บทที่ 80 ระบบฟาร์มยุค 60 (46)

“แล้วเซี่ยหยางล่ะ? ไม่ได้ยินข่าวคราวของแม่หนูนั่นนานเลยนะ หล่อนลงพื้นที่ไปก่อนฉีฉีอีกไม่ใช่เหรอ?”

“นั่นสิ หลายปีมานี้ไม่เห็นหยางหยางกลับมาเลย หล่อนเป็นยังไงบ้างในชนบท? แต่งงานหรือยัง? ได้สอบมหาวิทยาลัยไหม? แล้วมีบอกหรือเปล่าว่าจะกลับมาเมื่อไหร่?”

คำถามที่พรั่งพรูมาจากเพื่อนบ้านรอบทิศทำให้สีหน้าของ อวี๋ฮุ่ยจู บูดบึ้งลงทันที

เซี่ยหยางจะอยู่ดีหรือไม่ จะกลับมาไหม มันเกี่ยวอะไรกับพวกหล่อนด้วย! เมื่อนึกถึงตอนที่นังเด็กนั่นขู่เอาเงินหล่อนไป 300 หยวน แถมยังงัดประตูตู้เก็บอาหารกับตู้กับข้าวในบ้าน ขนเอาของดีๆ ที่หล่อนซ่อนไว้ออกไปจนเกลี้ยง หล่อนยังรู้สึกเจ็บใจไม่หายทุกครั้งที่คิดถึง!

อย่าคิดว่าหล่อนไม่รู้เชียว เซี่ยเจ้าหัว สามีผู้งมงายของหล่อนนั่นแหละ เรื่องได้ปรับขึ้นเงินเดือนซึ่งเป็นเรื่องสำคัญขนาดนั้นกลับปิดบังหล่อน! แถมยังแอบโอนเงินไปให้นังเด็กนั่นลับหลังอีก

เพราะเรื่องนี้หล่อนถึงขั้นทะเลาะกับสามีบ้านแตก แล้วหนีกลับไปอยู่บ้านเดิมตั้งหลายวัน

เดิมทีหล่อนกะจะให้สามีเป็นฝ่ายมาง้อและยอมส่งเงินเดือนส่วนที่เพิ่มขึ้นมาให้หล่อนดูแล

แต่สามีที่ยอมอ่อนข้อและทำตัวนิ่งเฉยมาตลอดชีวิต กลับแข็งกร้าวขึ้นมาอย่างไม่น่าเชื่อในวินาทีนั้น

เขาบอกว่าเซี่ยหยางก็ลูกเขา การลงพื้นที่ในชนบทมันลำบากมาก การโอนเงินไปให้ 5 หยวนจะช่วยให้ลูกมีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นบ้าง และที่บ้านก็ไม่ได้จะอดอยากเพราะขาดเงินแค่ 5 หยวนนั่นเสียหน่อย

แถมเขายังอวดอีกว่าเซี่ยหยางน่ะกตัญญูจะตาย ส่งใบชาบ้าง สาหร่ายกับกุ้งฝอยมาให้เขาชงน้ำดื่มบ้าง

ตอนนั้นอวี๋ฮุ่ยจูโกรธจนหน้าเบี้ยว หล่อนตัดสินใจทำปั้นปึ่งใส่สามีทุกวัน และไม่ยอมเปิดเตาทำกับข้าว ปล่อยให้บ้านเงียบเหงาเตาเย็นชืด ในเมื่อเก่งนัก มีเงินนัก ก็ไปกินข้าวที่โรงอาหารทุกมื้อเลยสิ!

ทว่ามันช่างประจวบเหมาะเหลือเกิน ช่วงสิ้นปีนั้นรายชื่อยุวชนชุดใหม่ที่จะต้องลงพื้นที่ถูกประกาศออกมา

เซี่ยฉี ลูกสาวของหล่อนที่จะอายุครบ 16 ปีหลังผ่านพ้นปีใหม่ ก็มีชื่ออยู่ในนั้นด้วย

และเพราะสงครามเย็นครั้งนี้ ทำให้เซี่ยฉีเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องลงพื้นที่ในชนบท

นั่นเพราะเซี่ยเจ้าหัวพูดออกมาคำเดียวว่า: “ในเมื่อคุณคิดว่าการลงพื้นที่มันไม่ได้ลำบากนัก งั้นฉีฉีก็ไปเถอะ ลูกในบ้านต้องปฏิบัติให้เท่าเทียมกัน ถึงตอนนั้นผมก็จะโอนเงินให้ลูกเดือนละ 5 หยวนเหมือนกัน”

ฉีฉีผู้น่าสงสารของหล่อน ชีวิตในเมืองต้องจบสิ้นลงโดยฝีมือพ่อเลี้ยง พอผ่านปีใหม่หล่อนก็ต้องแบกสัมภาระเดินทางสู่ชนบท

เพราะทำงานเกษตรไม่เป็น ช่วงแรกที่ไปจึงต้องทนลำบากอย่างมาก ต่อมายังเกือบจะถูกพวกนักเลงในท้องถิ่นรังแก จนต้องรีบร้อนหาคนแถวนั้นแต่งงานด้วยเพื่อเอาตัวรอด

เมื่อนึกถึงตรงนี้ อวี๋ฮุ่ยจูก็ไม่อาจระงับความแค้นในใจได้ หล่อนเกลียดเซี่ยหยาง นังลูกติดของเมียเก่าที่อายุสั้นคนนั้น ใครจะอยากให้หล่อนกลับมาล่ะ หล่อนอยากให้เซี่ยหยางตายอยู่ที่บ้านนอกนั่นเสียมากกว่า!

ในขณะที่ถูกอวี๋ฮุ่ยจูแช่งให้ตายอยู่ที่บ้านนอก เซี่ยหยาง ในตอนนี้กำลังแบกพัสดุกล่องยักษ์ที่ใหญ่กว่าตัวเธอถึงสองเท่า ยืนอยู่ที่ลานกลางของบ้านพักพนักงานโรงงานเหล็กกล้าซึ่งเป็นบ้านของคุณอาหญิง

เพียงแค่เธอถามว่า “เซี่ยชุนหลันอยู่บ้านไหมคะ” เธอก็ถูกกลุ่มป้าๆ น้าๆ รุมล้อมทันที

“มาหาชุนหลันเหรอ? หล่อนออกไปข้างนอกยังไม่กลับมาเลยจ้ะ เธอเป็นอะไรกับหล่อนล่ะ?”

“เธอคือหลานสาวที่ชุนหลันชอบพูดถึงบ่อยๆ ใช่ไหม? หน้าตาสองคนนี้คล้ายกันอยู่นะ”

“ตายจริง! เธอคือหลานสาวของชุนหลันเหรอ? แต่เธอต้องไปลงพื้นที่ที่ฉวนหนานไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงกลับมาได้ล่ะ?”

“หรือว่าสอบติดมหาวิทยาลัยแล้วได้กลับเมือง?”

เซี่ยหยางนั่งรถไฟมา 4 วัน 3 คืน เธอไม่ยักษ์จะปวดหัวกับเสียงนกเสียงกาบนรถไฟ แต่กลับมารู้สึกเสียวหน้าผากเพราะเสียงจ้อของบรรดาป้าๆ เหล่านี้แทน

เธอยิ้มอย่างเหนื่อยอ่อน: “ขอฉันเอาสัมภาระไปวางที่บ้านอาหญิงก่อนได้ไหมคะ?”

“อุ๊ย ดูพวกเราสิ มัวแต่ชวนคุยจนลืมไปเลยว่าเธอยังแบกของอยู่ พัสดุใหญ่ขนาดนี้ หนักไหมจ๊ะนั่น?”

“รีบขึ้นไปเถอะ! อาเธอไม่อยู่ แต่พ่อสามีกับแม่สามีของหล่อนอยู่บ้านจ้ะ”

เซี่ยหยางรีบเดินขึ้นตึกไปทันที

พวกผู้หญิงที่รุมล้อมคุยกับเธอต่างมองตามแผ่นหลังของเธอจนลับตาไปในโถงบันได แล้วจึงกลับมาซักผ้าล้างผักที่ก๊อกน้ำต่อ

แต่หัวข้อสนทนาได้เปลี่ยนจากเรื่องจุกจิกเมื่อไม่กี่นาทีก่อน มาเป็นเรื่องหลานสาวของเซี่ยชุนหลันที่จู่ๆ ก็กลับเมืองมา

“หล่อนเป็นหลานสาวเซี่ยชุนหลันจริงๆ เหรอ? งั้นก็คือเซี่ยหยาง ลูกเลี้ยงของอวี๋ฮุ่ยจูสิ?”

ในกลุ่มผู้หญิงเหล่านั้น มีเมียเด็กคนหนึ่งชื่อ หยางซิ่วเถา ที่เพิ่งแต่งเข้ามาในแฟลตแห่งนี้ได้สองปี แม่ของหล่อนเป็นเพื่อนร่วมงานในเวิร์กชอปเดียวกับอวี๋ฮุ่ยจู และทั้งสองคนสนิทกันมาก

ก่อนที่หยางซิ่วเถาจะแต่งงาน หล่อนมักจะได้ยินแม่เล่าเรื่องลูกติดนิสัยแย่ๆ ของอวี๋ฮุ่ยจูให้ฟังบ่อยๆ

แต่เมื่อวานหล่อนไปหาแม่ที่โรงงานทอผ้า เจออวี๋ฮุ่ยจูก็ไม่เห็นหล่อนจะพูดว่าลูกติดจะกลับเมืองเลย เห็นแต่คุยฟุ้งว่าเซี่ยฉีสอบติดวิทยาลัยเทคนิคและกำลังจะกลับมา

“ไม่ได้การ! ฉันต้องไปบอกข่าวให้อาสะใภ้ฮุ่ยจูรู้!”

หยางซิ่วเถาหอบผ้าที่ซักค้างอยู่กลับบ้าน แล้วรีบมุ่งหน้าไปที่โรงงานทอผ้าทันที

แต่คนเฝ้าประตูบอกว่าวันนี้อวี๋ฮุ่ยจูลาพัก ไม่ได้มาโรงงาน หล่อนจึงต้องไปหาแม่ของหล่อนเพื่อบอกเรื่องนี้แทน

แม่ของหยางซิ่วเถาตกใจมาก: “ลูกสาวเมียเก่าตระกูลเซี่ยคนนั้นกลับเมืองมาแล้วเหรอ? แย่ล่ะสิ! หรือว่าหล่อนจะได้ยินว่าฉีฉีสอบติดวิทยาลัยเทคนิค เลยตั้งใจมาป่วนน่ะ? ไป! แม่จะไปบ้านตระกูลเซี่ยกับแกเอง!”

เมื่ออวี๋ฮุ่วจูได้รับแจ้งข่าว หล่อนก็รู้สึกเหมือนเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ

อะไรนะ!!! นังเด็กนั่นก็กลับเมืองมาด้วยเหรอ?

หรือว่าหล่อนก็จะสอบติดวิทยาลัยเทคนิคเหมือนกัน? มหาวิทยาลัยน่ะเป็นไปไม่ได้หรอก! นังนั่นน่ะตอนเรียนหนังสือเกรดสู้ฉีฉีของหล่อนไม่ได้ด้วยซ้ำ ในเมื่อฉีฉีสอบไม่ติดมหาวิทยาลัย นังนั่นจะไปติดได้อย่างไร! ถ้าสอบติดวิทยาลัยเทคนิคได้ ก็คงเป็นเพราะดวงช่วยแท้ๆ!

พอนึกได้ว่าเซี่ยหยางอาจจะสอบติดวิทยาลัยเทคนิคและได้กลับเมืองถาวร อวี๋ฮุ่ยจูก็รู้สึกไม่สบายใจเหมือนมีมดเป็นหมื่นตัวมารุมกัดหัวใจ

ยิ่งได้ยินหยางซิ่วเถาบอกว่าเซี่ยหยางแบกพัสดุกล่องยักษ์ที่สูงท่วมหัวกลับมา แถมยังตรงไปที่บ้านเซี่ยชุนหลันก่อน อวี๋ฮุ่ยจูก็ยิ่งรู้สึกอึดอัดใจมากขึ้นไปอีก

หล่อนหอบของดีอะไรกลับมากันแน่?

ตอนนั้นเอง อวี๋ฮุ่ยจูได้ยินเพื่อนบ้านชั้นล่างตะโกนเรียก บอกว่าฉีฉีกลับมาถึงแล้ว

อวี๋ฮุ่ยจูรีบวิ่งลงไปรับลูกสาวคนโตทันที

แม้เซี่ยฉีจะลงพื้นที่ในชนบทรอบนอกเมืองผิงเฉิง เดินทางแต่เช้ามืดพอถึงเที่ยงก็ถึงบ้านแล้ว

แต่เพราะก่อนหน้านี้กองพลไม่ยอมออกจดหมายแนะนำให้ ต่อให้อยู่ใกล้แค่ไหนก็กลับเมืองไม่ได้ ดังนั้นเพื่อนบ้านในแฟลตจึงไม่ได้เห็นหน้าหล่อนมาตลอด 8 ปีเต็ม

พอได้เห็นหน้ากันคราวนี้ ทุกคนต่างพากันเงียบกริบ เมื่อเห็นรูปร่างที่ซูบผอมและผิวพรรณที่ดำคล้ำของหล่อน

ยกเว้นหยางซิ่วเถา

เพราะหล่อนเพิ่งเห็นเซี่ยหยางมาหยกๆ พอตอนนี้เห็นเซี่ยฉี หล่อนอดไม่ได้ที่จะเปรียบเทียบทั้งคู่ แล้วกระซิบกระซาบที่ข้างหูแม่ของหล่อนว่า:

“แม่คะ ลงพื้นที่เหมือนกันแท้ๆ แต่เซี่ยหยางนอกจากจะไม่ผอมแล้ว ดูเหมือนจะตัวสูงโปร่งขึ้นกว่าในความทรงจำตั้งเยอะ ผิวพรรณก็ขาวเนียนเหมือนเต้าหู้เลยค่ะ”

พูดไปหยางซิ่วเถาก็ลองคลำหน้าตัวเองไปพลาง:

“ขาวกว่าเนียนกว่าหนูอีกค่ะ มองไม่ออกเลยว่าเป็นยุวชนที่ลงพื้นที่มา 9 ปี ถ้าไม่รู้อายุ หนูคงนึกว่าเป็นเด็กสาววัยสิบเจ็ดสิบแปดเสียอีก! แม่ว่าหล่อนไปอยู่ชนบทแล้วสุขสบายมากเลยใช่ไหมคะ? หนูยังเคยได้ยินเพื่อนบ้านตึกเราพูดกันเลยว่า อาหญิงของหล่อนได้รับพัสดุที่หล่อนส่งมาให้บ่อยๆ ถ้าอยู่ไม่ดีจริง จะมีกะจิตกะใจส่งของกลับมาบ้านเกิดได้ยังไง...”

เสียงของหยางซิ่วเถาไม่ได้ดังนัก แต่ด้วยความที่อวี๋ฮุ่ยจูยืนอยู่ข้างๆ พอดี มันจึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะเข้าหูหล่อนเต็มๆ

เดิมทีอวี๋ฮุ่ยจูตั้งท่าจะโผเข้ากอดลูกสาวให้สมกับความรักความคิดถึงที่ไม่ได้เจอกันนาน แต่พอได้ยินแบบนั้น หล่อนก็เผลอเหลือบไปมองห่อผ้าในมือของเซี่ยฉีทันที

จะเรียกว่าพัสดุยังไม่ได้เลยด้วยซ้ำ มันคือห่อผ้าเล็กๆ ที่คล้องอยู่ที่ข้อศอก ดูจากขนาดและความนุ่มนิ่มแล้ว 8 ใน 10 ส่วนคงเป็นแค่เสื้อผ้าที่เซี่ยฉีใส่สลับเปลี่ยนในชนบทเท่านั้นเอง

ลงพื้นที่เหมือนกัน เซี่ยหยางลงไปก่อนฉีฉีหนึ่งปีด้วยซ้ำ นอกจากจะไม่ดำไม่ผอมแล้ว ยังมีข่าวว่าสูงขึ้นสวยขึ้น ลงพื้นที่เหมือนกัน เซี่ยหยางส่งพัสดุให้อาหญิงอยู่บ่อยๆ กลับเมืองมาคราวนี้ยังหอบพัสดุกล่องยักษ์ที่สูงท่วมหัวมาด้วย ในขณะที่เซี่ยฉีไม่มีอะไรเลย มีเพียงห่อผ้าเล็กๆ ที่ใส่ได้แค่เสื้อผ้าชุดเดียว

วินาทีนี้ อวี๋ฮุ่ยจูบอกไม่ถูกเลยว่าในใจหล่อนรู้สึกอย่างไร

“ฉีฉี! ลูกแม่...”

หล่อนร้องไห้โฮออกมาแล้วโผเข้ากอดเซี่ยฉีอย่างแรง

คนรอบข้างนึกว่าหล่อนร้องไห้เพราะสงสารที่ลูกต้องไปลำบากมาหลายปี มีเพียงตัวหล่อนเองเท่านั้นที่รู้ดีแก่ใจว่ากำลังร้องไห้เพราะเรื่องอะไร...