บทที่ 63 ระบบฟาร์มยุค 60 (29)

เมื่อหัวหน้ากองพลเห็นว่าทุกคนมาครบแล้ว จึงยกมือเป็นสัญญาณให้ทุกคนเงียบเสียงลง: “ขอพูดสั้นๆ เลยนะ ที่เรียกทุกคนมาวันนี้ก็เพื่อเรื่องเดียว พวกคุณคงได้ยินกันแล้วว่าวันนี้กองพลของเรามี ‘ธาตุเลว’ สองคนถูกส่งตัวมาเพื่อรับการดัดสันดาน ใครมีข้อเสนอแนะหรือความคิดเห็นอะไร ก็ลองว่ามาได้เลย”

“จะมีอะไรให้พูดอีกล่ะ?” หัวหน้าหน่วยผลิตที่หนึ่งบ่นอุบด้วยความไม่พอใจ “คนในเมืองจะส่งมาที่นี่ทำไม? มาแย่งส่วนแบ่งอาหารของพวกเรางั้นเหรอ?”

“นั่นสิ! ได้ยินว่าเป็นคนแก่กับเด็ก แก่ก็แก่ เด็กก็เด็ก มือหยิบหย่งไหล่แบกหามไม่เป็น สู้พวกยุวปัญญาชนยังไม่ได้เลยด้วยซ้ำ!”

ตัวแทนยุวปัญญาชนเพียงสองคนในที่นั้น: “...” รู้สึกเหมือนมีกระสุนพุ่งมาเจาะที่หัวเข่าเข้าอย่างจัง

“อุ๊ย! ฉันไม่ได้ว่าเธอนะยุวปัญญาชนเซี่ย สำหรับเธอน่ะ ต้องยกนิ้วให้เลย!” สมาชิกหลักของหน่วยผลิตคนนั้นนึกขึ้นได้ว่าเซี่ยหยางก็นั่งอยู่ด้วย จึงรีบพูดแก้ตัวพร้อมกับชูนิ้วโป้งให้เซี่ยหยาง

หลี่เฉิงกั๋ว: “...” งั้นนายก็หมายถึงฉันสินะ!

หัวหน้ากองพลเริ่มปวดหัว: “ตะโกนใส่ฉันแล้วจะมีประโยชน์อะไร? ถ้าแน่จริงก็ไปร้องเรียนที่คอมมูนนู่น!”

เมื่อเห็นหัวหน้ากองพลเริ่มมีอารมณ์ เสียงบ่นพึมพำของทุกคนก็เบาลงทันที

หัวหน้ากองพลกล่าวต่อ: “คนก็มาถึงแล้ว คำพูดไม่เข้าหูพวกนั้นก็เพลาๆ ลงหน่อย ตอนนี้ต้องรีบตัดสินใจว่าจะจัดภารกิจดัดสันดานให้พวกเขาทำอะไร และจะให้ไปพักที่ไหน”

“ทำไมต้องจัดที่พักให้ด้วยล่ะ? พวกเขาไม่ใช่ยุวปัญญาชนนะ เบื้องบนก็ไม่ได้ส่งงบค่าที่พักมาให้ด้วย ทำไมกองพลเราต้องมาจัดหาที่อยู่ให้...”

“นั่นสิ! บ้านพวกเราเองยังแทบจะไม่มีที่นอน แล้วจะมีที่ไหนไปแบ่งให้คนนอกสองคนนั้นอีกล่ะ”

“ตามความเห็นฉันนะ ในเมื่อส่งมาดัดสันดาน ก็ไม่ต้องจัดงานเบาๆ ให้หรอก แล้วก็ไม่ต้องให้อยู่ที่พักดีๆ ด้วย”

เมื่อเซี่ยหยางได้ยินถึงตรงนี้ เธอก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

“เสี่ยวเซี่ย เธอมีความคิดเห็นยังไงบ้าง?”

หัวหน้ากองพลรับฟังมาจนรอบวงแล้ว คนอื่นๆ เอาแต่บ่นไร้สาระ ไม่มีเนื้อหาที่มีประโยชน์เลยสักนิด เขาจึงเริ่มเรียกชื่อทีละคน และคนแรกที่เขาเรียกก็คือเซี่ยหยาง

เซี่ยหยางเรียบเรียงคำพูดในใจก่อนจะกล่าวว่า: “พวกเขาคงไม่เคยทำงานกสิกรรมมาก่อน ฉันไม่แนะนำให้มอบหมายงานสำคัญอย่างการแบกถังปฏิกูลให้พวกเขาทำนะคะ เกิดทำหกขึ้นมา คนที่ได้รับผลกระทบคือผลผลิตที่อาจจะลดลง ถ้าผลผลิตลด คนที่เดือดร้อนก็คือสมาชิกทุกคนในกองพล พวกเขาจะรับผิดชอบไหวเหรอคะ?”

ทุกคน: “...” ฟังดูแปลกๆ แต่ก็รู้สึกว่ามีเหตุผล

แต่พอคิดว่าปุ๋ยปฏิกูลมีผลต่อพืชพรรณจริงๆ ทุกคนก็เริ่มคล้อยตามว่าคำพูดของเซี่ยหยางนั้นถูกต้อง

“เสี่ยวเซี่ย พูดต่อสิ” หัวหน้ากองพลพยักหน้าเห็นด้วย

เซี่ยหยางจึงพูดต่อ: “ฉันคิดไปคิดมา งานเดียวที่น่าจะวางใจให้พวกเขาทำได้ก็คือการเลี้ยงลูกหมูป่าพวกนั้นค่ะ ในแง่หนึ่ง ลูกหมูป่าเป็นผลผลิตนอกแผนของกองพลเรา ถ้าให้พวกเขาเลี้ยงจนโตจนอ้วน ช่วงสิ้นปีพวกเราก็จะมีหมูดำตัวใหญ่เพิ่มมาอีก 5 ตัวให้แบ่งเนื้อกัน แถมยังได้ปุ๋ยคอกเพิ่มอีกตั้งเยอะ วิน-วินกันทุกฝ่าย แต่ถ้าพูดเผื่อไว้ว่าพวกเขาขาดประสบการณ์การเลี้ยงดู จนทำให้ลูกหมูป่าทั้ง 5 ตัวผอมโซ มันก็ไม่กระทบต่อโควตาหมูส่งรัฐ และไม่กระทบต่อผลผลิตพืชไร่ด้วย ถึงตอนนั้นฉันยินดีคืนแต้มกงเฟิน 200 แต้มที่กองพลให้รางวัลฉันมา เพื่อให้กองพลของเราไม่มีความเสียหายใดๆ ทั้งสิ้น...”

“โห! ยุวปัญญาชนเซี่ย ถ้าทำแบบนั้นเธอก็ขาดทุนน่ะสิ! เสียแต้มไปตั้ง 200 แต้มฟรีๆ เลยนะ!”

“นั่นสิยุวปัญญาชนเซี่ย จะให้เธอเสียสละขนาดนั้นได้ยังไง!”

ทุกคนต่างส่งเสียงทัดทานด้วยความเป็นห่วง แต่บรรยากาศดีขึ้นกว่าเมื่อครู่มาก เห็นได้ชัดว่าพวกเขาเห็นด้วยกับคำพูดของเซี่ยหยาง: ตราบใดที่ไม่กระทบต่อแผนการผลิตโดยรวมและโควตาส่งรัฐ ทุกอย่างก็คุยกันได้

เซี่ยหยางมองไปรอบๆ แล้วยิ้มให้ทุกคน: “ขอบคุณทุกคนที่เป็นห่วงค่ะ แต่ในเมื่อข้อเสนอนี้ฉันเป็นคนเสนอ ฉันก็คิดว่าตัวเองควรจะมีส่วนรับผิดชอบด้วย”

“...”

อะไรนะ? ใครเสนอต้องรับผิดชอบด้วยเหรอ? แบบนี้ใครจะกล้าเสนออะไรอีกเล่า! งั้นก็ตกลงตามข้อเสนอของเซี่ยหยางนี่แหละ! ยังไงเธอก็พูดมีเหตุผลเข้าเป้าไปเสียทุกจุด!

ด้วยเหตุนี้ ทุกคนจึงตบมือเป็นเอกฉันท์ยอมรับข้อเสนอของเซี่ยหยาง

เซี่ยหยาง: “...” เธอนึกว่าจะมีอุปสรรคบ้างเสียอีก ถึงขนาดเตรียมคำโต้แย้งรอบสองรอบสามไว้แล้ว ไม่นึกว่าจะราบรื่นขนาดนี้?

ส่วนเรื่องที่พักนั้น ถ้าจะพูดให้ง่ายมันก็ง่าย ลูกหมูป่าเริ่มโตขึ้นเรื่อยๆ เดิมทีก็มีแผนจะแยกเลี้ยงจากหมูทั่วไปอยู่แล้ว เพราะกลัวว่าเขี้ยวที่แหลมคมขึ้นทุกวันจะไปทำร้ายหมูตัวอื่น ในเมื่อจะสร้างคอกหมูป่าอยู่แล้ว ก็แค่สร้างห้องหินเพิ่มข้างๆ อีกห้อง ให้ปู่หลานตระกูลซ่งเข้าไปอยู่เพื่อจะได้ดูแลหมูอย่างใกล้ชิด มันก็ดูสมเหตุสมผลดีไม่ใช่หรือ?

“เมื่อกี้หัวหน้าหน่วยฟางเสนอให้พวกเขาไปอยู่เพิงวัวเก่า ฉันเคยเดินผ่านที่นั่นและสังเกตเห็นว่าเสาขื่อถูกปลวกกินจนผุหมดแล้ว คงอยู่ได้อีกไม่นานหรอกค่ะ เกิดมันถล่มลงมาตอนพวกเขาอยู่ข้างใน บาดเจ็บน่ะเรื่องเล็ก แต่ถ้ามันกระทบต่อการเลี้ยงลูกหมูป่านั่นสิคะเรื่องใหญ่”

“ยุวปัญญาชนเซี่ยพูดถูก! งั้นก็สร้างห้องหินเพิ่มข้างคอกหมูไปเลย”

ทุกคนตบมืออีกครั้ง เห็นพ้องเป็นเอกฉันท์กับข้อเสนอของเธอ

เซี่ยหยางยิ้มแล้วกล่าวว่า: “ในเมื่อเป็นข้อเสนอของฉัน งั้นเรื่องสร้างห้องหินฉันจะเป็นคนรับผิดชอบเองค่ะ ทุกคนสบายใจได้ ฉันจะไม่ใช้เวลางานช่วงกะของฉันแน่นอน”

ให้คนอื่นสร้าง เธอไม่ไว้ใจหรอก

แต่คนอื่นๆ กลับมองว่าเซี่ยหยางช่างเป็นคนมีน้ำใจและกล้าหาญจริงๆ งานหนักงานเหนื่อยเธอชิงทำเอง แถมยังไม่เบียดบังเวลางานส่วนรวมอีก!

“แต่ว่าแบบนั้นเธอก็ลำบากเกินไปนะยุวปัญญาชนเซี่ย!”

“นั่นสิ จะให้เธอทำฟรีๆ ได้ยังไง! หัวหน้ากองพล ช่วยเพิ่มแต้มกงเฟินพิเศษให้ยุวปัญญาชนเซี่ยหน่อยเถอะ!”

“หรือจะคิดให้เธอวันละ 12 แต้มก็ได้นะ”

“12 แต้มก็ได้!”

ชาวบ้านไม่มีใครคัดค้านเลยสักคน ถ้าจะพูดตามจริง เซี่ยหยางก็ยังเสียเปรียบอยู่ดี เพราะการสร้างห้องหินไม่ใช่งานเบาๆ เลย ต่อให้จะมีหินเตรียมไว้แล้ว ก็ต้องแบกหินไปที่ลานว่างข้างคอกหมูทีละก้อน ขุดรากฐาน ลงเสาเข็ม แล้วยังต้องเรียงหินขึ้นไปทีละชั้น ทั้งหมดล้วนเป็นงานใช้แรงกายมหาศาล

ดังนั้น เมื่อเห็นเซี่ยหยางรับอาสาสร้างห้องหินเพียงลำพัง สายตาที่ทุกคนมองมาจึงเต็มไปด้วยความชื่นชม พร้อมกับบอกว่าจะช่วยขนหินไปส่งให้หลังจากเลิกงาน พวกเขาไม่ได้เลิกงานก่อนเวลาได้เหมือนเธอ แต่ถ้าแค่ช่วยขนหินติดไม้ติดมือไประหว่างทางกลับบ้านหลังเลิกงานล่ะก็ พวกเขาทำได้แน่นอน

การประชุมหารือจบลงด้วยดีอย่างไม่น่าเชื่อ ผู้เข้าร่วมประชุมทุกคนต่างรู้สึกพอใจ จากที่ก่อนเข้าประชุมเอาแต่บ่นพึมพำด้วยความโมโห ตอนนี้กลับเดินยิ้มแย้มคุยกันออกจากที่ทำการกองพล แบกเครื่องมือไปทำงานต่อ

ก่อนหน้านี้พอได้ยินว่าคอมมูนส่งปู่หลานคู่หนึ่งที่ทำอะไรไม่เป็นมาให้ พวกเขารู้สึกโกรธมาก โดยเฉพาะถ้าจะมาแย่งส่วนแบ่งอาหารล่ะก็ ยอมไม่ได้เด็ดขาด! แต่ตอนนี้เหรอ... รู้สึกว่าการมีสองคนนี้เพิ่มมาก็ไม่เลวนะ นอกจากจะไม่กระทบตัวเลขการผลิตแล้ว ยังมารับช่วงงานที่เสี่ยงที่สุดไปทำแทนด้วย

เขี้ยวหมูป่าน่ะแหลมคม สมาชิกที่เคยเลี้ยงหมูต่างก็ขยาดอยู่เหมือนกัน ตอนนี้ดีเลย งานส่วนนี้ตกเป็นหน้าที่ของสองคนนั้นแล้ว ถ้าเลี้ยงหมูดี สิ้นปีทุกคนก็ได้แบ่งเนื้อ ถ้าเลี้ยงไม่ดี เซี่ยหยางก็ยินดีคืนแต้มรางวัล 200 แต้ม

ไปๆ มาๆ ทุกคนเกือบจะอยากให้มีคนแบบนี้ส่งมาเพิ่มอีกสักสองสามคนเสียด้วยซ้ำ

เซี่ยหยางที่ได้ยินชาวบ้านพึมพำกัน: “...”