บทที่ 56 ระบบฟาร์มยุค 60 (22)

"แย่แล้ว! แย่แล้ว! เรื่องใหญ่แล้ว!"

"ช่วยด้วย—— หมูป่ายักษ์วิ่งออกมาแล้ว!"

เด็กกลุ่มหนึ่งวิ่งหน้าตั้งลงมาจากเนินเขา ทั้งร้องไห้ทั้งตะโกนด้วยความหวาดกลัว

โก่วหว่า หัวโจกในกลุ่มวิ่งนำมาโดยไม่คิดจะหยุดพัก เขาหอบแฮกจนมาถึงริมคลองส่งน้ำที่มีกลุ่มแรงงานชายรวมตัวกันอยู่หนาแน่น:

"พ่อ! พ่อ! เรื่องใหญ่แล้ว! มีหมูป่าตัวเท่านี้—— ตัวใหญ่มากกกก วิ่งออกมา! เกือบจะขวิด เหมาตั้น บาดเจ็บแล้ว แต่พี่สาวเยาวชนที่แรงเยอะๆ คนนั้นมาช่วยพวกเราไว้! พี่เขาขวางหมูป่าไว้คนเดียวเลย..."

"อะไรนะ!"

"หมูป่าออกมาจากป่าลึกงั้นเหรอ?"

"ฤดูกาลนี้ในป่าลึกก็ไม่ได้ขาดแคลนอาหารนี่นา ทำไมมันถึงออกมาถึงชายป่าด้านนอกได้?"

"ตอนนี้ไม่ใช่เวลามานั่งวิจารณ์เรื่องนั้น เจ้าสาม แกไปตามหัวหน้ากองพล ส่วนคนอื่นๆ หยิบอาวุธแล้วตามข้าเข้าป่า!"

ทุกคนถึงแม้จะกลัว แต่ไม่มีใครถอยหนี

หากปล่อยให้หมูป่าพุ่งลงมาถึงตีนเขา ไร่นาและบ้านเรือนคงพินาศย่อยยับแน่

ทว่า เมื่อเหล่าชายฉกรรจ์แบกจอบเสียมและเตรียมใจจะไปสู้ตายวิ่งมาถึงตีนเขา พวกเขากลับเห็น เซี่ยหยาง เดินออกมาจากป่าด้วยจังหวะก้าวเท้าที่มั่นคง

ภาพที่เห็นคือ—— บนบ่าของเธอแบกหมูป่ายักษ์ที่ถูกมัดขาทั้งสี่ข้างและสลบเหมือด ตัวมันใหญ่เกือบเท่าควายป่า! ส่วนในมือเธอก็จูงเชือกป่านที่ปลายอีกด้านผูกติดกับ ลูกหมูป่า 5 ตัว ท่าทางบื้อๆ เดินเตาะแตะไม่เป็นสับปะรด ดูใสซื่อไร้เดียงสาอย่างยิ่ง

เหล่าแรงงานที่เตรียมใจจะสู้กับหมูป่าจนเลือดอาบ: "!!!"

เซี่ยหยางล้มหมูป่ายักษ์หนักกว่าหนึ่งพันชั่งด้วยตัวคนเดียวงั้นเหรอ???

ไม่เพียงเท่านั้น ยังกวาดลูกหมูป่ามาได้ทั้งครอกอีกด้วย!!!

"เสี่ยวเซี่ย..."

หัวหน้ากองพลที่เร่งรีบตามมาถึงจุดเกิดเหตุ ถึงกับพูดไม่ออกบอกไม่ถูก!

เขารู้อยู่แล้วว่าเซี่ยหยางแรงเยอะ แต่ไม่นึกว่าโครตแรงขนาดนี้—— จัดการหมูป่าหนักพันชั่งได้โดยไม่มีรอยขีดข่วนแม้แต่ปลายนิ้ว!

หมูป่าตัวใหญ่ขนาดนี้ ต่อให้มองไปทั่วประเทศก็หาดูได้ยากมาก! ความหายากระดับนี้น่าจะพอๆ กับหมีแพนด้าในสวนสัตว์เลยทีเดียว!

"วีรบุรุษกำเนิดจากเยาวชนจริงๆ! เสี่ยวเซี่ย เธอสุดยอดมาก!"

หัวหน้ากองพลพึมพำอยู่นาน สุดท้ายก็ชูนิ้วโป้งให้เซี่ยหยาง จากนั้นจึงปรึกษากับเธอเรื่องการจัดสรรเนื้อหมูป่ายักษ์และลูกหมูทั้ง 5 ตัวนี้

ตามหลักแล้ว สัตว์ป่าขนาดใหญ่อย่างหมูป่า ปกติกองพลจะเรียกแรงงานชายไปล้อมจับ เมื่อจับได้แล้วจะแบ่งเป็นสองส่วน ส่วนน้อยจะแบ่งให้สมาชิกที่ออกแรงล่า ส่วนใหญ่จะแบ่งเฉลี่ยตามจำนวนคนทั้งกองพล

แต่หมูป่าตัวนี้เซี่ยหยางล่าได้คนเดียว และหัวหน้ากองพลก็รู้แก่ใจว่า ถ้าไม่มีเธอ ต่อให้เอาแรงงานชายทั้งกองพลไปล้อมจับก็ยังถือว่าตึงมือมาก

เขาจึงตั้งใจจะแบ่งให้เซี่ยหยางมากกว่าปกติ

"เสี่ยวเซี่ย เธอไม่เพียงแต่ช่วยชีวิตเหมาตั้น แต่ยังช่วยรักษาพืชผลในนาทางอ้อมด้วย หมูป่าตัวนี้ฉันคาดว่าเนื้อแดงล้วนๆ น่าจะมีสัก 7-8 ร้อยชั่ง เธอเอาไปเลย 1 ใน 5 ส่วน ส่วนอีก 4 ส่วนแบ่งเฉลี่ยให้คนในกองพล ไอ้อัน 1 ใน 5 ส่วนของเธอน่ะ จะเอาเป็นเนื้อทั้งหมด หรือจะเอาเนื้อบางส่วนแล้วที่เหลือเปลี่ยนเป็นคะแนนงานแทนล่ะ?"

เหตุผลที่เซี่ยหยางเอาสัตว์ลูลู่ออกมาก็เพื่อ "เนื้อ" นี่แหละ เพื่อที่เธอจะได้มีสิทธิ์กินเนื้ออย่างเปิดเผย และยังหาข้ออ้างส่งไปให้บ้านคุณอาได้ด้วย

การเปลี่ยนเป็นคะแนนงาน สิ้นปีก็ได้แบ่งข้าวแบ่งเนื้ออยู่ดี เธอทำคะแนนงานได้เต็มขั้นอยู่แล้ว สิ้นปีไม่มีทางขาดแคลนอาหารแน่นอน

แต่การรับเนื้อทีเดียวร้อยกว่าชั่งมันก็เยอะเกินไปจริงๆ และระบบหลักก็แอบบอกว่าสัตว์ลูลู่มีอัตราเนื้อแดงสูงมาก ตัวพันกว่าชั่งอาจจะได้เนื้อแดงล้วนถึง 850 ชั่ง

1 ใน 5 ส่วน ก็จะตกอยู่ที่ประมาณ 170 ชั่ง

เซี่ยหยางคิดครู่หนึ่ง: "งั้นฉันขอรับเนื้อแค่ 50 ชั่งค่ะ ส่วนที่เหลือเปลี่ยนเป็นคะแนนงานให้ฉันหมดเลย"

หัวหน้ากองพลพยักหน้า: "ได้เลย ส่วนลูกหมู 5 ตัวนั้น..."

"ให้กองพลเอาไปเลี้ยงเถอะค่ะ!" เซี่ยหยางไม่ได้คิดจะเก็บไว้เอง

หัวหน้ากองพลรับคำ: "เดี๋ยวฉันจะลงคะแนนรางวัลให้เธอ 200 คะแนน เป็นค่าตอบแทนเรื่องลูกหมู"

เมื่อตกลงแผนการจัดสรรเรียบร้อย การแบ่งเนื้อก็เริ่มขึ้น

หัวหน้ากองพลสั่งคนสองคนให้พาลูกหมูไปเลี้ยงที่คอกหมู

ตอนนี้พวกมันยังเล็ก เลี้ยงรวมกับหมูแม่พันธุ์ในกองพลไปก่อน ให้พวกมันแอบกินนมแม่หมูไปพลางๆ

พอโตขึ้นค่อยระวังเรื่องเขี้ยวของมัน แล้วค่อยแยกคอกเลี้ยง

อย่างไรก็ตาม การเลี้ยงตั้งแต่ยังเล็ก แม้เขี้ยวจะแหลมคม แต่ปกติพวกมันก็จะไม่ค่อยดุร้ายหรือชอบทำร้ายคน

หมูป่ายักษ์ที่ยังสลบอยู่ถูกแรงงานชาวบ้าน 7-8 คนช่วยกันแบกไปยังลานตากข้าวด้วยความยินดีปรีดา

เซี่ยหยางเสนอตัวจะช่วยแบกไปให้ แต่ทุกคนต่างปฏิเสธ:

"เยาวชนเซี่ย วันนี้คุณเหนื่อยมากแล้ว! ที่เหลือพวกเราจัดการเอง! คุณไปพักผ่อนเถอะ!"

"ใช่แล้วเยาวชนเซี่ย วันนี้ต้องขอบคุณคุณจริงๆ! เดี๋ยวอย่าลืมมากินแกงหมูป่าให้เยอะๆ นะ!"

"เยาวชนเซี่ย ผมเป็นพ่อของเหมาตั้น ขอบคุณมากที่ช่วยลูกผมไว้!"

เหมาตั้น?

เซี่ยหยางนึกออกแล้ว อ๋อ มีเด็กอายุประมาณ 6-7 ขวบคนหนึ่ง ตอนที่เธอเพิ่งปล่อยสัตว์ลูลู่และลูกๆ ออกมา เด็กคนนั้นวิ่งตามกระต่ายเทาเข้าไปในป่าพอดี

เพราะกลัวเด็กจะตกใจจนช็อก เธอเลยซัดเปรี้ยงเดียวให้เจ้าสัตว์ลูลู่สลบเหมือดไป

เด็กนั่นเลยเข้าใจว่าเธอช่วยชีวิตเขาไว้?

"..."

เอาเถอะ ถือว่าเป็นความเข้าใจผิดที่สวยงามก็แล้วกัน

...

เมื่อดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า ลานตากข้าวก็เนืองแน่นไปด้วยผู้คนเกือบทั้งกองพลเยว่หวาน บรรยากาศดูจะคึกคักยิ่งกว่าตอนล้มหมูปีช่วงเดือนสิบสองเสียอีก

ก็แหงล่ะ การล้มหมูปีน่ะทุกคนรู้อยู่แล้วว่าจะเกิดขึ้นวันไหน และแต่ละบ้านจะได้แบ่งเท่าไหร่ก็พอจะเดาได้ แต่หมูป่ายักษ์ตัวนี้คือ "ลาภลอย" ที่ไม่คาดฝัน อยู่ๆ ก็ได้กินเนื้อเพิ่มฟรีๆ มื้อหนึ่ง ใครบ้างจะไม่ดีใจล่ะ?

พวกแม่บ้านที่ถูกเรียกมาช่วยล้อมวงก่อไฟ ต้มน้ำ ลวกขนหมู และล้างเครื่องใน ต่างล้างไปคุยไปอย่างตื่นเต้น:

"ลูกฉันบอกว่าเยาวชนเซี่ยล้มมันได้ด้วยตัวคนเดียวเลยนะ!"

"ลูกฉันก็เห็น เยาวชนเซี่ยใช้หมัดเปล่าๆ ต่อยหมูป่าร่วงไปกองกับพื้นเลย"

"ดูเธอตัวเล็กๆ บอบบาง ไม่นึกเลยว่าแรงจะมหาศาลขนาดนี้! หมูป่าตัวนี้ไม่เล็กเลยนะ เนื้อแดงล้วนๆ น่าจะถึง 7-8 ร้อยชั่งเลยมั้ง?"

"เกิน! ชั่งน้ำหนักก่อนฆ่าตั้ง 1,080 ชั่งแน่ะ ลวกขนควักเครื่องในออก ไม่นับหัวหมูกับหางหมู ยังเหลือตั้ง 900 กว่าชั่ง!"

"โห! เนื้อล้วนๆ 900 ชั่ง? ดีเลย! พวกเราจะได้แบ่งเนื้อเยอะขึ้น! เนื้อหมูปีที่แบ่งมาน่ะ กินแค่ไม่กี่มื้อก็หมดแล้ว"

"900 ชั่ง! บ้านฉันน่าจะได้แบ่งสัก 2-3 ชั่งเลยนะนั่น"

"บ้านฉันก็น่าจะพอๆ กัน"

"เยาวชนเซี่ยคงได้แบ่งไปเยอะเลยสิ?"

"นั่นน่ะสิ่งที่เธอควรได้! เธอจะไปอิจฉาเขาทำไม?"

"โธ่! ฉันก็แค่พูดเปรยๆ ใครจะไปกล้าอิจฉาเธอล่ะ! ถ้าไม่มีเธอ วันนี้พวกเราจะได้กินเนื้อหมูป่าอ้วนๆ แบบนี้หรือเปล่ายังไม่รู้เลย!"

"จะว่าไป เนื้อหมูป่าตัวนี้มันอ้วนและนุ่มมากเลยนะ! ฉันว่าแทบจะเหมือนหมูบ้านเลย หมูป่าตัวอื่นที่เคยเห็นน่ะ ถ้าตุ๋นไม่ดีจะทั้งเหม็นสาบทั้งคาว ต้องใส่เครื่องเทศเยอะๆ ถึงจะอร่อย แต่หมูป่าตัวนี้..."

หญิงชาวบ้านที่กำลังล้างเนื้อพูดพลางหยิบเนื้อขึ้นมาดมใกล้ๆ จมูก แล้วสรุปว่า: "ไม่มีกลิ่นคาวกลิ่นสาบเลยสักนิด!"

"จริงเหรอ? เห็นตัวดำๆ หนังหนา ขนยาว เขี้ยวแหลมเปี๊ยบขนาดนั้น เนื้อกลับไม่คาวไม่สาบเหรอ?"

"ไม่ใช่แค่ไม่คาวนะ แต่มันนุ่มและมันกว่าหมูบ้านอีก!"

"งั้นก็โชคดีสุดๆ ไปเลยน่ะสิ! ไม่ใช่ช่วงเทศกาลแท้ๆ แต่กลับได้กินเนื้ออ้วนๆ แบบนี้!"

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า..."

เสียงหัวเราะแห่งความสุขดังก้องไปทั่วลานตากข้าว