บทที่ 68 ระบบฟาร์มยุค 60 (34)

ด้วยเหตุนี้ เซี่ยหยาง จึงลากคนทั้งสามมาถึงสถานีตำรวจได้สำเร็จ

เด็กหญิงและน้าสาวของเธอ เมื่อเห็นเจ้าหน้าที่ตำรวจสวมหมวกตราแผ่นดิน ต่างก็พากันถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

ส่วนจ้าวหว่านฉิงนั้นแทบจะสติแตก

ต่อหน้าการสอบสวนของตำรวจ เธอเกือบจะหลุดปากพูดเรื่องการมีอยู่ของระบบซูเปอร์ฟาร์มออกมาแล้ว

แต่วินาทีที่คำพูดจวนจะออกจากปาก จ้าวหว่านฉิงก็เรียกสติกลับมาได้ทันและรีบเปลี่ยนคำพูด: “ขอโทษค่ะคุณอาตำรวจ! เมื่อกี้ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองโดนของน่ะค่ะ! ตอนนี้ดีขึ้นแล้ว! ไม่เป็นไรแล้วค่ะ!”

“ไม่เป็นไรแล้วจริงๆ นะ?”

ตำรวจหนุ่มที่รับผิดชอบจดบันทึกหยิบปากกาขึ้นมา มองเธอด้วยสีหน้าจริงจัง: “ไม่เป็นไรก็ดี งั้นรบกวนช่วยเล่าเหตุการณ์ตอนที่เธอไปปรากฏตัวในตรอกนั้นและพบเด็กที่ถูกลักพาตัวมาหน่อย...”

“……”

เพื่อล้างมลทินว่าตนเองไม่ใช่พวกพ้องของโจรลักพาตัว จ้าวหว่านฉิงจึงต้องจำใจอธิบายตามตรงว่าเธอเข้าไปในตรอกนั้นได้อย่างไร

แน่นอนว่าเธอไม่ได้บอกว่าตั้งใจจะไปขายของในตลาดมืด แต่บอกว่าอยากจะไปหาซื้อข้าวหรือเนื้อที่ไม่ต้องใช้คูปอง พอเห็นพวกปลอกแขนแดงไล่ตรวจในตรอกตลาดมืดเลยเกิดกลัวแล้ววิ่งหนีมาหลบที่นี่

เนื่องจากตัวเธอไม่มีอุปกรณ์สำหรับเก็งกำไรหรือสินค้าที่จะนำมาขาย ตำรวจจึงต้องปล่อยตัวไปแม้จะยังนึกสงสัยในความจริงของคำพูดเธอก็ตาม

หลังจากเด็กหญิงและน้าสาวได้รับการยืนยันตัวตนแล้ว พวกเธอก็ให้การซัดทอดถึงรังของพวกโจรลักพาตัว

เจ้าหน้าที่ตำรวจต่างพากันยุ่งอยู่กับการวางกำลังคนเพื่อไปจับกุมคนร้าย ส่วนเซี่ยหยางและจ้าวหว่านฉิงเมื่อให้ปากคำเสร็จแล้วและไม่มีอะไรเกี่ยวข้องอีก พวกเธอจึงได้รับอนุญาตให้กลับได้

“พี่สาวคนสวยคะ!” เด็กหญิงเรียกเซี่ยหยางไว้ พร้อมกับเขย่งเท้าชูมือส่งลูกอมให้เม็ดหนึ่ง “นี่คือลูกอมที่คุณอาตำรวจให้หนูมา หนูแบ่งให้พี่เม็ดนึงค่ะ ขอบคุณนะคะที่ช่วยหนูกับน้าไว้”

เซี่ยหยางยิ้มแต่ไม่ได้รับมา: “ขอบใจจ้ะ หนูเก็บไว้กินเองเถอะ พี่เป็นผู้ใหญ่แล้ว ไม่ค่อยชอบกินขนมน่ะ”

“จริงเหรอคะ? แต่น้าสาวหนูก็เป็นผู้ใหญ่แล้วนะ น้ายังชอบกินขนมมากเลย”

น้าสาวที่ถูกพาดพิงถึงกับมุมปากกระตุก: “แค่ก... สวีเป้ยเป้ย ขอบคุณก็ขอบคุณไปสิ จะลากเรื่องอื่นมาพูดทำไม!”

“อ้อๆ” เด็กหญิงก้มศีรษะขอบคุณเซี่ยหยางอย่างเป็นทางการ “ขอบคุณมากค่ะพี่สาว! บุญคุณยิ่งใหญ่ไม่ต้องกล่าวคำขอบคุณ ผู้ให้คุณย่อมไม่หวังผลตอบแทน...”

“แค่กๆๆ!” ถูกน้าสาวขัดจังหวะอีกครั้ง “แค่ครึ่งประโยคแรกก็พอแล้ว!”

เซี่ยหยางหัวเราะออกมา เด็กคนนี้ช่างน่าเอ็นดูจริงๆ

สุดท้าย เด็กหญิงก็ถูกน้าสาวลากไปอยู่ข้างๆ ส่วนน้าสาวก็เดินเข้ามาจับมือกับเซี่ยหยาง:

“สวัสดีค่ะสหายเซี่ยหยาง ฉันชื่อสวีเซิ่งหนาน บ้านอยู่กองพลหงฉี เมืองหมิงเต่า ครั้งนี้เดิมทีฉันตั้งใจจะไปร่วมงานประกาศเกียรติคุณในเมือง แต่หลานสาวคนนี้ตื้อจะขอตามไปด้วยให้ได้ ฉันเลยต้องพามาด้วย ไม่นึกเลยว่าจะมาเสียท่าบนรถไฟจนถูกพามาที่นี่... ได้ยินว่าสหายเป็นยุวชนที่มาลงพื้นที่ใช่ไหมคะ? ครั้งนี้ต้องขอบคุณที่ช่วยไว้มากเลย สะดวกจะทิ้งที่อยู่ไว้ให้ฉันไหม? พอกลับถึงบ้านแล้วฉันจะได้เขียนจดหมายมาหา”

“ได้ค่ะ”

เซี่ยหยางทิ้งที่อยู่ของกองพลเยว่หวานไว้ให้

จ้าวหว่านฉิงที่ยืนมองพวกเขามีปฏิสัมพันธ์กันตลอดเวลาในใจรู้สึกไม่เป็นสุขเลย

ชัดเจนว่าเป็นเธอที่พบสองน้าหลานสวีก่อนแท้ๆ ถ้าจะขอบคุณก็ควรขอบคุณเธอสิ! ขอบคุณเซี่ยหยางทำไม! เซี่ยหยางก็แค่คนชุบมือเปิบชัดๆ! เมื่อนึกถึงคำว่า "ชุบมือเปิบ" หัวใจเธอก็เต้นผิดจังหวะขึ้นมา

ระบบซูเปอร์ฟาร์มยกเลิกการผูกมัดกับเธอไปแล้ว เป็นไปได้ไหมว่ามันจะไปผูกมัดกับคนอื่นแทน? และคนๆ นั้นจะเป็นเซี่ยหยางหรือเปล่า? เมื่อคิดได้ดังนั้น สายตาที่เธอมองไปยังเซี่ยหยางจึงแฝงไปด้วยความระแวงและเป็นปฏิปักษ์เล็กน้อย

เซี่ยหยางเมื่อได้ระบบซูเปอร์ฟาร์มมาแล้ว ย่อมไม่สนใจจ้าวหว่านฉิงอีก

เมื่อเดินออกจากสถานีตำรวจ เธอก็มุ่งหน้าไปยังจุดรวมพลรถวัวอย่างรวดเร็ว

ตอนนี้เลยเวลาอาหารมานานแล้ว ถึงแม้ร้านอาหารของรัฐจะยังไม่ปิดแต่ก็คงไม่มีอะไรให้กินเหลือแล้ว

โชคดีที่เธอรู้ว่าวันนี้อาจจะต้องตามจ้าวหว่านฉิงอยู่นาน จึงได้เตรียมเสบียงติดตัวมาอย่างเพียงพอ

สวีเซิ่งหนานอยากจะเลี้ยงข้าวเธอเหมือนกัน แต่เมื่อพิจารณาว่าพวกโจรลักพาตัวยังไม่ถูกจับกุม สองน้าหลานควรจะรออยู่ในสถานีตำรวจดีกว่า เซี่ยหยางจึงปฏิเสธความปรารถนาดีของอีกฝ่ายไป

ในทางกลับกัน เธอได้ส่งไข่ต้มสองสามฟองและข้าวปั้นธัญพืชใส่ไข่เค็มสองก้อนให้พวกเธอแทน

เผื่อว่าทางตำรวจจะไม่มีอาหารเลี้ยง พวกเธอจะได้มีอะไรรองท้อง

ที่จุดรวมพลรถวัว ยางชิงชิงและคนอื่นๆ มารออยู่แล้ว

เมื่อเห็นเซี่ยหยางและจ้าวหว่านฉิงเดินตามหลังกันกลับมา สีหน้าของยางชิงชิงก็ดูไม่สบอารมณ์นัก: “หว่านฉิง เธอไปไหนมา? พวกเรารอเธอที่สหกรณ์ตั้งนาน จนไม่มีเวลาไปกินข้าวเที่ยงที่ร้านอาหารของรัฐเลย เพราะกลัวว่าจะคลาดกับเธอ...”

ลู่เจี๋ยฉยงก็พูดจ้ออวดข้าวของที่ได้มาในวันนี้: “พี่หว่านฉิงไม่รู้หรอกว่าวันนี้พวกเราโชคดีแค่ไหน พอไปถึงได้ไม่นาน ก็มีสบู่มีตำหนิแบบไม่ต้องใช้คูปองออกมาขายชุดนึง...”

จ้าวหว่านฉิงไม่ได้สนใจพวกหล่อน เธอขึ้นรถวัวด้วยท่าทางอมทุกข์และหาที่นั่งลง สายตาที่ซ่อนเร้นความนัยมักจะคอยเหลือบมองเซี่ยหยางเป็นระยะ

เซี่ยหยางหาที่ว่างตรงมุมรถนั่งลง เธอเอาตะกร้าลงมาวางบนตัก ใช้ข้อศอกยันตะกร้าและเท้าคาง หลับตาลงทำเหมือนกำลังพักผ่อน แต่ความจริงแล้วเธอกำลังทำความคุ้นเคยกับระบบซูเปอร์ฟาร์มที่เพิ่งผูกมัดใหม่

ข้อมูลส่วนใหญ่เธอได้รับทราบจากระบบหลักมาแล้ว แต่สิ่งที่หูได้ยินกับสิ่งที่จิตใต้สำนึก "มองเห็น" ย่อมมีความแตกต่างกันอยู่บ้าง

อย่างเช่น มิติของระบบฟาร์มนั้นกว้างขวางกว่าที่เธอจินตนาการไว้มาก เพียงแต่ว่านอกจากผืนดินสีดำที่บุกเบิกไว้แล้ว กระท่อมมุงจากหลังหนึ่ง และลำธารเล็กๆ ที่ไหลริน พื้นที่โดยรอบที่เหลือล้วนถูกปกคลุมด้วยหมอกจางๆ

หรืออย่างเช่น ที่ดินสีดำ 9 ช่องนั้น ดูอุดมสมบูรณ์และชุ่มฉ่ำยิ่งกว่าดินผืนไหนๆ ที่เคยเห็นในโลกความจริง

【โฮสต์คะ ดินนี้ถูกย้ายมาจากดาวเกษตร I999 ค่ะ ดาว I999 เป็นดาวปลูกสร้างที่มีความสามารถในการขยายพันธุ์พืชสูงที่สุดเท่าที่พบมาในปัจจุบัน พืชผลที่ปลูกได้ล้วนได้รับคำชมอย่างล้นหลามเลยนะคะ】

ระบบย่อยตัวน้อย (ลูกน้องคนใหม่) กระตือรือร้นแนะนำสิ่งต่างๆ ในถิ่นของมันให้เซี่ยหยางฟัง: 【โฮสต์คะ ม่านหมอกจะค่อยๆ กระจายออกไปตามระดับที่เพิ่มขึ้น พื้นที่ที่โฮสต์จะสามารถบุกเบิกได้ก็จะมากขึ้น และจะค่อยๆ ปลดล็อกเขตเลี้ยงสัตว์, บ่อปลา, ทุ่งหญ้า, โรงแปรรูป... สรุปคือไม่มีอะไรที่มิติฟาร์มทำไม่ได้ มีแค่โฮสต์จะจินตนาการไม่ถึงเท่านั้นเอง โฮสต์คะ สู้ๆ กับการปลูกผักนะคะ!】

เซี่ยหยาง: “……”

มิน่าล่ะ จ้าวหว่านฉิงถึงพยายามจะดึงคนเข้ามาช่วยเธอทำไร่

กลางวันทำงานในกองพลก็เหนื่อยจะแย่อยู่แล้ว พอได้นอนพักผ่อน ก็ยังถูกระบบหาจังหวะมากระตุ้นให้ทำไร่ทำสวนอีก เป็นใครก็คงเหนื่อยใจ

เธอไม่ได้สนใจระบบย่อย จิตสำนึกลอยไปที่ริมลำธารแล้วถามมันว่า: ที่นี่มีกุ้งหอยปูปลาไหม?

【กุ้งปลางั้นเหรอ? ยังไม่ได้ปลดล็อกบ่อปลาเลยค่ะ...】

เซี่ยหยาง: ฉันรู้ แต่ลำธารในโลกภายนอกยังมีปลาเลย ที่นี่ไม่มีเหรอ? งั้นการออกแบบมิตินี้ก็ดูจะล้มเหลวไปหน่อยนะ

ระบบย่อย: 【……】

ระบบหลัก: 【……】

มาแล้ว!

การ PUA (กดดันทางจิตวิทยา) ที่คุ้นเคย ถึงจะมาช้าแต่ก็มานะ!

เมื่อรถวัวค่อยๆ แล่นเข้าสู่กองพลเยว่หวาน และหยุดลงแถวๆ ลานนวดข้าว เซี่ยหยางก็ได้เกลี้ยกล่อมจนระบบย่อยยอมปล่อยปลาและกุ้งลงในลำธารให้เธอได้สำเร็จ

แน่นอนว่าเธอก็รับปากเงื่อนไขหนึ่งข้อของมัน นั่นคือจะช่วยให้มันเลื่อนระดับโดยเร็วที่สุด

เพราะตั้งแต่ผลิตออกมาจนถึงตอนนี้ มันยังไม่เคยลิ้มรสสิทธิประโยชน์ของการเลื่อนระดับเลยสักครั้ง!

【โฮสต์คนก่อนเข้ามาทำไร่ทุกวัน ทำจนกระทั่งแสงอาทิตย์ข้างนอกเริ่มรำไร ก็ยังสะสมค่าประสบการณ์ไม่พอจะขึ้นเลเวล 2 เลย โฮสต์คะ โฮสต์ต้องพยายามให้มากกว่าเธอนะคะ!】

“……”

เซี่ยหยางถึงกับมุมปากกระตุก

ให้เสียสละเวลานอนเพื่อมาปลูกผักงั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ! แต่เธอก็รับปากมันไปว่าจะพาขึ้นเลเวล 2 ให้เร็วที่สุด