บทที่ 70 ระบบฟาร์มยุค 60 (36)

วันนี้ก็เช่นกัน

เซี่ยหยาง เข้าไปยังมิติฟาร์มในป่าลึกที่ไร้ผู้คนเหมือนปกติ เริ่มแรกเธอเดินไปยังกระท่อมมุงจากเพื่อเติมน้ำใส่กระติกน้ำที่ว่างเปล่าให้เต็ม

ตั้งแต่เธอพบว่าในกระท่อมมีโอ่งเก็บน้ำที่ตักเท่าไหร่ก็ไม่หมด แถมน้ำในโอ่งยังมีรสหวานติดปลายลิ้น เธอก็ให้ระบบหลักช่วยแลกเตาถ่านและกาต้มน้ำมาวางไว้ในกระท่อม ทุกครั้งที่เข้ามาเธอจะต้มน้ำไว้หนึ่งกา พอเย็นลงก็กรอกใส่กระติกน้ำ จะได้ไม่ต้องคอยกังวลเรื่องน้ำดื่มในแต่ละวัน

ยิ่งอากาศร้อนขึ้น ความต้องการน้ำดื่มก็ยิ่งมากขึ้น น้ำกระติกเดียวที่พกไปตอนทำงานจะไปพอกินได้อย่างไร

เธอจึงต้องแอบเติมน้ำเข้ากระติกอย่างลับๆ ระหว่างวัน

แต่จะทำบ่อยเกินไปก็ไม่ได้ คนอื่นจะสงสัยเอาว่าทำไมกระติกน้ำของยุวชนเซี่ยถึงได้เหมือน "กระติกน้ำเทวดา" ที่มีน้ำให้ดื่มไม่รู้จักหมดสิ้น? ดังนั้นต่อให้คอจะแห้งผากแค่ไหน เธอก็ต้องอดทนรอจนกว่าจะไม่มีคนรอบข้างแล้วค่อยเข้ามิติมาดื่ม

เธอซดน้ำไปเกือบครึ่งกระติกในรวดเดียว ถึงได้รู้สึกหายหิวน้ำอย่างแท้จริง

【โฮสต์คะ สู้ๆ กับการทำไร่นะคะ! อีกนิดเดียวจะเลื่อนระดับ 2 แล้วค่ะ!】

ระบบย่อยตัวน้อย เริ่มเร่งให้เธอทำงานอีกแล้วเหมือน "โจวปาผี" (เศรษฐีหน้าเลือดในตำนานจีน)

เซี่ยหยางวางกระติกน้ำลง เทผักป่า เห็ดป่า และโสมป่าที่เก็บมาตามทางออกจากตะกร้า แล้วร้องเรียกระบบย่อย: "นี่เสี่ยวเหมิงเหมิง (เจ้าตัวเล็กผู้น่ารัก) ฉันเสียสละเวลาอิสระมาช่วยเธอทำไร่อัปเกรดนะ เธอก็ช่วยอะไรฉันสักอย่างสิ"

แม้ระบบย่อยจะไม่เข้าใจว่าทำไมโฮสต์ถึงเรียกมันว่า "เสี่ยวเหมิงเหมิง" แต่นั่นก็ไม่ได้ขัดขวางความชอบในชื่อนี้ของมันเลย

มันหมุนตัวไปมารอบๆ ด้วยความอารมณ์ดีแล้วถามว่า: 【ให้ช่วยอะไรเหรอคะ?】

"ฉันเชื่อว่าเธอต้องมีวิธีจำลองสภาพแวดล้อมที่พืชพวกนี้เติบโตได้แน่ๆ ช่วยสร้างบ้านให้พวกมันอยู่ที่นี่หน่อยสิ ทีหลังเวลาฉันต้องการจะได้ไม่ต้องเสียเวลาไปเดินหาทั่วภูเขาไง"

【……】

ระบบย่อยรู้สึกเหมือน CPU ของตัวเองประมวลผลไม่ทัน ดับเครื่องไปชั่วขณะ:

【โฮสต์คะ แต่คุณยังไม่ได้ปลดล็อก...】

"ของพวกนี้ข้างนอกมีอยู่ทั่วไปหมด โยนลงริมลำธารก็รอดแล้ว ไม่ต้องปลดล็อกอุปกรณ์อะไรหรอก"

【มันเป็นแบบนั้นจริงเหรอคะ?】

"แน่นอน!" เซี่ยหยางสะบัดแขน ยืดเส้นยืดสายตรงคอบ่าไหล่พลางว่า "ดูสิว่าฉันลำบากแค่ไหน ทำงานเก็บแต้มกองพลเสร็จแล้วยังต้องเข้ามาช่วยเธออัปเกรดอีก เธอเองก็เห็นใจฉันหน่อยสิ หาที่ให้พวกมันลงหลักปักฐานสักที่ จำลองสภาพแวดล้อมให้พวกมันหน่อย หลังจากนั้นจะโตดีไม่ดีก็ไม่ต้องไปยุ่งกับมัน ง่ายมากเลยนะ ง่ายกว่าที่ฉันช่วยเธออัปเกรดตั้งเยอะ"

【งั้นก็ได้ค่ะ!】

ระบบย่อยใช้กฎของมิติ จำลองสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติที่เหมาะสมกับการเติบโตให้แก่พวก "ผู้อพยพ" อย่างผักป่า เห็ดป่า และยาสมุนไพรป่า

ดังนั้น ริมลำธารที่ไหลเอื่อยๆ จึงมีพุ่มผักป่าเขียวขจีเพิ่มขึ้นมา รอบๆ กระท่อมมุงจากก็มีเห็ดป่าสดใหม่ผุดขึ้นมาเป็นดอกๆ ตรงขอบม่านหมอก โสมป่าที่ย้ายมาปลูกก็ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันตา...

ดูเหมือนระบบย่อยจะพอใจกับผลงานนี้มาก มันถามอย่างร่าเริงว่า: 【โฮสต์คะ แบบนี้ใช้ได้ไหมคะ? นี่เป็นครั้งแรกที่หนูลองทำเลยนะ】

เซี่ยหยางกลั้นขำแล้วพยักหน้า: "ดีมาก! ดีมากที่สุด! เห็นไหมล่ะ ตราบใดที่เราช่วยเหลือซึ่งกันและกัน เราก็จะพาเธอกับฉันไปสู่ความสำเร็จด้วยกัน"

【อื้มๆ! โฮสต์พูดถูกค่ะ! โฮสต์ชอบอะไรอีกไหมคะ? คราวหน้าพกเข้ามาเลยนะ เดี๋ยวหนูช่วยจำลองสภาพแวดล้อมให้ค่ะ】

เซี่ยหยาง: "ได้เลย! ขอบใจนะเสี่ยวเหมิงเหมิง! เธอใจดีที่สุดเลย!"

ระบบย่อย: 【ไม่ต้องขอบคุณหรอกค่ะ! เราช่วยกันให้สำเร็จไงคะ! โฮสต์ก็นิสัยดีมากเลย! ดีกว่าโฮสต์คนก่อนตั้งเยอะ!】

ระบบหลัก: 【……】

มีระบบย่อยจอมบื้อที่ถูกโฮสต์ PUA โดยไม่รู้ตัวเพิ่มมาอีกหนึ่งตัวแล้ว

เมื่อมีระบบย่อยคอยช่วยเพาะเลี้ยงผักป่า เห็ดป่า เทียนหม่า โสมป่า และของป่าล้ำค่าอื่นๆ ในมิติฟาร์มแบบจำลองป่า ซึ่งปกติคนทั่วไปต้องเสียเวลาเก็บนานมาก เซี่ยหยางจึงมีเวลาเหลือเฟือที่จะมาดูแลที่ดิน 9 ช่องในมิติ

เวลาหนึ่งถึงสองชั่วโมงเพียงพอที่เธอจะจัดการที่ดินรูปทรงเก้าเหลี่ยมสีดำให้เรียบร้อยสะอาดตา

ผักกาดขาวและหัวไชเท้าที่ผ่านการถอนแยกต้นกล้าเริ่มเติบโตใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ต้นข้าวโพดที่ถูกลิดรวงทิ้งไปบางส่วนก็เริ่มออกฝักที่ใหญ่และสมบูรณ์

ไม่นานนัก ผักกาดขาวและหัวไชเท้าครอกใหม่ก็ถึงช่วงเวลาเก็บเกี่ยว และข้าวโพดก็ถึงช่วงเก็บเกี่ยวครั้งใหญ่!

เซี่ยหยางใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงเก็บเกี่ยวจนเสร็จสิ้น กดขายให้ระบบย่อยในปุ่มเดียว แต้มพุ่งพรวด และตามมาด้วยเสียงดนตรีแจ้งเตือนการอัปเกรด "ติ๊งๆ ต่องๆ"

【อ๊าาา! มหัศจรรย์มาก! ที่แท้การอัปเกรดมันมีความสุขขนาดนี้เลยเหรอคะ!】

ระบบย่อยสูดอากาศบริสุทธิ์หลังการอัปเกรดอย่างตะกละตะกลาม พร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างมีความสุข

ในมิติฟาร์ม เดิมทีเป็นที่ดินสีดำ 9 ช่อง ท่ามกลางเสียงดนตรีและหมอกควันรอบตัว มันได้ขยายกลายเป็น 16 ช่อง

พื้นที่ดูเหมือนจะกว้างขึ้นนิดหน่อย กระท่อมมุงจากก็ดูสูงใหญ่กว่าเดิมเล็กน้อย และข้างๆ ยังมีเล้าไก่ไม้เตี้ยๆ เพิ่มขึ้นมาหนึ่งหลัง

ดูเหมือนว่าหลังอัปเกรด นอกจากจะมีที่ดินเพิ่มขึ้น 7 ช่องแล้ว ยังเลี้ยงไก่ได้อีกด้วย

ติดตรงที่ลูกไก่ต้องใช้แต้มซื้อ

เมื่อมองดูราคาแต้มของลูกไก่ เซี่ยหยางตัดสินใจให้ระบบหลักแลก "ลูกนกกูกู" สองตัวจากแถบ "ซื้อจำกัดเวลา" มาเลี้ยงไว้ในเล้าไก่ของระบบฟาร์มแทน ทีหลังถ้าอยากกินไข่นกกูกูก็ไม่ต้องเสียแต้มซื้อแล้ว!

ระบบหลัก: 【……】

ระบบย่อย: 【……】

เซี่ยหยางสัมผัสได้เลือนลางถึงความพูดไม่ออกของระบบทั้งสองรุ่น แต่ใครจะสนล่ะ !

ถ้าไม่กลัวความลับรั่วไหล เธอถึงขั้นอยากเอาปลาแห้งไม่กี่ตัวไปแลกกับลูกไก่ของชาวบ้านที่ฟรีทั้งเงินและแต้มมาเลี้ยงด้วยซ้ำ

นอกจากเลี้ยงนกกูกูแล้ว เธอยังขุดต้นท้อป่ามาสองต้นเพื่อนำมาปลูก พร้อมวาดวิมานในอากาศให้ระบบย่อยฟัง:

"กระท่อมท้อในดงท้อ เซียนท้อในกระท่อมท้อ เซียนท้อปลูกต้นท้อ แล้วหักกิ่งท้อไปแลกเหล้า... บรรยากาศแบบนี้มันโรแมนติกมากใช่ไหมล่ะ? รอจนต้นท้อกลายเป็นป่า ดอกท้อบานสะพรั่ง มิติของเธอก็จะเป็นมิติที่สวยงามและโรแมนติกที่สุดในรุ่นเดียวกันเลย!"

ระบบย่อยถูกหลอกล่อด้วยแผนภาพที่สวยงาม มันอนุญาตให้เธอปลูกต้นท้อไว้ระหว่างกระท่อมมุงจากกับลำธารอย่างมีความสุข

ด้วยอานิสงส์แห่งความสุขจากการอัปเกรดระบบซูเปอร์ฟาร์ม ระบบย่อยจึงใจดีอนุญาตให้เซี่ยหยางพักผ่อนได้ชั่วคราว

เซี่ยหยางจึงได้เลิกงานก่อนเวลา หิ้วตะกร้าที่ระบบย่อยช่วยใส่ผักป่า เห็ดป่า และปลาขนาดสามนิ้วมือ 4-5 ตัวที่จับจากลำธารมาให้ พร้อมกับแบกฟืนแห้งหนึ่งมัดที่เก็บระหว่างทางกลับไปยังที่พักยุวชน

ยุวชนคนอื่นๆ เพิ่งจะทยอยเลิกงานในตอนนั้น แต่ละคนเหนื่อยจนขาหวิว หลังยืดไม่ขึ้น

แต่พอเห็นปลาที่เซี่ยหยางหิ้วกลับมา พวกเขาก็ลืมความปวดเมื่อยทันที รีบวิ่งมารุมล้อมถามด้วยความตื่นเต้น: "เซี่ยหยาง เธอไปจับปลามาจากไหนเหรอ? ในทะเลสาบใช่ไหม?"

ลำน้ำในหมู่บ้านห้ามสมาชิกจับปลาตามใจชอบ ต้องรอจนถึงสิ้นปีถึงจะมีการลากอวนแจกจ่ายพร้อมกัน

แต่ทะเลสาบเยว่หวานไม่มีกฎนี้ เพราะทะเลสาบกว้างและลึกเกินไป ตราบใดที่ไม่เอาอวนไปดัก การเก็บปลาเล็กปลาน้อยเล็กๆ น้อยๆ กองพลก็จัดการไม่ได้

"หยางหยาง ปลาในทะเลสาบจับยากมากนะ เธอต้องระวังอย่าตกลงไปล่ะ น้ำในนั้นลึกมาก ทุกปีกองพลจะมีคนจมน้ำตายเพราะว่ายน้ำขึ้นมาไม่ได้นะ"

ไหลจาวตี้ รับปลาไปขอดเกล็ดล้างทำความสะอาดอย่างว่องไว พร้อมกับไม่ลืมเตือนเซี่ยหยาง

เซี่ยหยางพยักหน้า: "ฉันรู้จ้ะ ครั้งนี้ก็ฟลุ๊คด้วย สงสัยช่วงก่อนหน้านี้ฝนตกหนักน้ำเลยหนุนสูง มีปลาว่ายเข้ามาในดงหญ้า พอช่วงนี้แดดแรงน้ำก็ลดลง ปลาในแอ่งน้ำตรงดงหญ้าเลยหนีกลับไม่ทัน ฉันเลยได้ชุบมือเปิบมาน่ะ"

"งั้นก็ดีแล้ว!" ไหลจาวตี้ผู้ใสซื่อเชื่ออย่างสนิทใจ

แต่จ้าวหว่านฉิงที่อยู่ข้างๆ กลับไม่เชื่อว่าเซี่ยหยางจะมีโชคดีขนาดนี้

เธอยังคงพยายามหาเบาะแสว่าเซี่ยหยางผูกมัดกับระบบซูเปอร์ฟาร์มอยู่หรือไม่

แต่ตอนกลางวันเซี่ยหยางก็ทำงาน หลังเลิกงานก็เข้าป่าเหมือนเดิม ขากลับก็มักจะเอาของป่าและฟืนติดมือมา ซึ่งมันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเข้ามิติฟาร์ม

ส่วนตอนกลางคืน... เธออดทนต่อสู้กับความง่วงที่หนังตาแทบจะปิดติดกันหลายคืน เพื่อรอดูจนกระทั่งคนอื่นๆ ในหอพักหลับหมด แล้วแอบย่องเข้าไปในห้องนอนของเซี่ยหยางเพื่อดูที่เตียง เซี่ยหยางก็ยังอยู่ที่นั่น! ไม่เคยหายตัวไปเลยสักคืนเดียว!

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

จ้าวหว่านฉิงเริ่มสับสนหลงทางเสียแล้ว