บทที่ 62 ระบบฟาร์มยุค 60 (28)

หลังจากครอบครัวฟู่กลับไปแล้ว เสียงสัญญาณเรียกรวมพลทำงานก็ดังขึ้น

เซี่ยหยางหยิบกระติกน้ำแล้วชวนไหลเจาตี้ออกไปทำงานด้วยกัน

พวกยุวปัญญาชนคนอื่นๆ ก็ทยอยเดินออกจากที่พักกันเป็นกลุ่มเล็กกลุ่มน้อย

"จริงๆ แล้วเซี่ยหยางไปช่วยอะไรฟู่หรงหรงกันแน่นะ? ทำไมถึงส่งของขวัญมาให้เยอะแยะขนาดนี้? มูลค่าคงไม่ใช่น้อยๆ เลยมั้งน่ะ!"

"เซี่ยหยางโชคดีชะมัด! เสื้อกันฝนแบบนั้นมีขายแค่ในร้านค้าเงินตราต่างประเทศเท่านั้นแหละ แถมต้องใช้คูปองเงินตราต่างประเทศซื้อด้วยนะ"

"มอลต์สกัดนั่นก็ไม่ใช่ถูกๆ เลยนะ!"

จ้าวหว่านฉิงฟังเสียงคาดเดาของคนอื่นๆ แล้วนิ่งเงียบไป

ในใจของเธอรู้สึกวูบโหวงเล็กน้อย

คืนนั้นเธอก็อยู่ในเหตุการณ์ด้วย ตอนไปส่งฟู่หรงหรงที่บ้านเธอก็มีส่วน แต่ทำไมคนตระกูลฟู่ถึงไม่พูดถึงเธอเลยสักคำ?

ต่อให้เสื้อกันฝนจะมีแค่ตัวเดียว มอลต์สกัดจะมีแค่กระป๋องเดียว แต่ปลากระป๋องก็มีตั้งสองป๋อง ไข่ไก่ก็เต็มตะกร้า แบ่งให้เธอสักนิด หรือแค่พูดขอบคุณสักสองสามคำ มันจะไปยากเย็นอะไรนักเชียว?

จ้าวหว่านฉิงยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกแย่

ในเมื่อสวรรค์ให้เธอมาเกิดใหม่ แถมยังมอบของวิเศษที่มหัศจรรย์ขนาดนี้มาให้ ทำไมไม่ทำให้ชีวิตเธอราบรื่นกว่านี้หน่อย ทำไมยังต้องให้เธอเจอแต่เรื่องขัดอกขัดใจ! มีเรื่องให้น่ารำคาญใจไม่หยุดหย่อนแบบนี้ล่ะ! ทำไมกัน!!!

"หว่านฉิง— หว่านฉิง—"

เรื่องที่น่ารำคาญยิ่งกว่ามาถึงแล้ว!

ขณะที่เดินผ่านนาข้าว ฟางหย่งเฉียง ชายที่จ้าวหว่านฉิงเคยดึงเชิงไว้ใช้งานก่อนจะเกิดใหม่ก็วิ่งรี่เข้ามาหา

เขาไม่ได้เก็บเอาคำพูดของจ้าวหว่านฉิงที่นัดเขาออกไปบอกว่า "เราไม่เหมาะสมกัน" และ "ขอตัดขาดกัน" เมื่อช่วงก่อนเริ่มไถหว่านมาใส่ใจเลยแม้แต่นิดเดียว

สาเหตุที่เขาหายหน้าไปในช่วงไถหว่าน อย่างแรกคือจงใจทำเฉยชาใส่เธอเสียบ้าง เพื่อไม่ให้เธอมองว่าเขาไร้ค่าเกินไป

อย่างที่สองคือช่วงไถหว่านเขาก็เหนื่อยมากเหมือนกัน ไม่อยากจะออกไปช่วยเธอทำงานหลังจากเลิกงานหรอก

เมื่อตอนเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงปีที่แล้วก็เป็นแบบนี้ ปากเธอก็บอกว่าไม่ต้องให้เขาช่วยหรอก เธอจัดการเองได้ แต่มีครั้งไหนบ้างล่ะที่เขาไม่ได้เป็นคนช่วยเธอจนเสร็จ?

ถ้าไม่มีเขาช่วย เธอจะมีแต้มสะสมมากพอจะแบ่งเสบียงไว้กินจนพ้นปีเหรอ?

ส่วนเหตุผลที่สาม... พักนี้แม่ของเขาไหว้วานแม่สื่อให้ช่วยมองหาหญิงสาวในเมืองที่มีสวัสดิการรัฐมาให้ และนัดแนะเวลาให้เขาไปดูตัวมาแล้ว

เขาไปมาแล้วจริงๆ แต่ผู้หญิงคนนั้นหน้าตาขี้เหร่เหลือเกิน เมื่อต้องเผชิญหน้ากับใบหน้าดำคล้ำที่เป็นหลุมเป็นบ่อจากฝีดาษ เขาแทบจะกลืนบะหมี่เนื้อในร้านอาหารของรัฐไม่ลง

พอนึกได้ว่าหลังจากนี้นอกจากจะต้องกินข้าวร่วมโต๊ะกันแล้ว ยังต้องมานอนเตียงเดียวกันอีก... เขาก็รับไม่ได้จนต้องวิ่งหนีกลับมา แล้วใช้คารมสารพัดจนแม่ของเขายอมตกลงให้แต่งจ้าวหว่านฉิงเข้าบ้าน

ถึงพวกยุวปัญญาชนจะทำงานกสิกรรมไม่เอาไหน แต่หน้าตาสะสวยและมีความรู้ เขาถือว่ากำลังทำเพื่ออนาคตของลูกหลานตระกูลฟางละกัน อื้ม! ต้องใช่แบบนี้แน่ๆ!

ฟางหย่งเฉียงพยักหน้ากับตัวเองเงียบๆ จากนั้นก็ส่งยิ้มที่เขาคิดว่าดูหล่อที่สุดไปให้: "หว่านฉิง! พักนี้ทำไมเธอไม่ไปหาฉันเลย? กลัวหมาที่บ้านฉันเหรอ? ไม่ต้องกลัวนะ ฉันล่ามมันไว้แล้ว มานี่เร็ว ฉันเอาข้าวพองของโปรดเธอมาฝากด้วย แอบแม่หยิบมาเลยนะเนี่ย..."

จ้าวหว่านฉิงหน้าดำคร่ำเครียด

เธอจะไปสนไอ้ข้าวพองที่เริ่มจะเหนียวและเสียรสชาติไปแล้วนั่นทำไม?

เงินที่เธอได้จากการขายผักกาดขาวเมื่อไม่กี่วันก่อน มากพอจะซื้อข้าวพองกินได้เป็นตะกร้าๆ แล้ว!

จะทำยังไงดีถึงจะสลัดตาบ้านี่ให้เลิกมายุ่งกับเธอได้สักที?

"เอ๊ะ? ทำไมหัวหน้ากองพลถึงขับรถเทียมวัวมาเองล่ะ? บนรถนั่นใครน่ะ?"

"หัวหน้ากองพลไปประชุมที่คอมมูนมาเมื่อเช้า เห็นว่าข้างบนส่งตัวพวก 'ธาตุเลว' (พวกมีมลทินทางการเมือง) มาสองสามคน กองพลเราก็ได้แบ่งมาสองคนเหมือนกัน"

"อะไรนะ? มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ? ไป! ไปดูกัน!"

จ้าวหว่านฉิงเห็นโอกาส จึงรีบแทรกตัวเข้าไปในกลุ่มคนที่วิ่งไปดูเหตุการณ์เพื่อหนีออกมาทันที

เซี่ยหยางได้ยินชาวบ้านคุยกันไม่กี่ประโยค ก็เดาได้ทันทีว่าสองคนที่หัวหน้ากองพลพาตัวกลับมาคือใคร— พวกเขาคือปู่หลานตระกูลซ่ง "ซ่งซูเฮ่อ" ที่ตามเนื้อเรื่องเดิม จ้าวหว่านฉิงจะเก็บเข้ามิติฟาร์มในอีกสองเดือนข้างหน้า

ในนิยายเดิม จ้าวหว่านฉิงเข้าหาพวกเขาในตอนที่เพิงวัวพังถล่มลงมา และซ่งซูเฮ่อเอาตัวเข้ากำบังหลานชายจนถูกทับจนขาหักและมีไข้สูงไม่ลด เธอใช้ยาแอนนัลกินเพียงเม็ดเดียวเป็นใบเบิกทางเพื่อเข้าหาพวกเขา หลังจากนั้นก็หาโอกาสนำพวกเขาเข้าสู่มิติฟาร์ม

ในมุมมองของจ้าวหว่านฉิง เธอคิดว่าตัวเองกำลังช่วยชีวิตพวกเขาอยู่

ต่อให้เพิงวัวไม่ถล่ม ต่อให้ซ่งซูเฮ่อขาไม่หัก ชีวิตปู่หลานคู่นี้ในกองพลเยว่หว่านก็ลำบากยากเข็ญ

พวกชาวบ้านแม้จะไม่ตบตีหรือด่าทอพวกเขาโดยตรง แต่ก็โยนงานที่สกปรกและเหนื่อยที่สุดในกองพลให้ทำ ทั้งแบกถังขยะ ล้างถังปฏิกูล ทำความสะอาดคอกหมูคอกวัว...

แต่สภาพความเป็นอยู่กลับย่ำแย่ที่สุด: กินหมั่นโถวดำที่ย่อยยาก พักอาศัยอยู่ในเพิงวัวร้างที่พร้อมจะพังทลายได้ทุกเมื่อ

ทว่าในมิติฟาร์มของเธอนั้น แม้จะยังต้องตรากตรำทำงานในไร่นาตั้งแต่เช้ามืดจนดึกดื่น แต่อย่างน้อยในมิติก็มีอากาศเหมือนฤดูใบไม้ผลิตลอดปี สภาพอากาศดีกว่าภายนอกมาก

ในด้านอาหารการกิน ในไร่มีอะไรเธอก็ให้พวกเขากินอย่างนั้น

ขอเพียงพวกเขายอมช่วยเธออัปเกรดดินดำให้มากขึ้น ปลูกพืชพรรณให้มากขึ้น เธอก็จะไม่ปล่อยให้พวกเขาหิวตาย และจะไม่มีอุบัติเหตุเพิงวัวถล่มเกิดขึ้นแน่นอน

แต่ทว่า... มนุษย์เราย่อมโหยหาและไขว่คว้าหาเสรีภาพ

มิติฟาร์มนั้น มองแวบแรกอาจดูเหมือนแดนสวรรค์ที่แยกตัวออกจากโลกภายนอก แต่ในความเป็นจริง มันต่างอะไรจากกรงขังมนุษย์?

ชีวิตข้างนอกแม้จะยากลำบาก แต่ความมืดมิดย่อมมีวันผ่านพ้น และแสงอรุณย่อมมาถึงในสักวัน

แต่เมื่อก้าวเท้าเข้าสู่มิติฟาร์มของเธอแล้ว ชาตินี้ก็อย่าหวังว่าจะได้ออกมาอีกเลย

มิน่าล่ะ... สุดท้ายคนพวกนั้นถึงได้รวมหัวกันแว้งกัดเจ้าของมิติ

หากไร้ซึ่งเสรีภาพ ยอมตายเสียยังจะดีกว่า

เซี่ยหยางรู้สึกว่าไม่ควรมีการคิดค้นมิติประเภทที่สามารถดึงคนเข้าไปขังไว้ตามใจชอบแบบนี้ขึ้นมาเลย

ระบบหลัก: 【...】

ความจริงแล้ว มนุษย์ในบางมิติก็ค่อนข้างชอบระบบมิติที่สามารถพาคนเข้าออกได้ตามใจชอบแบบนี้นะ

"อย่างเช่นที่ไหนล่ะ?"

เซี่ยหยางให้มันช่วยยกตัวอย่าง

【มิติวันสิ้นโลกน่ะสิ】

"..."

"เซี่ยหยาง—"

"เซี่ยหยาง—"

ไหลเจาตี้ทำมือเป็นรูปลำโพงตะโกนเรียกเธออยู่ฟากหนึ่งของนาข้าว

เซี่ยหยางโบกมือให้เธอ

ไหลเจาตี้อ้อมผ่านนาข้าว วิ่งมาตามคันนาด้วยอาการหอบแฮก ก่อนจะเอามือยันเข่าไว้แล้วถามว่า "ทำไมเธอไม่ไปดูเรื่องตื่นเต้นกับเขาล่ะ?"

เซี่ยหยาง: "..."

นั่นน่ะเหรอเรื่องตื่นเต้น?

เธอรีบทำงานในส่วนที่ได้รับมอบหมายให้เสร็จ แล้วเข้าป่าไป "ถอนขนแกะ" (หาของป่า) จากภูเขายังจะดีกว่า

เห็นชัดว่าไหลเจาตี้ไม่ได้ตั้งใจวิ่งมาเพื่อถามประโยคนี้ แต่เธอมาเป็นแมสเซนเจอร์ให้หัวหน้ากองพล: "หัวหน้ากองพลมีธุระด่วนจะคุยด้วย ให้เธอไปที่สำนักงานกองพลหน่อย"

"ธุระด่วนเรื่องอะไรเหรอ?"

ไหลเจาตี้ส่ายหัว: "อันนี้ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน รู้แต่ว่าให้เธอรีบไปที่สำนักงานกองพลให้เร็วที่สุด"

เซี่ยหยางเป็นคนฝีเท้าไว ไม่ถึงห้านาทีเธอก็มาถึงสำนักงานกองพล

เมื่อมาถึงก็พบว่าหัวหน้ากองพลไม่ได้เรียกแค่เธอคนเดียว นอกจากบรรดาเจ้าหน้าที่บริหารกองพลแล้ว ยังมีหัวหน้าหน่วยการผลิตและสมาชิกหลักของแต่ละหน่วยอยู่ด้วย

ทางฝั่งที่พักยุวปัญญาชน คนที่มาถึงมีแค่เธอกับหลี่เฉิงกั๋ว

เซี่ยหยางเข้าใจสถานการณ์ทันที: หัวหน้ากองพลจัดให้เธออยู่ในระดับ "แกนนำ" ของกลุ่มยุวปัญญาชนแล้วสินะ

เธอกวาดสายตามองไปยังแกนนำของหน่วยการผลิตคนอื่นๆ แต่ละคนล้วนเป็นชายวัยฉกรรจ์ไหล่กว้างบึกบึน กล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ดูแล้วน่าจะเป็นพวกที่ทำแต้มงาน ได้เต็มพิกัดทั้งนั้น

ดูท่าหัวหน้ากองพลจะคัดเลือกแกนนำโดยดูจาก "ประสิทธิภาพในการทำงาน" เป็นหลัก

"เสี่ยวเซี่ย มาแล้วเหรอ? มานั่งนี่เร็ว"

ก่อนที่เซี่ยหยางจะมาถึง สหายผู้หญิงเพียงคนเดียวในห้อง— "ป้าโจว" ผู้อำนวยการฝ่ายสตรี กวักมือเรียกเธออย่างกระตือรือร้น

ป้าโจวก็คือแม่ของโก่ววานั่นเอง ตั้งแต่เซี่ยหยางช่วยกองพลล่าหมูป่ายักษ์หนักพันชั่งได้ และได้ยินจากปากโก่ววาว่าเธอมักจะแบ่งผลไม้ป่าให้พวกเด็กๆ ป้าโจวก็รู้สึกเอ็นดูและประทับใจในตัวเซี่ยหยางเป็นอย่างมาก

เซี่ยหยางจึงเดินเข้าไปนั่งลงข้างๆ เธอ