บทที่ 67 ระบบฟาร์มยุค 60 (33)

เธอวิ่งผ่านไปสองช่วงตึกก่อนจะหลบเข้าไปในตรอกเล็กๆ ที่ไร้ผู้คน แล้วหยุดพักด้วยอาการหอบเหนื่อย

เมื่อเห็นเข่งสานวางคว่ำอยู่ริมกำแพง เธอจึงถือโอกาสนั่งลงเพื่อพักหายใจ

ในขณะที่เธอกำลังเอามือกุมหน้าอกเพื่อปรับจังหวะการหายใจที่ยังคงตื่นตระหนกให้คงที่ ทันใดนั้น สิ่งที่อยู่ใต้ก้นเธอก็ขยับเขยื้อนขึ้นมา!

จ้าวหว่านฉิงตกใจจนรีบกระโดดตัวลอย

ภายใต้เข่งใบนั้นมีบางอย่างถูกครอบไว้! แถมยังเป็นสิ่งมีชีวิตที่ขยับได้ด้วย!

เธอตกใจจนหน้าซีดเผือด

“ชู่ว—”

ทันใดนั้น เข่งก็ถูกเปิดออกอย่างระมัดระวัง เผยให้เห็นใบหน้าเล็กๆ มอมแมมไปด้วยเขม่าถ่าน

เจ้าของใบหน้านั้นคือเด็กหญิงวัยประมาณหกเจ็ดขวบ เธอหันมองซ้ายมองขวาอย่างระแวดระวัง ก่อนจะชูนิ้วชี้ขึ้นแตะริมฝีปาก แล้วกระซิบบอกจ้าวหว่านฉิงที่กำลังเสียขวัญว่า:

“พี่สาวคนสวย อย่ากลัวไปเลยนะคะ พวกเราไม่ใช่คนเลว พวกเราถูกพวกพรากผู้เยาว์ลักพาตัวมาที่นี่ค่ะ”

“พะ... พวกเธอ?”

“อื้อ หนูมากับน้าสาวค่ะ พวกเราถูกลักพาตัวมาจากเมืองหมิงเต่ามาถึงที่นี่ หลายวันมาแล้วน้าสาวของหนูถูกบังคับให้กินยาไปเยอะมาก จนถึงตอนนี้ยังมึนหัวอยู่เลย หนูหมอบนานจนขาชาไปหมดแล้ว พี่สาวคะ ช่วยไปตามคุณอาตำรวจมาให้หน่อยได้ไหมคะ?”

พอจ้าวหว่านฉิงได้ยินแบบนั้น เธอก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เป็นคนเป็นๆ ก็ดีแล้ว! เธอแค่กลัวว่าจะไปเจอเข้ากับพวกสิ่งลี้ลับอะไรบางอย่าง

“พวกเธอเป็นคนเมืองหมิงเต่าเหรอ? หมิงเต่าอยู่ไกลจากที่นี่มากเลยนะ!”

“ก็นั่นสิคะ ถ้าไม่ขอความช่วยเหลือจากคุณอาตำรวจ หนูคงไม่มีทางพาน้ากลับบ้านได้เลย ช่วงนี้กำลังจะเริ่มงานยุ่งในไร่นาแล้วด้วย น้าสาวของหนูเป็นถึงเยาวชนต้นแบบของกองพลพวกเราเลยนะคะ กำลังจะเข้าเมืองไปรับเกียรติคุณแท้ๆ แต่ดันมาเกิดเรื่อง...”

จ้าวหว่านฉิงได้ยินคำว่า "เยาวชนต้นแบบ" แววตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที เธอค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้เด็กหญิง: “น้าของเธอ... ไม่ได้ป่วยเป็นไข้ใช่ไหม? ต้องพาไปโรงพยาบาลหรือเปล่า?”

“ไม่เป็นไข้ค่ะ” เด็กหญิงส่ายหน้า “แต่ยัยป้าใจร้ายนั่นกลัวน้าสาวจะขัดขืน เลยกรอกยาให้กินเยอะมาก น้าต้องยอมกัดลิ้นตัวเองเอาไว้จะได้ไม่หมดสติ แล้วพาหนูหนีออกมา แต่พอวิ่งมาได้สักพักน้าก็ทนไม่ไหว พวกเราเลยต้องหลบอยู่ตรงนี้ค่ะ”

“แบบนี้นี่เอง”

จ้าวหว่านฉิงดูเหมือนจะตัดสินใจอะไรบางอย่างได้

เธอล้วงหยิบลูกอมสองเม็ดออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ยื่นไปให้เด็กหญิงพลางพูดว่า:

“พวกเธอคงจะหิวมากสินะ? เอาลูกอมนี่ไปกินก่อนนะ อีกอย่าง ตรอกนี้ไม่ค่อยปลอดภัย เมื่อกี้พี่เองก็เกือบจะเจอคนไม่ดี พี่จะพาพวกเธอไปที่ที่ปลอดภัยกว่านี้ แล้วค่อยช่วยไปแจ้งตำรวจให้นะ”

“ขอบคุณค่ะพี่สาว พี่ใจดีจังเลย! แม่หนูพูดไม่ผิดจริงๆ ว่าในโลกนี้ยังมีคนดีอยู่อีกเยอะ!”

จ้าวหว่านฉิงยิ้มออกมาอย่างไม่เป็นธรรมชาติ จากนั้นเธอก็ยกเข่งออก แล้วยื่นมือไปหาเด็กหญิงรวมถึงน้าสาวของเด็กที่พยายามลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก...

“พี่หว่านฉิง ทำอะไรอยู่น่ะคะ?”

“เซี่ย... เซี่ยหยาง?”

เซี่ยหยางมาตอนไหนกัน? ทำไมเธอถึงไม่รู้ตัวเลย!

การที่เซี่ยหยางมาถึงแล้วกดมือเธอเอาไว้ทันที ทำให้จ้าวหว่านฉิงอดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้านไปทั้งตัว เธอเริ่มระแวงว่าเซี่ยหยางจะรู้อะไรบางอย่างเข้า

ไม่! ไม่มีทาง! เสียงของระบบมีเพียงเธอคนเดียวที่ได้ยิน เซี่ยหยางไม่มีทางรู้หรอก!

จ้าวหว่านฉิงฝืนทำใจดีสู้เสือถามเซี่ยหยางกลับไป: “ธะ... เธอมาทำอะไรที่นี่?”

ไม่ว่าเซี่ยหยางจะมาปรากฏตัวที่นี่ด้วยเหตุผลอะไร แต่การมาของหล่อนทำให้แผนการของเธอพังยับเยิน ซึ่งนั่นทำให้จ้าวหว่านฉิงรู้สึกหงุดหงิดและไม่พอใจอย่างมาก

โอกาสดีๆ แบบนี้แท้ๆ!

เด็กหญิงกับน้าสาวถูกลักพาตัวมาจากเมืองหมิงเต่า ต่อให้เธอพาเข้าไปในมิติฟาร์ม ก็คงไม่มีใครสงสัยมาถึงตัวเธอได้

ถึงเด็กหญิงจะอายุน้อยไปหน่อย แต่น้าสาวของหล่อนโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว แถมยังเป็นเยาวชนต้นแบบ ถ้าได้เข้าไปอยู่ในมิติฟาร์ม ที่ดินทั้ง 9 แปลงคงจะอัปเกรดเป็น 16 แปลงได้อย่างรวดเร็ว ถึงตอนนั้นก็จะสามารถเปิดเล้าไก่คอกหมู เลี้ยงไก่เลี้ยงหมูได้ อีกไม่นานเธอก็จะมีเนื้อกินแบบไม่จำกัดแล้ว!

แต่กลับมีเซี่ยหยางโผล่มา ขัดขวางทั้งภาพฝันที่สวยงามและแผนการที่ไม่มีวันพลาดของเธอ!

ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านนักใช่ไหม งั้นก็เข้ามาในมิติฟาร์มของฉันด้วยกันเลย มาช่วยฉันปลูกผักทำไร่ซะให้เข็ด!

ความคิดนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่แวบเข้ามาในหัวของจ้าวหว่านฉิง แต่ครั้งนี้ ความชั่ววูบได้เอาชนะเหตุผลไปเสียแล้ว

เธอคว้าแขนเซี่ยหยางไว้แน่น แล้วใช้อีกมือจิกกระชากผมเปียของเด็กหญิงและน้าสาว วินาทีต่อมา ทั้งสี่คนก็หายวับไปจากตรอกเล็กๆ อันเงียบสงบนั้นพร้อมกัน

จริงๆ แล้วเซี่ยหยางมีโอกาสที่จะสะบัดออก แต่ในเสี้ยววินาทีนั้น เธอได้ยินเสียงอิเล็กทรอนิกส์จากระบบหลัก:

【โฮสต์ ระบบหลักได้สื่อสารกับระบบย่อยแล้ว มันยินดีที่จะยกเลิกการผูกมัดกับจ้าวหว่านฉิงด้วยตัวเอง แต่มีเงื่อนไขหนึ่งข้อ คือก่อนจะส่งตัวกลับโรงงานเพื่อซ่อมแซม มันต้องการจะผูกมัดกับโฮสต์ก่อน มันบอกว่าตั้งแต่ผลิตออกมายังไม่เคยสัมผัสความสุขของการเลื่อนระดับเลย หวังว่าโฮสต์จะพามันไปสัมผัสประสบการณ์การเลื่อนระดับให้เป็นบุญตา ไม่อย่างนั้นมันคงกลับโรงงานไปอย่างไม่เต็มใจ】

เพียงแค่การเผลอชะงักไปครู่เดียวนั้นเอง ทำให้เธอถูกจ้าวหว่านฉิงดึงเข้าไปในมิติฟาร์ม

เธอแทบจะหลุดขำด้วยความโมโห

ไม่นึกเลยว่าจ้าวหว่านฉิงจะใจกล้าบ้าบิ่นขนาดนี้

หลังจากถูกเธอขัดขวาง นอกจากจะไม่ยอมหยุดมือแล้ว ยังลากเธอเข้ามิติฟาร์มไปด้วยกันเสียเลย

นี่คิดจะใช้ระบบย่อยทำอะไรตามอำเภอใจงั้นเหรอ?

คราวนี้ ต่อให้ไม่อยากรับเงื่อนไขของระบบย่อยก็คงไม่ได้แล้ว

ถ้าไม่ตกลง ระบบย่อยก็จะยังคงผูกมัดกับจ้าวหว่านฉิงต่อไป

ในมิติแห่งนี้ จ้าวหว่านฉิงคือเจ้าของ ส่วนเธอคือแขก หากเจ้าของไม่อนุญาต แขกก็ไม่สามารถออกไปได้อย่างอิสระ

ข้อตกลงบรรลุผล—

【ติ๊ง! ตรวจพบว่าสนามแม่เหล็กของโฮสต์อ่อนกำลังลง พลังงานไม่เพียงพอ ยากที่จะผูกมัดต่อไป กำลังดำเนินการยกเลิกการผูกมัด...】

【ติ๊ง! ตรวจพบโฮสต์ที่มีสนามแม่เหล็กแข็งแกร่ง ระบบกำลังดำเนินการผูกมัด... ผูกมัดสำเร็จ! ระบบซูเปอร์ฟาร์มยินดีให้บริการค่ะ!】

เสียง “ติ๊ง” แรกดังขึ้นในหัวของจ้าวหว่านฉิง

ส่วนเสียง “ติ๊ง” หลัง มีเพียงเซี่ยหยางเท่านั้นที่ได้ยิน

จ้าวหว่านฉิงยังคงตกอยู่ในอารมณ์ที่ซับซ้อน ทั้งตื่นเต้น ดีใจ และสะใจที่สามารถลากเซี่ยหยางเข้ามาในมิติได้ โดยที่ยังไม่ทันตั้งตัว เธอก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนการยกเลิกการผูกมัดของระบบซูเปอร์ฟาร์ม

เธอกระพริบตาปริบๆ ด้วยความตกตะลึง: เป็นไปได้ยังไง!

วินาทีต่อมา ตัวเธอ, เซี่ยหยาง, เด็กหญิง และน้าสาว ก็ถูกดีดออกจากมิติฟาร์มพร้อมกัน กลับมาโผล่ที่ตรอกไร้ผู้คนตามเดิม

“ไม่นะ—!”

เมื่อรับรู้ว่าระบบจากไปแล้ว จ้าวหว่านฉิงแทบจะบ้าคลั่ง!

มันเกิดอะไรขึ้น? ทำไมระบบถึงบทจะไปก็ไปแบบนี้ล่ะ?

เธอยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ!

หรือว่าเป็นเพราะเธอพาสิ่งมีชีวิตอื่นเข้ามา? ระบบกำลังเตือนเธออยู่ใช่ไหม?

แข้งขาเธออ่อนแรงจนทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้น เงยหน้ามองท้องฟ้าพลางตะโกนหาไปทั่ว:

“ฉันผิดไปแล้ว! ฉันรู้ตัวแล้วว่าผิด! ได้โปรดเถอะ กลับมาหาฉันเถอะ กลับมา—”

เซี่ยหยาง: “……”

เด็กหญิงกับน้าสาวมองจ้าวหว่านฉิงด้วยความตกตะลึง

“น้าคะ พี่คนนี้เขาบ้าไปแล้วเหรอคะ?”

น้าสาวพยายามพยุงร่างที่อ่อนแอพลางส่ายหน้า: “น้าไม่รู้จ้ะ”

ถึงแม้พวกเธอจะไม่เข้าใจว่าทำไมถึงย้ายที่ไปมาในชั่วพริบตา แต่พวกเธอก็ยึดถือคำสอนที่ว่าเรื่องเหนือธรรมชาติไม่ควรลบหลู่

แม้ความสงสัยจะมีมากกว่าความกลัว แต่พวกเธอก็เลือกที่จะปิดปากเงียบไม่พูดถึงมัน

เพราะกลัวว่าถ้าพูดออกไปแม้แต่คำเดียว จะถูกสิ่งลี้ลับตามมารังควาน

ดูสิ! แม่สาวตรงหน้าเนี่ย บ้าไปแล้วเห็นไหม!

“ฉันไม่ได้บ้า! ฉันยังมีสติครบถ้วน!”

“ปล่อยฉัน! เซี่ยหยาง ปล่อยฉันนะ! ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่ได้บ้า ไม่ได้บ้า...”

ท่ามกลางเสียงโวยวายเสียสติของจ้าวหว่านฉิง ทั้งสี่คนก็มาถึงสถานีตำรวจ

จะพูดให้ถูกก็คือ เซี่ยหยางเป็นคนลากมาทั้งสามคนนั่นแหละ

มือซ้ายเธอจูงเด็กหญิง มือขวาลากจ้าวหว่านฉิง ส่วนบนหลังยังแบกน้าสาวที่อ่อนแรงเอาไว้ ส่วนตะกร้าสัมภาระนั้นถูกย้ายมาสะพายไว้ข้างหน้าอกแทน

จ้าวหว่านฉิงไม่อยากไปสถานีตำรวจ แต่เสียดายที่แรงของเธอสู้เซี่ยหยางไม่ได้เลย ขัดขืนอย่างไรก็ไม่หลุด