บทที่ 78 ระบบฟาร์มยุค 60 (44)

หลังช่วงเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงก็เป็นเวลาพักผ่อนของเกษตรกร

ยุวชนคนอื่นๆ บางคนก็เข้าคอมมูนไปเดินเล่นเที่ยวสวนสาธารณะ บางคนก็ไปเยี่ยมเยียนหอพักยุวชนของกองพลอื่น หรือบางคนก็แอบเริ่มปลูกต้นรักคบหากันเงียบๆ

มีเพียง เซี่ยหยาง ที่วุ่นอยู่กับการทำความสะอาดครั้งใหญ่บนเขาปั้นเยว่

ไหลจาวตี้ แวะมาช่วยเธอทำงานเป็นครั้งคราว พร้อมกับเล่าข่าวคราวให้ฟังว่า ลู่เจี๋ยฉยงตกลงเป็นแฟนกับหลินบ่ออวี่แล้ว เฟิงเสวี่ยเหมยก็ดูเหมือนจะคบหาอยู่กับชายหนุ่มจากกองผลิตที่ 3...

เล่าไปเล่ามา ไหลจาวตี้ก็นึกขึ้นได้เรื่องหนึ่ง: "หยางหยาง หลายวันก่อนมีคุณป้าคนไหนมาหาเธอเพื่อชวนคุยแก้เหงาบ้างไหม?"

เซี่ยหยางมือยังคงทำงานไม่หยุด: "เหมือนจะมีคนหนึ่งนะ แต่ฉันไม่รู้ว่าเขามาหาฉันทำไม พูดจาเรื่อยเปื่อยอยู่นาน ฉันรีบจะขึ้นเขาเลยไม่มีเวลาคุยด้วย แกบ่นพึมพำสองสามคำแล้วก็กลับไป"

"พรืดย์..." ไหลจาวตี้อดขำไม่ได้ "ฉันเพิ่งมารู้ทีหลังว่า แกตั้งใจจะมาแนะนำหลานชายทางบ้านเดิมให้รู้จักกับเธอน่ะ"

"......"

"ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ? เธอก็ทั้งสวยทั้งเก่ง บ้านไหนจะไม่สนใจบ้าง? ต่อให้บ้านเขาไม่มีลูกชาย หรือลูกชายมีแฟนแล้ว เขาก็ยังมีหลานชายอีกนะ

แต่ก็นะ เห็นเธอชอบวิ่งขึ้นเขาปั้นเยว่ แถมยังมีแรงเยอะขนาดต่อยหมูป่าสลบได้ในหมัดเดียว พวกเขาเลยกังวลกันว่าถ้าแต่งเธอเข้าบ้าน วันหน้าถ้าผัวเมียทะเลาะกัน ลูกเขาจะเสียเปรียบเอา เลยลังเลไม่กล้าลงมือเสียที คราวนี้เห็นเธอได้ส่วนแบ่งข้าวตั้งเยอะ แถมได้รางวัลเพียบ เลยเริ่มกลับมาสนใจอีกล่ะสิ"

"......"

เซี่ยหยางถึงกับมุมปากกระตุก

คนพวกนี้เห็นเธอเป็นอะไร? เนื้อบนเขียงที่รอนำออกมาตีราคาขายงั้นเหรอ? พวกเขาสนใจ แล้วเธอต้องแต่งด้วยหรือไง?

อย่าว่าแต่เธอยังไม่เจอคนที่ถูกตาต้องใจเลย ต่อให้เจอแล้ว ใครกำหนดว่าเธอต้อง "แต่งออก" ล่ะ "แต่งเข้า" (รับผู้ชายเข้าบ้าน) ไม่ได้หรือไง?

แต่เรื่องที่ยังไม่มีมูลเธอก็ไม่อยากจะเอ่ยถึง เอาเวลาไปคุยเรื่องที่มีสาระดีกว่า

"จริงสิ จาวตี้ ฉันกะว่าจะใช้ช่วงหน้าแล้งนี้สร้างบ้านตรงตีนเขาสักหลัง ถึงตอนนั้นฉันคงไม่ได้อยู่ที่หอพักแล้วนะ"

จาวตี้เข้าใจผิด คิดว่าเซี่ยหยางใช้วิธีนี้เพื่อให้พวกบ้านที่จ้องจะเอาเธอไปเป็นสะใภ้เลิกหวังไปเอง

ดังนั้น เมื่อมีคนมาเลียบเคียงถามเรื่องเซี่ยหยาง เธอจึงแอบเผยข่าวนี้ออกไป

คนพวกนั้นเริ่มวิพากษ์วิจารณ์กัน: "ยุวชนเซี่ยกะจะสร้างบ้านที่ตีนเขาปั้นเยว่เหรอ? หล่อนเป็นยุวชนหญิง จะสร้างบ้านไปทำไม? ยังไงวันหน้าก็ต้องแต่งงานออกไป ไม่เสียเงินเปล่าหรือไง?"

"ไอ้หยา! ทำไมไปสร้างตรงนั้นล่ะ? กองพลใช่ว่าจะไม่มีที่ดินสร้างบ้านดีๆ ตรงตะวันออกของลานนวดข้าวดีจะตาย! ถ้ายุวชนเซี่ยขอที่ตรงนั้นได้ ฉันจะรีบหาคนไปทาบทามสู่ขอทันทีเลย"

"ไหนว่าถ้าทำตัวดีจะมีโควตากลับเมืองไง? สหายเสี่ยวเซี่ยไม่คิดจะกลับเมืองแล้วเหรอ? ฉันยังกะจะแนะนำให้หลานชาย จะได้พาหลานฉันกลับเมืองไปด้วยกันเสียหน่อย!"

ทุกคนไม่เข้าใจว่าทำไมยุวชนหญิงอย่างเซี่ยหยางถึงอยากสร้างบ้าน แถมสร้างทั้งทีดันไปเลือกที่อัปมงคลอย่างตีนเขาปั้นเยว่

ด้วยเหตุนี้ แต่ละเจ้าจึงพากันถอยทัพไปเอง

เซี่ยหยางนึกดีใจที่ไม่มีใครมาคอยกวนใจเธอ

เธอพาน้องชายร่วมสาบานอย่าง ซ่งหมิงอวี้ ที่เริ่มคุ้นชินกับชีวิตชนบทและขยันขันแข็งขึ้นเรื่อยๆ ไปทำความสะอาดซากวัดร้างจนเกลี้ยง แล้วขุดร่องน้ำจากยอดเขาลงมาถึงตีนเขา วางท่อไม้ไผ่ที่ทะลวงไส้ออกเพื่อชักน้ำจากบ่อน้ำโบราณบนยอดเขาลงมา

เพียงเท่านี้ ทั้งการรดน้ำนาขั้นบันได น้ำใช้ในคอกหมู และน้ำดื่มน้ำใช้สำหรับชีวิตที่ตีนเขาก็ไม่ต้องรอฝนตก หรือเดินไปหาบน้ำไกลถึงทะเลสาบเยว่หวานอีกต่อไป

บ้านไร่หลังเล็กในฝันของเซี่ยหยางสร้างเสร็จสมบูรณ์ก่อนจะเข้าหน้าหนาว

โครงสร้างหลักที่ผสมผสานระหว่างไม้และหินมีความแข็งแรงทนทาน ผนังดินอัดแทรกด้วยหินกรวดดูเรียบง่ายสวยงาม ใต้หลังคามุงจากมีการปูผ้ากันฝนเพื่อกันลมและกันหนาว

ถึงแม้บ้านจะมีเพียง 3 ห้อง แต่บริเวณลานบ้านกว้างขวางมาก—

รั้วไม้ไผ่สานถูกพันรอบด้วยเถาวัลย์ดอกไม้ป่าที่ย้ายมาจากในเขา

จากประตูรั้วถึงตัวบ้านปูด้วยทางเดินหินเล็กๆ   

หินที่ใช้ปูทางเดินคือหินที่อาอวี้ช่วยเธอเก็บมาจากริมทะเลสาบเยว่หวาน มีทั้งขนาดเล็กใหญ่ปะปนกัน สิ่งเดียวที่เหมือนกันคือความมนเกลี้ยงที่ถูกน้ำขัดเกลาจนไร้เหลี่ยมคม

หินเหล่านี้ถูกฝังลงในดินอย่างแน่นหนาเรียงต่อกัน ทำให้เวลาเดินเข้าออกในวันฝนตกรองเท้าจะไม่เปื้อนโคลน

ทางซ้ายของถนนหินเปิดเป็นแปลงผักเล็กๆ ทางขวาเป็นเล้าไก่ที่เลี้ยงลูกไก่ไว้สองสามตัว

หลังบ้านก็มีทางเดินหินเล็กๆ อีกสายมุ่งหน้าสู่ทางเข้าเขาปั้นเยว่

พื้นที่หลังบ้านก็ไม่เล็ก เธอปลูกต้นไม้ผลป่าที่ย้ายมาจากในเขาไว้รอบรั้ว

ถึงแม้ผลไม้ป่าจะมีรสเปรี้ยวฝาด แต่ไว้วันหลังเธอค่อยหาวิธีต่อกิ่ง ต้นไม้พวกนี้ก็จะพบกับฤดูใบไม้ผลิที่แสนหวานได้เหมือนกัน!

ระบบย่อย: 【โฮสต์คะ บ้านเล็กๆ ของคุณเหมือนในมิติของหนูเลยค่ะ! ขาดแค่ลำธารกับบ่อน้ำเค็มเท่านั้นเอง!】

เซี่ยหยางลูบคางพลางใช้ความคิด: ลำธารมีน้ำจากบ่อโบราณผ่านท่อไม้ไผ่แล้ว จะมีหรือไม่มีก็ไม่เป็นไร แต่บ่อน้ำเค็มมันไม่สมจริง งั้นลองทำ "บ่อน้ำจืด" ดูดีไหมนะ

ดังนั้น เธอจึงขุดหลุมดินเล็กๆ ตรงขอบที่ดินตีนเขา

เธอชักน้ำจากลำธารในมิติลงมาในบ่อนั้น พร้อมกับเอาปลาและกุ้งจากในมิติมาปล่อยเลี้ยงไว้

รอบๆ บ่อน้ำเธอทำคานไม้ไว้หนึ่งรอบ รอฤดูใบไม้ผลิปีหน้าค่อยไปหาต้นองุ่นป่าเถาเก่ามาปลูกไว้สักต้น

หรือถ้าหาไม่ได้ ก็ปลูกพวกบวบ แตงกวา น้ำเต้า หรือถั่วฝักยาวที่ชอบเลื้อยค้างก็ได้

พอถึงช่วงปีใหม่ บ้านหลังน้อยก็ถูกเซี่ยหยางเนรมิตจนดูดีมีสไตล์ไม่เบา

สมาชิกกองพลและยุวชนหลายคนแอบนินทาเธอลับหลัง คิดว่าการลงทุนสร้างบ้านแบบนี้เป็นการเสียของเปล่าๆ

พ่อแม่เป็นคนเมืองที่มีงานมั่นคง (ซวงจื๋อกง) เคยชินกับชีวิตที่สะดวกสบายในเมือง จะมาทนความลำบากในชนบทได้นานแค่ไหนกัน? ต่อให้เธอแรงเยอะ ทำงานเก่งแค่ไหน แต่ที่บ้านนอกมันไม่มีอะไรเลย คอยดูเถอะ อีกไม่นานก็คงทนอยู่ไม่ได้แน่นอน!

วันหน้าถ้ามีโอกาสกลับเมือง เธอจะไม่กลับหรือไง? ถ้ากลับไป บ้านหลังนี้ก็สร้างทิ้งไว้เปล่าๆ ช่างหาเรื่องใส่ตัวจริงๆ!

เกือบจะไม่มีใครเชื่อเลยว่าเซี่ยหยางจะปักหลักอยู่ที่กองพลเยว่หวานไปตลอดชีวิต

คนส่วนใหญ่คิดว่าถ้ามีโอกาส เธอต้องกลับเมืองแน่นอน

ถึงขั้นมีการแอบพนันกันลับๆ ว่าเมื่อไหร่เซี่ยหยางจะทนชีวิตชนบทไม่ไหว แล้วเอาผลงาน "พันชั่งต่อหมู่" ไปแลกกับโควตากลับเมืองสักใบ

ทว่า จนกระทั่งกองพลได้รับโควตากลับเมืองใบแรก จนกระทั่งคอมมูนส่งรายชื่อแนะนำโควตาเรียนมหาวิทยาลัยแรงงานมาหลายใบ จนกระทั่งมีการประกาศฟื้นฟูการสอบเข้ามหาวิทยาลัย (เกาเข่า)...

ยุวชนชุดแล้วชุดเล่าทยอยจากกองพลเยว่หวานไป บางคนได้กลับบ้าน บางคนสอบติดมหาวิทยาลัยในเมืองอื่น

แม้แต่สองปู่หลานตระกูลซ่งก็ถูกรถจี๊ปทหารมารับตัวไป

มีเพียงเซี่ยหยางคนเดียวที่ไม่ยอมไปไหน

เธอปฏิเสธโอกาสกลับเมืองที่หัวหน้ากองพลหยิบยื่นมาให้ถึงมือ ปฏิเสธโควตาเรียนมหาวิทยาลัยในปักกิ่งที่เหล่าซ่งช่วยประสานงานให้ และที่สำคัญที่สุดคือ เธอสละสิทธิ์การสอบเข้ามหาวิทยาลัย!

เธอใช้ชีวิตผ่านไปวันแล้ววันเล่าอย่างสงบสุขในบ้านไร่ที่บรรจงสร้างขึ้นมาอย่างตั้งใจ ดำรงชีวิตไปตามครรลองของสี่ฤดูกาล

ออกไปทำงานและเลิกงานอย่างสม่ำเสมอทุกวัน

แปลงนาทดลองที่เธอรับผิดชอบ ยังคงผลิตเมล็ดพันธุ์ที่สมบูรณ์ออกมาได้อย่างมั่นคงทุกฤดูกาล

บริเวณไหล่เขาปั้นเยว่ขึ้นไปจนถึงซากวัดบนยอดเขา ทางทิศใต้ถูกเธอเปลี่ยนเป็นไร่ชาในยามว่าง ส่วนทิศเหนือเธอค่อยๆ ปลูกต้นสนที่ย้ายมาจากป่าลึก จนกลายเป็นป่าสนเล็กๆ

ตอนแรกเธอก็แค่กะว่าจะคั่วใบชาไว้ดื่ม เก็บลูกสน เห็ดทรัฟเฟิล หรือล่านกสน มากิน แต่ในขณะที่กำลังขุดหลุมอยู่นั้น เธอกลับบังเอิญไปเจอ "ห้องลับ" ใต้ดินเข้า ในนั้นมีหีบวางเรียงรายอยู่หลายใบ ภายในบรรจุทองแท่ง เงินแท่ง ไข่มุก และอัญมณีล้ำค่าจากยุคสมัยที่ไม่อาจทราบได้จนเต็มหีบ

"!!!"