บทที่ 66 ระบบฟาร์มยุค 60 (32)

เป็นไปตามที่ไหลจาวตี้คาดไว้ หัวหน้ากองพลอนุมัติใบลาให้กับทุกคนที่มาขอลาในช่วงสองวันนี้ โดยมีข้อเสนอเพียงอย่างเดียวคือ: ในฤดูกาลเก็บเกี่ยวฤดูร้อนที่กำลังจะมาถึง ทุกคนต้องทุ่มสุดตัว! ใครที่สามารถเก็บแต้มงานได้เต็มก็ต้องทำให้ได้! ส่วนใครที่ทำไม่ได้ ก็ขออย่าให้รั้งท้ายแถว!

เหล่าคนที่มาขอลาต่างตอบรับเป็นเสียงเดียวกัน—

“ได้เลยครับ/ค่ะ!”

“หัวหน้ากองพล ฉันฟังคำสั่งคุณแน่นอน!”

“วางใจเถอะหัวหน้า ช่วงงานยุ่งฉันจะขยันทำงานแน่นอน!”

สรุปคือเอาใบลามาให้ได้ก่อนเรื่องอื่นค่อยว่ากัน

แต่ทว่าเมื่อ เซี่ยหยาง ไปขอลา หัวหน้ากองพลกลับไม่ได้พูดอะไรเลย เขายอมตกลงอย่างง่ายดาย แถมยังเป็นฝ่ายถามเธอกลับอีกว่า:

“วันเดียวพอไหม? ให้ฉันลงให้สองวันเลยไหม? เพราะถ้าเริ่มการประชุมระดมพลเมื่อไหร่ ต่อให้เธออยากจะลาก็ไม่มีเวลาแล้วนะ”

เซี่ยหยาง: “……”

ยุวชนคนอื่นๆ: “……”

ดูการปฏิบัติที่แตกต่างนี่สิ!

ระหว่างทางที่ถือใบลาเดินกลับ ยางชิงชิงค้อนขวับใส่เซี่ยหยางจนตาแทบจะกลับไปมองบนฟ้า

เซี่ยหยางขี้เกียจจะสนใจหล่อน เมื่อกลับถึงที่พักยุวชน เธอก็เริ่มจัดแจงของที่จะไปส่งที่ไปรษณีย์ในวันพรุ่งนี้

เธอไม่แน่ใจว่าช่วงนี้คุณอาหญิงได้เขียนจดหมายมาหาเธอบ้างไหม ดังนั้นหลังจากใส่กระดาษจดหมายที่เขียนเสร็จแล้วลงในซอง เธอก็ยังไม่ได้ปิดผนึก แถมยังพกกระดาษจดหมายเปล่าติดไปอีกสองสามแผ่น ตั้งใจว่าพรุ่งนี้พอไปถึงไปรษณีย์ค่อยดูสถานการณ์อีกที

หากคุณอาหญิงส่งจดหมายมา และในจดหมายมีการถามไถ่เรื่องราวบางอย่าง เธอจะได้เขียนเพิ่มเติมและส่งไปได้ทันที

นอกจากจดหมายแล้ว แน่นอนว่าต้องส่งพัสดุด้วย

เธอทยอยบรรจุหมูสามชั้นรมควัน 3 ชิ้น, กุนเชียง 1 พวง (9 เส้น) และปลาเค็มตากแห้งอีก 2 ตัว ลงในถุงผ้ากระสอบที่เย็บไว้

ปลาพวกนี้ฟู่หรงหรงเป็นคนเอามาส่งให้ บอกว่าพี่ชายทั้งสองคนของเธอไปช่วยขุดอ่างเก็บน้ำที่กองพลเหลียนหูซึ่งเป็นบ้านเกิดของยายเป็นเวลา 3 วันเต็ม แรงงานที่เข้าร่วมจะได้ส่วนแบ่งปลาคนละ 5 ชั่ง บ้านตระกูลฟู่จึงได้ปลามาทั้งหมด 10 ชั่ง และด้วยความนึกถึงบุญคุณของเซี่ยหยาง จึงได้แบ่งปลามาให้เธอ 3 ชั่ง

ปลานี้คือ "ปลาหางแดง" ที่พบมากที่สุดในท้องถิ่น เนื้อหนา รสชาติอร่อย แต่ก้างเล็กๆ เยอะมาก จึงเหมาะสำหรับนำมาหมักและตากแห้งไว้กิน

เซี่ยหยางทำตามวิธีที่ฟู่หรงหรงบอก โดยใช้เกลือ โป๊ยกั๊ก และพริกไทยหอมทาให้ทั่วตัวปลา หลังจากหมักไว้หนึ่งวันหนึ่งคืนก็นำไปแขวนผึ่งลมในที่ร่ม

ช่วงนั้นเธอกำลังทำประตู หน้าต่าง และเฟอร์นิเจอร์ง่ายๆ อย่างโต๊ะเก้าอี้ให้กับสองปู่หลานตระกูลซ่งพอดี จึงแขวนไว้ใต้ชายคาหลังบ้านพักหิน ซึ่งแดดส่องไม่ถึงแต่ลมภูเขาพัดผ่านได้ดี เพียงไม่กี่วันปลาก็แห้งสนิท

ในวันที่ปู่หลานตระกูลซ่ง "ขึ้นบ้านใหม่" เธอก็ลองนึ่งกินเองตัวหนึ่ง โดยนำขิงป่าที่ขุดจากในเขามาหั่นฝอยโรยบนปลาแห้งแล้วนึ่ง รสชาติเค็มหอมชวนกินและเจริญอาหารมาก

ครั้งนี้เลยกะจะส่งให้คุณอาหญิงได้ลองชิมสัก 2 ตัว

……

“เซี่ยหยาง? ยุวชนที่มาลงพื้นที่กองพลเยว่หวานใช่ไหม?”

พนักงานไปรษณีย์รับพัสดุที่เซี่ยหยางยื่นมาให้เพื่อชั่งน้ำหนัก เมื่อเห็นชื่อผู้ส่งก็เงยหน้าขึ้นมองเธอและเอ่ยถาม

เซี่ยหยาง: “ใช่ค่ะ ฉันเอง”

“มีพัสดุของเธอ 2 กล่องนะ”

“2 กล่องเหรอคะ?”

“ใช่! รอสักครู่ เดี๋ยวฉันไปหยิบมาให้”

เนื่องจากกองพลเยว่หวานตั้งอยู่ในที่ทุรกันดาร เมื่อก่อนจดหมายของหมู่บ้านมักจะฝากเจ้าหน้าที่กองพลที่เข้าเมืองมาประชุมที่คอมมูนรับกลับไป

อีกอย่าง สถานการณ์แบบนี้มีไม่บ่อยนัก ทั้งปีมีจดหมายไม่กี่ฉบับ ไม่ต้องพูดถึงพัสดุชิ้นใหญ่แบบนี้เลย

ช่วงนี้ทางไปรษณีย์เองก็มีการประชุมหารือกันบ่อยครั้ง บางทีอาจจะมีการจัดส่งบุรุษไปรษณีย์วิ่งเส้นทาง คอมมูน — หมู่บ้านตระกูลหม่า — กองพลเฉียนจิ้น — กองพลเยว่หวาน เพื่อส่งจดหมายและใบรับพัสดุตามรายทาง

แต่ถ้าจะเริ่มใช้จริง ก็คงต้องรอครึ่งปีหลัง ส่วนครึ่งปีแรกยุวชนยังคงต้องมารับที่ไปรษณีย์ด้วยตัวเอง

เซี่ยหยางฟังพนักงานอธิบายไปพลางรับพัสดุ 2 กล่องที่อีกฝ่ายส่งมาให้ แล้วเซ็นชื่อในช่องรับของ

เธอถึงได้พบว่าหนึ่งในนั้นเป็นพัสดุที่หลินสี่ส่งมา

และไม่รู้ว่าข้างในคืออะไร แต่มันหนักมาก

ส่วนกล่องที่คุณอาหญิงส่งมานั้น นุ่มและเบา สัมผัสปุ๊บก็รู้เลยว่าไม่เป็นเสื้อผ้าก็ต้องเป็นพับผ้า

เธอใช้กรรไกรตัดเปิดช่องด้านหนึ่ง แล้วล้วงเข้าไปข้างใน ปรากฏว่าเจอจดหมายหนึ่งฉบับจริงๆ ด้วย

คุณอาหญิงมักจะส่งจดหมายมาพร้อมกับพัสดุเพื่อประหยัดค่าแสตมป์

แต่จริงๆ แล้ววิธีนี้มีข้อเสียคือ หากพัสดุถูกใครแอบขโมยไป จดหมายก็จะหายไปด้วย

ดังนั้นเซี่ยหยางจึงมักจะแยกจดหมายและพัสดุเสมอ แถมในจดหมายเธอยังจะระบุรายการสิ่งของในพัสดุไว้อย่างละเอียด เพื่อให้คุณอาหญิงตรวจสอบได้ว่าได้รับครบถ้วนหรือไม่

เธอเปิดจดหมายของคุณอาหญิงออก กวาดสายตาอ่านอย่างรวดเร็ว พบว่านอกจากจะตอบคำถามเรื่องที่เธอสงสัยว่า "พ่อราคาถูก (พ่อในนาม) ส่งเงินมาให้ 5 หยวนทำไม" แล้ว เนื้อหาที่เหลือล้วนเป็นการบ่นแกมดุว่าเธอใช้เงินฟุ่มเฟือย

“...หยางหยาง พวกเราอยู่ในเมือง อยากกินอะไรก็หาได้สะดวก แต่หลานใช้ชีวิตอยู่ในชนบทลำบาก หากกองกำลังอาสามัครในกองพลโชคดีล่าหมูป่าได้และแบ่งเนื้อให้หลานมาไม่น้อย ก็จงเก็บไว้กินค่อยเป็นค่อยไป

แม้การไถ่หว่านฤดูใบไม้ผลิจะจบลงแล้ว แต่ยังมีฤดูเก็บเกี่ยวฤดูร้อน ฤดูเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงตามมา... ในวันที่งานยุ่ง ทำของอร่อยๆ กินบ้าง ร่างกายคือต้นทุนของการปฏิวัติ อย่าได้ปล่อยให้ตัวเองอดอยากเรื่องการกินเด็ดขาด

หากเงินไม่พอใช้ก็เขียนจดหมายมาบอกอา จำไว้ว่าอย่าส่งของอะไรมาให้พวกเราอีก! แค่เขียนจดหมายเล่าสารทุกข์สุกดิบมาทุกเดือนก็พอ...

ส่วนเรื่องที่คุณพ่อของหลานส่งเงินมาให้นั้น แม้อาจะไม่รู้เรื่องล่วงหน้า แต่ในเมื่อเขาส่งมา หลานก็รับไว้เถอะ

เขาเป็นพ่อหลาน ไม่ใช่คนนอก เขามีหน้าที่ต้องเลี้ยงดูหลานอยู่แล้ว ถ้าเขาบอกอาล่วงหน้า อาคงอยากให้เขาส่งให้มากกว่านี้อีก! เงิน 5 หยวนในชนบทจะไปพอทำอะไรได้...”

เซี่ยหยาง: “……”

คุณอาคะ! 5 หยวนในชนบทนี่ซื้อของได้ตั้งเยอะเลยนะคะ!

“เซี่ยหยาง? เซี่ยหยางยังอยู่ไหม?”

ขณะที่เซี่ยหยางกำลังดึงจดหมายที่ยังไม่ได้ส่งของตัวเองออกมา เพื่อเตรียมเขียนเพิ่มเติมในตอนท้าย เธอก็ได้ยินพนักงานไปรษณีย์ตะโกนเรียกชื่อผ่านลูกกรง

“อยู่ค่ะ!”

เธอยกมือขึ้นเป็นสัญญาณ

“อยู่ก็ดี! ที่นี่มีใบธนาณัติของเธออีกใบ! มาทำเรื่องรับไปซะ”

เซี่ยหยาง: ???

พอได้รับใบธนาณัติมาดู ก็พบว่าเหมือนครั้งที่แล้วเป๊ะ—

จำนวนเงิน: 5 หยวน ผู้ส่ง: เซี่ยเจ้าหัว

“……”

นี่พ่อราคาถูกคนนี้ตั้งใจจะส่งเงินให้เธอเดือนละ 5 หยวนเลยเหรอ?

……

ยางชิงชิงและยุวชนหญิงคนอื่นๆ ที่ร่วมทางมาด้วยและไม่ได้รับพัสดุ เมื่อเห็นเซี่ยหยางไม่เพียงได้รับพัสดุ แต่ยังได้ถึง 2 กล่อง! แถมยังมีเงินโอนมาให้อีก! สายตาอิจฉาริษยาแทบจะแผดเผาจนกลายเป็นรู!

เซี่ยหยางจัดพัสดุใส่ลงในตะกร้าไม้ไผ่ที่สะพายมาทีละอย่าง แล้วเดินออกจากไปรษณีย์

การมาคอมมูนครั้งนี้ อย่างแรกคือส่งจดหมายและพัสดุ อย่างที่สองคือคอยสังเกตจ้าวหว่านฉิง

ตอนนี้ภารกิจแรกสำเร็จลุล่วงด้วยดี ต่อไปคือการตามดูจ้าวหว่านฉิง

ทางด้านจ้าวหว่านฉิงกำลังกลัดกลุ้มว่าจะสลัดยางชิงชิงออกไปได้อย่างไร

เพราะยางชิงชิงทำตัวเหมือนตังเม เดินตามเธอไปทุกที่

ไม่มีทางเลือก เธอจึงแสร้งทำเป็นอยากซื้อของและมุ่งหน้าไปที่สหกรณ์ร้านค้าก่อน

เมื่อถึงสหกรณ์ ในขณะที่ยางชิงชิง ลู่เจี๋ยฉยง และคนอื่นๆ กำลังเบียดเสียดกันอยู่ที่หน้าเคาน์เตอร์ของใช้ในชีวิตประจำวันเพื่อดูครีมทาหน้าและสบู่ เธอก็แกล้งทำเป็นปวดท้องเข้าห้องน้ำ แล้วรีบหลบออกจากสหกรณ์มุ่งตรงไปยังตรอกตลาดมืดทันที

ทว่าครั้งนี้โชคไม่เข้าข้าง ตรอกตลาดมืดกำลังมีการสุ่มตรวจ

เจ้าหน้าที่ตรวจสอบที่สวมปลอกแขนสีแดงมีสีหน้าเคร่งขรึม กำลังไล่ตรวจสอบบุคคลที่เข้าออกตรอกตลาดมืดอย่างละเอียด:

“มาทำอะไรที่นี่? มาเยี่ยมญาติเหรอ? บ้านไหน? เลขที่เท่าไหร่ ชื่ออะไร?”

“แล้วเธอล่ะ? มาทำอะไร? มาเดินเล่นงั้นเหรอ? คิดว่าที่นี่เป็นสวนสาธารณะหรือไง? พูดมาตรงๆ! ถ้าพูดไม่ชัดเจนก็อย่าหวังว่าจะได้ไป!”

“แล้วยังมีเธออีก...”

จ้าวหว่านฉิงตกใจจนรีบหันหลังเดินหนีไปทันที