บทที่ 74 ระบบฟาร์มยุค 60 (40)

หลังจากจ้าวหว่านฉิงจากไป ที่พักยุวชนก็ไม่ได้มีการเปลี่ยนแปลงอะไรมากนัก

ทุกคนยังคงออกไปทำงาน เลิกงาน และแอบทำอาหารมื้อพิเศษกินเองเป็นครั้งคราว

จะมีก็แต่ยางชิงชิง หลังจากที่จ้าวหว่านฉิงจากไปได้ครึ่งเดือน หล่อนก็แต่งงานกับฟางหย่งเฉียง

ด้วยเหตุนี้ ห้องพักของพวกเธอจึงเหลือคนอยู่แค่ 3 คน

จากการชักชวนของ ไหลจาวตี้ เซี่ยหยางจึงย้ายเข้าไปอยู่ด้วยกัน

อย่างไรเสียก็เป็นเตียงรวม นอนตรงไหนก็ไม่ต่างกัน

ถึงอย่างนั้นเธอก็เริ่มมองหาที่ดินสำหรับสร้างบ้านให้ตัวเองแล้ว ตั้งใจว่าหาโอกาสเหมาะๆ จะไปคุยกับหัวหน้ากองพลเสียหน่อย: เธออยากจะขออนุมัติที่ดินในกองพลเยว่หวานเพื่อสร้างบ้านอยู่เอง

ยุวชนคนอื่นๆ อีกไม่กี่ปีพอได้รับข่าวเรื่องการฟื้นฟูการสอบเข้ามหาวิทยาลัย (เกาเข่า) ก็คงจะสมัครสอบและหาทางกลับเมืองกันหมด แต่เธอไม่มีแผนแบบนั้น

ในทางกลับกัน เธอรู้สึกว่ากองพลเยว่หวานเป็นสถานที่พักเกษียณที่หาได้ยากยิ่ง

มีภูเขาโอบล้อม มีสายน้ำไหลผ่าน ทัศนียภาพงดงาม! ในอนาคตหากมีการพัฒนาการท่องเที่ยว ดินแดนลี้ลับที่สวยราวกับสรวงสวรรค์และอุดมไปด้วยออกซิเจนบริสุทธิ์แห่งนี้ จะต้องกลายเป็นจุดหมายปลายทางที่นักท่องเที่ยวทั่วทุกสารทิศโหยหาแน่นอน

ตอนที่เก็บกู้ระบบย่อยคืนมา เธอรับปากว่าจะช่วยมันอัปเกรด ไหนๆ ก็ต้องอยู่ที่มิตินี้อีกหลายปี ทำไมไม่สร้างครอบครัวอยู่ที่กองพลเยว่หวานเสียเลยล่ะ? ถ้าพูดถึงเรื่องการทำไร่ทำนา จะมีที่ไหนยอดเยี่ยมไปกว่าที่นี่อีกล่ะ?

ซ่งหมิงอวี้รู้ว่าเธอกำลังมองหาที่ดินสร้างบ้าน จึงเอ่ยถามอย่างกระตือรือร้น: “แถวตีนเขาปั้นเยว่ไม่ดีเหรอครับ?”

“ทำไมจ๊ะ? อยากให้ฉันไปเป็นเพื่อนบ้านเหรอ?” เซี่ยหยางถามพลางยิ้ม

เด็กหนุ่มตัวน้อยพยักหน้าด้วยรอยยิ้มเขินอาย

เซี่ยหยางไม่ได้แกล้งเขาต่อ เธอตอบตามตรงว่า: “แถวบ้านพวกเธออยู่ใกล้คอกหมูไปหน่อย ฉันเหม็นน่ะจ้ะ”

“……”

ยามค่ำคืน ที่คอกหมูตีนเขาปั้นเยว่ยังคงมีแสงสว่างจากตะเกียงพายุครอบไม้ไผ่

“อาอวี้ ดึกป่านนี้แล้วยังทำอะไรในคอกหมูอีก? ข้าวจะเย็นหมดแล้วนะ”

ซ่งซูเฮ่อ ทำมื้อค่ำเสร็จและรออยู่นานก็ยังไม่เห็นหลานชายกลับมา

แต่เห็นว่าคอกหมูป่าที่พวกเขารับผิดชอบอยู่มีแสงตะเกียงสีเหลืองนวลส่องออกมา จึงเดินตามแสงนั้นไป

พอเดินเข้าไปในคอกหมู เขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างเปลี่ยนไป

พอสังเกตดูดีๆ ถึงได้รู้ว่าคอกหมูสะอาดขึ้นมาก! รั้วไม้เก่าๆ ถูกขัดจนเงาวับ สะท้อนแสงตะเกียงออกมาเป็นเงาจางๆ

รังนอนของลูกหมูป่าก็ถูกทำความสะอาดแล้ว มีฟางข้าวแห้งวางไว้อย่างเป็นระเบียบ

ลูกหมูป่าทั้ง 5 ตัวกินอิ่มหนำสำราญ นอนกรนฟี้ๆ อยู่บนกองฟางที่สะอาดสะอ้าน

ส่วนหลานชายตัวน้อยของเขา ซ่งหมิงอวี้ ที่ตัวยังสูงไม่พ้นรั้วกั้น กำลังถือไม้กวาดทางมะพร้าวอันใหญ่ ขัดถูพื้นดินด้านนอกรั้วที่เคยมีคราบมูลสัตว์ติดแน่นอยู่อย่างขะมักเขม้น

ซ่งซูเฮ่อ: “……”

เขารู้ดีว่าหลานชายคนนี้เคยเป็นเด็กที่รักสะอาดมาก

ตั้งแต่มาที่นี่ ปากไม่พูดแต่ในใจต่อต้านการเข้าไปในคอกหมูมาตลอด

เขายอมเขย่งเท้าบนก้อนหิน ยืนอยู่หน้าหม้อต้มใบยักษ์ที่สูงกว่าตัวเขาเพื่อต้มอาหารหมูอย่างยากลำบาก ดีกว่าจะถือไม้กวาดเข้าไปกวาดคอกหมู และไม่ต้องพูดถึงเรื่องการมุดเข้าไปเปลี่ยนฟางข้าวเลย

วันนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ซ่งซูเฮ่อเดินออกมานอกคอกหมู เงยหน้ามองฟ้า อยากจะดูว่าพระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกหรือเปล่า

อ้อ! ตอนนี้เป็นตอนกลางคืน ไม่มีพระอาทิตย์นี่นา!

……

เซี่ยหยางไม่รู้เลยว่าซ่งหมิงอวี้กำลังทำความสะอาดคอกหมูครั้งใหญ่ตอนกลางดึก

เธอนอนหลับรวดเดียวถึงเช้า ทำมื้อพิเศษกินจนอิ่มหนำ แล้วออกไปทำงานด้วยความสดชื่น

งานช่วงเช้าเพิ่งจะผ่านไปได้ครึ่งเดียว พวกเด็กๆ อย่างโกวหวา ก็วิ่งขึ้นมาบนนาขั้นบันไดแล้วตะโกนเรียกเธอเสียงดัง: “ยุวชนเซี่ย! ยุวชนเซี่ย มีจดหมายกับใบรับพัสดุของพี่ครับ!”

ตั้งแต่เดือนกรกฎาคมเป็นต้นมา ไปรษณีย์คอมมูนได้จัดกิจกรรม "ส่งต่อความอุ่นใจ" ให้กับกองพลที่ตั้งอยู่ห่างไกล—โดยจดหมายและใบรับพัสดุทุกอย่างจะถูกนำมาส่งให้ถึงกองพลโดยตรง

ด้วยเหตุนี้ บรรดายุวชนจึงไม่ต้องคอยลางานไปถามที่ไปรษณีย์บ่อยๆ ว่ามีพัสดุหรือจดหมายของตนมาถึงหรือยัง รอให้ได้รับใบแจ้งก่อนแล้วค่อยไปรับก็ยังไม่สาย

“ยุวชนเซี่ย พัสดุส่งมาจากไหนเหรอ? จะใช่ของทะเลแห้งจากเมืองหมิงเต่าหรือเปล่า?”

ชาวบ้านในนาข้างๆ ชะเง้อหน้าถามด้วยความสนใจ

เซี่ยหยางส่ายหน้า: “ในใบแจ้งไม่ได้ระบุที่อยู่ค่ะ”

ระบุแค่ว่าเธอมีพัสดุรอรับอยู่ 4 กล่อง

ชาวบ้านดูจะตื่นเต้นยิ่งกว่าเธอเสียอีก ถามอย่างกระตือรือร้นว่า: “งั้นต้องลางานไปไปรษณีย์ไหม?”

“จะลางานทำไมล่ะ! สหายเสี่ยวเซี่ยกำลังช่วยพวกเราอยู่นะ ช่วงที่ไปไปรษณีย์ให้คิดแต้มงานให้เต็มเหมือนเดิม สหายเสี่ยวเซี่ยไปได้เลย! งานของเธอเดี๋ยวพวกเราช่วยทำเอง!”

“ใช่ๆๆ! ยุวชนเซี่ยรีบไปรีบกลับนะ! งานแค่นี้พวกเราช่วยกันนิดเดียวก็เสร็จแล้ว!”

เซี่ยหยางจึงถูกชาวบ้านที่แสนจะกระตือรือร้นเร่งให้ลงจากนาขั้นบันได เธอขี่รถจักรยานมุ่งหน้าไปยังไปรษณีย์คอมมูนทันที

ครั้งนี้เธอได้รับพัสดุพร้อมกันถึง 4 กล่อง ซึ่ง 2 กล่องในนั้นมีขนาดใหญ่กว่าตัวเธอเสียอีก

เซี่ยหยางไล่ดูรายละเอียดผู้ส่งบนกล่องพัสดุ แล้วก็เข้าใจทันที:

กล่องเล็ก 2 กล่องมาจากคุณอาหญิงและหลินสี่; กล่องขนาดจัมโบ้อีก 2 กล่อง มาจากเมืองหมิงเต่าและแถบตะวันตกเฉียงเหนือ

เธอวางกล่องยักษ์ 2 กล่องซ้อนกันที่เบาะหลังจักรยาน ใช้เชือกป่านมัดจนแน่นหนา ส่วนกล่องเล็กอีก 2 กล่องใส่ไว้ในตะกร้าสะพายหลัง แล้วนำมาสะพายไว้ข้างหน้าอก

เธอขี่จักรยานที่บรรทุกพัสดุสูงท่วมหัวกลับเข้ากองพลด้วยทักษะราวกับนักแสดงกายกรรม เรียกสายตาผู้คนได้ตลอดทาง

พอถึงกองพล เธอเอาพัสดุอีก 3 กล่องไปเก็บที่หอพัก ส่วนพัสดุที่ส่งมาจากสวีเซิ่งหนาน เธอแกะออกต่อหน้าทุกคน

ครั้งนี้สวีเซิ่งหนานส่งสาหร่ายจีฉ่ายและกุ้งฝอยแห้งมาให้ถึง 2 ห่อใหญ่หนักประมาณ 10 ชั่ง และสาหร่ายทะเลดองเกลืออีก 10 ชั่ง นอกจากนี้ยังมีของทะเลจุกจิกอย่างหอยตลับแห้งและหอยเสียบแห้งซึ่งพบได้ทั่วไปตามชายหาดอีกจำนวนหนึ่ง

ในจดหมายบอกว่าของทะเลพวกนี้มีเยอะและราคาถูก ทางกองพลเยว่หวานอยากจะแลกเปลี่ยนยังไงก็ได้ตามสะดวก

พอชาวบ้านได้ยินก็ดีใจกันยกใหญ่: “ดีจังเลย! ทางเรามีผักป่ากับเห็ดเยอะแยะ เอาของพวกนี้ไปแลกกับเขา ไม่ต้องเสียเงินก็ได้กินของดีๆ อย่างอาหารทะเล บาซื่อ (สบาย/ดีงาม) จริงๆ!”

หัวหน้ากองพลเตือนขึ้นมาคำหนึ่ง: “แลกน่ะได้ แต่อย่าลืมว่าค่าส่งพัสดุไม่ใช่น้อยๆ อย่าให้เสี่ยวเซี่ยต้องแบกภาระคนเดียวล่ะ”

“วางใจเถอะครับหัวหน้า! พวกเราปรึกษากันแล้ว ค่าส่งเท่าไหร่ให้บ้านที่ร่วมแลกเฉลี่ยกันจ่าย ไม่ยอมให้สหายเสี่ยวเซี่ยเสียเปรียบแน่นอน”

กองพลเยว่หวานแห่งฉวนหนาน และกองพลหงฉีแห่งหมิงเต่า จึงได้จับคู่แลกเปลี่ยนสินค้ากันด้วยวิธีดั้งเดิมเช่นนี้

กองพลเยว่หวานนำผักป่าและเห็ดป่าที่ขึ้นเต็มภูเขามาตากแห้งส่งไปเมืองหมิงเต่า ส่วนกองพลหงฉีก็ส่งอาหารทะเลแห้งที่พบเห็นได้ทั่วไปมาให้ ถือเป็นการแบ่งปันทรัพยากรในวงแคบๆ ได้อย่างลงตัว

ครั้งนี้อาหารทะเลแห้งที่สวีเซิ่งหนานส่งมา เซี่ยหยางไม่ได้เก็บไว้เองเลยแม้แต่นิดเดียว เธอมอบให้หัวหน้ากองพลเป็นคนจัดการจัดสรรแบ่งปันไป

แม้จะเป็นการแลกเปลี่ยนด้วยสิ่งของ แต่ก็ต้องมีการจัดลำดับการแบ่ง

เพราะกองพลเยว่หวานมีตั้งสองร้อยกว่าครัวเรือน พัสดุแต่ละครั้งจะไปพอแบ่งให้ครบทุกบ้านได้อย่างไร จึงต้องทำเป็นรอบๆ ไป

จะเป่ายิ้งฉุบหรือจับฉลาก จะใช้วิธีไหนจัดลำดับก่อนหลัง เซี่ยหยางไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวเลยแม้แต่น้อย

เมื่อเทียบกับความวุ่นวายเหล่านั้น เธออยากรู้มากกว่าว่าพัสดุที่เพื่อนของซ่งซูเฮ่อส่งมา จะมีของที่เธอต้องการหรือเปล่า

พอดีที่หัวหน้ากองพลเห็นเธอขี่รถไปกลับคอมมูนมาหนึ่งรอบ จึงไม่ได้ให้เธอกลับไปทำงานที่นาต่อ แต่ให้เธอพักผ่อนล่วงหน้าหนึ่งวัน

เธอนั่งอยู่ในห้องพักที่ไม่มีคนอื่นอยู่ แล้วเริ่มแกะพัสดุ

ขอบอกเลยว่า พัสดุจากชายแดนตะวันตกเฉียงเหนือกล่องนี้ มีของอุดมสมบูรณ์เกินความคาดหมายของเธอจริงๆ:

นมผง, นมอัดเม็ด, ขนมเค้กนม, เนื้อจามรีแดดเดียว, คุกกี้รสนมแพะ, เนื้อแกะกระป๋อง, เนื้อแผ่น, พรมขนแกะ, ไหมพรมขนแพะ...

เรียกได้ว่า อะไรที่เป็นของดีของที่นั่น ถูกส่งมาอย่างละ 2 ชุด

ใช่แล้ว! มาเป็นคู่ทุกอย่าง!

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่า หนึ่งในนั้นสิบทั้งเก้าส่วนคือของที่ฝากเธอให้ช่วยส่งต่อให้สองปู่หลานตระกูลซ่งนั่นเอง