บทที่ 79 ระบบฟาร์มยุค 60 (45)

เซี่ยหยาง ค้นพบต้นตอของเหตุไฟไหม้ปริศนาเมื่อหลายปีก่อนโดยบังเอิญ

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับทองหยองและแก้วแหวนเงินทองมากมายขนาดนี้ จะบอกว่าไม่หวั่นไหวเลยก็คงเป็นการโกหก

แต่สำหรับคนที่พร้อมจะจากลาจากโลกนี้ไปได้ทุกเมื่ออย่างเธอ จะเอาสิ่งของนอกกายเหล่านี้ไปเพื่ออะไร? ราคาของ "ปุ่มมิติจัดเก็บ" ในระบบมอลล์นั้นสูงลิบจนเธอแทบหน้ามืด

อย่าเห็นว่าระบบหลักพยายามยุยงให้เธอหยิบยืมแต้มเพื่อกินดอกเบี้ยเลย เพราะมันเองก็ไม่ได้ให้กู้กับของทุกอย่าง อะไรก็ตามที่มีมูลค่าเกินแต้มรางวัลของโลกนี้ไปถึง 3 เท่า มันก็จะทำเป็นแกล้งตายและไม่พูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาอีกเลย

หากไม่มีปุ่มมิติจัดเก็บ การจะนำของนอกกายเหล่านี้ติดตัวออกไปก็เป็นได้เพียงแค่ความฝัน

ยิ่งไปกว่านั้น ในหีบใบหนึ่งมีสมุดบัญชีวางไว้ปึกใหญ่ ซึ่งเป็นหลักฐานยืนยันว่าที่มาของสมบัติเหล่านี้อาบไปด้วยเลือดของชาวบ้านผู้บริสุทธิ์ มันคือหยาดเหงื่อแรงงานของประชาชนทั้งสิ้น

บางทีเธออาจจะถูกระบบ "แม่พระ" ล้างสมองไปโดยไม่รู้ตัว เพราะหลังจากอ่านสมุดบัญชีจบ เธอตัดสินใจอย่างแน่วแน่ว่าจะส่งคืนให้แก่รัฐ

ในเมื่อมันมาจากประชาชน ก็ควรจะกลับคืนสู่ประชาชน

แต่หากอยู่ๆ จะส่งมอบให้ในตอนนี้ เธอก็เกรงว่าจะดึงดูดความสนใจของชาวบ้านกองพลเยว่หวานให้หันมาที่เขาปั้นเยว่ พวกเขาจะคิดกันว่า: ในเมื่อพบสมบัติกองหนึ่งได้ ก็อาจจะมีกองที่สองที่สาม หรือไม่ก็อาจจะระแวงว่าเธอแอบเก็บส่วนแบ่งไว้เอง สรุปคือ ทุกคนจะต้องแห่กันมาสำรวจเขาปั้นเยว่แน่นอน

มนุษย์ยอมตายเพื่อทรัพย์สิน นกยอมตายเพื่ออาหาร สัญชาตญาณดิบของมนุษย์นั้นยากแท้จะหยั่งถึงและทนต่อการทดสอบ

เขาปั้นเยว่ที่เคยถูกหลีกเลี่ยงเหมือนเป็นที่อัปมงคล หากข่าวเรื่อง "สถานที่พบสมบัติ" หลุดออกไป มันจะกลายเป็นแผ่นดินทองที่ชาวบ้านอยากจะมาเยือนมากที่สุดทันที และพวกเขาจะทำการค้นหาแบบปูพรมทุกตารางนิ้วเพื่อไม่ให้พลาดโอกาสรวย

แล้วชีวิตเกษียณอันแสนสงบสุขของเธอจะดำเนินต่อไปได้อย่างไร? เธอจึงตัดสินใจนิ่งเงียบไว้ก่อน และขอยืมพื้นที่ในมิติฟาร์มของระบบย่อยเพื่อเก็บสมบัติเหล่านี้ไว้ชั่วคราว รอจนมีโอกาสเข้าเมืองค่อยแอบบริจาคให้แก่รัฐแบบนิรนาม

ระบบหลัก: 【โฮสต์คะ คุณลืมไปแล้วหรือเปล่าว่าคุณยังติดหนี้ระบบอยู่อีกกองโตเลยนะคะ?】

“……”

ถ้าไอ้ระบบหน้าเลือดไม่พูดขึ้นมา เธอคงลืมไปแล้วจริงๆ!

งั้นคงต้องหาทางกลับ "ผิงเฉิง" ให้เร็วที่สุด อย่างแรกคือเพื่อส่งมอบสมบัติแบบนิรนาม อย่างที่สองคือไปเยี่ยมญาติ และแอบขายยาสมุนไพรป่าเพื่อหาเงินมาใช้หนี้ระบบ

เรื่องกินเรื่องอยู่นั้นเธอไม่ได้ขาดแคลนเลย

ช่วงที่ลงพื้นที่ใหม่ๆ เธออาศัยแต้มที่เติมไว้ในแถบ "ซื้อจำกัดเวลา" ของระบบมอลล์ จนผ่านพ้นช่วงเวลาที่ขาดแคลนวัสดุมากที่สุดมาได้

หลังจากได้ระบบซูเปอร์ฟาร์มคืนมา เธอก็ต้องช่วยระบบย่อยอัปเกรดเป็นข้อแลกเปลี่ยน

แต่ด้วยหลักการที่ว่า "ถ้าไม่ถอนขนแกะ = เสียของ" เธอจึงใช้มิติฟาร์มให้เป็นประโยชน์อย่างเต็มที่—

อะไรก็ตามที่เก็บได้จากในป่า ไม่ว่าจะเป็นผักป่า, เห็ด, ต้นไม้ผลป่า หรือยาสมุนไพรป่า... เธอจะย้ายพวกมันเข้าไปปลูกในมิติหนึ่งชุดเสมอ ให้ระบบย่อยช่วยจำลองสภาพแวดล้อมให้ หลังจากนั้นเธอก็ได้ของพวกนี้มาใช้โดยไม่ต้องเหนื่อยเดินเข้าป่าอีกเลย

เธอยังกล่อมระบบย่อยให้เปิดบ่อน้ำเค็ม จนบรรลุ "อิสรภาพทางอาหารทะเล"

และเอา "นกกูกู" ที่รูปร่างเหมือนไก่จากแถบซื้อจำกัดเวลามาเลี้ยงในมิติ จนบรรลุ "อิสรภาพทางไข่และเนื้อไก่"

หลายปีมานี้ เมื่อระบบซูเปอร์ฟาร์มอัปเกรดขึ้นเรื่อยๆ นอกจากพื้นที่เพาะปลูกจะกว้างขึ้นแล้ว ยังมีการปลดล็อกเล้าเป็ด, คอกหมู, ทุ่งหญ้าเลี้ยงสัตว์, บ่อปลา, โรงสี และโรงแปรรูป...

ผลผลิตส่วนใหญ่เธอขายคืนให้ระบบเพื่อสะสมแต้มอัปเกรด แต่ก็จะแบ่งส่วนหนึ่งไว้ใช้ในชีวิตประจำวันด้วย

อย่างเช่น ใช้โรงสีสีข้าว, บดแป้ง, ทำเต้าหู้

หรือใช้โรงแปรรูปเพื่อนำขนแกะที่ตัดมาไปทำเป็นเสื้อกันหนาว, กางเกงไหมพรม, พรมขนสัตว์ และถุงมือ

นำนมวัวมาแปรรูปเป็นนมผง, นมอัดเม็ด และชีส นำเนื้อส่วนขาและไส้หมูมาทำเป็นกุนเชียงรสชาติต่างๆ

พอปลดล็อกเมล็ดฝ้ายและปลูกจนได้ปุยฝ้าย เธอก็ใช้โรงแปรรูปผลิตเป็นเสื้อผ้า ถุงเท้า และเครื่องนุ่งห่มจากผ้าฝ้าย

ของพวกนี้ถ้าทำในโลกภายนอกคงต้องใช้เวลามหาศาล แต่โรงแปรรูปใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีถึงไม่กี่ชั่วโมงก็เสร็จแล้ว สะดวก รวดเร็ว และสวยงามกว่างานทำมือเสียอีก

ดังนั้นเมื่อมีโรงแปรรูป เซี่ยหยางไม่เพียงแต่ไม่ต้องเหนื่อยทำเอง แต่เธอยังบรรลุ "อิสรภาพทางเครื่องนุ่งห่ม" อีกด้วย!

นอกจากนี้ เธอยังติดต่อกับคุณอาหญิง, หลินสี่, สวีเซิ่งหนาน และเพื่อนของเหล่าซ่งที่อยู่ชายแดนตะวันตกเฉียงเหนืออยู่เสมอ มีพัสดุรับส่งกันเป็นประจำ

เธอส่งของที่เธอมีเหลือเฟือไปให้พวกเขา และพวกเขาก็ส่งของที่หาได้ยากในชนบทกลับมาให้เธอ

ถ้าเป็นของที่เธอมีอยู่แล้ว เธอก็จะแบ่งให้ยุวชนคนอื่นหรือชาวบ้านในกองพลไป ถือว่าไม่เสียของ

บวกกับที่เธอยังมีแต้มงาน ปีหนึ่งแบ่งข้าวสองครั้ง และแบ่งเนื้อตอนสิ้นปี   

รวมถึงผลผลิตจากสวนหน้าบ้านและหลังบ้านไร่ของเธอในโลกจริงด้วย

สรุปคือ หลายปีมานี้ชีวิตความเป็นอยู่ของเธอถือว่าดีมากทีเดียว

แต่นั่นก็แค่ "กินดีอยู่ดี" เท่านั้น ส่วนเงินเก็บน่ะมีไม่เท่าไหร่หรอก

ช่วงที่ลงพื้นที่ใหม่ๆ ตอนที่ตามจ้าวหว่านฉิงไปดูตลาดมืด เธอเคยคิดจะหาเวลาเข้าเมืองไปขายเทียนหม่าหรือโสมป่าเพื่อหาเงินอยู่เหมือนกัน แต่พอมีของกินของใช้พอกพูนขึ้นเรื่อยๆ เธอก็เริ่มขี้เกียจเดินทางออกจากหมู่บ้าน

นอกจากจะไปคอมมูนทุกเดือนหรือสองเดือนเพื่อรับส่งจดหมายและพัสดุกับบรรดา "เพื่อนทางจดหมาย" แล้ว เธอก็แทบไม่เคยเหยียบย่างออกจากกองพลเลย

ขนาดคอมมูนมีการจัดงานประกาศเกียรติคุณแรงงานต้นแบบทุกวันแรงงาน หรือการคัดเลือกกองพลดีเด่นตอนสิ้นปี หัวหน้ากองพลยังต้องเป็นฝ่ายเดินมาตามเธอถึงตีนเขาปั้นเยว่ทุกครั้ง

ถ้าไม่มาตามด้วยตัวเองล่ะก็ พอเขาลับหลังไป เธอก็คงมุดขึ้นไปคลุกอยู่ที่นาขั้นบันไดบนเขาปั้นเยว่เพื่อดูแลแปลงทดลองต่อแน่นอน

และนี่ถือเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ลงพื้นที่มา ที่เธอมาขอให้หัวหน้ากองพลช่วยออกจดหมายแนะนำเพื่อเดินทางกลับผิงเฉิง

หัวหน้ากองพลออกจดหมายแนะนำให้เธอโดยไม่ซักถามอะไรเลย แถมตรงช่องระบุวันที่เขายังกรอกให้ถึง 15 วัน: "นานๆ จะได้กลับบ้านที ไปอยู่ต่ออีกสักหลายวันหน่อยเถอะ"

เซี่ยหยาง: “……”

หัวหน้ากองพลใจดีขนาดนี้เลยเหรอ?

แล้วทำไมพวกยุวชนคนอื่นๆ ถึงชอบบ่นว่าเขาไร้น้ำใจ ขี้เหนียวเรื่องการเซ็นใบลาหรือจดหมายแนะนำกันนักนะ?

เมื่อเก็บจดหมายแนะนำเรียบร้อย เซี่ยหยางก็กลับบ้านไปจัดกระเป๋า แบกพัสดุกล่องยักษ์หนึ่งกล่อง และก้าวเข้าสู่การเดินทางกลับเมือง

หัวหน้ากองพลมองตามแผ่นหลังที่ดูเป็นอิสระของเธอ แล้วทอดถอนใจยาวพลางบ่นกับเมียว่า: “เสี่ยวเซี่ยน่ะดีทุกอย่าง เสียอย่างเดียวคือดื้อไปหน่อย อายุตั้ง 25 แล้วยังไม่ยอมดูตัวแต่งงานอีก จะเป็นสาวโสดไปตลอดชีวิตจริงๆ หรือไงนะ? หวังว่ากลับบ้านไปครั้งนี้ ทางบ้านจะช่วยหาคู่ที่เหมาะสมให้เธอได้สักคน”

เมียเขาถามด้วยความกังวลว่า: “ถ้าหล่อนหาแฟนที่นั่นได้แล้ว จะยังยอมกลับมาที่นี่อีกเหรอ?”

“ซี๊ด—”

หัวหน้ากองพลสูดปากด้วยความตกใจ: “ฉันลืมเรื่องนี้ไปเลย! หล่อนไม่ได้สอบมหาวิทยาลัย! แถมยังปฏิเสธโควตากลับเมืองที่ฉันเคยให้ก่อนหน้านี้ด้วย! หล่อนยังกลับเมืองถาวรไม่ได้นี่นา!”

เมียเขาได้แต่ทำหน้าเซ็งและค้อนขวับใส่: “งั้นคุณก็จงอธิษฐานเถอะว่าหล่อนจะยังเหมือนหลายปีที่ผ่านมา ใครแนะนำใครให้ก็ไม่ยอมไปดูตัว”

“……”

……

“ฮุ่ยจู ได้ยินว่าฉีฉีบ้านเธอสอบติดวิทยาลัยเทคนิค (จงจ้วน) ได้กลับเมืองแล้วเหรอ?”

อวี๋ฮุ่ยจู (แม่เลี้ยงของเซี่ยหยาง) ที่กำลังคล้องตะกร้าหวายเดินกลับมา ถูกเพื่อนบ้านชั้นหนึ่งทักทายขึ้น

หล่อนยิ้มรับเมื่อได้ยินดังนั้น: “ใช่จ้ะ! ในที่สุดก็ได้กลับมาเสียที! ไปอยู่ที่นั่นตั้ง 8 ปี ถ้ายังไม่ได้กลับมา ฉันคงทุกข์ใจจนตายแน่ๆ นี่ไง พอรู้ว่าลูกจะถึงบ้านวันนี้ ฉันเลยรีบไปซื้อเนื้อซื้อผักมาเตรียมไว้แต่เช้าเลย”

เมื่อ 8 ปีก่อน เซี่ยฉี (ลูกสาวของอวี๋ฮุ่ยจู) ที่อายุถึงเกณฑ์ก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องลงพื้นที่ในชนบท

อวี๋ฮุ่ยจูใช้เส้นสายนิดหน่อย เปลี่ยนสถานที่ลงพื้นที่ของเซี่ยฉีให้ไปอยู่ในกองพลที่ญาติทางบ้านเดิมของหล่อนอยู่

ถึงจะเป็นชนบทเหมือนกัน แต่ข้อดีคืออยู่ใกล้บ้าน มีเรื่องอะไรหล่อนก็ยังพอเดินทางไปหาได้สะดวก

ส่วนลูกฝาแฝดอีกคู่ของหล่อน—

ลูกชายสุดที่รักได้รับสืบทอดตำแหน่งงานต่อจากหล่อนเมื่อถึงเกณฑ์; ลูกสาวคนเล็กก็หาบ้านสามีไว้ให้ล่วงหน้า พออายุถึงเกณฑ์ก็จดทะเบียนสมรสกับฝ่ายชายที่ไม่ต้องการลงพื้นที่เหมือนกัน

ในที่สุด ลูกชายหญิงคู่เล็กของหล่อนก็รอดพ้นความลำบากจากการลงพื้นที่ไปได้

และตอนนี้ ลูกสาวคนโตก็มีความสามารถสอบกลับมาเรียนต่อในเมืองได้ ต่อไปไม่ต้องไปลำบากในชนบทอีกแล้ว

อวี๋ฮุ่ยจูถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

ส่วนเรื่อง "สามีและลูก" ของเซี่ยฉีที่อยู่ในชนบทนั้น หล่อนเลือกที่จะมองข้ามและลบทิ้งไปจากสมองโดยอัตโนมัติ