บทที่ 76 ระบบฟาร์มยุค 60 (42)

เวลาล่วงเลยไปสามเดือนอย่างรวดเร็ว

ปีนี้โดยรวมแล้วถือว่าฟ้าฝนเป็นใจ ผลผลิตในช่วงครึ่งปีหลังของกองพลเยว่หวานออกมาดีมากทีเดียว! หลังจากหัวหน้ากองพลประเมินยอดผลผลิตข้าวนาปรังและข้าวโพดต่อหมู่ ของแต่ละกองผลิตได้แล้ว เขาก็ยิ้มไม่หุบ คิ้วที่เคยขมวดคลายออกอย่างมีความสุข

เขาหันไปบอกเจ้าหน้าที่บันทึกแต้มที่กำลังรวบรวมยอดว่า: "เดี๋ยวสรุปยอดผลผลิตต่อหมู่ของแต่ละกองผลิตมาให้ฉันด้วยนะ เราจะทำตามแบบอย่างในคอมมูน คือคัดเลือกกองผลิตตัวอย่าง (กองผลิตดีเด่น) แล้วจะมีรางวัลมอบให้กองผลิตที่ชนะด้วย"

ส่วนเรื่องรางวัลเขาก็คิดไว้แล้ว—

ตอนที่เจ้าหน้าที่คอมมูนไปประชุมในเมือง พวกเขาได้ผ้าขนหนูที่มีตำหนินิดหน่อยมาล็อตหนึ่ง เขาหน้าด้านไปขอแบ่งมาได้ไม่กี่ผืน ก็เอาผ้าพวกนี้แหละมาเป็นรางวัล

ผ้าขนหนูเชียวนา! ของที่ต่อให้มีเงินแต่ไม่มีคูปองก็ซื้อไม่ได้! การใช้สิ่งนี้เป็นรางวัล ก็น่าจะเพียงพอที่จะปลุกกระตุ้นความกระตือรือร้นของเหล่าชาวบ้านได้แล้วใช่ไหม?

เจ้าหน้าที่บันทึกแต้มพยักหน้ายิ้มร่า: "วางใจเถอะครับหัวหน้า ผมจะรวมสถิติแปลงนาของแต่ละทีมให้ชัดเจนแน่นอน ไม่มีการจดเกินหรือจดขาดให้ใครชัวร์"

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะอุทานออกมา: "เอ๊ะ! ไม่ถูกสิ! แปลงนาผืนนี้ดูเหมือนจะไม่ได้สังกัดกองผลิตไหนเลย..."

"ไอ้หยา!" วินาทีต่อมาเขาคว้าแขนหัวหน้ากองพลด้วยความตื่นเต้น "นั่น... คนนั้นไง! เสี่ยวเซี่ย! ใช่! แปลงนาทดลองแบบถาวรที่ยุวชนเซี่ยขออนุมัติไว้ ดูเหมือนจะสุดยอดไปเลยครับ! ผลผลิตต่อหมู่ทะลุหนึ่งพันชั่ง!"

"เท่าไหร่นะ?" หัวหน้ากองพลชะงักไป คิดว่าตัวเองหูฝาด

"หนึ่งพันชั่งครับ! ผมคำนวณไม่ผิดแน่! นาขั้นบันไดเขาปั้นเยว่มีพื้นที่รวม 1 หมู่ 7 ส่วน (ประมาณ 0.7 ไร่) เนื่องจากแปลงนี้เป็นแปลงทดลองของเสี่ยวเซี่ย ตั้งแต่ต้นจนจบคนอื่นเลยไม่ได้เข้าไปยุ่งเลย เป็นเสี่ยวเซี่ยดูแลคนเดียว พอหาบไปชั่งน้ำหนักที่ลานนวดข้าว ยอดที่แจ้งมาคือ 1,760 ชั่ง พอหารเฉลี่ยต่อหมู่แล้วมันก็เกินหนึ่งพันชั่งไม่ใช่เหรอครับ?"

"!!!"

หัวหน้ากองพลนั่งไม่ติดที่อีกต่อไป เขาเป็นคนนำหน้าวิ่งไปที่ลานนวดข้าวทันที: "แกนี่มันจริงๆ เลย! เรื่องใหญ่ขนาดนี้ทำไมเพิ่งมาบอกฮะ?"

เจ้าหน้าที่บันทึกแต้มวิ่งตามหลังหัวหน้าไปพลางบ่นอุบด้วยความน้อยใจ: "ก็ผมเพิ่งจะเริ่มนั่งสรุปยอดนี่ครับ! ก่อนหน้านี้จะมีเวลาที่ไหนล่ะ..."

"เดี๋ยวแกไปตรวจสอบใหม่ให้ดี ถ้าเสี่ยวเซี่ยไม่ได้แจ้งผิด และแกก็ไม่ได้ลงเลขผิด ข้าวที่เก็บมาจากนาผืนนั้นห้ามรวมเข้ากับภาษีข้าว และห้ามแบ่งเด็ดขาด! เก็บไว้ทำพันธุ์! ต้องเก็บไว้ทำพันธุ์ให้หมด!"

……

【เลื่อนระดับแล้ว! เลื่อนระดับแล้ว! โอ้วววว! หนูได้รับสวัสดิการการเลื่อนระดับอีกแล้ว! โฮสต์คะ รักคุณที่สุดเลย!】

ในขณะที่กองพลเยว่หวานกำลังเข้าสู่ช่วงเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงประจำปี ระบบซูเปอร์ฟาร์มก็ได้เวลาเลื่อนระดับอีกครั้งเช่นกัน

ครั้งนี้เป็นการเลื่อนจากระดับ 2 ไประดับ 3 ที่ดินสีดำขยายออกเป็น 25 ช่อง! ในมิติ กระท่อมมุงจากหลังเก่าถูกอัปเกรดเป็นบ้านไร่หลังย่อมที่มีรั้วไม้ไผ่ล้อมรอบ

เล้าไก่ตรงมุมลานบ้านก็ขยายใหญ่ขึ้น นกกูกูที่อ้วนท้วนจนบินไม่ขึ้น 2 ตัวกำลังนั่งขดอยู่ในรังและออกไข่

ลำธารเล็กๆ แม้จะไม่ได้กว้างขึ้น แต่ระดับน้ำลึกขึ้นพอสมควร ดูเหมือนชนิดของปลาและกุ้งในน้ำจะหลากหลายขึ้นกว่าเดิม

ส่วนบ่อน้ำเค็มหลังบ้านขยายขนาดขึ้นหนึ่งเท่า ตอนนี้มีขนาดพอๆ กับสระว่ายน้ำในร่มมาตรฐานแล้ว

สำหรับบรรดาผักป่า, เห็ด, กอไผ่, ต้นท้อ และเถาองุ่นเก่าที่เซี่ยหยางนำมาปลูกไว้ในมิติฟาร์ม ต่างก็ขยายพื้นที่ตามไปด้วย—

กอไผ่ลามกลายเป็นป่าไผ่เขียวขจีที่เต็มไปด้วยหน่อไม้ ต้นท้อ 2 ต้นแม้จะยังมีจำนวนเท่าเดิม แต่ดูแก่และแข็งแรงขึ้นมาก มีกลีบดอกท้อร่วงหล่นลงบนผิวน้ำเป็นระยะ บรรยากาศดูสวยงามราวกับภาพฝัน

เซี่ยหยางมองไปรอบๆ ด้วยความพอใจ: "เสี่ยวเหมิงเหมิง ฉันพูดไม่ผิดใช่ไหม? มิติของเธอสวยขึ้นเรื่อยๆ เลยนะ"

ระบบย่อยหมุนตัวไปรอบๆ ด้วยความดีใจ: 【อื้มๆๆ! โฮสต์มีสติปัญญาที่ล้ำเลิศจริงๆ ค่ะ! ต่อไปหนูจะฟังโฮสต์ทุกอย่างเลย! โฮสต์อยากเอาอะไรเข้ามาก็เอามาได้เลยนะคะ หนูจะช่วยจำลองสภาพแวดล้อมให้เอง! หนูจะเป็นระบบที่สวยที่สุด รวยที่สุด และโดดเด่นที่สุดในรุ่นเดียวกันให้ได้เลย! เย้!】

ระบบหลัก: 【……】

ทนดูไม่ได้จริงๆ! (สำนวนเปรียบเทียบว่าระบบย่อยโดนกล่อมจนเสียอาการ)

เซี่ยหยางกลั้นขำและชมระบบย่อยไปสองสามคำ ก่อนจะออกจากมิติไป   

วันนี้ทางกองพลกำลังสรุปยอดผลผลิต คาดว่าหัวหน้ากองพลคงจะตามหาตัวเธอ

เป็นไปตามคาด ออกมาได้ไม่นานเธอก็ได้ยินเสียงคนตะโกนเรียกจากทางตีนเขา: "เสี่ยวเซี่ย! ยุวชนเซี่ย! อยู่บนเขาหรือเปล่า?"

"อยู่ค่ะ!"

เซี่ยหยางตะโกนตอบกลับไป เธอหิ้วฟืนแห้งมัดหนึ่งที่เก็บได้ตามทางลงเขาไป

คนที่รอเธออยู่ที่ตีนเขาคือเจ้าหน้าที่บันทึกแต้ม

แต่หัวหน้ากองพลก็มาด้วย ระหว่างที่รอเธอ เขาเลยแวะไปดูที่คอกหมูเสียหน่อย

เห็นซ่งซูเฮ่อและหลานชายเลี้ยงหมูป่าทั้ง 5 ตัวจนล่ำสัน ขนสีดำยาวเป็นมันเงาวับ ทุกตัวอ้วนท้วนสมบูรณ์มาก

ตอนนี้เพิ่งเดือนตุลาคม ดูจากทรงแล้ว พอถึงวันเชือดหมูปีใหม่ในช่วงเดือนสิบสอง หมู 5 ตัวนี้จะมอบเนื้อให้กองพลเยว่หวานได้ไม่ต่ำกว่า 3,000 ชั่งแน่นอน! สุดยอดไปเลย!

หัวหน้ากองพลยิ้มจนหน้าบาน เอ่ยชมปู่หลานไม่ขาดปาก: "ดีมาก ดีมาก! พวกเธอตั้งใจเลี้ยงกันดีจริงๆ! คอกหมูก็สะอาดมากด้วย! วางใจเถอะ! ปลายปีตอนไปประชุมที่คอมมูน ฉันจะรายงานผลการดัดแปลงนิสัย (การทำงาน) ของพวกเธอตามความเป็นจริงแน่นอน!"

ซ่งซูเฮ่อขอบคุณหัวหน้ากองพลด้วยรอยยิ้ม

ซ่งหมิงอวี้เม้มปากแน่น ในใจอยากจะบอกว่าทั้งหมดนี้คือความดีความชอบของยุวชนเซี่ยต่างหาก

เธอสอนพวกเขาว่าทำอย่างไรให้หมูกินอิ่ม นอนหลับ และน้ำหนักขึ้นทุกวัน และเธอก็สอนพวกเขาว่าทำอย่างไรให้หมูแข็งแรงไม่ป่วย

แต่เธอไม่ยอมรับความดีความชอบนี้ ทุกครั้งที่สอนเสร็จเธอมักจะกำชับว่า "อย่าไปบอกคนอื่นนะว่าพี่เป็นคนสอน"

"ปู่ครับ ทำไมพี่เซี่ยไม่อยากให้คนอื่นรู้ล่ะครับ? ถ้ารู้แล้วมันไม่ใช่เรื่องดีเหรอ? ถ้าเธอเด่นขึ้นมา วันหน้าถ้ากองพลมีโควตาให้กลับเมือง หรือมีชื่อส่งตัวไปเรียนมหาวิทยาลัยแรงงาน เขาอาจจะเสนอชื่อเธอก็ได้นะครับ"

ซ่งซูเฮ่อพูดกลั้วยิ้มว่า: "เจ้าไม่ใช่ปลา จะรู้ได้อย่างไรว่าปลามีความสุข"

"……"

ซ่งหมิงอวี้ถอนหายใจราวกับผู้ใหญ่: "ช่างเถอะ ผมไปเก็บหินต่อดีกว่า พี่เซี่ยรับปากผมแล้วว่าจะมาสร้างบ้านที่ตีนเขาปั้นเยว่ ถ้าไม่มีหินจะสร้างบ้านได้ยังไงล่ะ"

"……"

ทางด้านนั้น เซี่ยหยางนำหัวหน้ากองพลเดินขึ้นไปยังนาขั้นบันไดเขาปั้นเยว่ เธอชี้ให้เขาดูดินที่มีสีน้ำตาลเข้มจนเกือบดำซึ่งต่างจากดินภูเขาทั่วไป: "หัวหน้าคะ นี่แหละค่ะคือความลับของผลผลิตหนึ่งพันชั่งต่อหมู่"

"เธอหมายถึงดินพวกนี้เหรอ?"

"ใช่ค่ะ! เดิมทีนาขั้นบันไดผืนนี้ดินก็เหมือนกับที่อื่น คือสีเหลืองและไม่อุดมสมบูรณ์ ฉันเลยเอาดินสีดำที่เกิดจากขี้เถ้าหลังไฟไหม้บนยอดเขาลงมาผสม แล้วใช้มูลนกกับมูลหมูที่กวาดมาจากคอกหมูป่ามาหมักปุ๋ยร่วมกัน เพื่อปรับสภาพดินให้ดีที่สุดจนได้ผลผลิตอย่างที่เห็นค่ะ แต่ว่า..."

เธอชะงักไปครู่หนึ่ง: "ดินสีดำที่เกิดจากเถ้าถ่านมันขูดมาได้แค่ผิวหน้าดินเท่านั้น การจะเอามาคลุมนาข้าวทั้งหมดของกองพลคงจะเป็นเรื่องยาก แต่เมล็ดข้าวที่ได้จากแปลงทดลองนี้ทุกเมล็ดสมบูรณ์มาก สามารถเก็บไว้ทำพันธุ์ได้ และฉันเชื่อว่าผลผลิตที่ได้จากเมล็ดพวกนี้จะไม่เลวแน่นอนค่ะ"

"ดี! ดีมาก!" หัวหน้ากองพลตบมือด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะตบบ่าเซี่ยหยาง "เสี่ยวเซี่ย เธอสร้างผลงานครั้งใหญ่ให้กองพลเราจริงๆ! ปลายปีนี้ฉันต้องมีรางวัลมอบให้เธอแน่นอน!"

เซี่ยหยางยิ้มตอบ: "งั้นรบกวนหัวหน้าช่วยอนุมัติที่ดินสร้างบ้าน ให้ฉันที่ตีนเขาปั้นเยว่หน่อยนะคะ ฉันอยากจะสร้างบ้านอยู่เองคนเดียว เวลาไปทำงานจะได้สะดวกขึ้นด้วยค่ะ"

หัวหน้ากองพลยังไม่ทันได้พูดอะไร เจ้าหน้าที่บันทึกแต้มก็พูดแทรกขึ้นมาด้วยเสียงสั่นเครือด้วยความซาบซึ้ง:

"ยุวชนเซี่ย คุณช่างเป็นยุวชนที่เสียสละและนึกถึงส่วนรวมจริงๆ! เพื่อช่วยให้กองพลเรามีผลผลิตเพิ่มขึ้น ถึงกับยอมสละความสะดวกสบายในที่พักยุวชน เพื่อมาอยู่ที่ตีนเขาปั้นเยว่ที่ไกลปืนเที่ยงแบบนี้ คุณช่างยิ่งใหญ่จริงๆ! และทำให้พวกเราที่เป็นสมาชิกกองพลรู้สึกละอายใจเหลือเกินครับ!"

"……" (เซี่ยหยางเงียบเพราะจริงๆ เธอแค่ชอบความสงบและอยากอยู่คนเดียว)