บทที่ 69 ระบบฟาร์มยุค 60 (35)

ตามเงื่อนไขการอัปเกรด จากระดับ 1 ไประดับ 2 นั้นจริงๆ แล้วค่อนข้างง่าย แค่ปลูกพืชให้เต็มที่ดินสีดำทั้ง 9 ช่อง เมื่อเก็บเกี่ยวแล้วขายคืนให้ระบบทั้งหมด แต้มที่ได้รับก็เพียงพอสำหรับการอัปเกรดแล้ว

สาเหตุที่จ้าวหว่านฉิงสะสมแต้มประสบการณ์ไม่พอเสียที หนึ่งเป็นเพราะเธอไม่รู้จักการถอนแยกต้นกล้า ปล่อยให้เมล็ดที่หว่านลงไปโตตามยถากรรม

ผลที่ตามมาคือ ผักกาดขาวโตได้ไม่เต็มที่ ส่วนหัวไชเท้าก็เบียดเสียดกันจนลำต้นลีบยาว

ข้าวโพดก็เบียดกันเกินไปเช่นกัน ทำให้แถวกลางๆ ได้รับแสงแดดไม่เพียงพอ และเธอก็ไม่ได้ถอนแยกใบแท้ออกตามระยะเวลาที่ควรจะเป็น ส่งผลให้แม้จะออกฝักเยอะแต่ก็ไม่สมบูรณ์นัก

ประการที่สองคือหลังจากเก็บเกี่ยวแล้ว เธอนำไปขายคืนให้ระบบเพียงครึ่งเดียว ส่วนอีกครึ่งหนึ่งแอบนำออกมาขายข้างนอกเพื่อแลกเป็นเงิน

เมื่อเรียบเรียงรูปแบบการอัปเกรดของระบบย่อยได้แล้ว เซี่ยหยาง ก็ออกจากระบบ เธอกล่าวขอบคุณโจวอาฝูคนขับรถวัว แล้วหิ้วตะกร้ากลับไปยังที่พักยุวชน

จ้าวหว่านฉิงเดินตามหลังเธอเข้าประตูมา สายตาที่หม่นหมองและคาดเดาไม่ได้จ้องมองแผ่นหลังของเธอนานสองนาน

เซี่ยหยางเข้าห้องไป วางตะกร้าลง ดื่มน้ำไปไม่กี่อึก แล้วจึงนั่งลงตรวจสอบพัสดุสองกล่องที่ได้รับในวันนี้

เริ่มจากกล่องที่คุณอาหญิงส่งมาให้ก่อน

ก่อนหน้านี้ตอนหยิบจดหมาย พัสดุถูกเธอตัดเปิดไว้เป็นช่องเล็กๆ แล้ว เธอจึงค่อยๆ ฉีกตามรอยนั้นออก เผยให้เห็นของข้างใน:

ผ้าห่มแพรลายชมพูสลับขาว 1 ผืน; ผ้าฝ้ายเนื้อละเอียดสีแดงสดลายดอกไม้สีขาว 1 พับ; ถั่วลิสงทอด 1 กระปุก

เมื่อรวมกับที่อาหญิงเขียนบอกในจดหมาย ถั่วลิสงนี้ทอดด้วยน้ำมันหมูที่เธอส่งกลับไปผสมกับน้ำมันดอกเรพ

ถั่วลิสงที่ทอดสุกแล้วจะมีกลิ่นหอมของเนื้อหมู กินถั่วแต่รสชาติเหมือนกินเนื้อ คนในบ้านต่างพากันชมว่าอร่อย จึงส่งมาให้เธอหนึ่งกระปุกเพื่อให้ได้ลองชิม

ส่วนผ้าห่มแพรและผ้าฝ้ายเนื้อละเอียด ล้วนเป็นของมีตำหนิที่ไม่ต้องใช้คูปอง

ผ้าห่มแพรมีรอยเข็มตกหล่นอยู่สองสามจุด ส่วนผ้าฝ้ายมีสีที่ย้อมไม่สม่ำเสมอ

แต่ของสองสิ่งนี้ ต่อให้เป็นของมีตำหนิ หากไม่มีเส้นสายก็ยากที่จะหาซื้อได้

ครั้งนี้จริงๆ ก็ต้องยกความดีความชอบให้ตัวเซี่ยหยางเอง—

เหล้ายาที่ดองด้วยโสมป่าที่เธอส่งกลับไปนั้นเริ่มดื่มได้แล้ว อาเขยแบ่งเหล้าสองตำลึงให้เพื่อนร่วมงานที่สนิทกัน ซึ่งภรรยาของเขาทำงานอยู่ที่เคาน์เตอร์ขายผ้าในสหกรณ์ร้านค้า เพื่อเป็นการตอบแทน เธอจึงบอกกับเซี่ยชุนหลันว่าจะมีผ้าห่มแพรและผ้าฝ้ายมีตำหนิเข้ามาล็อตหนึ่ง หากต้องการเธอจะจองไว้ให้

ด้วยเหตุนี้ เซี่ยชุนหลันจึงแย่งซื้อผ้าห่มแพรมาได้สองผืนและผ้าฝ้ายอีกหนึ่งพับ

ผ้าห่มแพรสีฟ้าสลับขาวเก็บไว้ให้ลูกชายคนโตใช้ในงานแต่งงาน ส่วนสีชมพูสลับขาวผืนนี้พร้อมกับผ้าฝ้ายสีแดงถูกส่งมาให้เซี่ยหยาง

“...ผ้าห่มแพรอาตรวจดูแล้ว รอยเข็มตกหล่นไม่ชัดเจนนัก อุณหภูมิที่ฉวนหนานค่อนข้างสูง เดือนห้าเดือนหกน่าจะร้อนมากแล้วใช่ไหม? ผ้าห่มนวมหน้าหนาวคงห่มไม่ไหว ให้เปลี่ยนมาใช้ผ้าห่มแพรแทนนะ”

อาหญิงเน้นย้ำในจดหมายอีกสองสามประโยค:

“ผ้าฝ้ายสีแดงที่สีย้อมไม่สม่ำเสมอนั้นดูขัดตาอยู่บ้าง แต่ผ้าสามฟุต ก็ไม่พอตัดเสื้ออยู่แล้ว หลานก็แค่ตัดส่วนที่สีเพี้ยนจัดๆ ออก แล้วหาเวลาตัดเย็บเป็นชุดชั้นในชุดเล็กๆ ใส่ไว้ข้างในแทน...”

เซี่ยหยาง: “……”

ผ้าสีแดงสดเอามาทำเสื้อในกางเกงในเนี่ยนะ?

เรื่องนี้เธอรับไม่ค่อยได้จริงๆ

จึงจัดการเก็บพับผ้านี้ลงในหีบข้างเตียงอย่างเงียบๆ

ตอนนี้เสื้อในกางเกงในที่เธอใส่อยู่คือของที่ใช้แต้มซื้อมาจากแถบ "ซื้อจำกัดเวลา" ในระบบ

มันคือผ้าไหมเหนียว จากดาวเคราะห์ที่อยู่อาศัยได้ในจักรวาล สามารถเลียนแบบเป็นผ้าฝ้ายเนื้อละเอียดสีขาวนวลของยุคนี้ได้ แม้จะราคาแอบสูงไปนิดแต่เนื้อผ้าใส่สบาย ระบายอากาศได้ดี และเนียนไปกับผิว

ตอนนั้นซื้อมาสองชุด สลับเปลี่ยนซักพอดีแล้ว จึงยังไม่จำเป็นต้องเพิ่ม

นอกจากชุดชั้นในสองชุด เธอยังแลกผ้าอนามัยที่มีพลังการซึมซับดีเยี่ยมมาอีกหนึ่งชุดใหญ่

ในยุคสมัยที่ล้าหลัง สิ่งที่เธอปรับตัวยากที่สุดไม่ใช่การตรากตรำทำงาน หรือการขาดอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ แต่คือการไม่มี "ผ้าอนามัย"

ดังนั้นแต้มส่วนนี้จำเป็นต้องจ่าย

หลังจากจัดระเบียบของที่คุณอาหญิงส่งมาเสร็จ ก็มาดูพัสดุจากหลินสี่ต่อ

ส่วนใหญ่เป็นของพื้นเมืองจากแถบเหิงเฉิง: น้ำมันชา 1 ชั่ง, เส้นแป้ง 3 ชั่ง, เมล็ดบัวดำตากแห้งถุงใหญ่ และนกพิราบรมควันห่อด้วยกระดาษไข 2 ตัว

ในถุงเมล็ดบัวดำยังมีจดหมายซ่อนอยู่หนึ่งฉบับ

เมื่อเปิดออก ลายมือที่เป็นระเบียบเรียบร้อยของหลินสี่ก็ปรากฏบนกระดาษ:

“พี่หยางหยาง ดีใจมากที่ได้รับจดหมายตอบกลับจากพี่ ทำไมพี่ส่งของมาให้พวกเราเยอะขนาดนี้ล่ะครับ? แล้วพี่จะมีของพอกินเหรอ...”

จากนั้น เด็กคนนี้คงคิดว่าเธอส่งของจนหมดตัวแน่ๆ พอถึงช่วงโรงเรียนหยุด เขาจึงตระเวนไปตามตรอกซอกซอยเพื่อรวบรวมของกินพื้นเมืองเมืองเหิงเฉิงแล้วส่งมาให้เธอ

นอกจากของพื้นเมือง ในจดหมายยังแนบ "คูปองรถจักรยาน" มาให้ด้วยหนึ่งใบ

“...พี่หยางหยาง พ่อของผมรู้จักกองพลเยว่หวาน พ่อบอกว่าเป็นกองพลที่อยู่ไกลจากคอมมูนฉวนหนานที่สุด พี่เดินทางไปกลับคอมมูนลำบาก คูปองรถจักรยานใบนี้หวังว่าจะเป็นประโยชน์กับพี่นะครับ...”

มีประโยชน์สิ! มีประโยชน์มากเลยด้วย!

เซี่ยหยางกำลังอยากได้รถจักรยานอยู่พอดี

ในแถบ "ซื้อจำกัดเวลา" ของระบบก็มีรถจักรยานเหมือนกัน แต่จะพูดยังไงดีล่ะ... มันแค่ "รูปร่างคล้าย" เท่านั้นเอง

เหมือนอย่างไข่นก "กูกู" ที่รูปร่างเหมือนไข่ไก่ป่า กินแล้วก็หมดไปไม่มีใครเห็น; เหมือนเนื้อผ้าที่ทำเป็นชุดชั้นในใส่ข้างในก็ไม่ต้องกังวลว่าใครจะมาเห็น ต่อให้ซักตากไว้บนราวไม้ไผ่ ในยุคนี้ถ้าไม่ใช่คนลามกจริงๆ คนปกติก็จะเดินเลี่ยงไป ไม่ขยับมาจ้องดูใกล้ๆ แน่นอน

แต่รถจักรยานต่างออกไป สิ่งนี้คือของหายากที่โดดเด่นมาก และคันใหญ่ขนาดนี้พกพาหลบๆ ซ่อนๆ ไม่ได้

เวลาไม่ขี่ก็ต้องจอดไว้ คนนั้นมาจับ คนนี้มาดู ไม่แน่ว่าอาจจะมีคนพบความแตกต่างของวัสดุที่ใช้ทำกับรถจักรยานในยุคนี้เข้า

เดิมทีเธอตั้งใจจะรอโอกาสเข้าเมือง เพื่อเอาโสมป่าไปขายแลกคูปองรถจักรยาน ไม่นึกเลยว่าพ่อลูกตระกูลหลินจะคิดรอบคอบขนาดนี้ ส่งมาให้เธอโดยตรงเลย

บุญคุณครั้งนี้เธอต้องหาทางตอบแทนแน่นอน แต่ตอนนี้ขอซื้อรถจักรยานมาใช้ก่อนแล้วกัน

เธอรวบรวมเงินที่มีอยู่ในมือ

ก่อนลงพื้นที่เธอเติมเงินเข้าระบบมอลล์ไป 200 หยวน เก็บไว้ติดตัว 100 หยวน บวกกับที่คุณอาหญิงให้มาอีก 50 หยวน รวมเป็นเงินสด 150 หยวน

ตั้งแต่ลงพื้นที่มา อาหารการกินและของใช้ถ้าไม่หาจากในป่า ก็แลกจากระบบมอลล์ หรือไม่คนอื่นก็ส่งมาให้ นอกจากซื้อแสตมป์แล้ว เธอแทบไม่ได้ใช้เงินเลย เงิน 150 หยวนสำหรับซื้อรถจักรยานสักคันก็น่าจะพอ

ดังนั้น ก่อนที่ฤดูกาลเกษตรอันแสนวุ่นวายจะเริ่มขึ้น เซี่ยหยางจึงไปหาหัวหน้ากองพลเพื่อขอลาเพิ่มอีกหนึ่งวัน เพื่อไปซื้อรถจักรยานผู้หญิงที่สหกรณ์ร้านค้ากลับมาคันหนึ่ง

ตอนแรกเธออยากซื้อรุ่นยอดฮิตอย่าง "เอ้อร์ปาต้ากัง" (28 นิ้วคานคู่) แต่รถจักรยานชายนั้นขาดตลาดมาก เพราะในยุคนี้รถจักรยานคือของฟุ่มเฟือย ต่อให้บ้านไหนซื้อมาก็มักจะให้ผู้ชายขี่ รุ่นเอ้อร์ปาต้ากังคลาสสิกจึงหมดไปจากคอมมูนนานแล้ว

ในทางกลับกัน รถจักรยานผู้หญิงกลับจอดนิ่งไม่มีใครซื้อจนฝุ่นจับ

แถมยังราคาถูกกว่ารุ่นเอ้อร์ปาต้ากังตั้งสิบกว่าหยวน ราคาเพียง 136 หยวนเท่านั้น

เซี่ยหยางควักเงินเก็บเกือบทั้งหมด ซื้อรถจักรยานผู้หญิงยี่ห้อ "เฟยเกอ" แบบมีตะกร้าหน้า ขี่กลับไปยังกองพลเยว่หวาน

นี่คือคนแรกของกองพลเยว่หวานที่มีรถจักรยานเป็นของตัวเอง!

คิดดูเอาเถอะว่าจะฮือฮาขนาดไหน!

จ้าวหว่านฉิงจ้องมองรถจักรยานที่เซี่ยหยางขี่กลับมาจนแทบจะเป็นบ้า: “ต้องเป็นหล่อนแน่ๆ! ต้องเป็นหล่อนที่ผูกมัดกับระบบมหัศจรรย์นั่น ไม่แน่ว่าอาจจะเอาหัวไชเท้ากับผักกาดที่ฉันปลูกไปขาย ไม่อย่างนั้นจะเอาเงินที่ไหน เอาคูปองที่ไหนมาซื้อรถจักรยาน!”

เรียกได้ว่า ตั้งแต่ระบบซูเปอร์ฟาร์มยกเลิกการผูกมัดกับจ้าวหว่านฉิง เธอก็ระแวงเซี่ยหยางมาตลอด พยายามหาหลักฐานว่าเซี่ยหยางผูกมัดกับระบบฟาร์มนั้นอยู่

โชคดีที่เซี่ยหยางไม่เคยเข้าไปในมิติฟาร์มต่อหน้าผู้คน

เธอมีพละกำลังเยอะและทำงานมีประสิทธิภาพ แม้จะเป็นช่วงงานยุ่ง งานที่ได้รับมอบหมายจะเป็นงานหนักแต้มเต็มเธอก็ยังเลิกงานได้ก่อนคนอื่นหนึ่งถึงสองชั่วโมง

หลังจากเลิกงาน เธอก็จะหิ้วตะกร้าเข้าป่าไปเหมือนเดิม หาที่ลับตาคนที่เข้าถึงยากเพื่อเข้ามิติ

และจะออกมาให้ตรงเวลาก่อนฟ้ามืด โดยตัดต้นไม้ที่ยืนต้นตายติดมือมาสักต้น ลากฟืนกลับไปยังที่พักยุวชน ถือว่าทำภารกิจหาฟืนไปในตัวด้วย จึงไม่มีใครสงสัยเลยว่าในช่วงเวลานี้เธอแอบเปลี่ยนที่ไปทำไร่มาอีกที่หนึ่ง