา ไม่อย่างนั้นด้วยไข้ที่สูงขนาดนี้ ไม่ตายก็คงกลายเป็นคนปัญญาอ่อนไปแล้ว"

เซี่ยหยางถอนหายใจเบาๆ "ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วค่ะ"

เธอช่วยป้อนยาลดไข้ให้เด็กหนุ่มที่ยังหมดสติ จากนั้นก็นำเขาไปยังห้องพักเพื่อให้น้ำเกลือ

เซี่ยหยางจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้จนครบถ้วน และยังแอบยัดแอปเปิล 1 ลูกกับลูกอมกระต่ายขาวอีกหนึ่งกำมือไว้ในกระเป๋าเสื้อนอกของเขา เผื่อว่าถ้าเขาฟื้นขึ้นมาแล้วไม่มีอะไรกินจะได้ใช้ของพวกนี้รองท้องไปก่อน

หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จ โดยไม่รอให้เขาฟื้น เซี่ยหยางก็รีบเดินออกจากโรงพยาบาลทันที

หากไม่รีบไปตอนนี้ เธอจะกลับไปขึ้นเกวียนวัวไม่ทัน

ระหว่างทางกลับ เธอเอ่ยถามระบบหลัก: "คุณแน่ใจนะว่าครั้งแรกที่เจ้าหว่านฉิงเก็บคนเข้าฟาร์มคือวันที่ 6 เมษายน? ไม่ใช่ตั้งแต่วันนี้เหรอ?"

【ระบบไม่มีทางนับสถิติผิดพลาดแน่นอนครับ เป็นวันที่ 6 เมษายนจริงๆ แต่จากการสแกนของระบบ เด็กหนุ่มที่โฮสต์ช่วยไว้ก็คือเด็กเร่ร่อนที่เดิมทีเจ้าหว่านฉิงจะเก็บเข้าฟาร์มในวันที่ 6 เมษายนนั้นแหละครับ】

เซี่ยหยางขมวดคิ้ว: "ไม่ใช่ว่าบอกว่าเป็นเด็กเร่ร่อนมาหลายปีจนจำบ้านตัวเองไม่ได้แล้วเหรอ? แต่เด็กหนุ่มคนเมื่อกี้..."

ถึงแม้เสื้อผ้าจะดูบางกริบ แต่เสื้อตัวในกลับเป็นเสื้อลายขวางสีน้ำเงินขาว (เสื้อกะลาสี) ที่ค่อนข้างหาซื้อยากในยุคนี้

ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนคนเร่ร่อนไร้บ้านมาหลายปี

เดี๋ยวก่อน!

ยังมีอีกความเป็นไปได้หนึ่ง! วันนี้เจ้าหว่านฉิงไม่ได้เก็บเขาเข้าฟาร์มจริง แต่ก็ไม่ได้ส่งเขาโรงพยาบาลด้วย ไข้ที่สูงต่อเนื่องถึงจะไม่ทำให้เขากลายเป็นคนปัญญาอ่อน แต่ก็น่าจะทำให้เขาสูญเสียความทรงจำ จนลืมฐานะตัวเองและลืมว่าบ้านอยู่ที่ไหน จากนั้นเขาก็กลายเป็นเด็กเร่ร่อนอย่างสมบูรณ์

และในวันที่ 6 เมษายน เจ้าหว่านฉิงที่บังเอิญเจอเขาอีกครั้งจึงได้เก็บเขาเข้าสู่มิติลับฟาร์ม

หากสันนิษฐานแบบนี้ ทุกอย่างก็ดูสมเหตุสมผล

เมื่อใกล้ถึงจุดนัดพบ เซี่ยหยางถอดเสื้อกันฝนออก เปลี่ยนกลับไปสวมงอบ แล้วเก็บเสื้อกันฝนเข้ากระเป๋าระบบ

จากนั้นเธอให้ระบบหลักช่วยแลกข้าวสาร 1 ชั่ง (ครึ่งกิโลกรัม) แป้งหมี่ 1 ชั่ง และหมูสามชั้นครึ่งชั่งออกมา แสร้งทำเป็นว่าเป็นของที่ได้มาในช่วงที่แยกย้ายกับทุกคน

เมื่อขึ้นไปบนเกวียนวัว เซี่ยหยางกวาดสายตามองไปรอบๆ พบว่าเยาวชนและชาวบ้านที่มาด้วยกันเมื่อเช้าอยู่กันครบแล้ว เจ้าหว่านฉิงก็กลับมาแล้วเช่นกัน

ก็แน่ล่ะ ฝนตกหนักขนาดนั้น ตลาดมืดคงสลายตัวไปนานแล้ว ต่อให้เธออยากจะขายผักกาดขาวต่อก็คงไม่มีใครสนใจ

ทันทีที่เธอมาถึง ทุกคนที่กำลังคุยกันอยู่ก็หันมามองเธอเป็นตาเดียว

ครั้นเมื่อเห็นของในมือเธอ สายตาของทุกคนก็เป็นประกายวาววับ:

"เยาวชนเซี่ย คุณซื้อเนื้อได้ด้วยเหรอ?"

"มิน่าล่ะถึงกลับมาซะช้า ที่แท้ก็ไปซื้อเนื้อนี่เอง ตรงนี้ตั้งครึ่งชั่งเลยใช่ไหม?"

เซี่ยหยางยิ้มตอบ: "ครึ่งชั่งพอดีค่ะ นานๆ จะได้มาสหกรณ์กงเซียวเซ่อสักที เลยเอาคูปองที่บ้านให้มาใช้ให้หมดน่ะค่ะ ขืนไม่ใช้เดี๋ยวก็หมดอายุพอดี"

"แล้วข้าวสารกับแป้งหมี่นี่ก็ใช้คูปองซื้อมาเหรอ?"

"ค่ะ"

"คนเมืองนี่ดีจริงๆ นะ! มีคูปองอาหาร คูปองเนื้อแจกทุกเดือน ได้ยินว่ามีคูปองน้ำตาลด้วย..."

"เยาวชนเซี่ย ถ้าคุณมีคูปองน้ำตาลเหลือ พอจะแบ่งขายให้ฉันบ้างได้ไหม? ลูกสาวคนโตของฉันจะคลอดเดือนหน้าแล้ว ได้ยินว่าน้ำตาลทรายแดงช่วยกระตุ้นน้ำนม แต่จนป่านนี้ฉันยังหาคูปองน้ำตาลจากใครไม่ได้เลย"

เซี่ยหยางมองตามเสียงไป พบว่าเป็นคุณป้าหน้าตาใจดีคนหนึ่ง สามีของเธอแซ่เหมียว ทุกคนเลยเรียกเธอว่า ป้าเหมียว

ลูกสาวของป้าเหมียวแต่งงานไปอยู่กองพลข้างๆ วันนี้ป้าแกเข้าคอมมูนมาเพื่อเอาไข่ไก่ไปแลกของใช้กระจุกกระจิก และอีกใจหนึ่งก็อยากจะเสี่ยงโชคดูว่าพอจะมีน้ำตาลทรายแดงที่ไม่ต้องใช้คูปองบ้างไหม แต่น่าเสียดายที่ดวงไม่ดี

ป้าเหมียวพูดจบก็ดูขัดเขิน: "ถ้าไม่มีก็ไม่เป็นไรจ้ะ ป้าแค่ถามดูเฉยๆ เยาวชนเซี่ยอย่าเก็บไปใส่ใจเลยนะ"

เซี่ยหยางดูออกว่าป้าแกอยากได้น้ำตาลทรายแดงไปบำรุงร่างกายให้ลูกสาวจริงๆ ในยุคสมัยที่พ่อแม่ส่วนใหญ่ให้ความสำคัญกับลูกชายมากกว่าลูกสาว คนอย่างป้าเหมียวถือว่าหาได้ยากยิ่ง เธอจึงตอบไปว่า: "คูปองน้ำตาลฉันไม่มีหรอกค่ะ แต่ตอนที่ฉันลงมาชนบท ที่บ้านห่อน้ำตาลทรายแดงมาให้ถุงหนึ่ง ฉันแบ่งให้ป้าครึ่งหนึ่งได้ค่ะ"

ป้าเหมียวได้ยินดังนั้นก็ดีใจยกใหญ่: "ดีเลยๆ ป้าจะเอาไข่ไก่มาแลกกับเธอนะ"

เมื่อกลับถึงกองพล เซี่ยหยางวางตะกร้าลง แกะห่อของเล็กๆ ที่ปลายเตียง แล้วหยิบคะแนนน้ำตาลทรายแดงออกมาห่อหนึ่ง เธอแบ่งน้ำตาลครึ่งหนึ่งใส่ขวดแก้วใบเล็กต่อหน้าทุกคน เอาไว้ดื่มช่วงที่มีประจำเดือน ส่วนอีกครึ่งห่อที่เหลือเธอมอบให้ป้าเหมียวที่เดินตามมา

"ขอบคุณเธอจริงๆ นะเยาวชนเซี่ย!" ป้าเหมียวซาบซึ้งใจมาก "วางใจเถอะ เดี๋ยวป้าจะรีบกลับบ้านไปเอาไข่ไก่มาให้"

ไข่ไก่ที่บ้านเธอวันนี้ขายให้สหกรณ์ไปหมดแล้ว แต่บ้านใกล้เรือนเคียงต้องมีเหลือแน่ๆ

เพื่อแสดงความจริงใจ พอถึงบ้านป้าแกไม่ยอมพักแข้งพักขา รีบไปเดินแลกไข่ไก่จากเพื่อนบ้านทันที

ป้าเหมียวคำนวณตามราคาน้ำตาลทรายแดงของสหกรณ์บวกกับมูลค่าของคูปองน้ำตาล วิ่งวุ่นไปหลายบ้าน จนแลกไข่ไก่มาได้ถึง 4 ชั่ง และนำมาส่งที่หอพักเยาวชนก่อนเวลาอาหารค่ำ

เซี่ยหยางมองไข่ไก่เต็มตะกร้าแล้วถึงกับอึ้ง: น้ำตาลทรายแดงครึ่งห่อแลกไข่ไก่ได้เยอะขนาดนี้เลยเหรอ?

【โฮสต์ครับ อย่าได้ตำหนิว่าไข่ไก่ในร้านค้าระบบแพงเลยนะครับ นั่นมันไข่นก 'กุกกู' เชียวนะ คุณค่าทางสารอาหารสูงกว่าไข่ไก่ในโลกนี้เยอะเลย】

ระบบหลักรีบพูดขัดขึ้นเพราะกลัวว่าเธอจะขอคืนสินค้าไข่นกพิทักษ์ (กุกกู) ที่ขายฟองละ 50 แต้ม หากเธอคืนขึ้นมา แต้มส่วนตัวที่มันแอบเม้มไว้จะขาดทุนย่อยยับ

เซี่ยหยางไม่ได้คิดมากขนาดที่มันกังวล

เธอแค่คิดว่าไข่เยอะขนาดนี้ ยิ่งอากาศเริ่มร้อนขึ้นเรื่อยๆ จะเก็บอย่างไรไม่ให้เสีย?

"ก็ดองเป็นไข่เค็มสิ!" ไหลจาวตี้ ช่วยเสนอไอเดีย "แค่เสียค่าเกลือนิดหน่อย ดองให้เค็มหน่อย เก็บไว้กินได้ถึงช่วงฤดูเก็บเกี่ยวฤดูร้อนเลยนะ!"

เซี่ยหยางเห็นด้วย

ดังนั้นเธอจึงหยิบบุหรี่ราคาประหยัดออกมาหนึ่งห่อ ไปแลกไหดินเผาขนาดพอดีสำหรับใส่ไข่ 4 ชั่งจากชาวบ้านแถวนั้น และให้ไข่ไก่ 5 ฟองเป็นค่าตอบแทน จ้างให้ไหลจาวตี้มาช่วยเธอดอง

ไหลจาวตี้รู้สึกตื้นตันจนทำตัวไม่ถูก: "จะให้เยอะขนาดนี้ทำไมกัน! แค่สองฟอง... ไม่สิ! ฟองเดียวก็พอแล้ว!"

มันก็แค่เสียเวลานิดหน่อย ไม่ได้เหนื่อยอะไรเลย อีกอย่างวันฝนตกไม่ต้องออกไปทำงาน ไม่มีอะไรมากไปกว่าเวลาว่างอยู่แล้ว

"เอาเถอะ รับไปก่อน 2 ฟอง ไว้ไข่เค็มกินได้เมื่อไหร่ฉันจะให้เพิ่มอีก 3 ฟอง"

"...ขอบคุณนะ"

ขอบตาของไหลจาวตี้เริ่มแดงระเรื่อ

เยาวชนคนอื่นๆ มองดูด้วยความอิจฉาตาร้อน

ไข่ไก่ตั้งเยอะขนาดนั้น! ถ้าทำเป็นไข่เค็มและประหยัดหน่อย ต้องกินได้ถึงฤดูเก็บเกี่ยวฤดูร้อนแน่ๆ!

ฤดูเก็บเกี่ยวฤดูร้อนเป็นช่วงที่อากาศร้อนที่สุดและงานหนักที่สุด

โดยเฉพาะพวกเยาวชนรุ่นเก่า เมื่อปีที่แล้วตอนมาถึงก็เจอฤดูเก็บเกี่ยวพอดี ของกินที่เตรียมมาก็หมดเกลี้ยง จะไปเข้าป่าล่ากระต่ายจับไก่ป่าเหมือนพวกชาวบ้านก็ทำไม่เป็น ต้องกินแต่ผักป่า ข้าวต้มใสๆ และมันเทศนึ่งทุกมื้อ จนหน้าเหลืองซูบผอมกันไปหมด

ถ้ามีไข่เค็มสักฟองไว้กินกับข้าว แค่คิดก็มีความสุขแล้ว

หรือว่าพวกเขาสมควรจะไปขอแลกไข่จากชาวบ้านมาดองไว้บ้างดีไหมนะ?

แต่พอคิดว่าไข่ของเซี่ยหยางแลกมาด้วยน้ำตาลทรายแดง ก็รู้สึกว่าไม่คุ้ม

เมื่อเทียบกับไข่ไก่แล้ว น้ำตาลทรายแดงที่ต้องใช้คูปองซื้อนั้นมีค่ามากกว่าเยอะ

เมื่อคิดได้ดังนั้น ความอิจฉาก็ลดน้อยลงไปบ้าง