บทที่ 72 ระบบฟาร์มยุค 60 (38)

ฉวนหนานเป็นอำเภอที่อยู่ลึกเข้าไปในแผ่นดิน ปกติอย่าว่าแต่ของทะเลสดๆ เลย แม้แต่ของทะเลตากแห้งก็ยังหาซื้อได้ยากยิ่ง

นานๆ ทีจะมีของเข้ามา ก็มักจะถูกพนักงานในสหกรณ์ร้านค้าจัดการ "แบ่งกันเอง" ภายในจนหมดก่อนจะถึงมือชาวบ้าน

ด้วยเหตุนี้ ข่าวที่ เซี่ยหยาง ได้รับพัสดุเป็นอาหารทะเลแห้งหนักสิบกว่าชั่ง จึงเป็นเรื่องที่สร้างความฮือฮาได้ไม่แพ้ตอนที่เธอซื้อรถจักรยานเลยทีเดียว

“สหายเสี่ยวเซี่ย คือว่านะ... ของทะเลแห้งเยอะขนาดนี้ เธอคนเดียวคงกินไม่หมดจนถึงสิ้นปีแน่ ถ้าคิดจะแบ่งขายหรือแลกเปลี่ยนล่ะก็ อย่าลืมบอกฉันนะ ฉันอยากจะแลกพวกกุ้งฝอยแห้งกับสาหร่ายจีฉ่ายสักหน่อย”

“ฉันด้วย ยุวชนเซี่ย! ฉันอยากแลกปลาหมึกแห้งสักตัว เรื่องนี้ฉันเคยได้ยินแต่ปู่เล่าให้ฟัง ไม่เคยเห็นแล้วก็ไม่เคยกินเลยจริงๆ อยากรู้จังว่ารสชาติมันเป็นยังไง...”

“โธ่ ไม่ใช่แค่เธอหรอกที่ไม่เคยเห็น พวกเราก็ไม่เคยเห็นเหมือนกัน เสี่ยวเซี่ยจ๊ะ...”

เซี่ยหยางถูกรุมล้อมจนทางเดินแทบปิด

เธอทั้งขำทั้งสงสาร: “ทุกคนอย่าเบียดกันค่ะ! ขอฉันจัดระเบียบของก่อน ความจริงอย่าว่าแต่พวกคุณเลย บ้านเกิดของฉันเองก็หาซื้ออาหารทะเลแห้งที่หลากหลายขนาดนี้ได้ยากเหมือนกัน ดังนั้นฉันอาจจะต้องแบ่งบางส่วนส่งไปให้ครอบครัวและเพื่อนๆ ที่เหลือถึงจะเอามาแลกกับพวกคุณได้ค่ะ”

ชาวบ้านพยักหน้าหงึกๆ ทันที: “นั่นน่ะสิ มันควรจะเป็นอย่างนั้น! งั้นเสี่ยวเซี่ยรีบจัดของเถอะ พวกเราจะเข้าแถวตามลำดับนี้ ใครมาถึงก่อนได้แลกก่อน ใครมาทีหลังก็ช่วยไม่ได้ที่ขยับตัวช้าเอง”

เซี่ยหยางเข้าใจความรู้สึกโหยหาของพวกเขา

เหมือนกับตอนที่เธอเพิ่งลงพื้นที่ใหม่ๆ แล้วโหยหาเนื้อ จนยอมเป็นหนี้เพื่อเอา "ลูรูซอ" (หมูป่า) มากินนั่นแหละ

เธอตัดสินใจยกของทะเลแห้งทั้งหมดออกมาวางที่ลานของที่พักยุวชน จัดแบ่งของแต่ละชนิดออกเป็น 3 ส่วน ตั้งใจจะส่งให้คุณอาหญิงหนึ่งส่วน ส่งให้หลินสี่หนึ่งส่วน และอีกส่วนเก็บไว้ให้ตัวเองบังหน้า แต่จริงๆ คือหาจังหวะเอาไปให้สองปู่หลานตระกูลซ่ง

ตอนนี้เธอไม่ขาดแคลนอาหารทะเล ถ้าอยากกินของแห้งเธอก็แค่สั่งให้ระบบย่อยจำลองสภาพแวดล้อมการตากแห้งแล้วทำออกมาให้ก็ได้

ดังนั้น ส่วนที่เหลือเธอจึงนำออกมาแลกกับชาวบ้านและยุวชนบางคนที่เพิ่งได้ส่วนแบ่งข้าวและพอจะมีเงินติดตัวอยู่บ้างในทันที

ของที่ชาวบ้านนำมาแลกนั้นหลากหลายมาก—

มีทั้งผักตามฤดูกาลที่ปลูกไว้หน้าบ้าน; มีปลาไหลและปลาบู่ที่จับได้ตอนปล่อยน้ำออกจากนาข้าว; มีผลไม้ป่ารสเปรี้ยวอมหวานที่เก็บจากบนเขา; รวมไปถึงฝีมือของพวกแม่บ้านที่เย็บรองเท้าผ้าพื้นหนาและแผ่นรองเท้าถุงเท้ามาแลก; ยังมีตะกร้าไม้ไผ่และตะกร้าสะพายหลังที่ผู้เฒ่าผู้แก่สานยามว่าง...

พวกยุวชนชายไม่มีเสบียงมากนัก จึงใช้ข้าวใหม่ที่เพิ่งสีมาแลกกับเซี่ยหยาง เพื่อขอกุ้งแห้ง หอยตลับแห้ง หรือสาหร่ายทะเลไปลองชิมบ้าง

ไหลจาวตี้ ปีนี้ไม่เคยลาพักเลย แต้มงานที่สะสมไว้จึงไม่น้อย พอแบ่งข้าวเสร็จเธอก็เอาไปสีเป็นข้าวสารมาได้หลายชั่ง คราวนี้เธอจึงแบ่งข้าวสาร 2 ชั่งมาขอแลกสาหร่ายและกุ้งฝอยกับเซี่ยหยาง

เซี่ยหยางหยิบกุ้งแห้งและหอยเชลล์แห้งเพิ่มให้เธออีกกำมือใหญ่: “พวกนี้ฉันให้จ้ะ วันไหนเปิดเตาทำมื้อพิเศษต้มข้าวต้มข้าวสาร ก็ใส่พวกนี้ลงไปสักหน่อย จะได้ข้าวต้มทะเลที่เค็มหอมอร่อยเชียวล่ะ”

ยุวชนหญิงคนอื่นๆ ได้แต่ยืนมองตาปริบๆ

พวกเธอแต้มงานน้อย แถมยังลากันสามวันดีสี่วันไข้ หักโน่นหักนี่แล้วจะพอมีกินถึงช่วงเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงหรือเปล่ายังไม่รู้เลย จะเอาข้าวปลาที่ไหนมาแลกของทะเลหายากพวกนี้

จ้าวหว่านฉิงรู้สึกเสียใจภายหลังอย่างที่สุด

ถ้ารู้ล่วงหน้าว่าสวีเซิ่งหนานจะส่งของทะเลแห้งมาให้เยอะขนาดนี้ ตอนนั้นเธอคงไม่ยอมเสี่ยงดึงพวกหล่อนเข้ามิติฟาร์มหรอก แค่ทำตามที่เด็กผู้หญิงคนนั้นบอกช่วยแจ้งตำรวจให้ บุญคุณช่วยชีวิตครั้งใหญ่นี้ก็จะเป็นของเธอคนเดียว แล้วเซี่ยหยางจะมาเกี่ยวอะไรด้วย! ถ้าเป็นแบบนั้น ระบบก็จะไม่ยกเลิกการผูกมัดกับเธอ ทุกอย่างก็จะยังดีอยู่! ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บใจ

ทว่าทุกอย่างมันสายเกินไปแล้ว!

จ้าวหว่านฉิงสะอื้นออกมาด้วยความทรมาน เธอเอามือปิดหน้าแล้วหันหลังวิ่งหนีออกไป

“หว่านฉิงเป็นอะไรไปน่ะ?”

“ไม่รู้สิ ฉันไม่ได้สังเกตเลย”

ทุกคนมัวแต่จ้องมองอาหารทะเลแห้งของเซี่ยหยางจนน้ำลายไหล ใครจะไปสนใจหล่อนกันล่ะ

“ยุวชนเซี่ย ขอบใจเธอมากนะ! เป็นเพราะเธอแท้ๆ วันนี้พวกเราเลยได้กินของดี!”   

“วันนี้เป็นวันที่ดีจริงๆ! นอกจากจะได้กินข้าวใหม่แล้ว ยังได้ลองชิมของทะเลสดใหม่ด้วย!”

ชาวบ้านที่แลกของจากเซี่ยหยางไปต่างพากันกลับบ้านไปทำกับข้าวด้วยความเบิกบานใจ

คนที่มาทีหลังแล้วแลกไม่ทันรู้สึกเหมือนสูญเงินเป็นล้าน

พากันดึงแขนเซี่ยหยางถามซ้ำๆ ว่ายังมีเหลืออีกไหม

เซี่ยหยางแบ่งให้ไม่ไหวแล้วจริงๆ จึงบอกว่า: “ถ้าพวกคุณอยากกินจริงๆ ฉันจะลองติดต่อเพื่อนดูนะคะ ว่าพอจะส่งมาให้ได้อีกไหม ฉันจะเอาพวกเห็ดป่าที่บ้านเรามีเยอะแยะไปแลกกับเธอ บ้านเธออยู่ใกล้ทะเลแต่ไกลภูเขา ของป่าพวกเห็ดแห้งน่าจะเป็นของหายากสำหรับที่นั่นค่ะ”

ชาวบ้านได้ยินดังนั้นก็รีบตอบรับทันที: “ดีๆๆ ยุวชนเซี่ย เธอรีบเขียนจดหมายถามให้พวกเราหน่อยนะ เรื่องเห็ดไม่ต้องห่วง เดี๋ยวพวกเราเตรียมให้เอง พอดีงานเก็บเกี่ยวหน้าร้อนเพิ่งจบลง งานในนาช่วงนี้ไม่ยุ่งเหมือนเมื่อก่อนแล้ว มีเวลาขึ้นเขาเยอะเลย”

การเอาของป่าที่ไม่มีราคาไปแลกกับของทะเลหายาก ทุกคนต่างรู้สึกว่ากำไรเห็นๆ! ต่อให้ฝันก็คงหัวเราะร่า!

ดังนั้น ในช่วงเวลาต่อมา ใครที่แข้งขังยังแข็งแรงอยู่ พอมีเวลาว่างเป็นต้องมุดเข้าป่าขึ้นเขากันหมด

เซี่ยหยางลาพักหนึ่งวัน ถีบจักรยานไปที่คอมมูนเพื่อส่งจดหมายและพัสดุให้ครอบครัวคุณอาหญิง, พ่อลูกตระกูลหลิน และสวีเซิ่งหนาน

เธอส่งอาหารทะเลแห้งส่วนหนึ่งและข้าวสารใหม่ 5 ชั่งไปให้คุณอาหญิง

ส่งอาหารทะเลแห้ง ของป่า และโสมป่าอายุ 10 ปีหนึ่งหัวไปให้หลินสี่ โสมป่านี้ถือเป็นของขวัญขอบคุณสำหรับคูปองรถจักรยานคราวก่อน

และส่งเห็ดป่าแห้งหลายชั่ง, เทียนหม่า 2 ชั่ง รวมถึงปลาแห้งน้ำจืดอีกหลายตัวไปให้สวีเซิ่งหนาน

พร้อมกับเขียนบอกในจดหมายถึงความชื่นชอบที่ชาวบ้านกองพลเยว่หวานมีต่อของทะเลแห้ง หากเป็นไปได้เธออยากจะเอาของป่าไปแลกกับของทะเลแห้งจากเธออีกสักล็อต

แน่นอนว่าหากสวีเซิ่งหนานหาของทะเลมาเพิ่มไม่ได้ เธอก็แค่เอาอาหารทะเลที่เลี้ยงไว้ในมิติออกมาให้ระบบย่อยจัดการทำเป็นของแห้งให้แทน ซึ่งไม่ใช่เรื่องยากลำบากอะไรเลย

ขากลับจากคอมมูน เซี่ยหยางไม่ได้ตรงกลับที่พักยุวชน แต่เลือกขี่อ้อมไปยังตีนเขาปั้นเยว่ อาศัยจังหวะที่คอกหมูไม่มีคนอื่น นำอาหารทะเลแห้งที่แบ่งไว้ไปมอบให้กับสองปู่หลานตระกูลซ่ง

“เหล่าซ่ง, เสี่ยวซ่ง ช่วงนี้สบายดีไหมคะ? พวกคุณคนหนึ่งก็แก่แล้ว อีกคนก็ยังเด็ก ร่างกายต้องการแคลเซียมนะจ๊ะ สาหร่ายกับกุ้งฝอยนี่กินง่ายมาก แค่เอาน้ำร้อนมาชงก็กินได้เลย บาซื่อ (อร่อย/สบาย) สุดๆ เลยล่ะ”

เหล่าซ่ง: “……”

เสี่ยวซ่ง: “……”

นอกจากสาหร่ายและกุ้งฝอย เซี่ยหยางยังหยิบกุ้งแห้งออกมาอีกหนึ่งชั่ง—

“อันนี้เป็นกุ้งต้มแล้วเอามาตากแห้ง กินได้เลยจ้ะ เคี้ยวแล้วจะเหนียวนุ่มหอมมัน เอาไว้ให้เสี่ยวซ่งกินเล่น หรือจะใส่ในข้าวต้มทำเป็นข้าวต้มทะเลก็ได้ อร่อยทุกแบบเลย”

จากนั้นเธอก็หยิบหอยเชลล์แห้งและหอยตลับแห้งออกมาอีกอย่างละชั่ง—

“ตอนผัดผักป่าก็ใส่พวกนี้ที่แช่น้ำจนนิ่มแล้วลงไปสักกำมือ รับรองว่ารสชาติจะสดมาก!”

“อ้อ แล้วก็มีสาหร่ายนี่ด้วย เป็นของดีที่มีแคลเซียมสูงนะ แช่น้ำแล้วเอาไปต้มซุปดื่มเถอะ”

สุดท้ายเธอหยิบปลาเหลืองตากแห้งออกมาหนึ่งตัว—

“อันนี้เอาไปนึ่งกับหมูสับอร่อยที่สุด แต่ตอนนี้เนื้อหมูหายาก เอามานึ่งกับไข่สักสองฟองรสชาติก็ไม่เลวเหมือนกันนะคะ”

ซ่งซูเฮ่อรู้สึกซาบซึ้งใจจนบรรยายไม่ถูก แต่ตอนนี้เขามีเสบียงจำกัด อาหารที่มีอยู่ไม่กี่อย่างก็ล้วนเป็นเซี่ยหยางที่แอบช่วยเหลือพวกเขาสองปู่หลานอยู่ฝ่ายเดียว เขาไม่มีอะไรจะตอบแทนเธอได้เลยจริงๆ

หลังจากนิ่งคิดครู่หนึ่ง เขาจึงเขียนจดหมายสั้นๆ ฉบับหนึ่ง ฝากให้เซี่ยหยางช่วยส่งให้

“ยุวชนเซี่ย ได้ยินเธอพูดเรื่องการเสริมแคลเซียม ฉันก็นึกขึ้นได้ว่ามีเพื่อนเก่าคนหนึ่งอยู่ที่ชายแดนทางตะวันตกเฉียงเหนือ ที่นั่นอุดมไปด้วยวัวและแกะ ผลิตภัณฑ์จากนมค่อนข้างเยอะ ฉันจะไหว้วานให้เขาส่งพวกของดีจากที่นั่นมาให้เธอสักหน่อยนะ”

“!!!”