บทที่ 58 ระบบฟาร์มยุค 60 (24)

"พอแล้วๆ พวกเธอไปเล่นที่อื่นไป! อย่ามารุมเยาวชนเซี่ยแบบนี้"

หญิงชาวบ้านที่รับหน้าที่ตักแกงเดินเข้ามาไล่เด็กๆ ไปพลางจูงมือ เซี่ยหยาง ไปที่ข้างเตา: "เยาวชนเซี่ยมาเร็ว! ป้าเหลือเนื้อหน้าหมูชิ้นที่สวยที่สุดไว้ให้คุณคนเดียวเลย!"

"เยาวชนเซี่ย กินเลือดหมูไหม? ป้าตักให้ชามนึงนะ"

"เยาวชนเซี่ย ตับหมูบำรุงเลือดนะจ๊ะ เพิ่งลวกเสร็จใหม่ๆ เอาไปสักช้อนไหม?"

บรรดาป้าๆ ในกลุ่มสวัสดิการต่างกระตือรือร้นตักอาหารใส่กล่องข้าวที่เซี่ยหยางนำมา ทั้งแกงตุ๋น เลือดหมู ตับหมู... ไม่นานนักกล่องข้าวก็พูนจนล้น

"รีบกินเข้าเถอะ กินหมดแล้วเดี๋ยวป้าตักให้ใหม่"

เซี่ยหยางกินไปพลางชูนิ้วโป้งให้พวกเธอไปพลาง: "หอมมากเลยค่ะ! ฝีมือพวกป้าดีจริงๆ!"

เหล่าหญิงชาวบ้านถูกชมจนหน้าบาน:

"ไม่ขนาดนั้นหรอกจ้ะ เป็นเพราะเนื้อนี่มันอร่อยต่างหาก!"

"เยาวชนเซี่ยต้องกินเยอะๆ นะ ถ้าไม่มีคุณ วันนี้พวกเราคงไม่ได้กินเนื้อหมูป่าที่หอมฉุยขนาดนี้แน่ๆ!"

"จะว่าไปก็แปลกนะ ทั้งที่เป็นหมูป่าเหมือนกัน แต่ตัวนี้ทำไมเนื้อเยอะแถมยังหอมนุ่มเป็นพิเศษ หอมกว่าหมูที่กองพลเราเลี้ยงเองอีก!"

เซี่ยหยางตอบทั้งที่เคี้ยวอยู่เต็มปาก: "สงสัยคงเกี่ยวกับอาหารที่มันกินเป็นประจำมั้งคะ!"

พวกป้าๆ ทำท่าถึงบางอ้อ: "จริงด้วยสิ! ได้ยินมาว่าหมูป่าก็แบ่งประเภทนะ บางตัวกินเนื้อบางตัวกินพืช พวกกินเนื้อกลิ่นจะสาบแรง ส่วนพวกกินพืชนี่รสชาติจะเบาเหมือนหมูบ้าน ตัวนี้สงสัยจะกินมังสวิรัติมาแต่เด็ก มิน่าล่ะขนาดไม่ใส่เครื่องเทศตุ๋นยังหอมขนาดนี้! เยาวชนเซี่ยนี่รู้เยอะจริงๆ กินอีกๆ เดี๋ยวป้าตักเพิ่มให้!"

พูดจบก็ตักแกงราดลงไปในกล่องข้าวของเซี่ยหยางอีกหลายทัพพีใหญ่

ภาพนี้ทำให้ หยางชิงชิง และ ลู่เจี๋ยฉยง อิจฉาจนตาร้อนผ่าว

"หัวหน้ากองพลไม่ยุติธรรมเลย! ต่อให้จะให้รางวัล ก็ไม่เห็นต้องให้ตั้ง 50 ชั่งขนาดนั้นเลยนี่นา ดูพวกเราสิ ได้แบ่งมาแค่กระจึ๋งเดียวเอง..."

"นั่นสิ! เป็นเยาวชนเหมือนกันแท้ๆ แต่เธอกลับได้รับสิทธิพิเศษอยู่คนเดียว รังแกกันเกินไปแล้ว! เธอว่าจริงไหมหว่านฉิง... หว่านฉิง? หว่านฉิง? เธอคิดอะไรอยู่เนี่ย เหม่อเชียว"

เจ้าหว่านฉิง กำลังคิดว่าถ้าเธอมีพละกำลังมหาศาลเหมือนเซี่ยหยางก็คงดี ที่ดิน 9 แปลงในมิติลับฟาร์มคงจัดการได้สบายๆ ไม่ต้องมานั่งกุมขมับแบบตอนนี้

เธอโบกมืออย่างอ่อนแรง: "ไม่มีอะไรหรอก แค่นอนไม่พอน่ะ"

"ช่วงนี้ทำไมเธอถึงดูหมดสภาพทุกวันเลยล่ะ? ไม่ได้ป่วยใช่ไหม?"

"เปล่าๆ แค่นอนไม่พอน่ะ" เจ้าหว่านฉิงหาวออกมาวอดใหญ่

กลางวันต้องทำงานในนา กลางคืนต้องไปทำฟาร์ม เป็นใครก็ต้องอดนอนทั้งนั้น

จนช่วงนี้เธอเริ่มมีความคิดหนึ่งแวบขึ้นมา: หรือจะจ้างคนเข้าไปในมิติลับฟาร์มเพื่อช่วยดูแลที่ดิน 9 แปลงนั่นแทนเธอดี?

เธอก็รู้ว่ามันเป็นความคิดที่บ้ามาก แต่ในใจกลับเริ่มสั่นคลอนและอยากจะทำมันจริงๆ...

...

หลังจากผ่านบรรยากาศคึกคักของการแบ่งเนื้อและกินเลี้ยงหมูป่าไปแล้ว การไถหว่านฤดูใบไม้ผลิของกองพลเยว่หวานก็ใกล้จะเสร็จสิ้น

ป่าที่ต้องถางก็ถางแล้ว ที่ดินที่ต้องปลูกก็ลงเมล็ดแล้ว ต้นกล้าที่ต้องปักดำก็ดำเสร็จแล้ว ช่วงเวลาวุ่นวายระลอกถัดไปต้องรอถึงปลายเดือนพฤษภาคมเพื่อเก็บเกี่ยวต้นเรปเซด, ต้นเดือนมิถุนายนปลูกข้าวโพด และเดือนกรกฎาคมเก็บเกี่ยวข้าวนาปี

ช่วงเวลาหลังจบงานใบไม้ผลิจนถึงงานยุ่งครั้งหน้าคืองานประจำวันทั่วไป ซึ่งจะไม่เหนื่อยเท่าช่วงที่ผ่านมา

ในหอพักเยาวชนช่วงสองสามวันมานี้จึงมีเสียงหัวเราะเพิ่มขึ้นไม่น้อย

กลางวันงานไม่หนักมาก ตอนกลางคืนเลยมีแรงเหลือมานั่งจับกลุ่มคุยเล่นกัน

"หว่านฉิง ขาฉันยังเดินลำบากอยู่เลย พรุ่งนี้คงไปคอมมูนกับเธอไม่ได้แล้วล่ะ หรือเธอจะเลื่อนไปอีกสองสามวันไหม? รอขาฉันหายดีแล้วค่อยไปพร้อมกัน"

ในวันเชงเม้ง เซี่ยหยาง กลับมาจากป่า เดินผ่านหน้าต่างหอพักพอดี จึงได้ยินหยางชิงชิงกำลังปรึกษากับเจ้าหว่านฉิง เดิมทีพวกเธอนัดกันจะไปคอมมูนในวันพรุ่งนี้ แต่หยางชิงชิงดันทำเท้าแพลงเมื่อวานซืน ไปหาหมอตำแยดูแล้วกระดูกไม่เป็นไร แต่น่าจะเจ็บเส้นเอ็นเลยเดินไกลๆ ไม่ไหว

เจ้าหว่านฉิงน่ะอยากให้หยางชิงชิงไม่ต้องไปด้วยใจจะขาด จะได้ไม่ขัดขวางแผนการหาเงินของเธอ เธอจึงรีบบอกทันที:

"ชิงชิง โบราณว่าบาดเจ็บเส้นเอ็นต้องพักเป็นร้อยวันนะ ถึงเธอจะไม่เจ็บกระดูกแต่ก็ประมาทไม่ได้ คอมมูนน่ะฉันไปเองคนเดียวก็ได้ เธออยากได้อะไรเดี๋ยวฉันซื้อมาฝาก"

"งั้นฝากซื้อซาลาเปาไส้ผักลูกนึงนะ" หยางชิงชิงอยากกินแป้งหมี่ขาวเต็มที ซาลาเปาไส้เนื้อซื้อไม่ไหว เลยขอแค่ไส้ผักมาแก้ขัด

"ได้เลย"

เจ้าหว่านฉิงรับปากอย่างรวดเร็ว

เซี่ยหยางฟังบทสนทนาของพวกเธอแล้วก็นึกขึ้นได้ว่า พรุ่งนี้คือ วันที่ 6 เมษายน —— วันที่เจ้าหว่านฉิงจะเก็บเด็กเร่ร่อนเข้าฟาร์มตามเนื้อเรื่องเดิม

เด็กหนุ่มที่เธอส่งโรงพยาบาลคราวก่อน ได้รับยาเร็วขนาดนั้นคงไม่ไข้ขึ้นจนสูญเสียความทรงจำ ต่อให้เจ้าหว่านฉิงไปคอมมูนพรุ่งนี้แล้วขากลับไม่ทันเกวียนวัวจนต้องเดินกลับผ่านช่องเขาหม่าเจียกูก็ตาม ก็น่าจะไม่บังเอิญเจอเด็กคนนั้นแล้วใช่ไหม?

แต่คิดไปคิดมาก็ยังไม่วางใจ เธอจึงใช้ข้ออ้างว่า "จะไปส่งของให้คุณอา" และวางแผนจะเข้าตัวอำเภอในวันพรุ่งนี้เช่นกัน

เพียงแต่หมูสามชั้นยังรมควันไม่เสร็จ ไส้กรอกก็ยังตากไม่แห้ง เธอจึงเลือกจัดน้ำมันหมูหนึ่งโหล, ขาหมูน้ำแดงหนึ่งที่, หน่อไม้ฤดูใบไม้ผลิสดๆ ติดดินสองสามหัว พร้อมด้วยผักป่าและเห็ดแห้งชุดใหม่ จัดเป็นพัสดุขนาดกลางๆ ใส่ลงตะกร้าสะพายหลัง และออกเดินทางตามหลังเจ้าหว่านฉิงไปตั้งแต่เช้าตรู่ของวันถัดไป

ครั้งแรกอาจจะเกร็ง แต่ครั้งที่สองย่อมคล่องแคล่ว

เจ้าหว่านฉิงมาถึงซอยตลาดมืดเป็นครั้งที่สอง เห็นได้ชัดว่าเธอคุ้นทางมากกว่าเดิม

เธอเดินหลบฝูงชนอย่างระมัดระวัง ไปที่มุมลับท้ายซอยแล้วหยิบตะกร้าผักกาดขาวสดๆ ที่ออกมาจากมิติลับฟาร์มออกมา

ไม่นานนัก ก็มีผู้หญิงท่าทางเหมือนคนงานเดินเข้ามาถามว่าในตะกร้ามีอะไร มีข้าวหรือมีเนื้อขายไหม?

เจ้าหว่านฉิงส่ายหน้าอย่างเขินอาย: "เป็นผักกาดขาวค่ะ"

ข้าวกับเนื้อน่ะเธอยังขาดแคลนเองเลย ต่อให้มีเธอก็ไม่เอาออกมาขายหรอก

อีกฝ่ายพอได้ยินว่าเป็นผักกาดขาวก็เดินจากไปอย่างผิดหวัง

เซี่ยหยางมองดูเจ้าหว่านฉิงพยายามเร่ขายผักอยู่ไกลๆ แล้วถามระบบหลักด้วยความสงสัย: "ผักกาดขาวที่ปลูกในมิติลับฟาร์มนั่น นอกจากรสชาติจะดีกว่าปกติแล้ว มีสรรพคุณพิเศษอะไรไหม?"

ระบบหลัก: 【ตอนนี้เธอใช้เมล็ดพันธุ์ธรรมดาที่ฟาร์มแถมให้ปลูกครับ เลยไม่มีสรรพคุณพิเศษอะไร ต้องรอให้เลเวลประสบการณ์ถึง 100 ก่อน ร้านค้าฟาร์มถึงจะเปิดขายเมล็ดพันธุ์หายาก พวกนั้นแหละครับถึงจะมีสรรพคุณพิเศษ】

"โอ้?" เซี่ยหยางเริ่มสนใจ "ลองขยายความหน่อยสิ มีสรรพคุณอะไรบ้าง? กินแล้วอายุยืนยาว เป็นอมตะ? หรือช่วยให้ผมขึ้นเร็ว หรือช่วยให้เยาว์วัยตลอดกาล?"

ระบบหลัก: 【มีหมดครับ แต่เลเวล 100 น่ะไม่ได้ขึ้นง่ายๆ นะ ในโลกเดิม เจ้าหว่านฉิงเก็บคนเข้าฟาร์มไปช่วยทำนาเป็นร้อยคน ยังไม่ทะลุเลเวล 100 เลย】

"..."

"ว้าย! เงินฉันหาย! มีคนขโมยเงินฉันไปแล้ว!"

"จับขโมยที! ไอ้สารเลวมันขโมยเงินฉันไป!"

ในขณะที่เซี่ยหยางกำลังพิงต้นตีนเป็ดตรงปากซอย คุยเล่นกับระบบหลักอยู่นั้น จู่ๆ เธอก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากที่ไกลๆ

เธอหูดี จึงได้ยินสาเหตุของความวุ่นวายชัดเจน

มีคุณป้าคนหนึ่งกำลังซื้อของในสหกรณ์กงเซียวเซ่อ แล้วถูกใครบางคนล้วงเอาผ้าเช็ดหน้าที่ห่อเงินและคูปองไป

พอป้ารู้ตัวก็รีบวิ่งไล่ตามไอ้คนนั้นออกมาจากสหกรณ์ จังหวะที่เกือบจะคว้าตัวได้ อีกฝ่ายกลับผลักป้าอย่างแรงจนป้าเสียหลักล้มลง

ส่วนไอ้วิ่งราวร่างแคระคนนั้นใช้จังหวะนี้กระโดดขึ้นจักรยานที่จอดอยู่ข้างทาง แล้วปั่นหนีสุดชีวิตทิศทางที่มันมุ่งหน้ามา ก็คือปากซอยที่เซี่ยหยางยืนอยู่นั่นเอง!

"หลีกไป! หลีกไป! ใครไม่อยากตายก็หลีกไป!"

ไอ้คนร้ายปั่นไปตะโกนไป

คนสัญจรไปมาหลายคนไม่รู้เรื่องรู้ราว เลยเผลอเปิดทางให้มันปั่นผ่านไปได้

มีเพียงเซี่ยหยางคนเดียวที่ไม่เพียงไม่หลบ แต่เธอยัง ยื่นเท้าออกมาข้างหนึ่ง...