บทที่ 64 ระบบฟาร์มยุค 60 (30)

เมื่อกลับมายังแปลงนาที่ได้รับมอบหมาย เซี่ยหยางเร่งทำภารกิจกงเฟินของวันนั้นให้เสร็จด้วยประสิทธิภาพสูงสุด จากนั้นเธอก็เดินทางไปยังบริเวณคอกหมูเพื่อสร้างห้องหินให้ปู่หลานตระกูลซ่ง สมาชิกใหม่ของกองพลเยว่หว่าน

"อาซ่ง อย่าเพิ่งยุ่งเลย มาดูนี่หน่อย ฉันกะว่าจะสร้างห้องหินให้พวกคุณสองคนใช้เป็นบ้านที่นี่ ดีไหม?"

หลังจากสำรวจอย่างละเอียด เซี่ยหยางก็ขีดวงล้อมที่ดินสำหรับทำรากฐานบนลานว่างซึ่งห่างจากคอกหมูประมาณ 30 เมตร พร้อมกับอธิบายเพิ่มเติมว่า:

"ถ้าอยู่ใกล้คอกหมูเกินไปจะเหม็น แต่ถ้าไกลไปเกิดมีเรื่องอะไรขึ้นมาจะดูแลไม่ทัน อีกอย่างภารกิจหลักของพวกคุณคือเลี้ยงลูกหมูป่าทั้ง 5 ตัว ต้องมาที่คอกหมูบ่อยๆ ถ้าอยู่ไกลเดินไปเดินมาจะเหนื่อยเปล่าๆ ถ้าอาซ่งไม่มีความเห็นอะไร ฉันจะเริ่มขุดรากฐานแล้วนะ?"

อา... อาซ่ง?

ซ่งซูเฮ่อกับหลานชายตัวน้อยมองหน้ากันอย่างอึ้งๆ

ก่อนจะถูกส่งตัวมาดัดสันดาน ผู้คนต่างเรียกขานเขาด้วยความเคารพว่า "ท่านผู้เฒ่าซ่ง" แต่หลังจากถูกลดสถานะเป็นพวก 'ธาตุเลว' พวกเขาแทบไม่เคยได้รับการเรียกขานที่ให้เกียรติแบบคนปกติเลย มีแต่คำจิกเรียกสารพัด ยกเว้นคำว่า "อาซ่ง" ที่ฟังดูเป็นกันเองแบบเพื่อนบ้านเช่นนี้

ไม่รู้ทำไม วินาทีนั้นขอบตาของซ่งซูเฮ่อถึงรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมา

เซี่ยหยางเลิกคิ้วมองมา: "เป็นอะไรไปคะ? ไม่พอใจที่ดินตรงนี้เหรอ? งั้นฉันเลือกใหม่ให้ไหม? หรือว่าเสี่ยวซ่ง (ซ่งน้อย) เธออยากเลือกเอง? เธอชอบให้สร้างบ้านตรงไหนล่ะ?"

เสี่ยว... เสี่ยวซ่ง? ซ่งหมิงอวี้ในวัย 7 ขวบ: "..."

ซ่งซูเฮ่อเผยรอยยิ้มที่เบิกบานที่สุดในช่วงเวลาหลายวันที่ผ่านมา เขาตบไหล่หลานชาย: "ไปสิ! ไปเลือกที่ดินที่เจ้าชอบ สร้างบ้านที่จะเป็นที่อยู่ของเราปู่หลานต่อจากนี้ แล้วอย่าลืมขอบคุณพี่เขาด้วยล่ะ"

สุดท้ายซ่งหมิงอวี้ก็ยังเลือกที่ดินผืนที่เซี่ยหยางเลือกไว้ให้ตอนแรก

เป็นอย่างที่เธอว่า: ด้านหลังคือตีนเขาปั้นเยว่ จะตัดฟืนก็ไม่ต้องเดินไปไกล แถมชาวบ้านในกองพลแทบไม่เหยียบย่างเข้าไปในเขาปั้นเยว่เลย นอกจากไหล่เขาทางทิศใต้ที่เปิดเป็นนาขั้นบันไดแล้ว ทางทิศเหนือและยอดเขาขึ้นไปก็ไม่มีคนไป การจะหาฟืนจึงสะดวกสบายอย่างยิ่ง

เมื่อเลือกตำแหน่งได้แล้ว เซี่ยหยางก็เริ่มลงมือขุดรากฐานอย่างรวดเร็ว

ดินที่ขุดออกมาถูกกองไว้ด้านข้างก่อน รอจนกระทั่งเรียงหินขึ้นมาเสร็จแล้วค่อยนำดินมาอุดร่องรอยต่อ

ซ่งหมิงอวี้อยากจะช่วย แต่กลับได้ยินเซี่ยหยางบอกว่า: "เด็กน้อย เธอไปทำความคุ้นเคยกับคอกหมูเถอะ นั่นน่ะคือสถานที่ทำงานของเธอในอนาคตนะ ตรงนี้ฉันจัดการคนเดียวได้ ถ้าเธออยู่ด้วย ฉันต้องคอยระวังไม่ให้พลั่วไปโดนเธอ เดี๋ยวจะทำงานได้ไม่เต็มที่"

"..."

เธอเรียกเขาว่าอะไรนะ? เด็ก... เด็กน้อย? ดูยังไงเธอก็ไม่ได้โตกว่าเขาไปกี่ปีเลยนะ

ซ่งซูเฮ่อที่กำลังเรียนรู้วิธีการให้อาหารและทำความสะอาดคอกหมูจากชาวบ้าน เห็นหลานชายเดินคอตกกลับมาก็อดขำไม่ได้: "โดนเขาเขี่ยทิ้งเหรอ?"

"..."

เซี่ยหยางไม่ได้นึกรังเกียจ แต่เธอต้องการแข่งกับเวลาเพื่อสร้างห้องหินให้เสร็จโดยเร็วที่สุด

ก่อนที่ห้องจะเสร็จ ปู่หลานคู่นี้ต้องอาศัยอยู่ในเพิงวัวเก่าไปก่อน แม้ที่สำนักงานกองพลจะมีห้องว่าง แต่ใครจะเต็มใจให้พวกเขาไปอยู่ในห้องดีๆ แบบนั้นล่ะ?

ดังนั้นเธอจึงสำแดงประสิทธิภาพการทำงานขั้นสูงสุด— พลั่วเดียวที่เธอกดลงไป ขุดดินขึ้นมาได้เท่ากับที่คนธรรมดาต้องขุดถึง 5-6 ครั้ง

ไม่ถึง 15 นาที เธอก็ขุดรากฐานเสร็จสิ้น

จากนั้นก็เติมหินลงไปเพื่อทำเสาเข็ม

พอพระอาทิตย์ตกดิน พวกชาวบ้านที่เข้าประชุมเมื่อตอนเที่ยงก็ได้ช่วยกันแบกหินก้อนใหญ่ติดไม้ติดมือมาส่งให้ระหว่างทางกลับบ้าน พวกเขาพบว่าเซี่ยหยางเริ่มเรียงผนังหินขึ้นมาแล้ว

ดูจากความเร็วระดับนี้ พรุ่งนี้ก็น่าจะอุดร่องและมุงหลังคาได้เลย

เรื่องนี้ทำให้ทุกคนได้เห็นพละกำลังมหาศาลของเซี่ยหยางอีกครั้ง

คุณพระช่วย! แค่บ่ายเดียว เธอตั้งโครงห้องหินขึ้นมาได้ครึ่งห้องแล้วเนี่ยนะ?

มิน่าล่ะเธอถึงบอกว่าไม่ต้องให้ใครช่วย เธอคนเดียวจัดการได้ ที่แท้ไม่ใช่คำพูดเกรงใจตามมารยาท แต่นางทำได้จริงๆ!

บางคนก็พูดติดตลกขึ้นมาว่า: "ยุวปัญญาชนเซี่ย วันหลังบ้านฉันจะซ่อมใหม่ เธอต้องมาช่วยนะ!"

คนอื่นๆ ได้ยินก็พากันเชิญชวนเซี่ยหยางด้วยความกระตือรือร้นบ้าง:

"ถ้าบ้านฉันจะสร้างใหม่ ยุวปัญญาชนเซี่ยเธอก็ต้องมาด้วยนะ"

"บ้านฉันด้วย!"

"ยุวปัญญาชนเซี่ย บ้านฉันสร้างใหม่เธอก็มานะ!"

ทั้งที่ความจริงแล้ว โปรเจกต์บ้านใหม่ของแต่ละคนยังไม่มีแม้แต่เงาเลยด้วยซ้ำ!

เซี่ยหยางยิ้มรับคำทุกคน: "ไม่มีปัญหาค่ะ"

หลังจากทุกคนวางหินและจากไปแล้ว เซี่ยหยางก็วางเครื่องมือและเตรียมตัวเลิกงาน

เธอไม่กลัวความมืดหรอก แต่ถ้าเธอยังอยู่ที่นี่ ปู่หลานคู่นี้ก็คงไม่ยอมกลับไปพักผ่อนก่อนแน่

ซ่งหมิงอวี้หิ้วถังน้ำมาอย่างเงียบๆ เพื่อให้เซี่ยหยางล้างมือ

"ขอบใจนะเสี่ยวซ่ง"

"..."

เสี่ยวซ่งหมดคำจะเถียงแล้ว

เซี่ยหยางล้างมือจนสะอาด เห็นว่าชาวบ้านที่คอกหมูเลิกงานกันหมดแล้ว และบริเวณนี้เหลือเพียงเธอและปู่หลานตระกูลซ่ง เธอจึงหยิบถุงผ้าป่านออกมาจากตะกร้าไม้ไผ่ที่เธอมักสะพายติดตัวเป็นประจำ แล้วยัดใส่อ้อมแขนของซ่งหมิงอวี้ จากนั้นก็คว้าตะกร้าเดินจากไปอย่างคล่องแคล่ว

สายลมยามเย็นพัดพาเสียงที่ใสกระจ่างของเธอมาตามลม: "ของรับขวัญนะ"

...

ภายใต้แสงตะเกียงน้ำมันก๊าดสลัวๆ ปู่หลานตระกูลซ่งเปิดถุงผ้าป่านที่เซี่ยหยางทิ้งไว้ให้

ด้านบนสุดคือห่อผักป่าตากแห้งสนิท ที่ถูกลวกจนสุกก่อนจะนำไปตาก แค่ใช้น้ำร้อนลวกก็กินได้ทันที มีรสเค็มนิดๆ กินเป็นกับข้าวก็ได้หรือทำเป็นซุปก็ดี

ใต้ผักป่าลงไปคือห่อเห็ดป่าแห้ง มีหลากชนิดปนกันไป ทั้งหูหนูภูเขา เห็ดดิน เห็ดไก่ เห็ดเหลือง เห็ดหัวเขียว เห็ดน้ำนม เห็ดพุงหมู...

แต่เห็ดพวกนี้ตากแห้งแบบดิบๆ ต้องนำไปแช่น้ำก่อนแล้วต้มให้สุกถึงจะกินได้

ลึกลงไปอีก คือถุงผ้าเล็กๆ สองถุงที่ผูกปากไว้แน่น เมื่อแก้เชือกออก ถุงหนึ่งบรรจุแป้งข้าวโพดประมาณ 2 ชั่ง อีกถุงเป็นข้าวสารเม็ดสวยอีกประมาณ 2 ชั่งเช่นกัน

ไม่ใช่แค่นั้น!

ซ่งหมิงอวี้ใช้มือล้วงเข้าไปในถุงทั้งสองใบแล้วควานดู เขาหยิบไข่ไก่ออกมาได้ทั้งหมด 6 ฟอง และตลับยาทาแผลสดอีกหนึ่งตลับ

"!!!"

ปู่หลานมองหน้ากันด้วยความตกตะลึง

"คุณปู่ครับ..."

"ชู่ว— เก็บไว้ให้ดี! อย่าให้ใครรู้เด็ดขาด เดี๋ยวเธอจะเดือดร้อน"

ซ่งซูเฮ่อถ้าจนถึงป่านนี้ยังดูไม่ออกว่าอีกฝ่ายเป็นมิตรและมีเจตนาดี เขาก็คงมีชีวิตอยู่มาเสียเปล่าถึงอายุขนาดนี้แล้ว

ในเวลานี้ เสบียงเหล่านี้สำหรับพวกเขาปู่หลานคือ "การมอบถ่านท่ามกลางหิมะ" (การช่วยเหลือในยามลำบากที่สุด) อย่างแท้จริง

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันกะทันหันเกินไป เขาทำได้เพียงจัดหาทางหนีทีไล่ให้กับลูกน้องที่ร่วมเป็นร่วมตายมาด้วยกัน แต่สำหรับสิ่งของจำเป็นในการใช้ชีวิต เขาเตรียมตัวไม่ทันจริงๆ

เขาไม่ได้ทิฐิสูงจนรู้สึกว่าอีกฝ่ายกำลังบริจาคหรือเวทนาสงสารจนต้องหยิ่งยโสคืนของกลับไป

ซ่งซูเฮ่อยกมือที่หยาบกร้านและมีรอยแตกจากการทำงานหนักเพียงไม่กี่วันขึ้นเช็ดน้ำตาที่คลออยู่ที่หางตา เขาตบไหล่หลานชายที่สูงเกือบเท่าไหล่ของเขาแล้ว:

"บุญคุณครั้งนี้ เราต้องจำใส่ใจไว้ ตราบเท่าที่ยังมีชีวิตอยู่ วันหน้าย่อมมีโอกาสตอบแทนแน่นอน"

...

หลังจากนั้นไม่กี่วัน ทุกวันที่ทำงานกงเฟินเสร็จ เซี่ยหยางก็จะมาสร้างห้องหินให้ปู่หลานตระกูลซ่ง

โครงสร้างหลักของบ้านสร้างเสร็จในเวลาไม่ถึงสามวัน สิ่งที่ยากกลับเป็นหน้าต่าง กรอบประตู และหลังคา

แม้ในป่าจะมีต้นไม้เยอะแยะ แต่ต้นไม้ที่เพิ่งตัดมาใหม่ๆ ไม่สามารถนำมาทำเฟอร์นิเจอร์ได้ทันที ยิ่งในฤดูใบไม้ผลิของแถบฉวนหนานที่มีฝนชุกเช่นนี้ กว่าไม้จะแห้งสนิทต้องใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งถึงสองเดือน

ถ้าเธอสร้างบ้านให้ตัวเอง มันคงง่ายกว่านี้ แค่ไปแลกไม้แห้งจากชาวบ้านก็จบ

ในชนบทแทบไม่มีบ้านไหนที่ไม่ตุนไม้แห้งไว้หรอก บ้านไหนบ้างจะไม่มีคนแก่และเด็ก?

ยามมีชีวิตอยู่คนเราต้องการบ้านไว้บังแดดบังฝน ยามตายก็ต้องการโลงศพ

ต่อให้ยังไม่แก่จนเดินไม่ไหว พวกเขาก็จะเตรียมการสำหรับเรื่องในอนาคตไว้ล่วงหน้า

อย่างอื่นอาจจะไม่มี แต่ไม้สำหรับทำโลงศพนั้นเป็นสิ่งที่ต้องตุนไว้แน่นอน

หรือต่อให้เป็นเด็กๆ ถ้าบ้านไหนมีลูกชาย เวลาจะแต่งงานก็ต้องทำเฟอร์นิเจอร์ใช่ไหม? ถ้ามีลูกสาว ก็ต้องเตรียมสินเดิมให้ใช่ไหม?

สิ่งที่ต้องใช้เงินซื้ออาจจะทำไม่ได้ แต่ไม้ที่ไม่ต้องเสียเงินซื้อน่ะ ใครจะตุนไว้ไม่ได้กันล่ะ?

แต่ทว่า สถานะของปู่หลานตระกูลซ่งนั้นค่อนข้างพิเศษ ชาวบ้านที่เห็นพวกเขา แม้จะไม่ถึงขั้นหนีให้ห่างไปสามลี้ แต่ก็ไม่เต็มใจที่จะข้องเกี่ยวด้วยเลยแม้แต่นิดเดียว

ถึงแม้ปู่หลานคู่นี้จะมีเสบียงที่มีมูลค่าทัดเทียมมาแลก ชาวบ้านก็ไม่กล้าแลกด้วย เพราะกลัวจะถูกร่างแหไปด้วย

เซี่ยหยางลองไปถามป้าๆ ที่พอจะสนิทสนมด้วยกันบ้าง ทุกคนต่างก็บอกว่าไม่กล้ายุ่งเรื่องนี้

"ยุวปัญญาชนเซี่ยจ๊ะ ถ้าเธอจะสร้างบ้านเองนะ ต่อให้มาแลกไม้ไม่กี่ท่อน หรือจะให้ตาแก่ที่บ้านฉันไปช่วยแรง ป้าก็ไม่ว่าสักคำเลย แต่ไอ้สองคนธาตุเลว... เอ่อ คือป้าไม่ได้ไม่อยากช่วยนะ แต่กลัวว่าวันหน้าเกิดมีเรื่องอะไรขึ้นมา มันจะอธิบายลำบากน่ะจ้ะ"

แบบนี้ก็ชักจะลำบากแล้วสิ

เซี่ยหยางคิดทบทวนดู แล้วจึงหาเวลาถือบุหรี่ยี่ห้อประหยัดไปสองซอง เดินไปหาหัวหน้ากองพล

มีปัญหา ก็ต้องปรึกษาองค์กรสินะ