บทที่ 59 ระบบฟาร์มยุค 60 (25)

“ปัง—— เคร้ง!”

เซี่ยหยางถีบคนปั่นจักรยานจนกระเด็นร่วงลงมา

จักรยานที่ไร้คนควบคุมพุ่งตรงไปชนเข้ากับต้นตีนเป็ดต้นใหญ่ตรงปากซอยอย่างจัง

ชายหนุ่มที่ล้มกองอยู่กับพื้นสบถด่าพลางตะเกียกตะกายลุกขึ้น สายตาฉายแววอำมหิตเดินตรงเข้าหาเซี่ยหยาง แต่ยังไม่ทันจะได้เข้าใกล้ ก็ถูกเซี่ยหยางถีบซ้ำจนกระเด็นไปไกลอีกหลายเมตร

คนสัญจรไปมา: "..."

คุณป้าที่วิ่งกระหืดกระหอบตามมา: "..."

"ขอบใจมากนะพ่อหนุ่ม... อ้าว! เป็นเธอนี่เองแม่หนู!" คุณป้าตั้งใจจะขอบใจเซี่ยหยาง แต่พอเห็นหน้าชัดๆ ก็ร้องออกมาด้วยความดีใจ "ในที่สุดก็เจอตัวเธอเสียที!"

เซี่ยหยาง: "หือ??"

"แม่หนูจำไม่ได้เหรอ? เมื่อเดือนก่อนที่มีวันหนึ่งฝนตกหนัก เธอพาน้องชายที่ไข้ขึ้นจนหมดสติมาส่งโรงพยาบาล ตอนนั้นเธอควักเงินตัวเองจ่ายค่ายาและทำเรื่องนอนโรงพยาบาลให้ พอเด็กคนนั้นฟื้นขึ้นมาเขาก็อยากขอบคุณเธอมาตลอด แต่ก็ไม่รู้จะไปตามหาเธอที่ไหน จนเมื่อสองวันก่อนเขาต้องตามครอบครัวไปอยู่ต่างถิ่น ก่อนไปเขาฝากของขวัญกองโตไว้ที่ห้องผู้อำนวยการ ฝากให้ทางโรงพยาบาลช่วยส่งมอบให้เธอ ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอเธอที่นี่..."

คุณป้าคนนี้ชื่อ เจ้าฉิน เป็นหัวหน้าพยาบาลแผนกอายุรกรรมที่กำลังจะเกษียณ ตอนที่เซี่ยหยางส่งเด็กหนุ่มไปโรงพยาบาลและย้ายไปให้น้ำเกลือที่ห้องพัก เจ้าฉินคือคนที่รับเรื่องต่อพอดี

เธอประทับใจในน้ำใจของเด็กสาวคนนี้มาก พอเห็นหน้าปุ๊บก็จำได้ทันที

หลังจากเจ้าหน้าที่ตำรวจคุมตัวเจ้าคนแคระวิ่งราวไปแล้ว เจ้าฉินก็รีบดึงมือเซี่ยหยาง พาเธอไปที่โรงพยาบาลเพื่อรับของขวัญขอบคุณ

เซี่ยหยางถามย้ำเพื่อความแน่ใจ: "เด็กคนนั้นถูกครอบครัวรับไปอยู่ต่างถิ่นแล้วจริงๆ เหรอคะ?"

"ใช่จ้ะ! เด็กคนนั้นก็น่าสงสาร พ่อแม่เขาเดิมเป็นช่างเทคนิคกับพนักงานบัญชีของโรงงานถลุงเหล็กแถวนี้ ไม่รู้สาเหตุอะไร เมื่อเดือนก่อนเกิดทะเลาะจะหย่ากัน ลูกสองคนคนหนึ่งต้องไปกับพ่อ อีกคนไปกับแม่ เด็กที่เธอช่วยน่ะเป็นคนน้อง ต้องไปกับพ่อ ความจริงวันที่ฝนตกหนักวันนั้น เขาต้องขึ้นรถไฟไปเมืองเหิงเฉิงกับพ่อที่ย้ายไปทำงานที่นั่น แต่สงสัยเขาอยากอยู่กับแม่ พอขึ้นรถไฟไปแล้วเลยแอบหนีลงมา พ่อเขากว่าจะรู้ตัวรถไฟก็ออกไปแล้ว กว่าจะซื้อตั๋วสถานีหน้าย้อนกลับมาก็ตามหาเสียเวลาไปนาน ดีนะที่ได้เธอช่วยไว้ ไม่อย่างนั้นพ่อเขาคงต้องโทษตัวเองไปตลอดชีวิต แต่หลังจากป่วยไปยกใหญ่เด็กคนนั้นก็คิดได้ ยอมไปอยู่กับพ่อที่เหิงเฉิงแล้ว ก่อนไปความปรารถนาเดียวของเขาคืออยากเจอเธอเพื่อขอบคุณด้วยตัวเอง อ้อ เห็นว่าเด็กคนนั้นเขียนจดหมายทิ้งไว้ให้เธอฉบับหนึ่งด้วยนะ..."

ภายใต้การบอกเล่ารายละเอียดอย่างยืดยาวของหัวหน้าพยาบาลเจ้า เซี่ยหยางก็ถูกลากมาถึงโรงพยาบาลและได้รับจดหมายที่เด็กหนุ่มคนนั้นทิ้งไว้ให้

เมื่อแกะซองจดหมายออก มีธนบัตรสิบหยวนร่วงออกมาหลายใบ เป็นค่ารักษาพยาบาลที่เขาคืนให้เธอ

เธอคลี่กระดาษจดหมายออก ลายมือดูเด็กแต่เป็นระเบียบเรียบร้อยปรากฏแก่สายตา——

เนื้อความระบุถึงการขอบคุณเธออย่างสุดซึ้ง; ตามด้วยการอธิบายสั้นๆ ถึงเหตุผลที่เขาสลบอยู่ในซอยวันนั้น; และสุดท้ายคือทิ้งที่อยู่หน่วยงานของพ่อเขาที่เมืองเหิงเฉิงไว้ พร้อมกับเชิญชวนว่าหากมีโอกาสไปเหิงเฉิง ต้องไปเยี่ยมบ้านเขาให้ได้

ลงชื่อกำกับด้วยชื่อเต็มของเขา: หลินสี่

อ่านจดหมายจบ เซี่ยหยางก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

เด็กหนุ่มที่ชื่อหลินสี่คนนี้ ถือว่าหลุดพ้นจากโชคชะตาเดิมในนิยายแล้วสินะ?

หลินสี่และพ่อของเขาฝากของขวัญขอบคุณไว้มากมาย แค่นมมอลต์สกัด ก็มีถึง 2 กระป๋อง ยังมีอาหารและของใช้ที่ต้องใช้คูปองซื้ออีกหลายอย่าง

เซี่ยหยางไม่อยากรับไว้ แต่ผู้อำนวยการโรงพยาบาลยิ้มพลางบอกว่านี่คือสิ่งที่คนเขาฝากมา ถ้าเธอไม่รับก็เท่ากับภารกิจเขาไม่สำเร็จ เธอจึงต้องรับไว้ทั้งหมดอย่างเลี่ยงไม่ได้

อย่างไรก็ตาม เมื่อเธอไปไปรษณีย์เพื่อส่งของให้คุณอา เธอก็ได้จัดส่งพัสดุไปให้หลินสี่ชุดหนึ่งด้วย

นอกจากขาหมูน้ำแดง น้ำมันหมู หน่อไม้สด และผักป่าแห้งกับเห็ดแห้งเหมือนที่ส่งให้คุณอาแล้ว เธอยังยอมควักแต้มแลกน้ำผึ้ง 1 โหล ไส้กรอก 1 พวง และหมูสามชั้นรมควัน 1 เส้นจาก "แถบสินค้าจำกัดเวลา" ส่งไปเป็นของตอบแทนสำหรับของกินราคาแพงเหล่านั้น

พร้อมกันนั้นเธอยังเขียนจดหมายตอบกลับหลินสี่ อธิบายที่มาของของพวกนี้ว่าหามาจากในป่า รวมถึงเนื้อก็เป็นเนื้อหมูป่าที่ได้ส่วนแบ่งมาจากกองพล ไม่ได้ใช้เงินซื้อ เรื่องที่ช่วยเขาส่งโรงพยาบาลเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย ขออย่าได้เก็บมาใส่ใจ

สุดท้ายเธอกำชับเขาว่าไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนให้ตั้งใจเรียน เป็นเด็กดี เพราะความรู้คือสิ่งเดียวที่คนอื่นแย่งชิงไปจากเราไม่ได้

เขียนเสร็จก็อ่านทวนรอบหนึ่ง เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรผิดพลาดก็ส่งออกไป

หลังส่งของเสร็จ เธอถือโอกาสถามเจ้าหน้าที่ไปรษณีย์ว่ามีจดหมายถึงเธอไหม

ปรากฏว่าไม่มีจดหมาย แต่กลับมี ใบแจ้งรับเงินโอน อยู่ใบหนึ่ง ดูที่อยู่คนส่งปรากฏว่าเป็น พ่อสารเลว ของเธอเอง ถึงจะมีแค่ 5 หยวน แต่มันก็น่าแปลกมากไม่ใช่เหรอ?

เซี่ยหยางเลิกคิ้วขึ้น แต่ในเมื่อส่งมาแล้ว ไม่เอาก็โง่

เธอรับเงินมา แล้วเขียนจดหมายไปหาคุณอา ถามว่าพอจะรู้ไหมว่าทำไมจู่ๆ พ่อถึงส่งเงินมาให้ พร้อมกับอธิบายที่มาของขาหมูน้ำแดงและน้ำมันหมูที่ส่งไปให้ด้วย

เมื่อออกจากไปรษณีย์ เซี่ยหยางไม่เห็นเจ้าหว่านฉิงที่จุดนัดพบเกวียนวัว พอกลับไปดูที่ซอยตลาดมืด ก็พบว่าเธอยังยืนเร่ขายผักกาดขาวอยู่ที่เดิม

"..."

เซี่ยหยางยืนมองเงียบๆ อยู่พักใหญ่

จนกระทั่ง——

"ตายแล้ว! ทำไมเย็นขนาดนี้เนี่ย!"

เจ้าหว่านฉิงเพิ่งขายผักกาดขาวมัดสุดท้ายเสร็จ ถึงเพิ่งรู้ตัวว่าบ่ายสามโมงครึ่งแล้ว เธอตบหน้าผากตัวเองอย่างเจ็บใจและกระทืบเท้าด้วยความร้อนรน

"แย่แล้วๆ! เกวียนวัวต้องไปแล้วแน่ๆ! ทำไงดีล่ะเนี่ย! ทำไงดี!"

จะทำไงได้ล่ะ? ก็เดินกลับสิ

เจ้าหว่านฉิงกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกจากคอมมูนไป

เซี่ยหยางเดินทิ้งระยะห่างตามหลังไปเรื่อยๆ

เจ้าหว่านฉิงเดินเร็ว เธอก็เดินเร็ว เจ้าหว่านฉิงเหนื่อยจนต้องหยุดหอบหายใจ เธอก็หยุดชมวิว ดื่มน้ำอุ่น และกินลูกอมกระต่ายขาวรอ

โชคดีที่ฝนหยุดตกไปตอนไหนไม่รู้ ไม่อย่างนั้นฟ้าจะมืดเร็วกว่านี้และทางบนเขาจะเดินลำบากขึ้นมาก

ในที่สุด ก็มาถึงละแวก กองพลหม่าเจียกู

ข้างหน้าเป็นทางแยกสามแพร่ง ถนนสายเล็กสามสายแยกไปทางกองพลหม่าเจียกู, กองพลเฉียนจิ้น และกองพลเยว่หวาน

ทางแยกแรกคือทางไปกองพลหม่าเจียกู ถัดไปคือเฉียนจิ้น และสุดท้ายคือเยว่หวาน

จังหวะนั้นเอง มีเสียงสุนัขเห่าแว่วมาจากทิศทางของหมู่บ้านหม่าเจียกู

เจ้าหว่านฉิงทั้งรีบทั้งกลัว แต่ยิ่งรีบก็ยิ่งพลาด

ตอนที่เดินผ่านทางแยกหม่าเจียกู เธอเกิดลื่นไถลเสียหลักจนตกลงไปข้างทาง

ใต้ทางลาดนั้นเป็นลำธารสายเล็กๆ ช่วงนี้เป็นฤดูใบไม้ผลิที่น้ำหลาก น้ำในลำธารจึงเอ่อเต็มและไหลเชี่ยว

รองเท้าผ้าและกางเกงของเจ้าหว่านฉิงเปียกโชก เสื้อตัวบนก็ถูกน้ำสาดจนเปียกไปครึ่งซีก

เธอหงุดหงิดตัวเองมาก ขณะที่กำลังมองไปรอบๆ อย่างไร้จุดหมาย เธอก็พบว่าบนก้อนหินใหญ่ริมลำธารมีคนนั่งอยู่คนหนึ่ง เป็นหญิงสาวที่ผมเผ้ายุ่งเหยิงและมีท่าทางขวัญหนีดีฝ่อ

เซี่ยหยางเองก็เห็นเช่นกัน เธอดีดตัวลงจากทางลาดอย่างคล่องแคล่ว พุ่งเข้าถึงตัวก้อนหินใหญ่ก่อนหน้าเจ้าหว่านฉิงเพียงก้าวเดียว

พร้อมกับเรียกระบบหลักในใจ: เร็ว! ช่วยเช็คที ยัยนี่ไม่ใช่เหยื่อรายใหม่ที่จะถูกเจ้าหว่านฉิงเก็บเข้าฟาร์มอีกหรอกนะ?

ระบบหลักพอได้ยินว่าจะมีแต้มให้หา ก็ทำหน้าที่สืบค้นข้อมูลทันที: 【ฟู่หรงหรง อายุ 17 ปี สมาชิกกองผลิตที่ 3 กองพลเฉียนจิ้น เอ๊ะ... นี่ไม่ใช่ผู้หญิงที่เดิมทีจะกระโดดน้ำฆ่าตัวตายในวันที่ 10 สิงหาคม แล้วถูกเจ้าหว่านฉิงช่วยไว้ก่อนจะเก็บเข้าฟาร์มหรอกเหรอครับ?】

เซี่ยหยาง: "..."

กูว่าแล้ว!

【โฮสต์ครับ ระบบเจอข้อมูลแล้ว! วันนี้ฟู่หรงหรงมาเยี่ยมคุณป้าที่ป่วยอยู่ที่กองพลหม่าเจียกู ระหว่างทางกลับเธอเจอ เจ้าซานเต๋อ นักเลงชื่อดังของหม่าเจียกู มันพยายามฉุดเธอเข้าป่าละเมาะเพื่อจะทำมิดีมิร้าย แต่เธอหนีออกมาได้ ตอนนี้น่าจะกำลังทำใจอยู่ อีกเดี๋ยวคงจะกลับบ้านครับ】

"..."

ระบบน่ะไม่ใช่คน เลยขาดอารมณ์ความรู้สึกนึกคิด

แต่เซี่ยหยางคิดไปไกลกว่านั้น

ถึงฟู่หรงหรงจะหนีพ้นน้ำมือไอ้นักเลงนั่นมาได้ แต่ก็ไม่แน่ว่าจะมีใครเห็นเหตุการณ์ตอนที่เธอถูกฉุดเข้าป่าหรือเปล่า แล้วไอ้พวกปากหอยปากปูจะเอาไปพูดต่อกันจนเสียหายแค่ไหน

ไอ้นักเลงนั่นอาจจะใช้กระแสข่าวลือเน่าๆ นี้มาบีบบังคับให้ฟู่หรงหรงต้องแต่งงานกับมันอย่างไร้ยางอาย จนเป็นสาเหตุให้เธอต้องกระโดดน้ำฆ่าตัวตายในเวลาต่อมา

สรุปก็คือ เรื่องของวันนี้มันยังไม่จบลงอย่างสวยงาม

เซี่ยหยางโน้มตัวลงเล็กน้อย พร้อมกับยื่นมือไปหาฟู่หรงหรง: "อยากล้างแค้นไหม?"

ฟู่หรงหรง: "..."

เจ้าหว่านฉิง: "..."