บทที่ 61 ระบบฟาร์มยุค 60 (27)

ระหว่างทางกลับกองพล จ้าวหว่านฉิงเหลือบมองเซี่ยหยางอยู่หลายครั้ง จนอดไม่ได้ที่จะถามขึ้นว่า "เธอรู้ได้ยังไงว่าจ้าวซันเต๋อพยายามรังแกฟู่หรงหรง? หรือว่าเธอเห็นเหตุการณ์เข้าจริงๆ?"

เซี่ยหยางตอบกลับสั้นๆ เพียง "อืม"

"..."

ถึงแม้จะไม่ค่อยพอใจกับคำตอบที่ดูปัดสอยห้อยตาม แต่จ้าวหว่านฉิงก็ไม่กล้าซักไซ้ต่อ แรงเตะของเซี่ยหยางนั้นมหาศาลเกินไปจนทำให้เธอรู้สึกขยาดอยู่ในใจ

"เธอไม่กลัวคนแซ่จ้าวนั่นหาคนมาแก้แค้นเหรอ? เขาเป็นคนในพื้นที่นะ การจะจัดการกับพวกเราที่เป็นยุวปัญญาชนจากต่างถิ่นน่ะมันง่ายนิดเดียว"

เซี่ยหยางแค่นยิ้มเย็น: "เขาก็ลองดูสิ"

"..."

จ้าวหว่านฉิงมุมปากกระตุก... ก็นั่นสินะ! ต่อให้คนของจ้าวซันเต๋อจะดุร้ายแค่ไหน จะสู้หมูป่ายักษ์ได้เชียวหรือ? เซี่ยหยางน่ะคือวีรสตรีที่ล้มหมูป่าตัวมหึมาหนักเกือบพันชั่งได้ด้วยตัวคนเดียว!

เมื่อคิดได้ดังนั้น เธอจึงรู้สึกอิจฉาพละกำลังมหาศาลของเซี่ยหยางขึ้นมาอีกครั้ง ถ้ามีแรงขนาดนี้ ไปที่ไหนก็ไม่ต้องเกรงกลัวใคร แม้แต่ที่ดินไม่กี่แปลงในมิติฟาร์มก็คงไม่ใช่ปัญหา!

เมื่อนึกถึงมิติฟาร์ม จ้าวหว่านฉิงมักจะรู้สึกเหมือนมีบางอย่างขาดหายไปจากชีวิต และลึกๆ ก็เหมือนจะลืมเรื่องสำคัญมากไปเรื่องหนึ่ง

มันคือเรื่องอะไรกันนะ? เธอสะบัดหัวไปมา แต่ก็ยังนึกไม่ออกเสียทีว่าลืมเรื่องอะไรไป

...

เมื่อกลับถึงที่พักยุวปัญญาชน ก็เป็นเวลาเกือบสี่ทุ่มแล้ว

ไหลเจาตี้ยังไม่นอน เธอมักจะเดินออกมาดูที่ประตูรั้วเป็นระยะๆ

จนกระทั่งเห็นแสงสลัวจากไฟฉายส่องมาแต่ไกล เธอจึงรีบวิ่งไปต้อนรับด้วยความดีใจ: "เซี่ยหยาง ในที่สุดเธอก็กลับมาสักที! เดินทางนานเลยใช่ไหม? ฉันได้ยินป้าโจวบอกว่ารถเทียมวัวขากลับไม่เห็นเธอ เลยเดาว่าเธอคงพลาดรถแล้วต้องเดินกลับมาเอง เดินจนเจ็บเท้าหมดแล้วมั้ง? รีบเข้าบ้านเถอะ ในหม้อมีโจ๊กอุ่นๆ ไว้ให้ แล้วฉันก็ต้มน้ำร้อนไว้ให้แล้วด้วย"

เซี่ยหยางถูกไหลเจาตี้ลากเข้าไปในห้องครัวเพื่อกินโจ๊กและแช่เท้า

จ้าวหว่านฉิงมองเข้าไปในหอพักที่มืดมิดและได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของคนที่หลับไปแล้ว พลันรู้สึกหน่วงในใจอย่างบอกไม่ถูก

ไหลเจาตี้กับเซี่ยหยางเพิ่งรู้จักกันได้แค่เดือนเดียวเองแท้ๆ พอรู้ว่าเซี่ยหยางกลับไม่ทันรถเทียมวัว นอกจากจะเก็บมื้อเย็นไว้ให้แล้ว ยังต้มน้ำร้อนเตรียมไว้ให้พร้อมสรรพ เพื่อให้เธอกลับมาก็ได้กินโจ๊กอุ่นๆ และแช่เท้าคลายเหนื่อย

แล้วตัวเธอล่ะ? สนิทกับหยางชิงชิงมาครึ่งปี เรียกกันว่าพี่น้องมาตลอด เมื่อก่อนตอนไม่มีเรื่องอะไรก็ไม่รู้สึกอะไรหรอก แต่ในวันนี้ วันที่เธอพลาดรถ ตกคูน้ำ เธอโหยหาใครสักคนที่คอยปลอบใจ แต่พี่สาวที่ดีที่สุดของเธอนอกจากจะไม่เตรียมโจ๊กหรือน้ำร้อนไว้ให้เหมือนไหลเจาตี้แล้ว ยังหลับปุ๋ยไม่สนใจใยดี...

จ้าวหว่านฉิงหยิบซาลาเปาไส้ผักแป้งขาวในตะกร้าที่เดิมทีตั้งใจจะเก็บไว้ให้หยางชิงชิงออกมา แล้วเดินจ้ำอ้าวเข้าครัวไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะยัดมันใส่มือไหลเจาตี้: "ให้เธอเลิกกิน!"

"..."

จ้าวหว่านฉิงกับหยางชิงชิงทะเลาะกันเสียแล้ว

จากที่เคยตัวติดกันเป็นปาท่องโก๋ประหนึ่งพี่น้องคลานตามกันมา ตอนนี้กลับกลายเป็นเมินใส่กัน ต่างฝ่ายต่างรอให้อีกฝ่ายยอมอ่อนข้อให้ก่อน แต่ด้วยนิสัยที่ไม่ยอมก้มหัวให้ใครทั้งคู่ เวลาเดินสวนกันจึงรีบสะบัดหน้าหนี ไม่พูดไม่จา บรรยากาศช่างน่าอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก

แต่เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเซี่ยหยาง

เธอยังคงใช้ชีวิตเหมือนเดิมทุกวัน ออกไปทำงานตรงเวลา เมื่อทำงานในส่วนของตัวเองเสร็จก็เลิกงานก่อนกำหนด จากนั้นก็เข้าป่าไปหาของป่า ชีวิตช่างเป็นระเบียบและสมบูรณ์พูนสุข

เมื่อมี "สารานุกรมการเก็บเกี่ยว" อยู่ในมือ นอกจากจะขุดผักป่าและเก็บเห็ดได้ง่ายขึ้นแล้ว เธอยังสามารถหาสมุนไพรล้ำค่าที่คนอื่นหาได้ยากยิ่ง รวมถึงผลไม้ป่าที่คนอื่นมักจะมองข้ามไป

ป่าในช่วงฤดูใบไม้ผลินอกจากจะมีเห็ดเยอะแล้ว ผลไม้ป่าก็ดกเช่นกัน

เซี่ยหยางเก็บพวกมันกลับมาทีละอย่าง เลือกที่กินสดได้มากิน ส่วนที่เปรี้ยวเกินไปก็นำมาเคี่ยวเป็นแยมหรือทำบ๊วยดอง บางครั้งก็แบ่งให้พวกเด็กๆ อย่างโก่ววาบ้าง

ตอนนี้กลุ่มเด็กๆ สนิทกับเธอมาก และมักจะเอาไข่นกย่างสุกมาฝากเธอเสมอ

ส่วนของหายากอย่างโสมป่า เธอจะลอบนำมาแปรรูปแล้วเก็บสะสมไว้ รอโอกาสเข้าเมืองเพื่อนำไปขายแลกเงิน

ตอนนี้เธอไม่ขาดแคลนเสบียง แต่สิ่งที่ขาดคือเงิน! เพราะเจ้าตัว "ลูลู่" ที่เธอติดหนี้ไว้นั้นยังรอให้เธอเอาเงินไปเติมคะแนนเพื่อชำระหนี้อยู่!

เที่ยงวันหนึ่ง ขณะที่ยังไม่ถึงเวลาเริ่มงานช่วงบ่าย เซี่ยหยางกำลังพลิกตากพวกเห็ด ผักป่า และผลไม้แช่อิ่มที่เก็บมาได้ในช่วงนี้ที่ลานบ้าน

เมื่อมองดูกระด้งที่วางเรียงรายไปด้วยของป่าตากแห้ง เธอรู้สึกเหมือนได้มองดูอาณาจักรที่ตัวเองสร้างขึ้นมากับมือ มันช่างน่าภูมิใจจริงๆ

ในตอนนั้นเอง เมียของหัวหน้ากองพลก็นำทางคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา

"ยุวปัญญาชนเซี่ย ช่วงก่อนหน้านี้เธอได้ช่วยเด็กสาวจากกองพลรุดหน้าไว้ใช่ไหม? ครอบครัวเขาตั้งใจมาขอบคุณเธอแน่ะ!"

"เซี่ยหยาง!"

ตอนแรกฟู่หรงหรงเดินตามหลังแม่และพี่สะใภ้ทั้งสองคนมา แต่พอเห็นเซี่ยหยาง เธอก็รีบวิ่งเหยาะๆ แซงทุกคนขึ้นมาทันที

"ฉันมาเยี่ยมเธอแล้ว! จริงๆ อยากจะมาตั้งแต่เมื่อวานซืนแล้วล่ะ แต่แม่ของฉัน..."

"เด็กคนนี้นี่!"

แม่ของฟู่กลัวว่าลูกสาวจะหลุดปากพูดอะไรที่ไม่ควรออกไป จึงรีบขัดขึ้น แล้วก้าวเข้ามาหาเซี่ยหยางด้วยความกระตือรือร้นและอบอุ่น:

"ยุวปัญญาชนเซี่ย หรงหรงกลับไปเล่าให้พวกเราฟังหมดแล้ว วันนั้นต้องขอบคุณเธอจริงๆ ที่ช่วยไว้ ครอบครัวฟู่ของเรารู้สึกซาบซึ้งใจมาก เห็นว่าเธอเป็นคนจากเมืองผิงเฉิง เพิ่งมาอยู่ที่นี่ได้เดือนกว่าๆ อากาศที่ผิงเฉิงกับที่นี่ไม่เหมือนกัน ช่วงฤดูใบไม้ที่นี่ฝนตกบ่อย เสื้อกันฝนตัวนี้อาสะใภ้ของหรงหรงส่งมาจากกองทัพ มันบางเบาและระบายอากาศได้ดีกว่าผ้าพลาสติกทั่วไป เธอรับไว้เถอะ แล้วก็นี่มอลต์สกัดอาสะใภ้เขาก็ส่งมาให้เหมือนกัน เอาไว้บำรุงร่างกายนะ แล้วก็มีปลากระป๋องสองกระป๋องที่พี่ชายคนโตของเขาไปแลกมาจากในเมือง ส่วนไข่ไก่พวกนี้ก็เป็นไข่จากไก่ที่บ้านเราเลี้ยงเอง..."

แม่ของฟู่ใช้เวลาเตรียมของขวัญขอบคุณเหล่านี้ถึงสามวัน

แน่นอนว่าเมื่อเทียบกับชื่อเสียงพรหมจรรย์ของลูกสาวแล้ว ของขวัญเหล่านี้เทียบไม่ได้เลย แต่นี่คือของขวัญระดับสูงสุดและดูดีที่สุดเท่าที่ครอบครัวเกษตรกรทั่วไปจะหามาได้แล้ว

นั่นก็เพราะที่บ้านมีอาที่รับราชการทหาร จึงสามารถหาของดีๆ จากกองทัพที่ในชนบทหาไม่ได้มาให้

เซี่ยหยางปฏิเสธที่จะรับ แต่แม่ของฟู่กับลูกสะใภ้อีกสองคนก็รั้นจนเอาของเข้าไปวางไว้ในห้องพักของเธอจนได้ นอกจากนี้ยังอยากเชิญเธอไปกินข้าวที่บ้านสักมื้อ

ฟู่หรงหรงขยิบตาให้เธอ แล้วลากเธอไปกระซิบกระซาบที่ด้านข้าง:

"เรื่องคราวก่อน ต้องขอบคุณที่เธอตาถึงจริงๆ ที่หมู่บ้านหม่าเจียโกวนะ มีข่าวลือแย่ๆ หลุดออกมาเยอะมาก ทำอย่างกับคนพวกนั้นเห็นกับตาตัวเอง... แต่ฉันได้ยินคุณป้าเล่าว่า จ้าวซันเต๋อคนนั้นน่ะ ตบหน้าพวกยัยแก่ปากสว่างต่อหน้าคนตั้งเยอะจนหน้าบวมฉึ่งไปเลย ด่าว่าพวกนั้นมโนไปเอง อยากจะหาเรื่องแกล้งเขา! เขายังบอกอีกว่าถ้าเขาทำจริงๆ เขาก็ยืดอกรับแล้วแต่งเมียเข้าบ้านไปแล้ว แต่นี่ไม่ได้ทำแล้วมาใส่ร้ายกัน แบบนี้มันจงใจแกล้งกันชัดๆ! แม่ของจ้าวซันเต๋อพอได้ยินเรื่องเข้า ก็พุ่งไปตบตีกับพวกยัยปากสว่างพวกนั้นยกใหญ่... เสียดายที่แม่ฉันกักตัวไว้ ไม่ยอมให้ฉันออกจากบ้าน ไม่อย่างนั้นนะ ฉันคงได้ไปดูพวกหมากัดกันให้เห็นกับตาตัวเองแล้ว..."

เซี่ยหยางมองเธอด้วยแววตาหยอกล้อ: "คราวนี้ไม่กลัวแล้วเหรอ?"

ฟู่หรงหรงหน้าแดงซ่านขึ้นมาทันที แต่น้ำเสียงยังคงหนักแน่น: "ไม่กลัวแล้ว! จริงๆ นะ คืนนั้นพอกลับไป นอนบนเตียงฉันก็เฝ้าครุ่นคิดถึงคำพูดที่เธอสอนฉันซ้ำไปซ้ำมา แล้วอยู่ๆ ก็ไม่รู้สึกกลัวขึ้นมาเลย เซี่ยหยาง วันหลังถ้าฉันว่าง ฉันมาหาเธออีกได้ไหม? ฉันรู้สึกว่าเธอเป็นคนมีความรู้มากเลย คำพูดพวกนั้นที่เธอพูดมา ฉันไม่เคยเห็นในหนังสือเล่มไหนมาก่อนเลย"

เซี่ยหยาง: "..."

ถ้าอยากมาหาเธอ ก็ย่อมได้อยู่แล้ว

"คราวหน้าเธอเลือกมาวันหยุดสิ เดี๋ยวฉันจะพาเข้าป่าไปเที่ยวเล่น"

"ในป่ามีอะไรน่าเที่ยวล่ะ เราไปดูหนังที่คอมมูนด้วยกันดีกว่า!"

"..."