บทที่ 57 ระบบฟาร์มยุค 60 (23)

"เยาวชนเซี่ย คุณอยากได้เนื้อส่วนไหนล่ะ?" ช่างฆ่าหมูที่รับหน้าที่แบ่งเนื้อถามเซี่ยหยางด้วยรอยยิ้ม "ชิ้นเนื้อติดมันชิ้นนี้เป็นยังไงบ้าง?"

ในสายตาของเขา เนื้อติดมันก้อนใหญ่ที่แทบไม่มีเนื้อแดงปนเลยชิ้นนี้ คือส่วนที่ดีที่สุดของหมูทั้งตัวอย่างไม่ต้องสงสัย

เซี่ยหยางกระตุกมุมปากพลางชี้ไปที่เนื้อหมูสามชั้นที่มีชั้นเนื้อและไขมันสลับกัน "อาคะ ฉันขอสามชั้น 20 ชั่ง เนื้อขาอีก 20 ชั่ง ส่วน 10 ชั่งที่เหลือ อาช่วยดูพวกซี่โครงกับขาหมูรวมๆ มาให้ฉันหน่อยนะคะ ฉันเอาหมดเลย"

"หา?"

ช่างฆ่าหมูนึกว่าตัวเองหูฝาดไป

เขารู้ดีว่าเซี่ยหยางคือวีรบุรุษผู้ล้มหมูป่า ถ้าไม่มีเธอ วันนี้ทุกคนคงไม่ได้มานั่งแบ่งเนื้อกัน และอาจมีใครบางคนต้องบาดเจ็บเลือดตกยางออก ดังนั้นกองพลจึงแบ่งเนื้อให้เธอถึง 50 ชั่งพร้อมคะแนนงาน ตัวเขาเองในฐานะคนแบ่งเนื้อจึงตั้งใจคัดเนื้อติดมันส่วนที่ดีที่สุด 50 ชั่งไว้ให้เธอโดยเฉพาะ

ใครจะไปนึกว่าเธอจะไม่เอา!

เธอกลับเลือกเอาแค่เนื้อสามชั้น 20 ชั่ง ส่วนที่เหลือถ้าไม่เป็นเนื้อขาที่มีเนื้อแดงเยอะมันน้อย ก็เป็นซี่โครงกับขาหมูที่แทบไม่มีเนื้อ...

เยาวชนเซี่ยคงจะเห็นว่าทุกคนชอบกินเนื้อติดมัน เลยจงใจเหลือส่วนที่ดีที่สุดไว้ให้คนอื่นแน่ๆ ช่างเป็นคนมีน้ำใจอะไรขนาดนี้!

ช่างฆ่าหมูซาบซึ้งจนจมูกเริ่มแดง

ตอนที่เขาลงมีดสับเนื้อ เขาจึงจงใจสับเนื้อติดกระดูกให้เธอเป็นพิเศษ ปกติซี่โครงก็คือซี่โครง เนื้อก็คือเนื้อ แต่ซี่โครงที่เขาสับให้เซี่ยหยางนั้นมีเนื้อหนาเตอะติดอยู่ด้วย แม้แต่ขาหมูก็มีเนื้อติดมาเพียบ

เซี่ยหยางเห็นแล้วก็ได้แต่หัวเราะแห้งๆ

ความจริงเธอไม่ได้ยิ่งใหญ่อะไรขนาดที่พวกเขาคิดหรอก เธอแค่แค่อยากได้ซี่โครงกับขาหมูมาทำซี่โครงรมควันและต้มขาหมูใส่ถั่วเหลืองกินเท่านั้นเอง

แต่เธอก็รับน้ำใจของช่างฆ่าหมูไว้ "ขอบคุณมากค่ะอา!"

"ขอบคงขอบใจอะไรกัน! พวกเราต่างหากที่ต้องขอบคุณเธอ!"

เซี่ยหยางเอ่ยทักทายตามมารยาทอีกสองสามประโยคก่อนจะหิ้วเนื้อ 50 ชั่งเดินจากไป

ชาวบ้านคนอื่นๆ ไม่ได้ติดใจสงสัยอะไรที่เธอได้เนื้อไปเยอะขนาดนั้น

เพราะนี่คือธรรมเนียมปฏิบัติของกองพลเยว่หวานรวมถึงกองพลอื่นๆ ในละแวกนี้ ถ้าคุณอิจฉา คราวหน้าเจอหมูป่าคุณก็พุ่งเข้าไปสู้กับมันสิ ถ้าล้มมันได้คุณก็ได้เนื้อเยอะแบบนี้เหมือนกัน

อีกอย่าง หมูป่าตัวนี้มีเนื้อแดงล้วนๆ ถึง 900 ชั่ง!

เมื่อแบ่งตามจำนวนคน แม้แต่ครอบครัวที่มีคนน้อยที่สุดก็ได้แบ่งเนื้อไป 1-2 ชั่ง ซึ่งมากกว่าเนื้อแผ่นบางเฉียบจิ๋วๆ ที่เคยได้แบ่งในอดีตตั้งเยอะ

นี่คือผลงานของเซี่ยหยางล้วนๆ! พวกเขาซาบซึ้งใจจนไม่รู้จะขอบคุณยังไง ใครจะโง่เง่าถึงขนาดไปหาเรื่องให้เซี่ยหยางไม่พอใจล่ะ?

ทว่าในกลุ่มเยาวชนผู้รู้หนังสือกลับมีคนประเภทนั้นอยู่

หยางชิงชิง และ ลู่เจี๋ยฉยง เมื่อเห็นเซี่ยหยางได้เนื้อไป 50 ชั่ง ในขณะที่พวกเธอได้เนื้อเพียงชิ้นเท่าฝ่ามือ ความอิจฉาริษยาก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที

ยิ่งตอนแบ่งเนื้อ พวกเธอไปปากเสียบ่นใส่ช่างฆ่าหมู ผลที่ได้คือเนื้อที่ได้มานั้นไม่มีมันปนเลยสักนิด เป็นเนื้อแดงล้วนๆ ที่ฝืดคอ ทำให้ในใจยิ่งรู้สึกไม่ยุติธรรมเข้าไปใหญ่

พวกเธอจึงเอ่ยกระทบกระเทียบต่อหน้าเซี่ยหยาง "บางคนก็นะ ฮุบเนื้อไว้คนเดียวตั้งเยอะ ไม่กลัวกินจนสำลักตายหรือไง"

เซี่ยหยางมองว่าพวกเธอเป็นแค่หมาเห่า เธอไม่แม้แต่จะเหลือบหางตาไปมอง เพราะเธอกำลังยุ่งมาก

เนื้อสามชั้นเธอแบ่งไว้ 2 ชั่งเพื่อทำหมูแดง ส่วนที่เหลือตั้งใจจะทำเป็นเนื้อรมควันทั้งหมด

ถ้าเป็นช่วงตรุษจีนที่อากาศแห้ง เธอคงทำเป็นเนื้อเค็มตากแห้งไปแล้ว แต่ตอนนี้เข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิ อุณหภูมิเริ่มสูงขึ้นและฝนตกบ่อย การทำเนื้อรมควันจะเก็บไว้ได้นานกว่า

ส่วนเนื้อขาเธอตั้งใจจะทำไส้กรอก จึงได้ไปขอไส้หมูจากป้าๆ ที่กำลังล้างเครื่องในมาส่วนหนึ่ง

ซี่โครงเธอแบ่งไว้ต้มซุปกินสดๆ นิดหน่อย ที่เหลือทำเป็นซี่โครงรมควันพร้อมกับเนื้อ

ขาหมูแบ่งเป็นสามส่วน ส่วนหนึ่งต้มใส่ถั่วเหลือง อีกสองส่วนทำเป็นขาหมูน้ำแดง

เมื่อวางแผนเสร็จสรรพ เธอก็เริ่มลงมือยุ่งทันที

ไหลจาวตี้ ไม่ต้องรอให้เรียก เธอรีบวิ่งมาช่วยงานอย่างรู้งาน

เธอเองก็ได้เนื้อส่วนติดมันนิดๆ มาหนึ่งชิ้น ดีใจจนหน้าบาน "เซี่ยหยาง ฉันกะว่าจะเจียวน้ำมันหมูเก็บใส่โหลไว้ วันหลังตอนกินโจ๊กผักป่า ตักใส่ไปสักนิด หอมฟุ้งเชียวล่ะ!"

เซี่ยหยาง: "..."

เออจริง เธอเกือบลืมเรื่องเจียวน้ำมันหมูไปเลย!

โชคดีที่หัวหน้ากองพลคิดเผื่อเธอไว้แล้ว ตอนแบ่งมันหมูเปลว (ปั่นโหยว) เขาจงใจเหลือไว้ให้เธอ 2 ชั่ง

แน่นอนว่า 2 ชั่งนี้ถูกหักออกจากโควตาเนื้อ 50 ชั่งของเธอ

จากเนื้อแดง 900 ชั่ง เธอมีสิทธิ์ได้ 180 ชั่ง ก่อนหน้านี้เธอหิ้วไป 50 ชั่ง และหัวหน้ากองพลส่งมันหมูเปลวมาให้อีก 2 ชั่ง ส่วนที่เหลือนั้นถูกเปลี่ยนเป็นคะแนนงานให้เธอทั้งหมด

เรื่องนี้มีเพียงเจ้าหน้าที่ระดับสูงของกองพลไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้ คนอื่นรู้แค่ว่าเธอได้รางวัลเป็นคะแนนงานก้อนโต แต่ไม่รู้จำนวนที่แน่นอน ไม่อย่างนั้นคงมีคนตาร้อนกว่านี้

แต่ลำพังแค่เห็นเธอหิ้วเนื้อ 50 ชั่งกับมันเปลวอีก 2 ชั่ง ก็ทำให้เยาวชนบางคนอิจฉาจนตาเป็นมัน สายตาจิกกัดราวกับลูกศรพุ่งเข้าหาเซี่ยหยางไม่หยุด

"อย่าไปสนใจพวกนั้นเลย!" ไหลจาวตี้ช่วยพูดแทนเซี่ยหยาง "พวกนั้นเห็นแต่เนื้อที่คุณได้ไป แต่ไม่เห็นความเสี่ยงตอนคุณสู้กับหมูป่า เมื่อปีที่แล้วก่อนเข้าหน้าหนาว หน่วยอาสาสมัครไปล้อมจับหมูป่าหนักแค่ 5-6 ร้อยชั่ง ยังบาดเจ็บกันตั้งหลายคน มีคนหนึ่งถูกเขี้ยวหมูป่าแทงทะลุหัวไหล่ อีกคนไส้แทบทะลัก เกือบเอาชีวิตไม่รอด ปีนี้หมูป่าตัวใหญ่กว่าปีที่แล้วตั้งสองเท่า! หัวหน้ากองพลทุกคนต่างระลึกถึงบุญคุณคุณ มีแต่พวกนั้นแหละที่จ้องแต่เนื้อ..."

เซี่ยหยางยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ "ปล่อยให้จ้องไปเถอะ! ต่อให้จ้องจนตัวฉันเป็นรู ฉันก็ไม่แบ่งเนื้อให้พวกเธอหรอก"

หยางชิงชิงที่แอบชะเง้อดมกลิ่นน้ำมันหมูหอมๆ: "..."

ไหลจาวตี้หลุดหัวเราะพรืด "ถูก! ต้องแบบนี้สิ!"

มันเปลวของสัตว์ลูลู่มีอัตราการให้เนื้อน้ำมันสูงมาก มันหมู 2 ชั่งหลังจากเจียวจนสุก กลับเหลือกากหมูเพียงไม่ถึง 1 ตำลึง (50 กรัม)

น้ำมันหมูที่เหลือประมาณ 950 กรัม เมื่อแข็งตัวแล้วขาวนวลเนียนราวกับหยกชั้นเลิศ

เซี่ยหยางแบ่งน้ำตาลทรายใส่โหลแก้ว 2 ใบ ใบหนึ่งไว้ส่งให้คุณอา อีกใบเก็บไว้กินเองค่อยๆ กินไป

ส่วนวิธีเก็บรักษาน่ะเหรอ...

"คุณระบบคะ สัตว์ลูลู่เป็นของจากร้านค้าระบบ เพราะฉะนั้นอาหารที่ทำจากเนื้อของมัน ฉันเก็บไว้ในกระเป๋ามิติของระบบได้ใช่ไหมคะ?"

ระบบหลัก: 【...】

เซี่ยหยางใช้ประโยชน์จากกระเป๋ามิติมืออย่างอารมณ์ดี เธอเก็บน้ำมันหมูที่เจียวเสร็จแล้ว รวมถึงเนื้อลูลู่สดๆ ที่ยังกินไม่ทันเข้าไป

พื้นที่ในกระเป๋ามิตินั้นคงที่อย่างสมบูรณ์ ใส่เข้าไปสภาพไหน เอาออกมาก็สภาพนั้น ดีกว่าตู้เย็นเสียอีก น่าเสียดายที่เก็บของจากโลกภายนอกเข้าไปไม่ได้ ไม่อย่างนั้นเธอคงใช้ชีวิตสบายกว่านี้เยอะ

ยุ่งจนเสร็จงาน ฟ้าก็เกือบมืดแล้ว พวกเธอหยิบชามและตะเกียบมุ่งหน้าไปยังลานตากข้าวเพื่อกิน "แกงล้มหมู" 

เยาวชนคนอื่นๆ หลังจากเก็บเนื้อชิ้นเล็กๆ ของตัวเองเรียบร้อย ก็กลับมาช่วยงานเล็กๆ น้อยๆ ที่ลานตากข้าว และนั่งรอร่วมวงกินแกง

บางคนก็แอบไปทำเนียนเสนอหน้าใกล้ๆ คนตักแกง เผื่อว่าจะได้ส่วนเนื้อหน้าหมูเพิ่มอีกสักนิด

ที่ลานตากข้าวมีการก่อกองไฟ แสงไฟสาดส่องกระทบใบหน้าของผู้คนที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม ความคึกคักนี้แทบไม่ต่างจากเทศกาลตรุษจีนเลย

"พี่สาวเยาวชนจอมพลังมาแล้ว!"

"พี่ครับ! นี่ให้พี่นะ!"

กลุ่มเด็กๆ ที่นำโดยโก่วหว่า เห็นเซี่ยหยางปุ๊บก็วิ่งหน้าบานเข้ามาหา แล้วยัดกากหมูใส่อ้อมกอดของเธอ

"กากหมูบ้านผมเอง หอมสุดๆ เลยนะ!"

"ชิมของบ้านหนูด้วยค่ะ!"

"พี่ช่วยชีวิตผมไว้ ของผมให้พี่หมดเลย!" เหมาตั้นยิ้มอย่างเขินอายพลางชูชามใบเล็กของเขาขึ้นสูง เพื่อให้เซี่ยหยางรับกากหมูของเขาไป

เซี่ยหยางขัดพวกเขาไม่ได้ จึงได้แต่หยิบกากหมูจากชามของเด็กแต่ละคนมาคนละชิ้น "แค่นี้ก็พอแล้วจ้ะ ขอบใจพวกเธอมากนะ!"

เด็กๆ ทุกคนต่างฉีกยิ้มกว้างอย่างมีความสุข