บทที่ 60 ระบบฟาร์มยุค 60 (26)

“ถุย! นังสารเลว! กล้าถีบข้าเหรอ! ฝากไว้ก่อนเถอะมึง!”

ความเจ็บปวดที่โคนขาเริ่มทุเลาลงในที่สุด จ้าวซันเต๋อพยุงต้นไม้ลุกขึ้นยืน พลางถ่มน้ำลายอย่างแค้นเคืองและด่าทอต่อ: “นังแพศยาเอ๊ย! ถ้าข้าจับตัวได้นะ จะเอาให้ตายเลย! กล้าดียังไงถึง... อุ๊บ!”

ปากของเขาถูกก้อนโคลนปริศนาที่พุ่งมาจากไหนไม่รู้ อุดจนเงียบกริบ

“ถุย ถุย ถุย... อะไรวะเนี่ย... เหม็นฉิบหาย...”

“เหม็นกว่าปากแกหรือเปล่า? ฉันว่านะ ปากแกกับขี้ไก่นี่มันเข้ากันดีออก”

เซี่ยหยางยืนกอดอกอยู่ที่ปากป่า สายตาเย็นเยียบจดจ้องมาที่เขา

“อะไรนะ? ขี้ไก่เหรอ?”

จ้าวซันเต๋ออาศัยแสงสลัวของท้องฟ้ามองก้อนโคลนที่เขาถ่มออกมา แล้วพบว่ามีขี้ไก่อยู่จริงๆ มิน่าล่ะถึงเหม็นขนาดนี้

เขาพะอืดพะอมจนอยากจะอ้วกออกมา ก่อนจะพุ่งเข้าใส่เซี่ยหยาง

“นังสารเลว! แกวอนหาที่ตายเองนะ อย่ามาโทษข้า...”

“ปึก——”

เซี่ยหยางเบี่ยงตัวแล้วยกเท้าถีบ จ้าวซันเต๋อกระเด็นออกจากป่าละเมาะไปไกล ก่อนจะตกกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น

ไม่รอให้เขาพยุงขาที่บาดเจ็บลุกขึ้นมา เซี่ยหยางก้าวสืบเท้าเข้าไปข้างหน้า เสียง “กร๊อบ” “กร๊อบ” ดังขึ้นสองครั้ง เธอจัดการหักแขนจ้าวซันเต๋อจนหลุดจากเบ้า จากนั้นก็กวักมือเรียกไปทางหนึ่ง: “มาล้างแค้นสิ”

“...”

จ้าวซันเต๋อเบิกตากว้างมองดูนังผู้หญิงที่ถีบกล่องดวงใจเขาเมื่อสิบกว่านาทีก่อนแล้วหนีไป ตอนนี้กำลังเดินกลับเข้ามาหาเขาช้าๆ

ฟู่หรงหรงถือท่อนไม้ในมือที่สั่นเทาเอาไว้แน่น

“นัง... นังสารเลว แกจะทำอะไร! เรื่องที่แกถีบข้า ข้ายังไม่ได้คิดบัญชีเลยนะ! แกยังกล้ากลับมาตีข้าอีกเหรอ?”

จ้าวซันเต๋อลากแขนที่หลุดทั้งสองข้าง พยายามถอยหนีอย่างระแวง แต่ยังไม่ทันจะคลานไปไหน—

“อ๊าก— หยุด! มึงหยุดเดี๋ยวนี้! อ๊าก— อื้อ!”

เซี่ยหยางยัดก้อนโคลนผสมขี้ไก่เข้าไปในปากเขา ปิดเสียงร้องโหยหวนราวกับผีเข้าได้สำเร็จ

รอจนฟู่หรงหรงระบายความแค้นออกมาจนพอใจ เซี่ยหยางจึงใช้เท้าเขี่ยจ้าวซันเต๋อที่นอนป้อแป้เหมือนโคลนเหลวอยู่บนพื้น: “แกรู้ใช่ไหมว่าพวกทำตัวเป็นนักเลงหัวไม้จะมีจุดจบยังไง?”

จ้าวซันเต๋อโดนทั้งถีบ ขาบาดเจ็บ แขนหลุด แถมยังโดนรุมยำจนน่วมไปทั้งตัว ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนกระดูกจะแตกไปหมด ไม่มีแรงขัดขืนอีกแล้ว เขาทำได้แค่สูดปากด้วยความเจ็บปวด: “มะ... ไม่รู้...”

“ไม่รู้เหรอ?”

“...ระ... รู้แล้ว”

“ตกลงรู้หรือไม่รู้?”

“รู้... รู้แล้ว... ขอท่านย่าละเว้นชีวิตด้วย! ข้า... ข้าจะไม่กล้าทำตัวเป็นนักเลงอีกแล้ว”

“คำพูดลอยๆ เชื่อถือไม่ได้”

“ข้า... ข้าเขียนหนังสือสัญญาก็ได้”

“แกอ่านออกเขียนได้เหรอ?”

“มะ... ไม่ได้ แต่ข้าลงลายพิมพ์นิ้วมือได้”

“...”

เซี่ยหยางเรียกกระดาษ ปากกาหมึกซึม และตลับหมึกสีแดงออกมาจากระบบหลัก โดยทำทีเป็นหยิบออกมาจากตะกร้าสะพายหลัง พร้อมกับหยิบไฟฉายออกมา แล้วจัดการเขียนจดหมายสารภาพผิดแทนจ้าวซันเต๋อตรงนั้นทันที

“ประทับตรา!”

จ้าวซันเต๋อตัวสั่น: “ข้า... ข้าไม่มีแรงที่แขน”

เซี่ยหยางจัดการ “กร๊อบๆ” สองที ต่อแขนที่หลุดของเขากลับเข้าที่เดิม

จ้าวซันเต๋อไม่กล้ามีความคิดที่จะขัดขืนอีกต่อไป เขายอมประทับนิ้วมือลงบนจดหมายสารภาพผิดแต่โดยดี

เซี่ยหยางเก็บจดหมายนั้นไว้: “จดหมายนี้ฉันจะเป็นคนเก็บเอง วันไหนที่ฉันได้ยินว่าแกไปทำเรื่องเลวๆ อีก จดหมายฉบับนี้จะถูกส่งไปที่หน่วยงานคอมมูนทันที โทษฐานอนาจารมีจุดจบยังไงแกก็รู้ดี อย่าให้ฉันต้องมีโอกาสได้ส่งจดหมายฉบับนี้ออกไปก็แล้วกัน”

“...”

จ้าวซันเต๋อรู้สึกสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด

นี่มันใช่ผู้หญิงแน่เหรอ? นี่มันนางมารชัดๆ! แต่คนฉลาดย่อมรู้จักรักษาตัวรอด ไม่ว่าเซี่ยหยางจะพูดอะไร เขาก็พยักหน้าหงึกๆ เหมือนไก่จิกข้าว: “ข้ารับรองว่าต่อไปจะไม่กล้าทำตัวรุ่มร่ามอีกเด็ดขาด!”

“ไม่ใช่แค่เรื่องนักเลงหัวไม้ เรื่องขโมยเล็กขโมยน้อยก็ห้ามทำ!”

“...”

เรื่องนี้ก็ต้องยุ่งด้วยเหรอ?

จ้าวซันเต๋อกระตุกมุมปาก เจ็บจนต้องสูดปาก: “ได้ๆๆ ไม่ทำอะไรทั้งนั้นแหละ”

“ก็ไม่ใช่ว่าไม่ทำอะไรเลย งานในไร่นาก็ต้องไปทำ! รู้ไหมว่าแรงงานคือความภาคภูมิใจ?”

“...”

จ้าวซันเต๋อแทบจะร้องไห้ พ่อแม่เขายังไม่กล้าสั่งเขาขนาดนี้เลย! แต่เขาไม่กล้าปฏิเสธ: “รู้แล้วๆ...”

“แล้วก็ยังมีอีก...”

“ทำไมยังมีอีกละเนี่ย?” จ้าวซันเต๋อพึมพำหน้าเบี้ยว

“แกอยากจะต่อรองเหรอ?” เซี่ยหยางเลิกคิ้วขึ้น

จ้าวซันเต๋อสะดุ้งตัวโยน กระดูกทั่วร่างปวดร้าวขึ้นมาทันที: “เปล่าๆๆ... ท่านย่าเชิญสั่งมาเลย! ข้าฟังแน่นอน!”

“เรื่องเลวๆ ที่แกทำวันนี้ แกต้องไปจัดการล้างเช็ดเอาเอง ฉันไม่อยากได้ยินข่าวลือมั่วๆ ซั่วๆ ฉันจะแวะมาที่หม่าเจียโกวเป็นระยะ ถ้าเกิดฉันได้ยินอะไรเข้า...”

“รับรองว่าไม่รั่วไหล! ใครกล้าพูดพล่อยๆ ข้าจะจัดการมันเอง!”

นางมารคนนี้เขาไม่กล้าตอแยด้วย แต่พวกป้าปากสว่างในหมู่บ้านน่ะเหรอจะมาข้ามหน้าข้ามตาเขาได้?

เซี่ยหยางถึงยอมปล่อยเขาไป

การใช้ความรุนแรงสยบความรุนแรงอาจไม่ใช่ทางออกที่ดีที่สุด

แต่ในยุคสมัยที่ล้าหลังและคำครหาเปรียบเสมือนอาวุธที่ฆ่าผู้หญิงให้ตายได้ วิธีนี้กลับเป็นวิธีที่มั่นคงและเหมาะสมที่สุด

ฟู่หรงหรงได้ระบายความแค้นออกมา ความอัดอั้นในใจคงคลายลงไปมาก

ส่วนจ้าวซันเต๋อที่โดนซ้อมจนน่วม แถมยังมีจดหมายสารภาพผิดคดีอนาจารอยู่ในมือพวกเธอ เขาคงไม่กล้าไปหาเรื่องฟู่หรงหรงอีก และน่าจะเป็นฝ่ายช่วยกดข่าวลือเสียหายต่างๆ เพื่อเอาตัวรอดแทน

เมื่อออกมาจากหมู่บ้านหม่าเจียโกว ฟ้าก็มืดสนิทแล้ว

ฟู่หรงหรงมองไปยังทางข้างวันที่มืดมิด แล้วหันไปมองเซี่ยหยางที่ทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจมาตลอดทาง รวมถึงจ้าวหว่านฉิงที่ตามมาด้วย เธอรวบรวมความกล้าถามว่า: “ฟ้ามืดแล้ว พวกเธอ... อยากจะไปพักที่บ้านฉันสักคืนไหม?”

เซี่ยหยางยิ้มให้เธอ: “ไม่เป็นไรจ้ะ ฉันมีไฟฉาย ทางที่เหลือก็ไม่ไกลแล้ว ไม่อยากรบกวนคนในครอบครัวเธอด้วย แต่ไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะไปส่งเธอให้ถึงบ้านก่อน”

ฟู่หรงหรงหน้าแดงก่ำ แทบจะกัดลิ้นตัวเอง: “ฉัน... ฉันกลับเองก็ได้นะ”

แม้ว่าเธอจะกลัวการเดินทางตอนกลางคืนจริงๆ แต่เมื่อนึกถึงตอนที่ตัวเองได้ลงมือตีจ้าวซันเต๋อ เธอก็มีความกล้ามากขึ้น ในมือเธอยังกำท่อนไม้ที่จอมยุทธ์หญิงหามาให้ไว้แน่น

เซี่ยหยางไม่รีบร้อนเรื่องเวลา แต่จ้าวหว่านฉิงนี่สิ...

เธอหันไปถามจ้าวหว่านฉิง: “เธอรีบหรือเปล่า?”

จ้าวหว่านฉิงเพิ่งได้สติ รีบส่ายหน้าทันที: “ไม่รีบจ้ะ พวกเราไปส่งเธอด้วยกันเถอะ แล้วค่อยกลับพร้อมกัน”

ยังไงเธอก็ไม่ยอมกลับค่ายคนเดียวแน่ๆ

อย่าว่าแต่ตอนกลางคืนเลย ต่อให้เป็นตอนกลางวัน เดินคนเดียวเธอก็ใจสั่นจะแย่

อุตส่าห์ได้มาเจอเซี่ยหยางที่แรงเยอะขนาดนี้ จะปล่อยให้แยกกันไปได้ยังไง

“งั้นตกลง ไปด้วยกันนี่แหละ”

เซี่ยหยางกับจ้าวหว่านฉิงไปส่งฟู่หรงหรงถึงกองผลิตเฉียนจิ้นอย่างรวดเร็ว

เมื่อเดินมาถึงจุดที่ห่างจากบ้านตระกูลฟู่เพียงยี่สิบสามสิบเมตร เซี่ยหยางก็หยุดเดินและพูดกับฟู่หรงหรงว่า: “ไปเถอะ เดี๋ยวฉันจะฉายไฟส่องทางให้ รอเห็นเธอเข้าบ้านแล้วค่อยไป”

“ขอบคุณนะ!” ฟู่หรงหรงไม่รู้จะพูดอะไร เธอขยำชายเสื้อไปมา “คือว่า เรื่องวันนี้ขอบคุณเธอมากจริงๆ นะ!”

“ไม่เป็นไรจ้ะ” เซี่ยหยางกล่าว “เธอไม่ต้องกลัวว่าจ้าวซันเต๋อจะมาแก้แค้น เขามีความผิดติดตัวอยู่กับเรา ส่วนคนอื่นๆ ที่อาจจะพูดจาไม่ค่อยดี ถ้าเกิดอะไรขึ้นเธอมาหาฉันนะ ฉันจะช่วยเธอคิดหาทางแก้เอง สรุปก็คือ ทางเดินน่ะมันอยู่ที่คนสร้าง! ต่อให้จะเป็นทางโคลนที่เต็มไปด้วยขวากหนาม ขอแค่เรากล้าก้าวเดินและฝ่าฟันไป ในที่สุดมันก็จะกลายเป็นถนนสายหลักที่ราบรื่นได้เอง!”

“อื้ม!”

ฟู่หรงหรงพยักหน้าอย่างแรง ขอบตาเริ่มรื้นด้วยหยาดน้ำตา

จอมยุทธ์หญิงพูดได้ดีจริงๆ!

ทางเดินน่ะมันอยู่ที่คนสร้าง!

เธอไม่ได้ขอพวกคนข้างนอกกิน ไม่ได้ขอพวกเขานุ่งห่ม จะไปกลัวอะไร!

ต่อให้โดนพูดถึงบ้างจะเป็นไรไป เนื้อตัวเธอไม่ได้หลุดหายไปเสียหน่อย

เมื่อคิดได้เช่นนั้น เมฆหมอกในใจก็สลายตัวไปจนสิ้น

“ขอบคุณนะ!” ฟู่หรงหรงยิ้มอย่างผ่อนคลาย “ฉันเข้าบ้านแล้วนะ! พวกเธอก็รีบกลับล่ะ! ไว้พรุ่งนี้ฉันจะไปหาเธอที่กองผลิตเยว่หวานนะ!”

“ตกลง!”