บทที่ 77 ระบบฟาร์มยุค 60 (44)

เมื่อมีผลงานชิ้นโบแดงอย่างการทำผลผลิตได้หนึ่งพันชั่งต่อหมู่ การจะขออนุมัติที่ดินสร้างบ้าน ก็ไม่ใช่เรื่องยากเลย

หัวหน้ากองพลโบกมือตกลงทันที พร้อมบอกกับ เซี่ยหยาง ว่า: "เธอไปเลือกเอาเองเถอะ เลือกได้ตรงไหนแล้วมาบอกฉัน ฉันจะให้คนไปช่วยวัดพื้นที่แล้วลงทะเบียนใส่สมุดบัญชีให้"

เจ้าหน้าที่บันทึกแต้มแนะนำอย่างกระตือรือร้น: "ยุวชนเซี่ย ตีนเขาปั้นเยว่จะมีที่ดินสร้างบ้านดีๆ ได้ยังไง ถ้าอยากสร้างบ้านล่ะก็ เลือกที่ว่างทางทิศตะวันออกของลานนวดข้าวสิ! ตรงนั้นข้างหน้าเป็นถนนหมู่บ้าน ข้างหลังเป็นลำน้ำ เข้าออกสะดวก จะซักล้างอะไรก็สบาย นั่นน่ะเป็นทำเลที่แย่งกันที่สุดในกองพลเราเลยนะ"

ถ้าลูกชายของเขายังไม่เด็กเกินไป เขาก็อยากจะไปยื่นขอที่ดินตรงตะวันออกของลานนวดข้าวเหมือนกัน

เซี่ยหยางรู้จักที่ตรงนั้นดี มันดีจริงๆ นั่นแหละ แต่เพราะมันดีเกินไปนี่แหละเธอถึงไม่เอา

ขนาดเจ้าหน้าที่บันทึกแต้มที่ลูกชายเพิ่งจะอายุ 11 ขวบยังเล็งไว้จะทำเรือนหอให้ลูก สมาชิกกองพลคนอื่นๆ ที่คิดแบบนี้จะน้อยไปได้อย่างไร? เธอไม่อยากให้บ้านพักยามเกษียณของเธอในอนาคตถูกล้อมรอบไปด้วยบ้านคนจนเบียดเสียดกันหรอกนะ

ยุคสมัยนี้สร้างบ้านก็ยังขออนุมัติอิฐแดงไม่ได้ จะเอาอิฐที่ไหนมาทำกำแพง? รั้วไม้ไผ่ธรรมดามันบังสายตาเพื่อนบ้านไม่ได้หรอก

ยังไงเขาปั้นเยว่ก็ดีที่สุด!

ชาวบ้านเข็ดขยาดที่นี่ ปกติถ้าไม่มีธุระก็จะไม่มา

เธอวางแผนจะกั้นรั้วล้อมที่ดินที่รับแดดดีและเป็นที่สูงตรงตีนเขาเพื่อสร้างบ้านไร่หลังย่อม เดินขึ้นไปถึงไหล่เขาก็เป็นนาขั้นบันไดที่เธอทำงาน เดินวนไปหลังเขาก็มีกิ่งไม้แห้งและพุ่มไม้ให้เก็บเป็นฟืนได้เหลือเฟือ

ทั้งไปทำงานและไปตัดฟืน สะดวกสบายสุดๆ

ส่วนเรื่องน้ำใช้ในชีวิตประจำวัน เมื่อช่วงก่อนตอนที่เธอปีนขึ้นไปหาดินเถ้าถ่านบนยอดเขา เธอพบว่าซากวัดเก่าที่ถูกทิ้งร้างนั้นมีบ่อน้ำอยู่บ่อหนึ่ง

เมื่อเปิดฝาบ่อที่มีฝุ่นจับหนาเตอะออก ก็พบว่าน้ำในบ่อนั้นใสสะอาดและรสหวานราวกับกระจก คุณภาพน้ำดีกว่าในทะเลสาบเยว่หวานเสียอีก

เซี่ยหยางตั้งใจว่าจะหาเวลาทำความสะอาดซากปรักหักพังบนยอดเขาให้เกลี้ยง จากนั้นจะขุดร่องน้ำจากยอดเขาลงมาถึงตีนเขา แล้วตัดไม้ไผ่มาต่อกันเป็นท่อวางในร่องน้ำเพื่อชักน้ำจากบ่อน้ำโบราณลงมา นอกจากจะใช้รดน้ำในนาขั้นบันไดได้แล้ว ยังแก้ปัญหาเรื่องน้ำใช้หลังจากที่เธอย้ายมาอยู่ที่นี่ด้วย

คิดแล้วก็ต้องลงมือทำ!

เธอไม่ได้ไปที่ลานนวดข้าวเพื่อรับคำชมหรือความเลื่อมใสจากชาวบ้าน แต่กลับมุ่งมั่นอยู่กับการหาชัยภูมิที่ดีสำหรับบ้านของเธอ แล้วก็เริ่มยุ่งอยู่กับการเตรียมการทันที

ซ่งหมิงอวี้เมื่อรู้ว่าเธอเลือกที่สร้างบ้านได้แล้ว ก็ดีใจยกใหญ่ รีบขนก้อนหินที่เขาเคยรวบรวมไว้ใส่ตะกร้าสานมาส่งให้

"พี่เซี่ย ดูสิ! นี่คือหินที่ผมช่วยพี่เก็บมาครับ! เป็นทรงกลมมนทั้งนั้นเลย เวลาเอาไปฝังในกำแพงดินจะได้ลื่นๆ ไม่บาดมือครับ"

เซี่ยหยางเห็นท่าทางภูมิใจของเขาแล้ว อดนึกเปรียบเทียบไม่ได้ว่าเหมือนเขาจะบอกว่า— "ดูสิ! นี่คือแผ่นดินที่ข้าหามาให้ท่าน..."

เธอนึกขำในใจ: "ขอบใจมากนะเสี่ยวซ่ง! เอ้า! นี่รางวัลของเธอ!"

เธอหยิบลูกอมกระต่ายขาวออกมาหนึ่งกำมือ แล้วยัดใส่กระเป๋าเสื้อของซ่งหมิงอวี้

"ห้ามคืนนะ! ถ้าเธอไม่ชอบกิน ก็เอาไปให้ปู่เธอพ่อเฒ่าซ่ง ต้องชอบแน่ๆ"

"......"

ซ่งหมิงอวี้ขมวดคิ้วเล็กๆ ลังเลอยู่พักใหญ่ สุดท้ายก็ได้แต่จำใจรับไว้

"พี่เซี่ย ต่อไปพี่จะทำอะไรครับ? ผมช่วยเอง"

ถึงเขาจะอายุยังน้อย ตัวยังไม่สูง แต่เขาก็เป็นลูกผู้ชายตัวจริง ช่วยผู้ใหญ่ทำงานได้ตั้งเยอะ!

"ตกลง! มาด้วยกันเลย! พวกเราจะได้รีบทำความสะอาดซากวัดให้เสร็จ จะได้รีบใช้น้ำในบ่อที่ใสและหวานกันเสียที! ถึงตอนนั้นปู่เธอก็ไม่ต้องเดินไปหาบน้ำไกลๆ แล้ว"

"ครับ!"

ทั้งสองคนแบกอุปกรณ์การเกษตร มุ่งหน้าขึ้นสู่ยอดเขาเพื่อทำความสะอาดซากวัดร้าง

โดยที่ไม่รู้เลยว่าคนทั้งกองพลกำลังตื่นเต้นจนแทบคลั่งกับเรื่องผลผลิตข้าวนาปรังหนึ่งพันชั่งต่อหมู่!

"นาทดลองที่ยุวชนเซี่ยรับผิดชอบ ผลผลิตทะลุหนึ่งพันชั่งต่อหมู่จริงเหรอ? จริงหรือหลอกเนี่ย?"

"หัวหน้ากองพลกับเลขาธิการไปตรวจสอบด้วยตัวเองตั้งหลายรอบ จะหลอกได้ยังไงล่ะ?"

"ฉันพูดมาตั้งนานแล้วว่าเสี่ยวเซี่ยเป็นคนทำงานจริง! ตั้งแต่เธอมาอยู่กองพลเรา พวกเราได้พลอยฟ้าพลอยฝนไปด้วยตั้งกี่เรื่องแล้ว!"

"ชู่ว! อย่าเอ็ดไป! หัวหน้าบอกว่าเรื่องนี้ให้รู้กันแค่คนในกองพลเราก็พอ ข้าวหนึ่งพันกว่าชั่งนั่นต้องเก็บไว้ทำพันธุ์สำหรับปีหน้าให้หมด"

ทว่ามันก็สายไปเสียแล้ว!

ไม่รู้เมียบ้านไหน กลับไปเยี่ยมบ้านเดิมหลังช่วงงานยุ่งแล้วหลุดปากพูดออกมา เรื่องเลยถูกเล่าต่อกันไปแบบปากต่อปาก จนในที่สุดก็ลือไปทั่วทั้งคอมมูน

และแล้ว ผู้นำคอมมูนก็ต้องเดินทางมาตรวจสอบที่กองพลเยว่หวานด้วยตนเอง

ผลการตรวจสอบย่อมเป็นเรื่องจริงแน่นอน

สาเหตุที่ทำได้ "หนึ่งพันชั่งต่อหมู่" พวกเขาก็ได้รับฟังคำอธิบายอย่างละเอียดจากหัวหน้ากองพล

เรื่องที่เคยเกิดไฟไหม้บนเขาปั้นเยว่จนไหล่เขาขึ้นไปถูกเผาจนเหี้ยนเกลี้ยงเหลือแต่ดินดำ คนในรัศมีร้อยลี้ต่างก็พอเคยได้ยินมาบ้าง

คิดไม่ถึงเลยว่าดินสีดำที่เกิดจากเถ้านั่นแหละ ที่ช่วยสร้างสถิติพันชั่งต่อหมู่ให้กองพลเยว่หวานในปีนี้

แต่จะให้กองพลอื่นทำตาม มันก็เป็นไปไม่ได้ในทางปฏิบัติ! อย่างแรก พวกเขาต้องมีภูเขาร้างสักลูกที่ถูกเผาแล้วไม่เสียดาย อย่างที่สอง ภูเขาต้องถูกไฟไหม้ติดต่อกันหลายวันหลายคืน อย่างสุดท้าย ขี้เถ้าสีดำต้องถูกทิ้งไว้กลางแดดกลางฝนเป็นสิบๆ ปี จนหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกับดิน

ต่อให้สองข้อแรกจะฝ่าฟันทำไปได้ แต่ข้อสุดท้ายยังไงก็ทำไม่สำเร็จในช่วงเวลาอันสั้นแน่นอน! ใครจะไปรอไหวตั้งหลายสิบปีล่ะ!

ดังนั้น เหล่าผู้นำคอมมูนจึงตัดสินใจละทิ้งความคิดเรื่องการเลียนแบบสภาพแวดล้อม แต่หันมาสนใจ "เมล็ดพันธุ์" ที่ให้ผลผลิตหนึ่งพันชั่งต่อหมู่แทน:

"เหล่าโจวเอ๊ย! ปีนี้กองพลเยว่หวานทำให้คอมมูนเราได้หน้าได้ตามาก ความดีความชอบนี้จะถูกบันทึกไว้แน่นอน แต่เรื่องเมล็ดพันธุ์ข้าว..."

หัวหน้ากองพลเกือบจะหน้าดำคร่ำเครียด: "ท่านประธานคอมมูนครับ ท่านกำลังทำให้ผมลำบากใจนะ! เพื่อนาทดลองผืนนี้ คนในกองพลเราเหนื่อยกันไม่น้อย ยุวชนที่รับผิดชอบแทบจะกินนอนอยู่ในนา ชาวบ้านคนอื่นๆ ก็พยายามไม่ไปรบกวนเธอ..."

ชาวบ้าน: "......"

หัวหน้าครับ พูดแบบนี้มันก็น่าละอายใจนิดๆ นะ พวกเราไม่ได้ "ไม่รบกวน" ครับ พวกเราแค่ "ไม่กล้าเข้าใกล้" เขาปั้นเยว่ต่างหาก

แต่หัวหน้ากองพลยังคงหน้าด้านใจนิ่ง รายงานผู้นำคอมมูนต่อไป: "สรุปคือ ทุกคนในกองพลร่วมแรงร่วมใจกันถึงได้เก็บเกี่ยวครั้งใหญ่ขนาดนี้ ท่านจะมาขอแบ่งไปเฉยๆ ผมจะไปอธิบายกับชาวบ้านยังไงได้!"

"เมล็ดพันธุ์คุณภาพดีมันเป็นเรื่องระดับชาตินะ! เอาอย่างนี้ คอมมูนจะใช้ข้าวเปลือกธรรมดา 3 เท่า มาแลกกับเมล็ดพันธุ์ชั้นดีของพวกคุณ เหล่าโจว คุณก็รู้สถานการณ์กองพลอื่นดี นี่คือความจริงใจที่สุดเท่าที่เราจะให้ได้แล้วนะ"

3 เท่า? นี่เหนือความคาดหมายของหัวหน้ากองพลมาก

อีกทั้งผู้นำคอมมูนก็ยอมอ่อนข้อเจรจาขนาดนี้แล้ว ถ้าจะยังดึงดันไม่ยอมแลกก็คงดูไม่ดี

แต่ข้าวเปลือกคุณภาพเยี่ยม 1,700 กว่าชั่งจากแปลงทดลอง จะให้แลกไปทั้งหมดก็คงไม่ได้

ดังนั้น เขาจึงเรียกเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ มาปรึกษาหารือ และสุดท้ายตัดสินใจเก็บไว้ทำพันธุ์เอง 700 ชั่ง

ส่วนอีก 1,000 ชั่งมอบให้คอมมูน เพื่อให้คอมมูนนำไปจัดสรรให้กองพลอื่นๆ ต่อไป

เมล็ดพันธุ์ 1,000 ชั่งนี้ แลกกลับมาเป็นข้าวเปลือกนาปรังที่เพิ่งเก็บเกี่ยวเสร็จของกองพลอื่นๆ ถึง 3,000 ชั่ง

จะว่าไป เมื่อเอาเมล็ดพันธุ์ชั้นดีวางเทียบกับข้าวเปลือกธรรมดา ความแตกต่างมันชัดเจนมาก เมล็ดพันธุ์อย่างแรกนอกจากจะเต็มเมล็ดแล้ว ขนาดยังใหญ่กว่าเมล็ดทั่วไปหนึ่งรอบ พอขัดเปลือกออกรำข้าวหลุดไป เห็นเมล็ดข้าวข้างในขาวนวลราวกับหยก ทำให้สมาชิกกองพลอื่นๆ ที่ตอนแรกไม่พอใจกับอัตราแลก 3 เท่า ถึงกับเงียบกริบและไม่มีใครคัดค้านอีกเลย

กองพลเยว่หวานเรียกได้ว่าเป็นผู้ชนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในการเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงปีนี้ ไม่เพียงแต่ได้รับเกียรติยศมากมายจากสถิติ "พันชั่งต่อหมู่" ข้าวปลาที่ได้แบ่งมาถึงมือชาวบ้านก็มากกว่าปีก่อนๆ

แน่นอนว่าเซี่ยหยางในฐานะผู้สร้างผลงานใหญ่ ย่อมได้รับรางวัลและส่วนแบ่งข้าวมากกว่าใครเพื่อน จากนี้ไป ต่อให้เธอหุงข้าวสวยกินทุกมื้อ ข้าวที่มีอยู่ก็น่าจะพอกินไปได้จนถึงช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิปีหน้าเลยทีเดียว

อืม... ต่อจาก "อิสรภาพทางอาหารทะเล" และ "อิสรภาพทางไข่" ตอนนี้เธอก็เริ่มบรรลุ "อิสรภาพทางเสบียงอาหาร" ในเบื้องต้นแล้วล่ะ