บทที่ 81 ระบบฟาร์มยุค 60 (47)

“ฮ่าๆๆๆ...”

“โอ๊ย! ฟังที่หยางหยางพูดแล้ว ยายแก่อย่างฉันอยากจะไปดูแถวที่คุณไปลงพื้นที่เลยจริงๆ! มีที่ที่สวยขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“หยางหยาง เธอไม่ได้หลอกพวกเราใช่ไหม? ไม่ใช่ว่าเพราะสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ได้ กลับเมืองไม่ได้ เลยแกล้งทำเป็นอาลัยอาวรณ์บ้านกับวิวสวยๆ ที่นั่นเพื่อปลอบใจพวกเราหรอกนะ”

ที่บ้านของเซี่ยชุนหลาน เมื่อเห็นเซี่ยหยางหยิบของดีหายากในเมืองออกมาจากห่อสัมภาระชิ้นแล้วชิ้นเล่า แถมยังได้ฟังเธอพรรณนาถึงชีวิตที่แสนสบายและทิวทัศน์อันงดงามในกองผลิตเยว่หวาน สมาชิกในครอบครัวทั้งเด็กและผู้ใหญ่ต่างก็พากันหัวเราะร่าอย่างมีความสุข

แต่ในขณะที่เซี่ยชุนหลานดีใจ เธอก็อดกังวลไม่ได้ว่าหลานสาวจะแต่งเรื่องขึ้นมาเพื่อให้เธอสบายใจ

ใครๆ ก็รู้ว่าการไปลงพื้นที่ตรากตรำแค่ไหน! ถึงแม้หลานสาวจะส่งผลผลิตพื้นเมืองจากที่นั่นมาให้บ่อยๆ แต่ชีวิตในป่าในเขานั้น คิดดูแล้วก็คงไม่ง่ายนัก

“คุณอา ดูหนูสิคะ!” เซี่ยหยางกางแขนออกแล้วหมุนตัวรอบหนึ่ง “หนูเปลี่ยนไปแค่ไหนเมื่อเทียบกับเก้าปีก่อน?”

ยังไม่ทันที่เซี่ยชุนหลานจะพูด ลูกชายทั้งสองของเธอก็แย่งกันพูดขึ้นมาก่อน: “สูงขึ้นครับ” “อ้วนขึ้นด้วย”

เซี่ยชุนหลานถลึงตาใส่ลูกชายคนเล็ก: “อ้วนอะไรกัน! แบบนี้เรียกว่าอ้วนเหรอ?”

“แหะๆ! ผมจะบอกว่าพี่สาวดูสวยกว่าตอนก่อนไปลงพื้นที่อีกครับ!” ลูกพี่ลูกน้องคนเล็กรีบแก้ตัว

เซี่ยหยางหัวเราะร่า: “น้องชายพูดไม่ผิดหรอกจ้ะ”

เซี่ยชุนหลานค้อนใส่เธอทีหนึ่ง: “เอาเถอะ แค่เธอมีความสุข อยู่ที่ไหนก็เหมือนกัน! ในเมื่อเธอไม่ยอมให้พวกเราเสียเงินซื้อตำแหน่งงานเพื่อให้เธอกลับเข้าเมือง ก็ตามใจเธอแล้วกัน”

“คุณอาดีที่สุดเลยค่ะ”

ตลอดเก้าปีที่ส่งจดหมายโต้ตอบกัน เซี่ยหยางและเซี่ยชุนหลานได้สร้างความผูกพันอาหลานที่แน่นแฟ้นขึ้นมาแล้ว

การกลับมาครั้งนี้ นอกจากเธอจะมาเปลี่ยนของเป็นเงินแล้ว หลักๆ คือมาเยี่ยมครอบครัวของคุณอา

เสบียงที่แบกกลับมา ส่วนใหญ่ให้ครอบครัวคุณอา มีเพียงส่วนน้อยที่เธอนำไปขาย

ส่วนพ่อกำมะลอนั้น หลายปีมานี้เขาส่งเงินให้เธอทุกเดือน ช่วงปีแรกๆ เดือนละ 5 หยวน ตั้งแต่ปีที่แล้วเริ่มเพิ่มเป็น 10 หยวน ได้ยินจากคุณอาว่าเขาทำงานครบสามสิบปีแล้ว เงินเดือนและเงินโบนัสเลยเพิ่มขึ้นนิดหน่อย

ดังนั้นการกลับมาครั้งนี้ เธอจึงมีของกำนัลมาให้พ่อกำมะลอด้วย: ใบชาป่าครึ่งกิโลกรัม และเสื้อไหมพรมคอเต่าสีเทาหนึ่งตัว

เซี่ยเจ้าหัวที่ได้รับของขวัญจากลูกสาวผ่านทางเซี่ยชุนหลาน: “...”

เขากอดใบชาและเสื้อไหมพรมไว้ด้วยความตื้นตันจนน้ำตาคลอเบ้า

“ฉันบอกแล้วไงว่าหยางหยางเป็นเด็กกตัญญู! คุณก็ไม่เชื่อ”

พอถึงบ้าน เขาก็บอกอวี๋ฮุ่ยจูด้วยความดีใจ

แน่นอนว่าไม่ลืมที่จะซ่อนใบชาไว้ เพื่อไม่ให้ภรรยาเอาไปมอบให้คนอื่น

ส่วนเสื้อไหมพรมเขาก็สวมทันที

ลูกสาวอาจจะไม่รู้ว่าหลายปีมานี้เขาผอมลง เสื้อเลยตัวใหญ่ไปนิดหน่อย แต่ใหญ่ไปก็ยังดีกว่าเล็กไป

อากาศหนาวๆ แบบนี้ ใส่เสื้อไว้ข้างในเพิ่มอีกตัวก็พอดีแล้วไม่ใช่เหรอ?

เขายืนส่องกระจกเงาบานยาวด้วยความปลาบปลื้ม ส่องแล้วส่องอีก

อวี๋ฮุ่ยจูที่ตลอดแปดปีที่ผ่านมาคอยส่งนั่นส่งนี่ไปให้เซี่ยฉีที่บ้านนอก แต่พอเซี่ยฉีกลับเข้าเมืองมา แม้แต่ผักป่าสักต้นเธอก็ยังไม่เห็น: “...”

พอทีเถอะ! มันจะมากไปแล้ว!

...

ในช่วงที่อยู่เมืองผิง เซี่ยหยางไม่ได้พักที่บ้านคุณอา เธอถือหนังสือแนะนำตัวไปเปิดห้องพักที่สถานรับรองแขก

เมื่อครอบครัวคุณอาไปทำงานและไปโรงเรียนกันหมด เธอก็เริ่มยุ่งบ้าง

จากข้อมูลที่ระบบหลักตรวจสอบมา เธอเล็งไปที่ผู้นำนักปฏิบัติคนหนึ่งในเขตทหารเมืองผิงที่ทำงานเพื่อส่วนรวมอย่างจริงจัง จากนั้นให้ระบบหลักก๊อปปี้สมุดบัญชีออกมาสองชุด ชุดหนึ่งส่งไปพร้อมกับทรัพย์สมบัติที่เขตทหาร โดย "ฝาก" ให้ทางกองทัพช่วยคุ้มครอง

อีกสองชุดส่งไปพร้อมจดหมายที่เขียนด้วยมือซ้ายไปยังเมืองหลวง เพื่อให้หลายๆ ฝ่ายตรวจสอบรายละเอียดให้ตรงกัน

หลังจากจัดการเรื่องสำคัญเสร็จ เซี่ยหยางก็เริ่มหาคนซื้อสมุนไพรป่าที่เธอแปรรูปและแบกมาเต็มกระเป๋า

ร้านขายยาจีนย่อมรับซื้อสมุนไพรป่าประเภทนี้อยู่แล้ว เพียงแต่ปริมาณที่เธอแบกมานั้นไม่น้อยเลย

เพื่อให้มีเงินพอ "ใช้หนี้" ครั้งนี้เธอนอกจากโสมคนป่าอายุร้อยปีหนึ่งหัว หลินจือเกรดพิเศษสองดอก และเทียนหม่าเกรดพิเศษอีกไม่กี่กิโลกรัมแล้ว ทรัพย์สินที่เหลือเธอแบกมาหมดเลย

รวมทั้งหมดมีโสมคนป่าอายุ 15-50 ปี 12 หัว, หลินจือ (อย่างต่ำเกรดสอง) 12 ดอก, เทียนหม่าเกรดหนึ่ง 5 กิโลกรัม และเหอโส่วอูเกรดหนึ่งและสองอีก 5 กิโลกรัม

ส่วนของที่เกรดต่ำกว่านี้ หลายปีมานี้เธอใช้มอบให้คนอื่นบ้าง ต้มซุปบ้าง ดองเหล้าบ้าง จนเกือบหมดแล้ว

ของที่นำมาคราวนี้ล้วนขายได้ราคาสูงทั้งนั้น

แต่ถ้าขายให้ร้านยาจีนทั้งหมด เธอเกลียดที่จะตกเป็นเป้าสายตา

ดังนั้นสิ่งที่เธอนำไปที่ร้านยาจีนมีเพียงโสมอายุ 15 ปีหนึ่งหัว, หลินจือเกรดสองหนึ่งดอก, เทียนหม่าเกรดหนึ่งครึ่งกิโลกรัม และเหอโส่วอูเกรดสองหนึ่งกิโลกรัมเท่านั้น

หลังจากทราบราคารับซื้อในตลาด เธอก็จัดการพรางตัว แล้วเริ่มเดินลัดเลาะตามตรอกซอกซอยเพื่อหาผู้ซื้อที่เหมาะสม

โดยปกติแล้ว คนที่ยอมควักเงินจ่ายค่าสมุนไพรราคาสูง มักจะเป็นบ้านที่มีผู้ป่วยที่ต้องการยาประเภทนี้ หรือไม่ก็เป็นผู้สูงอายุที่อยู่ในวัยเกษียณและมีฐานะค่อนข้างมั่งคั่ง

เซี่ยหยางหาได้แม่นยำทุกครั้ง

ตามละแวกบ้านพักข้าราชการหน่วยงานต่างๆ มักจะมีรอยเท้าของเธอที่เดินจากไปอย่างสง่าผ่าเผยหลังจากทำธุรกรรมเสร็จ

โดยเฉพาะในตรอกใกล้กับบ้านพักข้าราชการหน่วยงานหนึ่ง เธอได้ตกลงซื้อขายโสมคนป่าอายุ 50 ปีหนึ่งหัวและหลินจือเกรดหนึ่งหนึ่งดอกกับคุณยายท่าทางภูมิฐานแต่งตัวทันสมัยคนหนึ่ง อีกฝ่ายไม่เพียงแต่ควักเงินและคูปองจ่ายให้อย่างรวดเร็ว แต่ยังถามเธออีกว่ามีอีกไหม ถ้ามีเธอจะรับไว้ทั้งหมด

เซี่ยหยาง: “...”

ในยุคนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเจอคนที่ซื้อโสมคนป่าได้แบบไม่กะพริบตา จะรวยขนาดไหนกันนะเนี่ย!

พอลองคิดดูอีกทีก็จริง แถวนี้ถ้าไม่ใช่ผู้นำหน่วยงาน ก็ต้องเป็นนักวิจัยที่ได้รับความสำคัญ เงินเดือนอย่างน้อยก็ระดับ 12 ขึ้นไป ต่ำสุดก็ร้อยกว่าหยวน สูงสุดได้ยินว่าสามร้อยหยวนยังเอาไม่อยู่ด้วยซ้ำ

ไม่แปลกใจเลยที่ซื้อโสมคนป่าหัวละสามถึงห้าร้อย หรือกระทั่งหนึ่งพันหยวนได้โดยไม่ต้องคิดมาก

ตอนที่ขายให้คุณยายคนนี้ ในมือเซี่ยหยางเหลือโสมอายุ 20 ปีหนึ่งหัว, อายุ 30 ปีสองหัว, หลินจือเกรดหนึ่งสองดอก, เทียนหม่าเกรดหนึ่ง 1 กิโลกรัม และเหอโส่วอูเกรดหนึ่ง 1.5 กิโลกรัม

“คุณยายแน่ใจนะคะว่าจะรับหมดเลย?”

เมื่อคุณยายเห็นว่ามีเยอะขนาดนี้ ก็อึ้งไปครู่หนึ่ง แต่ไม่นานก็ดึงสติกลับมาได้: “เธอรอฉันแป๊บนะ ฉันจะกลับบ้านไปเอาเงิน! เธอต้องรอฉันนะ! ฉันไปแป๊บเดียว!”

ถึงแม้คุณยายจะเท้าเล็ก (จากการมัดเท้า) แต่ก็เดินได้คล่องแคล่วมาก

คงจะกลัวเซี่ยหยางรำคาญไม่รอ เลยไปไวกลับไว

ตอนกลับมา ข้างหลังยังมีผู้หญิงวัยกลางคนท่าทางคล่องแคล่วสวมชุดเลนินสีเทาควันบุหรี่ ผมตัดสั้นเสมอหู หนีบกระเป๋าเอกสารไว้ใต้รักแร้ เดินตรงเข้ามาหาเซี่ยหยางด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

ถ้าไม่เห็นว่าเธอมีส่วนคล้ายคุณยายอยู่บ้าง มองแวบแรกคงนึกว่า "หน่วยแขนแดง" มาจับเธอซะแล้ว

แต่ต่อให้เป็นหน่วยแขนแดงมาจริงๆ ก็ไม่เป็นไร

หลายปีมานี้เธอช่วยระบบย่อยอัปเลเวลไปจนถึงเลเวล 50 กว่าๆ ทำให้มันดื่มด่ำกับความสุขในการอัปเลเวลจนถอนตัวไม่ขึ้น เลิกทำตัวหยิ่งยโสไปตั้งนานแล้ว แทบจะนับพี่นับน้องกับเธออยู่แล้ว

บางครั้งขอยืมพื้นที่ฟาร์มของมันมาทำเป็นโกดังชั่วคราว เก็บของจากโลกภายนอกเข้าไปไว้ มันไม่เพียงแต่ไม่รังเกียจ แต่ยังกระตือรือร้นช่วยเธอจัดระเบียบของเหล่านั้นด้วย

แต่เธอเดาไม่ผิด ผู้หญิงวัยกลางคนคนนั้นไม่ใช่หน่วยแขนแดง แต่เป็นลูกสาวของคุณยายที่กังวลว่าคุณยายจะถูกหลอกเลยตามมาด้วย

ทว่าพอได้เห็นของที่เซี่ยหยางหยิบออกมา ต่อให้เป็นคนที่เคยเห็นของดีมามากอย่างเธอก็ยังอดตกใจไม่ได้

เธอช่วยบังหน้าให้คุณยาย พอจ่ายเงินรับของเรียบร้อย ก็ส่งคุณยายกลับบ้านอย่างระมัดระวัง

เซี่ยหยางเองก็ได้อานิสงส์จากคุณยายคนนี้ ทำให้เธอเลิกงานได้ก่อนเวลา

“พี่ระบบจ๋า มาๆๆ! ใช้หนี้แล้วจ้า!”

คนรวยอย่างเธอโอนเงิน 1,000 หยวนเติมเข้าไปในร้านค้าของระบบทันที

“เอ้า นับดู! พอใช้หนี้ไหม? ถ้าไม่พอเดี๋ยวเจ๊เติมให้อีก!”

ระบบหลัก: 【......】

ดูเธอทำเข้าสิ!