บทที่ 54 ระบบฟาร์มยุค 60 (20)

ไหลจาวตี้ รับไข่ไก่ 5 ฟองจากเซี่ยหยางเป็นค่าตอบแทน แล้วรับอาสาจัดการงานดองไข่ทั้งหมดเพียงคนเดียว เธอไปนั่งยองๆ อยู่ในครัวและเริ่มลงมือทำงานอย่างกระฉับกระเฉง

เซี่ยหยาง กลับกลายเป็นคนว่างงาน เธอจึงกลับเข้าห้องเพื่อแกะพัสดุที่คุณอาส่งมาให้

เซี่ยชุนหลันส่งชุดทำงานสีน้ำเงินเข้มชุดใหม่เอี่ยมมาให้ ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นชุดพนักงานของโรงงานเหล็กกล้า คงจะเป็นคุณอาเขยที่ไหว้วานคนช่วยแลกมาให้ ขนาดของมันค่อนข้างใหญ่เกินตัวไปนิด เซี่ยชุนหลันจึงตั้งใจเย็บเก็บชายแขนเสื้อและขากางเกงให้สองสามเข็ม

นอกจากนี้ยังมีถุงเท้าเส้นด้ายสีเทาอ่อน 2 คู่, น้ำพริกโฮมเมด 1 ขวด และถั่วลิสงคั่วสุกอีก 1 ถุง

ในพัสดุมีจดหมายแนบมาด้วย บอกว่าเธอลงมาชนบทกะทันหันเกินไปจนทำชุดตามขนาดตัวไม่ทัน เลยต้องไหว้วานคนแลกชุดทำงานมาให้แทน อย่าดูว่าเสื้อผ้าพวกนี้ไม่ค่อยสวย แต่นี่เป็นผ้าเนื้อดีทนทานต่อการเสียดสี เหมาะสำหรับใส่ลงงานในไร่นา

ส่วนถุงเท้าเส้นด้ายนั้นเป็นของมีตำหนิที่แย่งซื้อมาได้จากสหกรณ์กงเซียวเซ่อ ไม่ต้องใช้คูปองและราคาไม่แพง เพียงแต่ที่ฝ่าเท้ามีรอยเปื้อนน้ำมันที่ซักไม่ออกอยู่นิดหน่อย แต่ไม่มีผลต่อการสวมใส่

น้ำพริกเป็นสูตรที่คุณอาผัดเอง ใส่เข้าน้ำมันอย่างเต็มที่ เก็บไว้ครึ่งปีก็ไม่เสีย

ถั่วลิสงเป็นของฝากจากญาติทางฝั่งบ้านเกิดของคุณอาเขย ได้มาทั้งหมด 5 ชั่ง (2.5 กิโลกรัม) แบ่งส่งมาให้เธอ 2 ชั่ง บอกว่าก่อนไปทำงานให้หยิบใส่กระเป๋าไว้สักกำมือ เผื่อหิวเมื่อไหร่จะได้ใช้รองท้อง...

หลังจากอ่านจดหมายของคุณอาจบ เซี่ยหยางก็ครุ่นคิดในใจว่า คราวหน้าต้องส่งเนื้อกลับไปให้บ้างแล้ว

ทว่าการจะจับไก่ป่าหรือกระต่ายป่านั้นไม่ยาก ยากตรงที่ว่าจะหมักเกลือหรือรมควันอย่างไรไม่ให้คนอื่นเห็นและสงสัย

พวกผักป่าหรือเห็ดเป็นของที่มีอยู่ดาษดื่นทั่วหุบเขาทางใต้ของมณฑลเสฉวน เธอเก็บมาตากแห้งแล้วส่งไปย่อมไม่มีใครว่าอะไร ถ้าคนอื่นอยากได้ก็ไปเก็บเองได้

แต่พวกเนื้อสัตว์นั้นต่างออกไป นอกจากปริมาณจะน้อยแล้ว ที่สำคัญคือในหอพักเยาวชนแห่งนี้ เธอไม่เคยเห็นใครหิ้วเนื้อกลับมาเลย

แน่นอนว่า บางทีคนอื่นอาจจะเป็นเหมือนเธอ คือแอบกินจนเสร็จในป่าก่อนค่อยกลับมา

【โฮสต์ครับ คุณสามารถใช้แต้มแลกเนื้อสัตว์ได้นะ!】 ระบบหลักยุยงให้เธอใช้แต้มสะสมเยอะๆ 【นก 'กุกกู' น่ะหน้าตาแทบจะเหมือนไก่ป่าในโลกนี้เลย แค่ขนาดตัวใหญ่กว่านิดหน่อย ส่วนสัตว์ 'ลูลู่' หน้าตาอาจจะดูอัปลักษณ์ไปบ้าง แต่เนื้อของมันรสชาติไม่ต่างจากเนื้อหมูเลย หมูสามชั้นที่โฮสต์ซื้อมาก็มาจากเจ้าสัตว์ลูลู่นี่แหละ ลองชิมก่อนค่อยตัดสินใจซื้อก็ได้นะครับ】

เซี่ยหยางเริ่มคล้อยตาม

ถึงแม้ไก่ป่าหรือกระต่ายในป่าจะไม่ต้องเสียเงินซื้อ แต่เนื้อในร้านค้าระบบต้องใช้เงินจริงเติมเข้าไปเพื่อแลกแต้ม แต่ก็นะ นานๆ ครั้งจะแลกสักตัวสองตัวเธอก็พอจ่ายไหว

เธอจึงลองพลิกดูที่แถบ "สินค้าราคาส่วนลดจำกัดเวลา" ——

นก 'กุกกู' นอกจากจะตัวใหญ่กว่าไก่ป่าทั่วไปหนึ่งรอบ โดยรวมแล้วก็พอจะเนียนเป็นไก่ป่าได้

แต่สัตว์ 'ลูลู่' นั้นขนาดตัวมหึมาเกินไป แม้แต่ตัวที่ผอมและเล็กที่สุดก็ยังมีน้ำหนักกว่าหนึ่งพันชั่ง (500 กิโลกรัม)

ต่อให้มันจะหน้าตาคล้ายหมูพันธุ์แปดคิ้วมีขนแปรงสีดำยาวปกคลุมทั้งตัว แสร้งว่าเป็นหมูป่าก็พอจะมีคนเชื่อ แต่เนื้อของมันกลับเหมือนหมูบ้านมากกว่า แถมยังนุ่มและมันกว่าหมูบ้านเสียอีก แล้วเนื้อหมูบ้านข้างนอกต้องใช้คูปองซื้อ เธอจะอธิบายกับคุณอาอย่างไรล่ะ?

"เซี่ยหยาง" หลี่เฉิงกั๋ว เคาะประตูเรียก "คือ... ผมเป็นตัวแทนพวกเยาวชนชายมาถามน่ะว่า คุณพอจะแบ่งหมูสามชั้นให้พวกเราบ้างได้ไหม? พวกเราไม่มีคูปองเนื้อ แต่ยินดีจ่ายในราคาตลาดมืดนะ..."

พวกเยาวชนรุ่นเก่าอย่างพวกเขาไม่ได้สัมผัสเนื้อสัตว์มานานมากแล้ว ครั้งสุดท้ายคือเมื่อวันที่ 18 เดือนสิบสองที่กองพลล้มหมู นอกจากมื้ออาหารฉลองล้มหมูแล้ว แต่ละคนก็ได้แบ่งเนื้อไปแค่ 3 ตำลึง (ประมาณ 150 กรัม) พวกผู้หญิงยิ่งน่าสงสาร ได้ไม่ถึง 2 ตำลึงด้วยซ้ำ

ตอนนั้นพวกเขาเพิ่งลงมาชนบทได้เพียงครึ่งปี คะแนนงานที่ทำได้ก็ไม่มาก แถมยังต้องชดใช้หนี้ที่เคยก่อไว้ก่อนหน้านี้ การได้แบ่งเนื้อ 2-3 ตำลึงก็นับว่าดีมากแล้ว แต่เพราะความโหยหาเนื้อสัตว์อย่างหนัก เนื้อพวกนั้นจึงถูกกินจนหมดเกลี้ยงตั้งแต่ยังไม่ถึงวันตรุษจีน

จนถึงตอนนี้ผ่านมาเกือบสามเดือนแล้วที่ไม่ได้ลิ้มรสเนื้อสัตว์ พวกเขาเลยต้องหน้าด้านมาขอแบ่งเนื้อจากเซี่ยหยาง

เซี่ยหยางฉุกคิดแผนการหนึ่งขึ้นมาได้ในใจ

แต่คงต้องขอกลับไปคำนวณดูอีกที

"ได้ค่ะ"

เธอแบ่งหมูสามชั้นให้พวกเขา 2 ตำลึง ส่วนตัวเองเก็บไว้ 3 ตำลึง เอามาสับรวมกับผักจี้ไช่ ทำเป็นไส้ แล้วห่อเกี๊ยวแป้งหมี่ขาวกินเป็นมื้อใหญ่

เย็นวันนั้น อาหารพื้นฐานของเยาวชนคนอื่นๆ คือโจ๊กผักป่าใสๆ พวกผู้ชายมีเมนูพิเศษเพิ่มมาคือหมูสามชั้นผัดใบกระเทียมป่า ส่วนเซี่ยหยางไม่ได้ร่วมวงกินกับพวกเขา แต่เธอต้มเกี๊ยวกินเอง

เธอแบ่งเกี๊ยวให้ไหลจาวตี้ 6 ตัว

ถ้าวันนี้ไม่มีไหลจาวตี้คอยช่วย อย่าว่าแต่ไข่เค็มเลย แม้แต่เกี๊ยวก็คงห่อเสร็จไม่เร็วขนาดนี้

ไหลจาวตี้ท่ามกลางสายตาอิจฉาริษยาที่ซับซ้อนของคนทั้งห้อง ได้ลิ้มรสเกี๊ยวแป้งหมี่ขาวเป็นมื้อแรกตั้งแต่ลงมาอยู่ชนบท

ความจริงก่อนจะลงมาชนบทเธอก็ไม่ค่อยได้กินเกี๊ยวแป้งหมี่ขาวบ่อยนัก ดูจากชื่อของเธอก็รู้แล้วว่า (จาวตี้ แปลว่า เรียกน้องชายมา) ครอบครัวของเธอเป็นพวกหนักชายเบาหญิงขนานแท้ ก่อนที่น้องชายจะเกิด พวกพี่สาวอย่างเธอยังพอได้กินแป้งขาวหรือเนื้อสัตว์บ้างตามเทศกาล แต่ตั้งแต่มีน้องชาย ของดีๆ ในบ้านก็ไม่เคยตกถึงท้องพวกเธออีกเลย

"เซี่ยหยาง เธอดีกับฉันยิ่งกว่าแม่แท้ๆ ของฉันเสียอีก!" ไหลจาวตี้กินไปพลาง จู่ๆ ก็โพล่งประโยคนี้ออกมา

เซี่ยหยาง: "..."

"ต่อไปนี้เธอคือน้องสาวแท้ๆ ของฉัน! ไม่สิ! ยิ่งกว่าน้องสาวแท้ๆ อีก! มีงานอะไรเรียกใช้ฉันได้เลยนะ! เรื่องอื่นฉันอาจจะไม่เก่ง แต่เรื่องทำงานหนักฉันฝึกมาตั้งแต่เด็ก ไม่มีอะไรที่ฉันทำไม่ได้!"

เซี่ยหยางไม่ได้ปฏิเสธน้ำใจ: "ตกลงค่ะ ถ้ามีอะไรให้ช่วยฉันจะเรียกพี่แน่นอน"

หยางชิงชิงเขี่ยโจ๊กผักป่าในชามที่ใสจนสะท้อนเห็นหน้าตัวเองอย่างฝืดคอ ในใจคิดว่าไหลจาวตี้ช่างประจบประแจงเก่งเสียจริง แค่ช่วยดองไข่เค็มไม่กี่ฟอง นวดแป้งเกี๊ยวไม่กี่แผ่น ก็ได้กินเกี๊ยวแป้งหมี่ขาวฟรีๆ หนึ่งมื้อ

ทันใดนั้นเธอก็นึกอะไรบางอย่างออก จึงหันไปถามเจ้าหว่านฉิง: "หว่านฉิง ช่วงนี้ทำไมไม่เห็น ฟางหย่งเฉียง มาหาเธอเลยล่ะ? เขาไม่ได้ชอบเธอเหรอ..."

"เธอพูดจาเลอะเทอะอะไร!" เจ้าหว่านฉิงหน้าดำหน้าแดงทันที "ฉันกับเขาไม่ได้เกี่ยวข้องกันเสียหน่อย!"

"อ้าว?" หยางชิงชิงตาปริบๆ "แต่พวกเธอสองคน..."

"ก็บอกว่าไม่เกี่ยวไง ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง?" เจ้าหว่านฉิงหมดอารมณ์กินข้าวทันที เธอลุกพรวดขึ้น คว้าหัวมันเทศที่เหลือครึ่งซีกแล้วเดินสะบัดหน้าไปล้างชาม

คนอื่นๆ มองหน้ากันไปมา

ครึ่งปีที่ผ่านมา ถึงเจ้าหว่านฉิงจะไม่เคยพูดชัดเจนว่าเธอกำลังคบหาดูใจกับฟางหย่งเฉียง ลูกชายคนเล็กของหัวหน้ากองผลิตที่ 2 แต่เธอก็ไม่เคยปฏิเสธ

แถมทุกครั้งที่ฟางหย่งเฉียงเอาของมาให้ เธอก็รับไว้ตลอด ตอนนี้กลับมาตัดความสัมพันธ์เสียดื้อๆ...

"จริงด้วยสิ พักใหญ่แล้วนะที่ไม่เห็นฟางหย่งเฉียงมาหาเธอ หรือว่าพ่อแม่เขาจะไม่เห็นด้วย? เลยกักตัวไว้ที่บ้าน?"

"ถ้าจะกักก็กักไปนานแล้ว ไม่รอจนถึงป่านนี้หรอก"

"แล้วเพราะอะไรล่ะ? เมื่อก่อนมาหาที่หอพักเยาวชนแทบวันเว้นวันเลยนะ"

"ใครจะไปรู้ บางทีอาจจะเป็นเพราะช่วงไถหว่านฤดูใบไม้ผลิ งานในนาเยอะจนไม่มีเวลามาล่ะมั้ง?"

"ปีที่แล้วตอนเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงยุ่งจะตาย เขายังมาได้ทุกวันเลยนะ?"

"ถ้างั้นก็ไม่รู้แล้วล่ะ แต่จะว่าไป มันเกี่ยวอะไรกับพวกเราล่ะ!"

"นั่นสิ! ลำพังชีวิตพวกเราเองยังเอาตัวแทบไม่รอด จะไปมีกะจิตกะใจสนใจเรื่องคนอื่นทำไม!"

"ตอนนี้ฉันแค่อยากกินเนื้อ! เซี่ยหยาง คุณเลือกเนื้อได้ดีจริงๆ! หนังบาง เนื้อเป็นชั้นๆ ผัดกระเทียมป่านี่หอมสุดๆ! เพิ่งกินเสร็จมื้อนี้ ฉันก็ตั้งตารอมื้อหน้าแล้วเนี่ย!"

เซี่ยหยางหัวเราะออกมาอย่างขำขัน

แต่รสชาติเนื้อนี่ก็ดีจริงๆ หอมกว่าหมูทิเบตพันธุ์เหอถาวที่เธอเคยกินมาเสียอีก

เธอเรียกระบบหลักออกมาถามในใจ: คุณระบบ ช่วยเลือกสัตว์ลูลู่ตัวที่เล็กที่สุดให้ฉันหน่อย คำนวณดูสิว่าต้องใช้กี่แต้ม

【โฮสต์ครับ คุณคิดจะซื้อทั้งตัวเลยเหรอ? มันไม่ถูกนะบอกก่อน!】

ระบบหลักรีบแจ้งราคาอย่างรวดเร็ว: 【สัตว์ลูลู่ไม่มีตัวไหนหนักน้อยกว่า 500 กิโลกรัมเลยครับ อย่างต่ำต้องใช้ 400,000 แต้ม】

เซี่ยหยางมองดูยอดแต้มในบัญชีของตัวเองแล้วเงียบไป

ต่อให้เธอเอาเงินสดทั้งหมดที่มีติดตัวมาเติมเข้าไป ก็ยังรวมกันไม่ถึง 4 แสนแต้มอยู่ดี

ที่แท้ ทรัพย์สินทั้งหมดของเธอ ยังซื้อ "หมู" ไม่ได้สักตัวเลยเหรอเนี่ย! ช่าง... จนจริงๆ!

ระบบหลัก: 【แต่โฮสต์ครับ ระบบเชื่อมั่นในจริยธรรมของคุณนะ ดังนั้น... คุณสนใจจะติดหนี้ไว้ก่อนไหมล่ะครับ?】

เซี่ยหยาง: "..."