บทที่ 75 ระบบฟาร์มยุค 60 (41)

จดหมายที่แนบมาในพัสดุช่วยยืนยันข้อสันนิษฐานของ เซี่ยหยาง ได้เป็นอย่างดี

เธอแยกของออกมาส่วนหนึ่ง ตั้งใจว่ารอให้เสียงสัญญาณเลิกงานดังขึ้น และทุกคนรีบกลับไปกินข้าวเย็นที่บ้าน เธอจะแอบไปที่ตีนเขาปั้นเยว่เสียหน่อย

ส่วนของในส่วนของเธอก็แบ่งออกเป็นหลายชุด ตั้งใจว่าวันหลังจะส่งไปให้คุณอาหญิง, หลินสี่ และสวีเซิ่งหนานบ้าง รวมถึงเก็บไว้ให้ไหลจาวตี้กับฟู่หรงหรงนิดหน่อย เพื่อให้ทุกคนได้ลองชิมของดีจากตะวันตกเฉียงเหนือ

ทว่าพรมขนแกะมีมาแค่ผืนเดียว เธอจึงเก็บไว้ห่มเอง

ส่วนไหมพรมขนแพะเธอก็ส่งไปให้คุณอาหญิงทั้งหมด เพราะตัวเธอต้องหาเวลาช่วยระบบย่อยอัปเกรด จะเอาเวลาที่ไหนไปนั่งถักเสื้อกันหนาวล่ะ

สู้ไหว้วานให้คุณอาหญิงช่วยถักเสื้อคลุมตัวบางไว้ใส่ช่วงฤดูใบไม้ผลิหรือใบไม้ร่วงให้สักตัวดีกว่า ส่วนไหมที่เหลือก็ยกให้อาหญิงเป็นค่าฝีมือไปเลย

จะว่าไป ในพัสดุที่คุณอาหญิงส่งมาครั้งนี้ มีปลอกแขนสองคู่ที่ทำจากเศษผ้า และรองเท้าผ้าอีกสองคู่ที่แม่สามีของอาหญิงเป็นคนเย็บเอง

รู้ว่าการทำงานในชนบทนั้นเปลืองรองเท้า หญิงชราจึงมักจะเย็บรองเท้าผ้าทิ้งไว้เมื่อมีเวลาว่าง

ถึงแม้สายตาจะฝ้าฟางและมือไม้ไม่คล่องแคล่วเหมือนเมื่อก่อน แต่ฝีมือยังคงละเอียดลออ รองเท้าผ้าพื้นหนา แบบดั้งเดิม ใส่แล้วรู้สึกสบายเท้าเป็นพิเศษ

เซี่ยหยางเปลี่ยนมาใส่รองเท้าคู่ใหม่แล้วก็ไม่อยากถอด จึงนั่งอ่านจดหมายต่อทั้งอย่างนั้น

อาหญิงพูดถึงพ่อราคาถูกและแม่เลี้ยงในจดหมายว่า—

“...พี่ชายของอา กับแม่สะใภ้รองหน้าเนื้อใจเสือคนนั้นทะเลาะกันยกใหญ่เมื่อไม่กี่วันก่อน สาเหตุเพราะหล่อนจับได้ว่าพี่ชายแอบโอนเงินไปให้หลาน

แต่เรื่องนี้ ต่อให้หล่อนจะไปโวยวายที่สหภาพแรงงานโรงงานทอผ้า ก็ไม่มีใครเข้าข้างหล่อนหรอก ลูกที่หล่อนเกิดมาอยู่ที่บ้านมีกินมีใช้ แต่หลานต้องมาลงพื้นที่ในชนบทคนเดียว ที่บ้านจะโอนเงินให้ 5 หยวนมันผิดตรงไหน? หล่อนไม่กล้าทำให้เรื่องใหญ่โต อย่างมากก็แค่บีบน้ำตาต่อหน้าพี่ชายอาแล้วชวนทะเลาะไม่กี่คำ พอทะเลาะกันจนแตกหักแบบนี้ ต่อไปพี่ชายอาก็ไม่ต้องโอนเงินแบบหลบๆ ซ่อนๆ อีกแล้ว โอนให้หลานได้แบบเปิดเผยไปเลย...”

เซี่ยหยาง: “……”

ดูท่าช่วงนี้อาหญิงจะเข้าเรียนชั้นลบความไม่รู้หนังสือ บ่อยไม่เบา ใช้สำนวนสุภาษิตได้คล่องแคล่วเชียว

อาหญิงยังถามเธออีกว่า ไปรู้จักเพื่อนที่เมืองหมิงเต่าได้ยังไง ของทะเลแห้งที่ส่งไปคราวก่อนทำเอาคนทั้งบ้านดีใจกันยกใหญ่ อาเขยถึงขั้นไม่ไปซื้อกับข้าวที่โรงอาหารตอนเที่ยงแล้ว แค่พกสาหร่ายจีฉ่ายกับกุ้งฝอยไปนิดหน่อย แล้วหั่นหัวไชเท้าดองเป็นเส้นๆ ใส่ถ้วยกระเบื้องเคลือบ พอนำน้ำร้อนมาชงก็ได้ทั้งกับข้าวและน้ำซุป อร่อยแถมยังสะดวกมาก!

อาหญิงเล่าต่อว่า วันหยุดที่ผ่านมาได้ทำกับข้าวจากของทะเลแห้งเต็มโต๊ะ แล้วเชิญพ่อของเธอมาทานมื้อใหญ่ด้วยกัน

“...แต่แม่เลี้ยงหลานน่ะอาไม่ได้ชวนหรอก หล่อนทำกับหลานไว้ขนาดนั้น ของที่หลานส่งมาอาไม่ยอมให้หล่อนแตะต้องแม้แต่นิดเดียว

พี่ชายอาเขาไม่รู้หรอกว่าหลานเป็นคนส่งมา เขาคิดว่าเป็นอาเขยไหว้วานคนไปหาของหายากพวกนี้มาได้ เขาคิดแบบนั้นก็ดีแล้ว จะได้ไม่กลับไปหลุดปากพูดที่บ้าน...”

อาหญิงเขียนเล่าเรื่องราวสัพเพเหระเหมือนการคุยกันตามประสาญาติสนิทมาหลายหน้ากระดาษ เซี่ยหยางอ่านจนจบด้วยความอดทนและยิ้มออกมา

ความจริงอาหญิงจะเรียกพ่อราคาถูกมาทานข้าวหรือไม่ เธอก็ไม่ได้ใส่ใจนัก

ครอบครัวนั้น นับตั้งแต่วันที่เธอจากเมืองมาลงพื้นที่ ก็ถือว่าไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก

เมื่อเทียบกับการบ่นกระปอดกระแปดของอาหญิง จดหมายจากหลินสี่ดูจะสั้นและกระชับกว่ามาก: ย่อหน้าแรกเขียนถึงสถานการณ์ช่วงนี้ บอกว่าที่โรงเรียนวุ่นวายมาก เขาเริ่มสงสัยว่ามีความจำเป็นต้องเรียนหนังสือต่อหรือไม่ ย่อหน้าที่สองเขียนแสดงความชื่นชมในตัวเธอ มาอยู่บ้านนอกยังรู้จักคนเมืองหมิงเต่า? มาลงพื้นที่ยังหาโสมป่าเจอ? สุดยอดเกินไปแล้ว! เขาเขียนบอกว่าเลื่อมใสจนยอมสยบแทบเท้าเลยทีเดียว ย่อหน้าที่สามก็ยังคงเดิม คือแสดงความคาดหวังว่าเมื่อไหร่เธอจะมีโอกาสไปเที่ยวเมืองเหิงเฉิงบ้าง

เซี่ยหยางเองก็อยากไปเที่ยวเปิดหูเปิดตาที่อื่นเหมือนกัน แต่การจะออกจากคอมมูนต้องมีจดหมายแนะนำ ตอนนี้จึงยังไปไกลขนาดนั้นไม่ได้

ของที่หลินสี่ส่งมาให้ยังคงเป็นขนมและผลไม้แห้งยอดฮิตจากสหกรณ์ร้านค้าเมืองเหิงเฉิง

ชานเมืองเหิงเฉิงมีภูเขาอยู่บ้าง แต่เมื่อเทียบกับฉวนหนาน ภูเขาเหล่านั้นเรียกได้แค่เนินเขาเตี้ยๆ ที่ถูกทางกองพลปลูกไม้ผลไว้นานาชนิด ช่วงเดือนห้าเดือนหกผลไม้ออกเยอะมาก ส่วนหนึ่งจึงถูกนำมาทำเป็นผลไม้แห้ง

หลินสี่ส่งผลไม้แห้งมาให้หลายอย่าง: หยางเหมยดองเกลือ, ลูกท้ออบแห้งรสหวาน, รวมถึงบ๊วยแห้ง, แอปริคอตแห้ง และลูกเกด

เซี่ยหยางหยิบของสองสามอย่างไปให้ระบบย่อยดู: "นี่เสี่ยวเหมิงเหมิง วันหน้าถ้าต้นท้อของเราออกลูก องุ่นของเราสุกแล้ว เธอจะจำลองสภาพแวดล้อมเพื่อทำผลไม้แห้งรสเลิศแบบนี้ได้ไหมจ๊ะ?"

【……】

เซี่ยหยางแค่ล้อมันเล่น ความจริงเธอกำลังคิดจะทำอีกเรื่องหนึ่ง   

เรื่องนี้เธอเริ่มครุ่นคิดมาตั้งแต่ตอนที่จ้าวหว่านฉิงย้ายออกจากกองพลเยว่หวานแล้ว

ที่ดินสีดำอันอุดมสมบูรณ์ในระบบซูเปอร์ฟาร์มนั้นเอื้อต่อการเติบโตของพืชผลจริงๆ

เมล็ดผักกาดขาวพันธุ์เดียวกัน ปลูกในที่ดินสีดำกลับโตใหญ่กว่า สมบูรณ์กว่า และรสชาติดีกว่า

เมล็ดข้าวโพดพันธุ์เดียวกัน ปลูกในที่ดินสีดำนอกจากฝักจะใหญ่แล้ว เมล็ดที่เรียงตัวกันยังแน่นขนัด

แถมในช่วงที่เป็นข้าวโพดอ่อน รสชาติยังหวานกรอบ ไม่ติดฟัน พอเป็นข้าวโพดแก่ก็นุ่มหนึบและได้น้ำหนัก เมื่อนำไปบดเป็นแป้งทำหมั่นโถวหรือโม๋โม๋ ก็ทำให้อิ่มท้องได้นานกว่าแป้งข้าวโพดทั่วไป

ดังนั้น ช่วงนี้เธอจึงตั้งใจจะไปขออนุมัติ "แปลงนาทดลอง" แบบถาวรจากหัวหน้ากองพล

เธออ้างว่าตอนเรียนหนังสือ เคยได้ยินครูเก่าคนหนึ่งพูดถึงวิธีการหมักปุ๋ยวิทยาศาสตร์เพื่อบำรุงดิน แต่ก็เป็นเพียงสิ่งที่ได้ยินมา ไม่แน่ใจว่าจะใช้ได้ผลจริงไหม

เลยอยากจะขอที่ดินสักผืนมาลองดู ถ้าสำเร็จก็เป็นผลดีกับกองพล แต่ถ้าไม่สำเร็จที่ดินก็ไม่ได้หายไปไหน ปลูกอะไรลงไปก็ได้ข้าวปลาอย่างนั้น ไม่ถือว่าเสียของ

หัวหน้ากองพลคิดว่าตั้งแต่เซี่ยหยางลงพื้นที่มาเธอก็ขยันทำงานมาก และมีใจนึกถึงกองพลอยู่เสมอ

อีกทั้งล่าสุดเธอยังช่วยให้กองพลได้จับคู่แลกเปลี่ยนกับกองพลหงฉี เมืองหมิงเต่า ทำให้ชาวบ้านมีโอกาสได้กินของคาวในช่วงที่ขาดแคลนเนื้อ

เขาจึงโบกมืออนุญาตคำขอนี้ทันที

แต่ในเมื่อเป็นแปลงนาทดลอง จะให้เป็นนาลุ่มที่อุดมสมบูรณ์ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นชาวบ้านจะมีข้อครหา

คิดไปคิดมา จึงมอบนาขั้นบันไดที่ตีนเขาปั้นเยว่ที่ชาวบ้านไม่อยากไปที่สุดให้เธอรับผิดชอบ

เซี่ยหยางจึงได้เริ่มแผนการ "ปรับปรุงเมล็ดพันธุ์ด้วยดินสีดำ" ที่นาขั้นบันไดเขาปั้นเยว่โดยไม่มีใครมารบกวน

ชาวบ้านมีปมในใจกับเขาปั้นเยว่ (จากเหตุไฟไหม้ในอดีต) พอรู้ว่าเซี่ยหยางรับช่วงนาผืนนั้นไปทำแปลงทดลอง ทุกคนต่างก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เพราะกลัวว่าหัวหน้าจะสั่งให้ตนไปทำงานที่นั่น

พวกเขาต่างชื่นชมว่า "เสี่ยวเซี่ยเป็นคนมีน้ำใจจริงๆ" และไม่มีใครเหยียบย่างไปแถวนั้นเลย

หัวหน้ากองพลในช่วงแรกจะแวะเวียนมาดูบ้าง ทุกครั้งที่มาเขามักจะเห็นเซี่ยหยางก้มหน้าก้มตาทำงานในนาอย่างตั้งใจ

แถมยังได้ยินชาวบ้านที่ทำงานอยู่ตีนเขาพูดว่า: เมื่อก่อนสหายเสี่ยวเซี่ยทำงานเสร็จจะกลับก่อนเวลา แต่ตั้งแต่มาทำนาขั้นบันไดที่เขาปั้นเยว่ ไม่เคยมีวันไหนที่เธอจะกลับก่อนเลย ไม่เห็นเธอลงจากเขาจนกว่าเสียงสัญญาณเลิกงานจะดัง

หัวหน้ากองพลรู้สึกเบาใจและคิดว่าสหายเสี่ยวเซี่ยช่างมีความรับผิดชอบจริงๆ

หลังจากนั้นเขาก็มาดูน้อยลง เพราะการเดินตรวจตรามันก็เปลืองแรงขา สู้เอาเวลาไปจับตาดูพวกชาวบ้านขี้เกียจในกองผลิตที่ชอบอู้งานดีกว่า

แต่ความจริงแล้ว เซี่ยหยางก็ยังเหมือนเดิม พอทำงานเสร็จไปได้ระดับหนึ่งเธอก็จะเลิกงานก่อนเวลา เพียงแต่ที่เขาปั้นเยว่ไม่มีคนอื่น เธอจึงคร้านจะเดินข้ามเขาข้ามหุบเขาเพื่อหาที่หลบซ่อน เธอหาพุ่มไม้ลับตาแถวนั้นแล้วเข้ามิติฟาร์มไปเลย

พอเสร็จงานในมิติ ออกมาเธอก็ถือโอกาสตัดฟืนแถวไหล่เขาปั้นเยว่ติดมือกลับที่พักยุวชนไปด้วย ก็ถือว่าส่งงานได้เหมือนกัน

นอกจากนี้ เธอยังพบว่าดินบริเวณไหล่เขาปั้นเยว่ขึ้นไปนั้นมีความพิเศษ อาจเป็นเพราะเคยเกิดไฟไหม้ครั้งใหญ่มาก่อน ต้นไม้และพุ่มไม้ถูกเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน เถ้าถ่านเหล่านี้ปกคลุมหน้าดิน ผ่านแดดผ่านฝนมานาน ทำให้ดินแถบนี้มีความเป็นด่างสูงมาก 

ซึ่งเหมาะเจาะพอดีที่จะเอามาผสมกับดินในนาขั้นบันไดที่มีสภาพค่อนข้างเป็นกรด เพื่อปรับสมดุล

ดังนั้น ในขณะที่เธอตัดฟืน เธอก็รวบรวมดินที่มีความเป็นด่างใส่ตะกร้าหาบลงมาที่นาขั้นบันไดด้วย

และเธอยังบังเอิญไปเจอ "รังนก" อีกหลายรัง

ไข่นกในรังเธอไม่ได้แตะต้องเลย เพราะนกกูกูในมิติมันออกไข่เก่งมาก ตอนนี้เธอไม่ได้มีแค่อิสรภาพทางอาหารทะเล แต่ยังมีอิสรภาพทางไข่ด้วย

ทว่ามูลนกที่อยู่รอบๆ รังนกนั้น เธอจัดการกวาดใส่บุ้งกี๋ นำกลับไปหมักทำปุ๋ยบำรุงดินที่แปลงทดลองจนเกลี้ยง