บทที่ 71 ระบบฟาร์มยุค 60 (37)

หรือว่า หลังจากระบบมหัศจรรย์นั่นยกเลิกการผูกมัดกับเธอแล้ว มันจะจากที่นี่ไปจริงๆ? ไม่ได้ผูกมัดกับใครต่อ?

หรือว่า คนที่มันผูกมัดด้วยจะไม่ใช่เซี่ยหยาง? ใช่แล้ว!

ตอนนั้นนอกจากเซี่ยหยาง ยังมีคนอื่นอยู่อีกสองคน!

วินาทีนี้ จ้าวหว่านฉิงคิดว่าเธอได้พบความจริงเข้าแล้ว—

หลังจากระบบซูเปอร์ฟาร์มยกเลิกการผูกมัดกับเธอ คนที่มันเลือกผูกมัดด้วยไม่ใช่เซี่ยหยาง แต่เป็นใครคนใดคนหนึ่งในสองน้าหลานสวี! ต้องเป็นแบบนี้แน่ๆ!

ก่อนหน้านี้เธอมัวแต่ยึดติดอยู่กับเซี่ยหยาง จนเที่ยวตามสงสัยหล่อนอยู่ฝ่ายเดียว

ถ้าเป็นเซี่ยหยางจริงๆ ผ่านมาตั้งหลายวันขนาดนี้ ไม่มีทางที่จะไม่ทิ้งร่องรอยให้เห็นเลย! ดังนั้น ต้องเป็นสวีเซิ่งหนาน หรือไม่ก็หลานสาวของหล่อน สวีเป้ยเป้ย แน่นอน!

พอคิดตกแล้ว จ้าวหว่านฉิงก็อยากจะไปพิสูจน์ความจริงเหลือเกิน

ติดตรงที่เมืองหมิงเต่าอยู่ไกลจากฉวนหนานมากเกินไป! เมืองหนึ่งอยู่ตะวันออกเฉียงเหนือ อีกเมืองอยู่ตะวันตกเฉียงใต้ ห่างกันนับพันลี้

จ้าวหว่านฉิงจึงได้แต่หงอยไป

แต่ก็นะ ในช่วงเกษตรงานยุ่งแบบนี้ นอกจากเซี่ยหยางแล้ว ทุกคนต่างก็หงอยกันหมดนั่นแหละ จึงไม่มีใครสนใจอารมณ์ที่แปรปรวนขึ้นลงของเธอเลย

“ไอ้หย่า! เมฆดำก้อนใหญ่มาก! ฝนจะตกหนักหรือเปล่านะ?”

“ไม่มั้ง? เมื่อกี้ยังแดดจ้าอยู่เลย!”

“ใครทำงานเก็บแต้มเสร็จแล้วบ้าง? รีบไปช่วยกันเก็บข้าวที่ลานนวดข้าวเร็ว! อย่าให้โดนฝนเชียว!”

“ยุวชนเซี่ย! ยุวชนเซี่ยไปแล้ว! ขี่รถจักรยานไปนู่นแล้ว!”

“ต้องยกให้สหายเซี่ยจริงๆ!”

“ปีหน้าคัดเลือกแรงงานต้นแบบ ฉันจะเลือกเสี่ยวเซี่ยเป็นคนแรกเลย”

“ไม่ต้องบอกหรอก! พวกเราทุกคนต่างก็มีตา!”

“โอย อย่ามัวแต่คุยกันเลย เร่งมือทำงานเข้า! เก็บได้เท่าไหร่เอาเท่านั้น!”

ในขณะที่ชาวบ้านกำลังเร่งรีบเก็บเกี่ยวข้าวในนาแข่งกับเวลาก่อนฝนตก เซี่ยหยางที่ล่วงหน้ามาก่อนหนึ่งก้าวได้เริ่มช่วยเก็บข้าวที่ลานนวดข้าวแล้ว

ช่วงงานยุ่งมักจะขาดแคลนแรงงาน

คนที่ได้รับมอบหมายให้มาเกลี่ยข้าวตากแดดที่ลานนวดข้าว มักจะเป็นคนแก่ที่อายุมากแล้ว หรือไม่ก็หญิงตั้งครรภ์ที่ท้องแก่ แรงก็ไม่มี ความคล่องตัวก็ไม่พอ

โชคดีที่เซี่ยหยางมาถึงได้ทันเวลา เธอคนเดียวทำหน้าที่แทนแรงงานชายฉกรรจ์ได้ถึง 3-5 คน วิ่งรอกไปมาเหมือนวิ่งเก็บคะแนน แบกข้าวที่คนแก่และหญิงมีครรภ์ช่วยกันกวาดและตักใส่ตะกร้าหาบเข้ายุ้งฉางไปเที่ยวแล้วเที่ยวเล่า

จนกระทั่งข้าวสองตะกร้าสุดท้ายถูกหาบเข้ายุ้ง เม็ดฝนขนาดเท่าเมล็ดถั่วก็ตกลงมาไล่หลังส้นเท้าเธอพอดี

ฝนตกหนักมาตามนัดจริงๆ

“เป็นยังไงบ้าง? โดนฝนกันไหม?”

หัวหน้ากองพลวิ่งกระหืดกระหอบมาถึงพร้อมเหงื่อชุ่มตัว

กองผลิตที่ 3 ปีนี้ขาดแรงงาน เขาจึงไปช่วยงานอยู่ที่นั่น ไม่นึกเลยว่าฝนจะตกกะทันหันแบบนี้

“ไม่โดนๆ โชคดีได้ยุวชนเซี่ยมาช่วย ช่วยพวกเราเก็บข้าวเข้าข้างในหมดก่อนฝนจะตกพอดีเลย” คนแก่คนหนึ่งพูดด้วยความรู้สึกโชคดีเป็นล้นพ้น

หัวหน้ากองพลถอนหายใจยาว: “ดีแล้ว!”

จากนั้นก็มองเซี่ยหยางด้วยความชื่นชม: “สหายเสี่ยวเซี่ยเป็นเด็กดีจริงๆ!”

เซี่ยหยางทำเพียงยิ้มตอบ

ความจริงถ้าเธอไม่เห็นว่าท้องฟ้าดูผิดปกติแล้วรีบเลี้ยวรถจักรยานกลับมา ป่านนี้เธอก็คงอยู่ในป่าไปแล้ว

ดูท่า วันนี้คงไม่มีเวลาเข้ามิติไป "ทำงานล่วงเวลา" เสียแล้ว

อันที่จริง ไม่ใช่แค่แค่วันนี้ แต่ต่อเนื่องไปอีกหลายวัน เซี่ยหยางก็ไม่มีโอกาสเข้ามิติเลย เพราะฝนตกติดต่อกันหลายวัน

แต่ผลพลอยได้คือระดับน้ำในแม่น้ำเอ่อล้นตลิ่ง จนปลาว่ายมาถึงหน้าประตูบ้านชาวบ้านเลยทีเดียว

หัวหน้ากองพลจึงเกณฑ์แรงงานชายไปจับปลาท่ามกลางสายฝน แล้วแจกจ่ายตามจำนวนครัวเรือน เพื่อให้ทุกคนได้กินของคาวบำรุงกำลังบ้าง

ที่พักยุวชนนับเป็นหนึ่งครัวเรือน จึงได้ปลาเฉาตัวใหญ่ขนาดหนึ่งฟุตมา 2 ตัว

วันนั้น ไหลจาวตี้ ผู้มีฝีมือทำอาหารดีที่สุดรับหน้าที่ลงครัว เคี่ยวปลาเฉาทั้ง 2 ตัว: ตัวหนึ่งเอาไปต้มซุปผักป่า อีกตัวเอามาราดน้ำมันถั่วเหลืองทำปลาแดง 

อย่าเห็นว่าปลาเฉา 2 ตัวนี้ใหญ่เชียว เพราะยุวชนก็มีหลายคน แบ่งกันไปแบ่งกันมาก็ได้คนละไม่เท่าไหร่ รู้สึกเหมือนรสชาติยังไม่ทันซึมเข้าลิ้นก็กินหมดเสียแล้ว น้ำซุปปลาถูกแย่งกันเอาไปคลุกข้าว กินจนเกลี้ยงไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว

“ทำไมฉันรู้สึกว่า ปลาเฉาตัวใหญ่นี่ รสชาติสู้ปลาเล็กปลาน้อยที่เซี่ยหยางเก็บกลับมาคราวก่อนไม่ได้เลยนะ!”

พอกินเสร็จ ทุกคนถึงได้มีเวลาเปิดปากคุยกัน

“ปลาเฉานี่มันมีกลิ่นดินคาวๆ จริงๆ นั่นแหละ”

“ฉันก็คิดเหมือนกัน! เซี่ยหยาง ปลาที่เธอเอากลับมาน่ะ เอามาต้มซุปผักป่าแล้วรสชาติหวานสดชื่นมากเลยนะ!”

เซี่ยหยางยิ้มแต่ไม่ได้พูดอะไร   

มันจะไปเหมือนกันได้ยังไงล่ะ!

ระบบย่อยบอกว่า กุ้งหอยปูปลาที่มันเลี้ยงไว้ในลำธารของมิติ มาจากดาวเคราะห์แห่งน้ำที่ชื่อว่า "ดาววอเทอร์บลู" ทั้งดาวมีพื้นที่เป็นน้ำถึง 90% ไม่ว่าจะเป็นสัตว์น้ำจืดหรืออาหารทะเล รสชาติล้วนดีเลิศ

ถ้าไม่ติดว่ามิตินี้ไม่มีทะเล เธอคงอยากให้ระบบย่อยเลี้ยงอาหารทะเลดูบ้างแล้ว

เดี๋ยวนะ มิตินี้ขุดบ่อน้ำแล้วใส่เกลือลงไปเพื่อสร้าง "บ่อน้ำเค็มจำลอง" ได้ไหมนะ?

ระบบหลัก: 【……】

ระบบย่อย: 【……】

โฮสต์คะ คุณลืมภารกิจที่มาที่นี่ไปแล้วหรือเปล่า?

เซี่ยหยาง: ถ้าพวกเธอไม่พูดฉันก็เกือบลืมไปแล้วล่ะ ความจริงฉันกำลังจะโบยบินขึ้นสู่แดนเซียนอยู่แล้วเชียว ใครกันนะที่ลากฉันมาทำภารกิจบ้าบอนี่...

ระบบหลัก: 【แค่กๆๆ! ระบบคิดว่าไอเดียของโฮสต์ดีมากเลยค่ะ! ภารกิจมันต้องทำกันยาวๆ อยู่แล้ว ไหนๆ ก็ว่างอยู่ หาอาชีพเสริมทำเพื่อยกระดับคุณภาพชีวิตหน่อยก็ไม่เลวนะคะ?】

ระบบย่อย: 【……】

พวกคุณเคยนึกถึงความรู้สึกของหนูบ้างไหม?

ไม่มีใครสนใจมันเลย

ดังนั้น เมื่อท้องฟ้าเปิดและอากาศแจ่มใส เซี่ยหยางก็กลับมาสู่โหมดกิจวัตร 3 จุด: ทำงาน — เข้าป่า — ที่พักยุวชน วนไป ในระบบซูเปอร์ฟาร์มจึงมี... เอิ่ม บ่อน้ำเค็มจำลองที่เลียนแบบสภาพแวดล้อมทางทะเลตามธรรมชาติเพิ่มขึ้นมาหนึ่งบ่อ

ไม่ว่าจะเป็นการควบคุมความเค็ม การหมุนเวียนของน้ำ สภาพดินทรายที่ก้นบ่อ รวมถึงการขยายพันธุ์ของสาหร่ายและจุลินทรีย์ ล้วนถอดแบบมาจากน่านน้ำของดาววอเทอร์บลู และอาหารทะเลล็อตแรกที่นำมาเลี้ยง ก็คือบรรดาสุดยอดอาหารทะเลชื่อดังของดาววอเทอร์บลู—

กุ้งลายเสือ, กางมุ้ง (กั้ง), กุ้งมังกรใหญ่, ปูขายาว, หอยเม่น, เป๋าฮื้อ, หอยเชลล์, หอยนางรม รวมถึงปลาทะเลขนาดเล็กหลากชนิด ไม่มีอย่างไหนที่เซี่ยหยางไม่ชอบกิน!

ระบบย่อย: 【โฮสต์คะ หนูดีกับคุณใช่ไหมล่ะ? สู้ๆ กับการปลูกผักนะ! ถ้าเลื่อนเป็นระดับ 3 เมื่อไหร่ หนูจะไปหาของดีๆ มาให้คุณเพิ่มอีกค่ะ】

เซี่ยหยางยิ้มร่า: “ไม่มีปัญหา!”

ก็แค่ปลูกผักทำไร่เอง! เธอน่ะทำจนเชี่ยวชาญแล้ว!

ระบบหลักนิ่งเงียบไป

มันอยากจะถามระบบย่อยเหลือเกินว่า: เธอช่วยดูหน่อยได้ไหมว่าตัวเธอน่ะเป็นระบบซูเปอร์ฟาร์มนะ แล้วเธอกำลังทำอะไรอยู่? โฮสต์ใช้เวลาปลูกผักในมิติอย่างมากแค่วันละ 2 ชั่วโมง แล้วเธอล่ะ?

เพาะเลี้ยงผักป่าและเห็ดป่าแบบเกษตรอุตสาหกรรม; จำลองสภาพแวดล้อมป่าที่ดีที่สุดให้พวกหลินจือ, เทียนหม่า, เหอโสวู และโสมป่า; ดูแลเถาองุ่นป่าหน้ากระท่อม ป่าไผ่หลังกระท่อม และต้นท้อริมลำธาร; ควบคุมสัดส่วนปลาและกุ้งในลำธารให้สมดุล เพื่อไม่ให้การขยายพันธุ์ที่มากหรือน้อยเกินไปส่งผลต่อรสชาติเวลาปรุงอาหาร;

และตอนนี้ยังมีเพิ่มมาอีกอย่าง—ดูแลอาหารทะเลในบ่อน้ำเค็ม...

ระบบหลักถึงกับพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

เคยเห็นแต่โฮสต์ที่ถูกระบบปั่นหัว แต่ไม่เคยเห็นระบบตัวไหนเสนอตัวมาทำงานรับใช้โฮสต์ได้ขนาดนี้มาก่อนเลย!

ระบบเศรษฐี ที่กำลังส่งซ่อมอยู่ที่โรงงาน: 【……】 เอ่ยเลขรหัสระบบของฉันมาเลยก็ได้นะ! (ประชด)

ครึ่งเดือนต่อมา ฤดูเก็บเกี่ยวฤดูร้อนก็มาถึงช่วงท้าย

หลังจากยุ่งวุ่นวายกับภารกิจสุดท้ายคือการส่งภาษีข้าว ก็ถึงช่วงเวลาที่ทุกคนรอคอย—การแบ่งข้าว

แต่การแบ่งข้าวในช่วงกลางปีจะเป็นเพียงส่วนน้อย คือข้าวเปลือกที่เพิ่งเก็บเกี่ยวมาได้ใหม่ๆ

ทันทีที่ได้รับข้าวใหม่ ทุกคนต่างก็ไปเข้าแถวที่โรงสี เพื่อสีข้าวเอามาหุงข้าวสวยร้อนๆ กินให้เต็มอิ่ม เป็นการให้รางวัลตัวเองที่เหนื่อยยากมาตลอดครึ่งปีแรก! เซี่ยหยางก็ไม่ข้อยกเว้น

แต้มงานของเธอมากที่สุดในที่พักยุวชน และถ้าเทียบทั้งกองพลเธอก็ติดอันดับต้นๆ ข้าวที่ได้รับแบ่งมาจึงเยอะตามไปด้วย อย่าว่าแต่หุงกินมื้อเดียวเลย ต่อให้หุงข้าวสวยกินทุกมื้อเธอก็มีกินไปได้อีกนาน

เพื่อให้คู่ควรกับข้าวใหม่ถ้วยแรกของปี เธอจึงอาศัยจังหวะที่ขึ้นเขาไปเก็บฟืน แอบเข้ามิติฟาร์ม ไปตกกุ้งมังกรตัวใหญ่และหอยเชลล์ยักษ์ 2 ตัวออกมาจากบ่อน้ำเค็ม เอามานึ่งกับวุ้นเส้นราดกระเทียมสับ แล้วเพลิดเพลินกับอาหารทะเลมื้อใหญ่ที่ห่างหายไปนานอย่างเอร็ดอร่อย

“ยุวชนเซี่ย! ที่แท้เธอไปตัดฟืนมาเหรอ? ขยันจริงๆ เลย!”

หลังจากแอบกินมื้อพิเศษเสร็จและกลับมาถึงที่พักยุวชน เธอก็เจอกับชาวบ้านที่เพิ่งกลับมาจากคอมมูนเพื่อส่งภาษีข้าวพอดี

พวกเขาช่วยหิ้วจดหมายและพัสดุที่สะสมอยู่ที่ไปรษณีย์ในช่วงที่ผ่านมากลับมาให้พวกยุวชนด้วย

“ยุวชนเซี่ย เธอมีพัสดุกล่องนึงด้วยนะ ดูเหมือนจะส่งมาจากเมืองหมิงเต่า เธอเป็นคนเมืองผิงเฉิงไม่ใช่เหรอ? ที่เมืองหมิงเต่าก็มีญาติด้วยเหรอ?”

เซี่ยหยางเองก็แปลกใจ แต่ไม่นานก็นึกถึงสวีเซิ่งหนานขึ้นมาได้

เมื่อแกะพัสดุออกดู ข้างในมีจดหมายแนบอยู่ฉบับหนึ่ง พอดูชื่อผู้ส่งก็เป็นสวีเซิ่งหนานจริงๆ

สวีเซิ่งหนานที่บ้านอยู่ติดทะเล ได้ส่งอาหารทะเลตากแห้งห่อใหญ่มาให้เธอ

มีทั้งกุ้งแห้ง, หอยเสียบแห้ง, หอยตลับแห้ง, ปลาหมึกแห้ง, ปลาเหลืองตากแห้ง (ฮวงอวี๋เซี่ยง) นอกจากนี้ยังมีสาหร่ายทะเลดองเกลือมัดใหญ่ และสาหร่ายจีฉ่ายพริกกับกุ้งฝอยแห้งอีกถุงใหญ่ด้วย

เซี่ยหยางที่เพิ่งจะบรรลุ "อิสรภาพทางอาหารทะเล" ในมิติมาสดๆ ร้อนๆ: “……”