บทที่ 55 ระบบฟาร์มยุค 60 (21)

"ชุนหลัน! ชุนหลัน!"

เมื่อได้ยินเสียงเรียกของพี่สาวเฝิงจากชั้นหนึ่ง เซี่ยชุนหลันจึงยื่นหน้าออกมาจากหน้าต่าง: "พี่เฝิง มีธุระอะไรกับฉันเหรอคะ?"

"มีจดหมายถึงบ้านเธอจ้ะ เหมือนจะมีใบแจ้งรับพัสดุด้วยนะ"

พอได้ยินว่ามีจดหมาย เซี่ยชุนหลันก็เดาว่าน่าจะเป็นหลานสาวส่งมา ส่วนเรื่องพัสดุนั้นเธอไม่ได้คิดอะไรมาก รีบวางมือจากงานที่ทำอยู่ บอกกล่าวแม่สามีแล้วรีบวิ่งลงไปข้างล่างทันที

"ดูที่อยู่ส่งมาจากทางชวนหนาน บ้านเธอมีญาติอยู่ที่นั่นด้วยเหรอ?" พี่เฝิงส่งจดหมายกับใบแจ้งพัสดุให้พลางถามขึ้นลอยๆ

เซี่ยชุนหลันยิ้มๆ ไม่ได้ตอบอะไรมาก ขอบคุณพี่เฝิงเสร็จ เห็นว่ายังไม่ถึงเวลาไปรษณีย์ปิดทำการ จึงถือโอกาสอ่านจดหมายไปพลางเดินไปไปรษณีย์ไปพลาง

ขากลับ ในอ้อมแขนของเธอมีพัสดุหนักอึ้งเพิ่มมาหนึ่งกล่อง

ที่ลานซักล้างกลางตึกมีผู้หญิงสองสามคนกำลังซักผ้าอยู่

"อ้าว ชุนหลัน ญาติคนไหนส่งพัสดุมาให้ล่ะนั่น? ดูท่าจะหนักไม่เบาเลยนะ ให้ฉันช่วยยกขึ้นไปส่งไหม?" ผู้หญิงคนหนึ่งเอ่ยถามอย่างกระตือรือร้น

"ไม่เป็นไรค่ะ ดูเหมือนหนักเฉยๆ" เซี่ยชุนหลันปฏิเสธความหวังดีนั้น ก่อนจะรีบจ้ำอ้าวขึ้นตึกไป

"พวกเธอว่าใครส่งพัสดุมาให้บ้านนั้น?" พี่สะใภ้กัวที่เพิ่งถามไปเมื่อกี้เริ่มซุบซิบคาดเดากับคนอื่นๆ "เห็นว่าญาติทางฝั่งพ่อแม่หล่อนเหลือแค่พี่ชายคนเดียวไม่ใช่เหรอ? แถมยังอยู่ในผิงเฉิงนี่เอง ระยะแค่นี้ต้องส่งพัสดุด้วยเหรอ? ส่วนญาติทางฝั่งสามีก็มีแต่พวกบ้านนอกจนๆ ครั้งก่อนที่มาก็แบกแค่ถั่วลิสงมา ไม่เห็นวี่แววว่าจะมีปัญญาเสียเงินส่งพัสดุเลย"

"บางทีที่ส่งมาอาจจะเป็นถั่วลิสงก็ได้นะ" ผู้หญิงอีกคนหัวเราะอย่างไม่ใส่ใจ

แต่พี่สะใภ้กัวกลับขมวดคิ้ว เธอจำท่าทางตอนเซี่ยชุนหลันโอบพัสดุไว้ในอ้อมกอดได้ ความหนักแน่นแบบนั้นไม่น่าใช่ถั่วลิสงแน่ๆ

เซี่ยชุนหลันเข้าบ้านปุ๊บก็ใช้เท้าถีบประตูให้ปิดลง ทันทีที่วางพัสดุลงเธอก็เช็ดเหงื่อบนใบหน้าพลางทุบเอวที่เริ่มล้า

แม่เฒ่าเฟ่ยได้ยินเสียงจึงเดินออกมาจากห้องด้านใน เห็นพัสดุก็ถามลูกสะใภ้อย่างประหลาดใจ: "ยังมีคนส่งพัสดุมาให้บ้านเราอีกเหรอ? ใครกันล่ะ?"

"หยางหยางค่ะ" เซี่ยชุนหลันที่อ่านจดหมายมาแล้วรู้ว่าหลานสาวส่งของดีมาให้ไม่น้อย จึงเอ่ยพลางเริ่มแกะกล่อง "แม่คะ เรื่องที่หยาหยาส่งของมาให้ อย่าไปบอกคนข้างนอกนะคะ"

แม่เฒ่าเฟ่ยรีบรับคำทันที: "ฉันไม่บอกใครแน่นอน แต่เด็กคนนั้นคิดยังไงถึงส่งของมาให้พวกเราล่ะ? เพิ่งจะไปถึงที่นั่นก็น่าจะเพิ่งตั้งตัวได้เองไม่ใช่เหรอ?"

จะส่งอะไรมานั้นไม่สำคัญ ต่อให้เป็นผักป่าแห้งไม่กี่ชั่ง แค่มีน้ำใจแบบนี้ก็นับว่าดีมากแล้ว

เมื่อเปิดพัสดุออก ด้านบนสุดคือผักป่าแห้งที่อัดมาจนเกือบล้น แม่เฒ่าเฟ่ยยิ้มจนตาหยี: "ผักพวกนี้ตากแดดจนแห้งสนิท เก็บไว้ต้มซุปกินช่วงครึ่งปีหลังที่ไม่มีผักได้ดีเชียว"

แต่แล้วครู่ต่อมา เธอสังเกตเห็นเห็ดป่าแห้งที่อยู่ถัดลงมา

ไม่ทันจะได้หายตกใจ เธอก็เห็นห่อผ้าเล็กๆ ที่ซุกอยู่ในกองเห็ดป่า ภายในนั้นมีห่อกระดาษอีกสองห่อ ห่อหนึ่งคือใบชาใหม่ที่ส่งกลิ่นหอมชื่นใจขนาดสองตำลึง และอีกห่อ... กลับเป็น โสมป่าที่มีรากฝอยครบถ้วนถึงสองต้น!

แม่เฒ่าเฟ่ย: "!!!"

เธอนำมืออุดปากที่เกือบจะกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ พยายามสงบสติอารมณ์อยู่พักใหญ่ก่อนจะเหลียวซ้ายแลขวา มองหาที่ซ่อนของในบ้าน: "ชุนหลัน รีบหาที่ซ่อนเร็วเข้า! ของล้ำค่าแบบนี้ห้ามให้ใครเห็นเด็ดขาด โอย... บ้านเรามันเล็กเกินไป จะซ่อนของดียังหาที่ทางไม่ได้เลย..."

เซี่ยชุนหลันหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ออก: "ยังไม่ต้องซ่อนหรอกค่ะ หยาหยาบอกว่าโสมสองต้นนี้เธอขุดเจอโดยบังเอิญตอนไปเก็บผักป่า จัดการอบแห้งมาให้เรียบร้อยแล้ว บอกให้เราเอาไว้ดองเหล้ายาค่ะ แม่จำได้ไหมว่าพ่อมักจะปวดเนื้อปวดตัวทุกครั้งที่ถึงหน้าหนาว? บางทีดื่มเหล้าดองโสมอาจจะช่วยทุเลาได้บ้าง"

"งั้นก็ไม่ต้องดองทั้งสองต้นหรอก" แม่เฒ่าเฟ่ยเสียดาย "โสมดีขนาดนี้ เอามาดองเหล้าให้ตาแก่นั่นดื่มหมดก็เสียของแย่ ดองต้นเดียวก็เกินพอแล้ว อีกต้นเธอเก็บซ่อนไว้เถอะ เอาไว้ใช้ยามฉุกเฉินในวันหน้า"

"ก็ได้ค่ะ"

หลังจากจัดการของเสร็จ เซี่ยชุนหลันก็นั่งลงอ่านจดหมายของหลานสาวอีกรอบ หลานสาวไม่เอ่ยถึงพ่อแท้ๆ กับแม่เลี้ยงเลยแม้แต่คำเดียว ดูเหมือนจะตัดขาดจากครอบครัวนั้นไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว แต่ในฐานะอา เธอจะนิ่งดูดายไม่คิดเผื่อหลานสาวไม่ได้

เธอคิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะแบ่งใบชาออกมาหนึ่งตำลึง ใช้กระดาษหนังสือพิมพ์เก่าห่อไว้อย่างดี ตั้งใจจะไปที่โรงงานทอฝ้ายสักรอบ

อย่างอื่นเธอจะไม่ให้เด็ดขาด ขืนเอาไปก็มีแต่จะเข้ากระเป๋าแม่เลี้ยงเสียเปล่าๆ

เมื่อถึงโรงงานทอฝ้าย เธอไหว้วานให้รปภ. ช่วยเรียก เซี่ยเจ้าหัว ออกมา: "พี่คะ นี่คือใบชานิดหน่อยที่หยาหยาไหว้วานคนแลกมาให้ ส่งไปที่บ้านก็กลัวว่าคนที่ไม่รู้คุณค่าจะเอาไปใช้เรื่อยเปื่อย เลยส่งมาที่ฉัน พี่ต้องค่อยๆ จิบนะ หยาหยาหามาได้อย่างลำบากมาก"

เซี่ยเจ้าหัวรับห่อใบชาไป เพียงแค่ผ่านห่อกระดาษเขาก็ได้กลิ่นหอมสะอาดของชาป่า เมื่อแกะมุมหนึ่งออกดู เห็นยอดอ่อนแบนราบและวิธีการคั่วที่ต่างจากชาตัวไหนๆ ที่เขาเคยดื่มมา เขาก็รู้ทันทีว่านี่คือชาเกรดพรีเมียม!

เซี่ยเจ้าหัวซาบซึ้งจนน้ำตารื้น: "ชุนหลัน เธอว่าหยาหยายังโกรธพ่ออย่างพี่อยู่ไหม? เป็นเพราะพี่มันไม่ได้ความ ไม่มีปัญญาจะรั้งลูกไว้ในเมือง แต่พี่ก็จนปัญญาจริงๆ ในบ้านมีเด็กตั้งสี่คน!"

เซี่ยชุนหลันกรอกตาใส่ ขี้เกียจจะฟังคำพล่ามของเขา: "ไม่ว่าพี่จะจนปัญญาจริงๆ หรือเพราะถูกเมียใหม่หน้าเนื้อใจเสือคุมจนไม่กล้าคิดหาทางออก ตอนนี้พูดไปก็ไม่มีประโยชน์แล้ว หยาหยาไปอยู่ชนบทแล้ว ถ้าพี่เป็นห่วงลูกจริงๆ พอเงินเดือนออกแล้วก็จำไว้ว่าต้องส่งเงินส่งคูปองไปให้ลูกบ้าง ลูกอยู่ตัวคนเดียวที่นั่นพวกเราดูแลไม่ถึง มีเงินมีคูปองติดตัวไว้ ยังไงก็ดีกว่าตัวเปล่าเล่าเปลือย"

เซี่ยเจ้าหัวมีสีหน้าลำบากใจ: "แต่เงินเดือนพี่... เธอไม่ใช่ไม่รู้นะว่าพี่สะใภ้เธอเป็นคนคุมทั้งหมด"

"นั่นก็ต้องเป็นหน้าที่พี่ที่ต้องหาทางเองแล้วล่ะ หยาหยาอยู่ชนบทลำบากแค่ไหน แค่ส่งเงินส่งคูปองไปให้ลูกยังเสียดายเหรอ? เมียใหม่พี่ไม่ใช่ 'อ่อนหวานกตัญญู' มาตลอดหรอกเหรอ? หรือว่าที่ผ่านมาแค่แสร้งทำ?"

"ชุนหลัน เธอ... อย่าเรียกเมียใหม่ๆ แบบนั้นสิ ยังไงเขาก็เป็นพี่สะใภ้เธอ..."

"เหอะ! ฉันไม่มีพี่สะใภ้หน้าเนื้อใจเสือแบบนั้นหรอก! พี่สะใภ้ที่ฉันยอมรับมีแค่คนเดียว คือหย่าหลัน (แม่แท้ๆ ของเซี่ยหยาง) เท่านั้น!"

"..."

"เอาล่ะ ของก็ให้พี่แล้ว ฉันไปล่ะ!"

เซี่ยชุนหลันเห็นว่าเริ่มเย็นแล้ว ต้องรีบกลับไปทำมื้อค่ำ: "สรุปคือ พี่ใหญ่ หลังจากนี้หัดฉลาดขึ้นหน่อยเถอะ คิดเผื่อตัวเองกับหยาหยาให้มากๆ บ้าง"

"..."

เซี่ยเจ้าหัวก้มมองห่อใบชาในมือ เม้มปากแน่น หรือว่าจะ... แบ่งใบชาบางส่วนให้หัวหน้าแผนกบัญชี เพื่อให้เขาช่วยจ่ายเงินเดือนส่วนที่เพิ่งปรับขึ้นในเดือนนี้แยกออกมาให้ต่างหาก ไม่ต้องใส่รวมไว้ในซองเงินเดือนหลักดีไหมนะ?

...

เซี่ยหยางยังไม่รู้เลยว่าคุณอาของเธอใช้ใบชาเพียงหนึ่งตำลึง ช่วยดึงเงิน 5 หยวนมาให้เธอได้ทุกเดือน ตอนนี้เธอกำลังยุ่งกับการเจรจาธุรกิจกับระบบหลัก และในที่สุดก็ตกลงจอง สัตว์ลูลู่โตเต็มวัย ตัวที่เล็กที่สุดในราคา 360,000 แต้ม

ทว่าก่อนจะกดสั่งซื้ออย่างเป็นทางการ เธอมีเรื่องหนึ่งที่ต้องทำความเข้าใจให้ชัดเจนเสียก่อน: "สัตว์ลูลู่พวกนี้จะไม่มีไวรัสหรือแบคทีเรียแปลกปลอมจากอวกาศติดมาด้วยใช่ไหม?"

【ไม่แน่นอนครับ! ไม่ว่าจะเป็นไวรัสหรือแบคทีเรียชนิดไหน เมื่อผ่านการเคลื่อนย้ายมวลสารระยะไกล จะถูกทำลายด้วยแคปซูลพลังงานสูงทั้งหมดครับ】

งั้นก็ค่อยยังชั่ว! เซี่ยหยางวางใจได้เสียที

"นอกจากสัตว์ลูลู่โตเต็มวัยหนึ่งตัวแล้ว ช่วยสั่งซื้อ ลูกสัตว์ลูลู่หนึ่งครอก ให้ฉันด้วย"

การจะบังเอิญเจอ "หมูป่า" ตัวเขื่องน่ะ ทำได้แค่ครั้งเดียวแต่จะทำซ้ำสองไม่ได้ ไม่อย่างนั้นหัวหน้ากองพลและคนอื่นๆ คงเริ่มสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นในป่าลึก ทำไมถึงมี "หมูป่า" ขนาดมหึมาโผล่ออกมาเยอะแยะขนาดนี้?

วิธีที่ดีที่สุดคือการนำ "ลูกหมูป่า" หนึ่งครอกกลับมาเลี้ยง เลี้ยงจนถึงสิ้นปีจะได้มีเนื้อแบ่งกัน

ตอนนี้เธอเป็นแรงงานที่ทำคะแนนงานได้เต็มขั้น สิ้นปีคงได้แบ่งเนื้อไม่น้อยเลยทีเดียว

"ไม่ต้องเยอะนะ เอามาแค่ครอกละ 4-5 ตัวก็พอ"

ถ้าเยอะเกินไปจะกลัวว่ากองพลเลี้ยงไม่ไหว และเธอก็กลัวจะติดหนี้แต้มสะสมมากจนใช้คืนไม่ไหวด้วย

ระบบหลัก: 【...】

โฮสต์ครับ คุณลืมไปแล้วเหรอว่าตอนนี้ยอดบัญชีแต้มของคุณติดลบตัวแดงเถือกอยู่?

มันเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าคิดถูกหรือเปล่าที่ยอมเปิดช่องทางให้โฮสต์ 'ติดค้าง' แต้ม แล้วอนุญาตให้เธอใช้สกุลเงินในโลกนี้มาเติมเงินเพื่อชดใช้หนี้จาก 'แถบซื้อสินค้าจำกัดเวลา' ได้เนี่ย!