บทที่ 73 ระบบฟาร์มยุค 60 (39)

เซี่ยหยาง ไม่นึกเลยว่า ซ่งซูเฮ่อ จะมีเส้นสายแบบนี้ด้วย

แต่พอนึกดูอีกที คนที่ถูกส่งมาปรับทัศนคติในยุคนี้ มักจะเป็นผู้มีอิทธิพลระดับบิ๊กมาก่อนทั้งนั้น อย่าว่าแต่เพื่อนเลย แม้แต่ลูกน้องเก่าก็คงมีอยู่ทั่วประเทศ

เธอจึงตอบไปทันที: "เหล่าซ่ง งั้นฉันไม่เกรงใจแล้วนะ ฉันสนใจของดีจากทางตะวันตกเฉียงเหนือจริงๆ เอาอย่างนี้ ในจดหมายคุณช่วยเขียนเพิ่มไปหน่อยว่า ทางฉันจะส่งของพื้นเมืองของที่นี่ไปให้เขาแลกเปลี่ยนกัน ส่วนทางเขาก็ช่วยหาพวกนมผง นมอัดเม็ด เนื้อวัวเนื้อแกะแดดเดียว หรือพวกไหมพรมขนแกะส่งมาให้ฉันหน่อย เราแลกเปลี่ยนสิ่งของกัน (Barter) ไม่ผิดกฎหมาย ต่อให้คนอื่นรู้ก็ไม่เป็นไรค่ะ"

"......"

ด้วยเหตุนี้ เซี่ยหยางจึงมีช่องทางแลกเปลี่ยนสินค้าจากตะวันตกเฉียงเหนือเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งสาย

ตอนที่เธอไปส่งจดหมาย เธอถือโอกาสส่งเห็ดป่าแห้ง เทียนหม่า และโสมคน ป่าสองสามชั่งไปให้ทางโน้นเพื่อเป็นตัวอย่างสินค้าด้วย

ต่อให้แลกไหมพรมขนแกะที่หายากในยุคนี้ไม่ได้ แต่อย่างน้อยการแลกเนื้อแดดเดียวหรือผลิตภัณฑ์จากนมน่าจะเป็นเรื่องที่ทำได้ไม่ยากนัก

หลังจากนั้น เธอก็กลับมาใช้ชีวิตตามกิจวัตรประจำวัน วนเวียนอยู่ระหว่างที่พักยุวชน นาที่ได้รับมอบหมาย และภูเขา 

วันหนึ่ง เซี่ยหยางเพิ่งกลับมาจากป่า เธอวางฟืนแห้งที่ตัดติดมือมาไว้ที่ห้องเก็บฟืน แล้วถือไข่เปลือกสีเขียวสองสามฟองที่นกกูกูเพิ่งออกมาเข้าไปในห้องครัว

ใช่แล้ว! นกกูกูที่เธอเลี้ยงไว้ในมิติฟาร์มเริ่มออกไข่แล้ว!

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะนกกูกูโตเร็วตามธรรมชาติ หรือเป็นเพราะสารอาหารในมิติมันดีเกินไป เซี่ยหยางก็ไม่นึกเหมือนกันว่ามันจะออกไข่เร็วขนาดนี้

แถมมันไม่ได้ออกทีละฟองเหมือนแม่ไก่ แต่มันออกทีละรัง!

นกกูกู 2 ตัว ออกไข่ได้วันละ 2 รัง รังละประมาณ 8-12 ฟอง

เซี่ยหยางเก็บไข่จนมือล้า

เธออดไม่ได้ที่จะบ่นระบบ: "ระบบ ตอนนั้นแกขายไข่นกกูกูฉันฟองละ 50 แต้ม แกนี่ช่างกล้าตั้งราคานะ ไอ้นักธุรกิจหน้าเลือด!"

ระบบหลัก: 【……】

ตอนนั้นมันจะไปรู้ได้ยังไงว่าโฮสต์จะเลี้ยงนกกูกูเอง แล้วยังพบว่ามันออกไข่เก่งขนาดนี้...

เซี่ยหยางถือไข่รังหนึ่งที่เพิ่งเก็บมาได้ในวันนี้เข้าไปในครัว: "จาวตี้ วันนี้พวกเรามาทำมื้อพิเศษกินกันเถอะ เดี๋ยวพี่จะโชว์ฝีมือทำไข่เจียวต้นหอมป่าให้กินเอง"

"ได้เลยค่ะ" ไหลจาวตี้ไม่ปฏิเสธ แถมยังหยิบไข่เยี่ยวม้าออกมาฟองหนึ่ง "ฉันมีไข่เยี่ยวม้าลูกหนึ่งพอดี เอามากินด้วยกันนะคะ วันนี้หุงข้าวสวยดีไหม?"

ในเมื่อจะทำมื้อพิเศษ ก็ไม่ต้องกินข้าวต้มผักป่ากับหมั่นโถวธัญพืชเหมือนคนอื่นแล้ว

"เธอไปเอาไข่เยี่ยวม้ามาจากไหนน่ะ?"

เห็นไข่เยี่ยวม้าแล้ว เซี่ยหยางก็นึกถึงไข่นกเปลือกเขียวที่มีล้นมิติ เดิมทีเธอว่าจะเอามาทำไข่เค็ม แต่ช่วงก่อนเธอกินไข่เค็มเยอะเกินไปแล้ว—

ป้าเหมียวนำมาแลกน้ำตาลทรายแดงให้เธอ 4 ชั่ง บ้านตระกูลฟู่ส่งมาให้อีกหนึ่งตะกร้าใหญ่เพื่อขอบคุณ ส่วนใหญ่เธอเอาไปทำไข่เค็ม กินลากยาวมาจนจบฤดูเก็บเกี่ยวจนเริ่มจะเอียนแล้ว

พอเห็นไข่เยี่ยวม้า เธอเลยเริ่มคิดถึงยำเต้าหู้ไข่เยี่ยวม้า ข้าวต้มไข่เยี่ยวม้า และยำไข่เยี่ยวม้าพริกเผาขึ้นมาทันที

ได้เวลาบรรลุ "อิสรภาพทางไข่เยี่ยวม้า" แล้ว!

"ป้าตระกูลโจวส่งมาให้ค่ะ เมื่อวานตอนแกไปซักผ้าที่ริมน้ำ แกลื่นตะไคร่น้ำเกือบตกแม่น้ำ ดีที่ฉันดึงไว้ทัน เช้านี้แกเลยเอามาให้ 2 ลูก ฉันแบ่งให้หัวหน้ากองพลไปลูกหนึ่ง เพราะวันก่อนเขาช่วยฉันหาบน้ำน่ะค่ะ"

เซี่ยหยางหมายมั่นว่าวันหลังจะไปขอเคล็ดลับการทำไข่เยี่ยวม้าจากป้าโจวเสียหน่อย

พอทำเป็นแล้ว จะได้เลือกไข่นกกูกูฟองใหญ่ๆ ในมิติมาทำเป็นไข่เยี่ยวม้าให้หมด

ทั้งสองคนช่วยกันทำมื้อพิเศษ ในขณะที่กำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย จ้าวหว่านฉิงก็วิ่งร้องไห้กระซิกๆ เข้ามา

ยางชิงชิงเดินตามหลังมาด้วยสีหน้าบอกบุญไม่รับ

ตามมาด้วยลู่เจี๋ยฉยง หวังพ่านตี้ และคนอื่นๆ ที่เดินกระซิบกระซาบตามกันมา

เซี่ยหยางกับไหลจาวตี้มองหน้ากัน พลางสงสัยว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น? ไหลจาวตี้รีบพุ้ยข้าวใส่ปากจนหมดชามแล้วรีบออกไปสืบข่าวทันที

พอกลับมาเธอก็เล่าให้เซี่ยหยางฟัง: "เมื่อก่อนฟางหย่งเฉียงพยายามตามจีบจ้าวหว่านฉิงใช่ไหมคะ แต่จ้าวหว่านฉิงก็ดึงเช็งไม่ยอมตอบตกลงเสียที ฟางหย่งเฉียงเลยหันไปคบกับยางชิงชิงแทน พอดีสองคนนั้นแอบไปพลอดรักกันในป่าละเมาะ แล้วจ้าวหว่านฉิงไปเห็นเข้าพอดี เลยด่าฟางหย่งเฉียงว่าเหยียบเรือสองแคมหน้าไม่อาย แถมยังขู่ว่าจะแฉพฤติกรรมสำส่อนของเขาด้วย..."

"......"

ไหลจาวตี้มองซ้ายมองขวา แล้วกระซิบข้างหูเซี่ยหยางเบาๆ: "ฉันสงสัยว่าจ้าวหว่านฉิงตั้งใจน่ะค่ะ พ่อของฟางหย่งเฉียงเป็นถึงหัวหน้ากองผลิตที่ 2 ไม่ใช่เหรอ? หล่อนคงอยากกลับเมือง เลยกะจะใช้ตระกูลฟางเป็นแท่นกระโดดน่ะค่ะ"

ไหลจาวตี้เดาถูกส่วนหนึ่ง แต่ไม่ถูกทั้งหมด

จ้าวหว่านฉิงอยากใช้ตระกูลฟางเป็นแท่นกระโดดจริงๆ แต่ไม่ใช่เพื่อกลับเมืองผิงเฉิง หล่อนต้องการใช้เส้นสายของญาติห่างๆ ของตระกูลฟางที่เป็นทหารประจำการอยู่ที่เมืองหมิงเต่า เพื่อขอย้ายไปลงพื้นที่ที่กองพลหงฉี เมืองหมิงเต่าต่างหาก

เมืองหมิงเต่า?

จ้าวหว่านฉิงไม่ใช่คนเมืองหมิงเต่าเสียหน่อย ทำไมหล่อนถึงต้องยอมลงทุนทำเรื่องอ้อมค้อมขนาดนี้เพื่อไปที่นั่น?

เซี่ยหยางขมวดคิ้วใช้ความคิด แล้วก็นึกถึงประเด็นสำคัญขึ้นมาได้

จ้าวหว่านฉิงคงคิดว่าระบบซูเปอร์ฟาร์มที่ยกเลิกการผูกมัดกับหล่อนไปแล้ว จะไปผูกมัดกับสวีเซิ่งหนานหรือสวีเป้ยเป้ยแทนล่ะสิ?

หล่อนเลยอยากจะไปเข้าใกล้พวกเขางั้นเหรอ? หรือว่า อยากหาโอกาสชิงระบบฟาร์มกลับมาผูกมัดใหม่?

จ้าวหว่านฉิงคิดแบบนั้นจริงๆ

หล่อนไม่ยอมแพ้ที่ระบบซูเปอร์ฟาร์มซึ่งควรจะเป็นของหล่อนถูกคนอื่นชุบมือเปิบไป

แต่เมืองหมิงเต่านั้นไกลมาก และไม่เกี่ยวข้องกับบ้านเกิดของหล่อนเลย ต่อให้แกล้งป่วยว่าต้องกลับไปรักษาตัวที่เมือง จดหมายแนะนำตัวก็ไม่มีทางออกให้ไปที่เมืองหมิงเต่าได้

ในขณะที่หล่อนกำลังกลัดกลุ้ม หล่อนก็บังเอิญไปรู้เข้าว่าฟางหย่งเฉียงกับยางชิงชิงแอบคบกัน

สองคนนั้นแอบกอดกันกลมดิ๊ก

ยางชิงชิงดูเหมือนจะเร่งให้เขามาสู่ขอเร็วๆ แต่ฟางหย่งเฉียงทำท่าลำบากใจ: "ช่วงนี้ไม่ได้หรอก แม่ฉันต้องไปเป็นเพื่อนคุณน้าไปที่คอมมูนหยางซาน คุณน้าฉันไปเป็นแม่สื่อให้ญาติคนหนึ่งที่คอมมูนนั้น นัดแนะเวลากันแล้วว่าจะไปดูตัวกันวันไหน ญาติฉันคนนั้นเป็นทหารประจำการอยู่ที่เมืองหมิงเต่าน่ะ นานๆ จะได้กลับมาที พอลงเวลานัดไว้แล้วก็เลื่อนไม่ได้ ชิงชิงเธอเป็นเด็กดีและเข้าใจอะไรง่าย ฉันเชื่อว่าเธอต้องเข้าใจพี่นะ..."

หลังจากนั้นสองคนนั้นจะกระซิบกระซาบอะไรกันอีกจ้าวหว่านฉิงไม่ได้ฟังแล้ว หล่อนได้ยินคำว่า "เมืองหมิงเต่า" ก็รู้ทันทีว่าโอกาสมาถึงแล้ว! ไม่นึกเลยว่าตระกูลฟางจะมีญาติแบบนี้อยู่ด้วย

ชาติที่แล้วทำไมหล่อนไม่เคยได้ยินฟางหย่งเฉียงพูดถึงเลยนะ? อ้อ ชาติที่แล้วช่วงเวลานี้หล่อนแต่งงานกับฟางหย่งเฉียงจนท้องลูกของเขาไปแล้ว แถมช่วงท้องแรกยังแพ้ท้องหนักมาก ต่อให้คนตระกูลฟางจะคุยเรื่องญาติคนนี้หล่อนก็คงไม่ได้ใส่ใจ

แต่ชาตินี้ หล่อนจะไม่ยอมซ้ำรอยเดิมเด็ดขาด!

ผู้ชายเหยาะแหยะที่เชื่อฟังแต่แม่และไม่มีความคิดเป็นของตัวเองอย่างฟางหย่งเฉียง ใครแต่งด้วยก็ซวยไปตลอดชาติ!

ถ้ายางชิงชิงชอบนักเธอก็ยกให้เลย! เธอ จ้าวหว่านฉิง จะไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ต่างออกไป!

ดังนั้น จ้าวหว่านฉิงจึงกำกับและแสดงงิ้วฉากใหญ่เอง เพื่อบีบบังคับตระกูลฟาง โดยใช้เรื่องนี้ขู่ว่าไม่ว่าตระกูลฟางจะใช้วิธีไหนก็ตาม ต้องย้ายเธอไปอยู่ที่กองพลหงฉี เมืองหมิงเต่าให้ได้ ไม่อย่างนั้นเธอจะไปแจ้งความจับฟางหย่งเฉียงข้อหาทำตัวเสื่อมเสียสำส่อน

ตระกูลฟางไม่มีทางเลือก จึงต้องไปขอร้องญาติที่เป็นทหารที่คอมมูนหยางซานให้ช่วย

คนๆ นั้นแม้จะเป็นเพียงผู้บังคับกองร้อย แต่โชคดีที่หน่วยทหารในเกาะมีปฏิสัมพันธ์กับกองพลหงฉีอยู่แล้ว พอออกแรงเดินเรื่องนิดหน่อย ธุระนี้ก็สำเร็จลุล่วง

ด้วยเหตุนี้ หลังจากลงพื้นที่มาได้หนึ่งปี จ้าวหว่านฉิงก็ใช้เล่ห์เหลี่ยมจนย้ายตัวเองไปอยู่เมืองหมิงเต่าที่ห่างไกลจากบ้านเกิดนับพันลี้ได้สำเร็จ

ยุวชนคนอื่นๆ ต่างก็ไม่เข้าใจ ในเมื่อมีความสามารถขยับขยายได้ ทำไมไม่ย้ายไปอยู่ใกล้บ้านเสียหน่อย? ทำไมถึงยิ่งย้ายยิ่งไกลออกไปล่ะ?

"อ้อ! ฉันคิดออกแล้ว!" หวังพ่านตี้ตบขาฉาด "พี่หว่านฉิงชอบกินอาหารทะเลล่ะมั้ง? คราวก่อนที่เพื่อนของเซี่ยหยางส่งอาหารทะเลแห้งห่อใหญ่มาให้ ฉันเห็นพี่หว่านฉิงจ้องตาเป็นมันเลยนะ พอไม่มีข้าวไปแลก หล่อนถึงกับแอบไปยืนร้องไห้คนเดียวเลยนะนั่น"

"......"