บทที่ 65 ระบบฟาร์มยุค 60 (31)

มื่อเห็นหัวหน้ากองพล เซี่ยหยางก็ไม่อ้อมค้อมและบอกจุดประสงค์ที่มาทันที: “หัวหน้าคะ ห้องหินของปู่หลานตระกูลซ่งสร้างเกือบจะเสร็จแล้ว แต่ตอนนี้มีปัญหาอยู่อย่างหนึ่ง คือไม่มีไม้สำหรับทำหน้าต่างและประตู แถมหลังคาจากก็ยังขาดขื่อไม้สำหรับค้ำยัน ชาวบ้านคนอื่นไม่ยอมให้ยืมไม้เลยค่ะ แต่ถ้าจะรอให้ไม้ที่ฉันเพิ่งตัดมาแห้งสนิท เพิงวัวเก่าหลังนั้นคงรอไม่ไหว ถูกปลวกกินจนพังถล่มลงมาเสียก่อนแน่”

หัวหน้ากองพล: “...”

นี่เป็นปัญหาจริงๆ นั่นแหละ แต่ในเมื่อชาวบ้านไม่เต็มใจให้ยืมไม้ เขาก็ไปบังคับขู่เข็ญไม่ได้เสียด้วย

“ที่เพิงวัวเก่าหลังนั้น ไม่มีขื่อไม้ที่ยังพอใช้ได้เลยเหรอ? ถูกปลวกกินไปหมดแล้วจริงหรือ?”

ดวงตาของเซี่ยหยางเป็นประกายขึ้นมาทันที: “งั้นแปลว่ารื้อเพิงวัวเก่าได้ใช่ไหมคะ? ถ้าอย่างนั้นคงพอจะหาไม้ที่ยังใช้ได้มาบ้าง เพียงแต่ถ้าทำแบบนั้น ปู่หลานตระกูลซ่งก็จะไม่มีที่อยู่ไปพลางๆ...”

หัวหน้ากองพลตอบกลับอย่างระอา: “แถวหลังของสำนักงานกองพลมีห้องริมว่างอยู่ห้องหนึ่ง ให้พวกเขาไปพักชั่วคราวสักสองสามวันแล้วกัน”

เซี่ยหยางแสร้งทำสีหน้าเสียดายสุดขีด: “แบบนี้ก็เข้าทางพวกเขาน่ะสิคะ!”

หัวหน้ากองพล: “...” แกล้งทำต่อไปเถอะ! เอาที่สบายใจเลย!

เซี่ยหยางยิ้มแหะๆ แล้วยัดบุหรี่ยี่ห้อประหยัดใส่มือหัวหน้ากองพล ก่อนจะรีบวิ่งไปช่วยสองปู่หลานจัดแจงห้องพักชั่วคราวที่ด้านหลังสำนักงานกองพล

เมื่อปู่หลานตระกูลซ่งย้ายออกจากบ้านที่อันตรายนั่นแล้ว เซี่ยหยางก็จัดแจงเตะเพิงวัวเก่าจนพังครืนลงมาทันที

เธอเลือกหาไม้ขื่อที่ยังไม่ถูกปลวกยึดครองมาได้สองสามท่อน แล้วใช้บุหรี่ยี่ห้อประหยัดหนึ่งซองไปขอยืมเลื่อยจากช่างไม้ประจำกองพล

ในตอนนี้เองที่มูลค่าของบุหรี่ยี่ห้อประหยัดได้สำแดงผล

เซี่ยหยางถามระบบหลักว่าทำไมในช่อง "ซื้อจำกัดเวลา" ถึงหาบุหรี่ประเภทนี้ไม่เจอ?

ระบบหลัก: 【บุหรี่ที่มีคุณภาพต่ำเกินไป ไม่มีค่าพอให้ผลิตขึ้นมา】

เซี่ยหยาง: “...” ช่างเถอะ ไว้วันหลังค่อยเขียนจดหมายไปหาพ่อหวัง ถามดูว่าเขายังพอจะหามาได้อีกไหม

บุหรี่คุณภาพสูงในห้างสรรพสินค้าของระบบ ไม่ใช่ว่าเธอขี้เหนียวไม่กล้าให้คนอื่น แต่เป็นเพราะถ้าให้ไปแล้ว คนรับก็อาจจะไม่กล้ารับไว้ต่างหาก

ช่างไม้ชราเมื่อได้บุหรี่ไปซองหนึ่ง ก็ให้เธอยืมเลื่อยโดยไม่ซักถามอะไรสักคำ แถมยังช่วยฝนใบเลื่อยให้จนคมกริบอีกด้วย

เธอถือเลื่อยจัดการตัดแต่งไม้จนพอจะประกอบเป็นโครงค้ำหลังคาจากได้สำเร็จ

ส่วนประตูและหน้าต่าง ก็เอาของเก่าจากเพิงวัวมาขัดเกลาพอให้ใช้แก้ขัดไปก่อน รอให้ไม้ที่เธอตัดมาแห้งสนิทเมื่อไหร่ ค่อยหาเวลาทำชุดใหม่มาเปลี่ยนให้ เรื่องนี้ไม่รีบร้อน

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ห้องหินก็เสร็จสมบูรณ์ร้อยเปอร์เซ็นต์

ปู่หลานตระกูลซ่งเร่งย้ายเข้าบ้านใหม่ก่อนที่พายุฝนระลอกใหม่จะมาถึง

ช่วงหลายวันที่ผ่านมา พวกเขาทำงานที่คอกหมูในตอนกลางวันและยุ่งจนมืดค่ำถึงกลับไปพักที่กองพล ดังนั้นความคืบหน้าของห้องหินพวกเขาจึงรับรู้เป็นอย่างดี

แต่พอได้ย้ายเข้าไปอยู่จริงๆ ถึงได้พบว่าห้องหินเล็กๆ หลังนี้ใช้งานได้จริงและดูอบอุ่นกว่าที่ตาเห็นมาก

แม้ประตูและหน้าต่างจะเป็นของเก่า แต่ก็ถูกขัดด้วยกระดาษทรายจนเนียนเรียบ และถ้าสังเกตดีๆ จะเห็นว่ามีการทา "น้ำมันตง" (น้ำมันชักเงาไม้ธรรมชาติ) เพื่อกันน้ำ กันปลวก และกันผุไว้ด้วย

เฟอร์นิเจอร์ในบ้านทำจากเศษไม้ที่หามาได้แบบปะติดปะต่อกัน แต่ก็ถูกขัดจนลื่นมือและทาด้วยน้ำมันตงเช่นเดียวกัน

ในบ้านแบ่งเป็นสองห้อง ห้องหนึ่งเป็นห้องนอนของปู่กับหลาน อีกห้องเป็นห้องครัวควบห้องนั่งเล่นและรับประทานอาหาร

เตียงในห้องนอนมีขาเตียงเป็นดินอัดและปูด้วยแผ่นไม้ บนแผ่นไม้ปูด้วยฟางสะอาดและเสื่อกก แค่ปูผ้าห่มก็ล้มตัวลงนอนได้เลย

บนผนังห้องนั่งเล่นมีการใช้เทคนิคบางอย่างติดชั้นวางของเอาไว้ สามารถวางพวกขวดและโหลเก็บอาหารได้ เพื่อไม่ให้ถูกหนูขโมยไปกิน

เตาดินในห้องครัวมีช่องเตาสองขนาด ช่องใหญ่ไว้สำหรับวางกระทะเหล็ก ส่วนช่องเล็กพอดีสำหรับวางโหลดินเผาไว้ตุ๋นอาหาร

ตอนนี้ปู่หลานยังไม่มีเงินซื้อกระทะเหล็ก การใช้โหลดินเผาทำอาหารสามมื้อไปก่อนก็พอแก้ขัดได้

พอมองออกไปนอกห้องหิน ประตูหลังเปิดไปสู่ตีนเขาปั้นเยว่ จะขึ้นลงเขาได้สะดวกยิ่งนัก

หน้าบ้านมีรั้วล้อมรอบเป็นลานเล็กๆ มีการเปิดหน้าดินเป็นแปลงผักและหว่านเมล็ดพันธุ์ผักตามฤดูกาลไว้แล้ว

แม้จะไม่สามารถเลี้ยงตัวเองได้ทั้งหมด แต่ถ้ากินอย่างประหยัดและหาผักป่าหรือเก็บเห็ดบนเขาบ้าง ปู่หลานสองคนก็มีกินอิ่มท้องแน่นอน

“คุณปู่ ดูนี่ครับ!”

ซ่งหมิงอวี้พบถุงผ้าป่านใบเล็กที่ดูคุ้นตาบนแท่นปล่องไฟในครัว เมื่อเปิดออกดู ก็พบว่าข้างในมีเนื้อสามชั้นรมควันหนึ่งเส้น และปลาแห้งหนักประมาณ 3-4 ชั่งอีกหนึ่งตัว!

บนเนื้อสามชั้นสีรมควันนั้น มีกระดาษโน้ตแนบมาด้วย เขียนด้วยดินสอถ่านว่า: ยินดีกับอาซ่งและเสี่ยวซ่งด้วยที่ย้ายเข้าบ้านใหม่! ขอให้เจอแต่เรื่องดีๆ เป็นสองเท่า และมีกินมีใช้เหลือเฟือทุกปีนะคะ!

ปู่หลาน: “...”

อาซ่งตื้นตันจนขอบตาแดงก่ำ

เสี่ยวซ่งสาบานในใจเงียบๆ: วันหน้าจะต้องตอบแทนบุญคุณครั้งนี้ให้ได้เป็นเท่าตัว

“ฮัดเชิ้ว—”

เซี่ยหยางที่เดินอยู่บนทางกลับที่พักยุวปัญญาชน ถูกลมเย็นที่พัดพาละอองฝนจางๆ มาด้วยจนจามออกมา

เธอหยุดฝีเท้า หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาสั่งน้ำมูก แล้วหันกลับไปมองห้องหินท่ามกลางแสงโพล้เพล้

อิจฉาจังเลย อิจฉาจัง!

เธอก็อยากจะมีบ้านส่วนตัวที่มีลานบ้านเล็กๆ เป็นของตัวเองบ้างเหมือนกันนะเนี่ย!

...

ฝนฤดูใบไม้ผลิครั้งนี้ตกพรำๆ ต่อเนื่องกันนานถึงครึ่งเดือน

เพราะฝนไม่หนักมาก จึงไม่สามารถอุดอู้อยู่แต่ในหอพักโดยไม่ออกไปทำงานเหมือนตอนฝนตกหนักได้ วันที่ฝนตกๆ หยุดๆ แบบนี้ยังไงก็ต้องออกไปทำงานอยู่ดี

แต่งานไม่ได้เยอะมาก อย่างน้อยก็ประหยัดแรงในการรดน้ำไปได้ และยังไม่ต้องพรวนดินในตอนนี้

แค่สวมงอบเดินตรวจตราตามท้องนา ถอนหญ้าบ้าง พอเห็นเพลี้ยหรือไข่แมลงก็รีบกำจัดทิ้ง และคอยช่วยพยุงต้นกล้าที่ล้มลงโดยใช้ไม้ไผ่ซีกเล็กๆ ค้ำไว้

เมื่อเทียบกับความเหนื่อยตอนช่วงไถหว่าน งานตอนนี้ถือว่าชิลมากแล้ว

แต่จ้าวหว่านฉิงยังคงหาวหวอดๆ ตลอดทั้งวัน หยางชิงชิงเห็นเข้าก็อดสงสัยไม่ได้: “หว่านฉิง เธอไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ ใช่ไหม?”

ทั้งคู่ทำสงครามเย็นกันไปสิบกว่าวัน และเพิ่งจะกลับมาดีกันเมื่อไม่นานมานี้

แต่อย่างไรเสียเมื่อเคยมีรอยร้าว ถึงจะดีกันแล้ว ความสัมพันธ์ก็ไม่สามารถกลับไปเป็นพี่น้องที่สนิทใจกันเหมือนเมื่อก่อนได้อีก อย่างมากก็แค่รักษาบรรยากาศที่ดูปรองดองกันดีในฉากหน้าเท่านั้น

“ไม่เป็นไรหรอก”

จ้าวหว่านฉิงโบกมือปฏิเสธ เธอเท้าคางมองทะลุหมอกฝนไปยังทะเลสาบเยว่หว่านที่ดูเลือนลาง ดูเหมือนเธอกำลังถามหยางชิงชิง แต่ก็เหมือนกำลังพูดกับตัวเอง:

“ฉันอยากไปที่คอมมูนจัง ถ้าไปขอลาหยุดกับหัวหน้ากองพล เขาจะอนุญาตไหมนะ?”

หัวไชเท้าในมิติฟาร์มถึงเวลาเก็บเกี่ยวแล้ว เมื่อวานเธอขายให้ระบบไปครึ่งหนึ่ง ส่วนอีกครึ่งตั้งใจจะเอาไปแลกเงินที่ตลาดมืด

แต่ในอีกไม่กี่วันก็จะถึงช่วงสารทหว่าน (หมางจ้ง) แล้ว ฤดูกาลเก็บเกี่ยวฤดูร้อนกำลังจะมาถึง ได้ยินว่าหัวหน้ากองพลกำลังเตรียมประชุมระดมพลเพื่อการเก็บเกี่ยวฤดูร้อนอยู่พอดี ถ้าเธอไปขอลาหยุดตอนนี้ หัวหน้ากองพลจะยอมเหรอ?

หยางชิงชิง: “หว่านฉิง เธออยากไปคอมมูนเหรอ? ฉันก็อยากไปเหมือนกัน พี่ชายฉันจะแต่งงานวันแรงงาน ฉันยังไม่ได้ส่งเงินกลับไปเลย ที่บ้านต้องด่าฉันยับแน่! ฉันอยากจะเห็นเหมือนกันว่าพวกเขาจะด่าฉันในจดหมายยังไงบ้าง งั้นพวกเราไปหาหัวหน้ากองพลเพื่อขอลาหยุดด้วยกันไหม?”

จ้าวหว่านฉิงลังเลอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นเดินตามหยางชิงชิงไปที่สำนักงานกองพลเพื่อขอลาหยุด

“หยางหยาง เธอเองก็อยากไปคอมมูนเหมือนกันใช่ไหม?”

ไหลเจาตี้เห็นเซี่ยหยางมองตามแผ่นหลังที่เดินจากไปของจ้าวหว่านฉิงกับหยางชิงชิงอย่างใช้ความคิด จึงเอ่ยขึ้น:

“งั้นฉันไปเป็นเพื่อนเธอขอลาหยุดไหม? ฉันว่าถ้าลาช่วงสองวันนี้ หัวหน้ากองพลน่าจะยังอนุญาตอยู่นะ ถ้าฟ้าเปิดเมื่อไหร่ก็บอกยากแล้วล่ะ ดีไม่ดีอาจจะต้องรอจนเก็บเกี่ยวหน้าร้อนเสร็จถึงจะยอมให้เราหยุดได้”

เซี่ยหยางพยักหน้า ในเมื่อจ้าวหว่านฉิงจะออกไปนอกกองพล เธอก็ต้องตามไปดูให้เห็นกับตาแน่นอน

“เจาตี้ แล้วเธอล่ะ? ไม่ไปคอมมูนเหรอ?”

“ฉันไม่ไปหรอก” ไหลเจาตี้ส่ายหัว “ที่บ้านถ้าไม่มีเรื่องอะไรเขาไม่เขียนจดหมายหาฉันหรอก ค่าแสตมป์ส่งจดหมายน่ะ พวกเขาเก็บไว้ซื้อลูกอมเม็ดแข็งให้น้องชายฉันดีกว่า”

เซี่ยหยางแบมือออก แล้วยิ้มให้เธอ: “รับไปสิ! ลูกอมเม็ดแข็งจะมีอะไรวิเศษนักเชียว พวกเราจะกินทั้งทีต้องกินลูกอมนมสิถึงจะถูก”

ไหลเจาตี้หลุดหัวเราะออกมา แต่หางตากลับเริ่มมีความชื้นคลอเบ้า