บทที่ 82 ระบบฟาร์มยุค 60 (จบตอน)

ของป่าที่นำมาขายหมดเกลี้ยง ภารกิจหลักสองอย่างในการมาเยือนเมืองผิงครั้งนี้ถือว่าสำเร็จลุล่วงด้วยดี

เซี่ยหยางยังมีเวลาเหลือในเมืองผิงอีกสามวัน เธอจึงใช้เวลาที่เหลือไปกับความสุขในการ "ช้อปปิ้ง"

การซื้อของนั้นสร้างความสุขอยู่แล้ว แต่การซื้อของแบบ "เงินไม่ใช่ปัญหา" นั้นคือความสุขคูณสอง

ไม่มีคูปองก็ไม่เป็นไร แค่ไปเดินตลาดมืดสักรอบ ขอเพียงคุณจ่ายเงินคล่องมือ จะคูปองอะไรก็หาซื้อได้หมด

ด้วยเหตุนี้ ทุกๆ วันเซี่ยหยางจึงเดินทอดน่องไปตามท้องถนนในเมืองผิงอย่างสบายอารมณ์

สหกรณ์มีของใหม่ลงเหรอ? เข้าไปดูหน่อย! เห็นชิ้นไหนถูกใจก็ซื้อ! ห้างสรรพสินค้าเปิดเคาน์เตอร์ใหม่เหรอ? เข้าไปเดินเล่นหน่อย! สนใจก็ซื้อ! ร้านอาหารเก่าแก่กลับมาเปิดกิจการใหม่เหรอ? เข้าไปชิมหน่อย! แถมยังสั่งเมนูแนะนำใส่ห่อกลับไปให้ครอบครัวคุณอาได้ลิ้มลองด้วย!

ในวันสุดท้าย เธอเกิดนึกสนุกอยากไปดูที่สถานีรีไซเคิลขยะที่ใหญ่ที่สุดในเมืองผิง แต่ขณะที่เดินผ่านมหาวิทยาลัยครูเมืองผิง เธอกลับถูกร่างผอมบางร่างหนึ่งขวางทางไว้

“เซี่ยหยาง!”

“...จ้าวหวั่นฉิง?”

ผ่านไปหลายปี การได้เจอจ้าวหวั่นฉิงในเมืองผิงเป็นเรื่องที่เซี่ยหยางคาดไม่ถึง

จ้าวหวั่นฉิงมองสำรวจเธอด้วยสายตาซับซ้อน

เวลาผ่านไปนานขนาดนี้ ทำไมเซี่ยหยางถึงไม่เปลี่ยนไปเลยนะ? ทำให้เธอจำได้ในพริบตาเดียว

ไม่สิ! จะว่าไม่เปลี่ยนเลยก็คงไม่ใช่ เพราะเธอดูผิวพรรณขาวผ่องและสวยสะพรั่งกว่าในความทรงจำเสียอีก แถมรูปร่างก็ดีขึ้นมาก

พอมองดูเสื้อผ้ากางเกงที่เธอสวมใส่ก็ไม่มีรอยปะชุนเลยสักแห่ง รองเท้าแม้จะเป็นรองเท้าผ้าพื้นหนาแต่ก็ไม่มีรอยสึกหรือดูเก่าคร่ำคร่า เห็นได้ชัดว่าหลายปีมานี้เธอมีความเป็นอยู่ที่ดีมาก

ไม่เหมือนกับตัวเธอเอง...

จ้าวหวั่นฉิงสะบัดหัว ไล่ความคิดที่ไม่อยากจดจำเกี่ยวกับความลำบากที่ได้รับในกองผลิตหงฉีออกไป

ไม่ว่าจะยังไง เธอก็ได้กลับเข้าเมืองแล้ว! ไม่เสียแรงที่ได้เกิดใหม่มาอีกชาติ ชาตินี้เธอสอบติดมหาวิทยาลัยตามที่หวัง ต่อไปก็จะเป็นนักศึกษาครูที่มีเงินเบี้ยเลี้ยงให้ใช้แล้ว!

จู่ๆ เธอก็นึกอะไรบางอย่างออก จึงก้าวพรวดเข้าไปใกล้เซี่ยหยางแล้วกระซิบเสียงต่ำ: “เธอผูกมัดกับระบบมหัศจรรย์ที่ชื่อว่าซูเปอร์ฟาร์มอยู่ใช่ไหม?”

“อย่าเพิ่งรีบปฏิเสธ! ตอนที่ช่วยพวกสวีเซิ่งหนานปีนั้น ระบบที่เดิมทีผูกมัดกับฉันอยู่จู่ๆ ก็หายไป ไม่มันมาหาเธอก็ต้องไปหาสวีเซิ่งหนานหรือหลานสาวของเธอ แต่หลายปีมานี้ฉันคอยสังเกตพวกนั้นที่กองผลิตหงฉีตลอด ไม่เห็นมีอะไรผิดปกติเลย จะมีก็แต่เธอนี่แหละ...”

พูดมาถึงตรงนี้ เธอก็ชำเลืองมองเซี่ยหยางด้วยสายตามีเลศนัย: “ฉันเห็นข่าวในหนังสือพิมพ์แล้วนะ เรื่องที่เธอเพาะพันธุ์ข้าวที่ให้ผลผลิตต่อมู่สูงถึงหนึ่งพันชั่งที่กองผลิตเยว่หวาน ความจริงแล้วเธอใช้ประโยชน์จากดินดำในมิติฟาร์มใช่ไหมล่ะ? ดินดำนั่นช่วยให้พืชผลผลิตสูง”

เมื่อปีก่อน ตอนที่เธอไปสถานีรีไซเคิลขยะเพื่อซื้อหนังสือพิมพ์เก่ามาใช้จุดไฟ เธอบังเอิญเห็นข่าวที่ตีพิมพ์เกี่ยวกับยุวปัญญาในกองผลิตเยว่หวานที่เพาะพันธุ์ข้าวผลผลิตสูงได้

เธอเขียนจดหมายไปถามหยางชิงชิง จนได้รู้เรื่องราวที่เซี่ยหยางทำไว้ตลอดหลายปีที่กองผลิตเยว่หวาน—

“ผู้เพาะพันธุ์ข้าวผลผลิตพันชั่ง” “แรงงานดีเด่นผู้ตรากตรำทำงานหนัก” “ผู้เปลี่ยนดินแดนอัปมงคลให้กลายเป็นขุมทรัพย์”...

ตำแหน่งเกียรติยศมากมายถาโถมเข้าใส่ เซี่ยหยางได้รับเลือกให้เป็นเยาวชนต้นแบบและยุวปัญญาดีเด่นของเสฉวนใต้ติดต่อกันหลายปี

เรื่องอื่นจ้าวหวั่นฉิงไม่สนใจ เธอสนใจแค่ว่าระบบมหัศจรรย์ที่เคยผูกมัดกับเธอ สุดท้ายแล้วไปอยู่กับใครกันแน่

หลายปีมานี้เธอแทบจะเสียสติ คอยจ้องจับผิดน้าหลานตระกูลสวีไม่วางตา

แต่สุดท้าย เซี่ยหยางที่เธอเคยมองข้ามไป กลับกลายเป็นผู้ชนะตัวจริง!

“หึ!” เมื่อเห็นเซี่ยหยางมองเธอเหมือนมองคนบ้า จ้าวหวั่นฉิงก็หัวเราะก้องขึ้นมาทันที “ฮ่าๆ! ฮ่าๆๆ— ไม่ยอมรับงั้นเหรอ? ก็ใช่สิ! ถ้าเป็นฉัน ฉันก็คงไม่ยอมรับเหมือนกัน! แต่เธอหลอกฉันไม่ได้หรอก! ทุกอย่างที่เธอมีตลอดหลายปีมานี้ เป็นเพราะระบบช่วยเธอทั้งนั้น!”

หัวเราะไปหัวเราะมา เธอก็เริ่มร้องไห้: “ทำไม! ฉันทำผิดตรงไหน! ทำไมมันต้องทิ้งฉันไป! แล้วทำไมต้องเลือกเธอ! โลกนี้มันไม่ยุติธรรมกับฉันเลย!”

“ปี๊ดๆ—!” “ปี๊ดๆ—!”

ในตอนนั้นเอง รถเมล์ไฟฟ้าสายหนึ่งที่วิ่งผ่านหน้ามหาวิทยาลัยครูเกิดเสียหลักหลุดจากราง และพุ่งตรงมายังทิศทางที่ทั้งสองคนยืนอยู่ด้วยความเร็วสูง

คนขับพยายามเหยียบเบรกและบีบแตรอย่างสุดชีวิต

ผู้โดยสารบนรถแตกตื่นขวัญเสีย บางคนล้มลง บางคนศีรษะกระแทกกับราวจับหรือกระจกหน้าต่าง

“เกิดอะไรขึ้น! รถเป็นอะไรไป?” “แม่จ๋า— แม่เลือดออก! หนูไช่กลัว—” “คนขับเหยียบเบรกสิ! รีบเหยียบเบรกเร็วเข้า!”

คนขับไม่เหยียบงั้นเหรอ? เหยียบแล้วแต่มันไม่ได้ผลต่างหาก!

จ้าวหวั่นฉิงตกใจจนรีบวิ่งหลบไปข้างทาง

แต่เซี่ยหยางกลับหันหลังแล้วพุ่งเข้าหารถเมล์ที่เสียการควบคุม

“เอี๊ยด—!”

หลังสิ้นเสียงเบรกที่บาดแก้วหู ในที่สุดรถเมล์ก็ถูกบังคับให้หยุดสนิทลง

ผู้โดยสารและคนขับต่างพากันวิ่งลงจากรถ

เมื่อพวกเขาลงมา ก็ได้เห็นภาพที่หน้ารถ... สหายหญิงอายุน้อยคนหนึ่งใช้ร่างกายของตัวเองต้านทานตัวรถไว้อย่างสุดกำลังเพื่อช่วยคนทั้งคันรถเอาไว้ และตัวเธอ... ได้สิ้นใจไปเสียแล้ว

ทุกคนในเหตุการณ์ต่างพากันสะอื้นไห้

“เธอเสียสละตัวเองเพื่อช่วยพวกเรา...” 

“ลูกเต้าเหล่าใครกันนะ? ช่างกล้าหาญเหลือเกิน!” 

“สหาย! ขอบคุณมากนะ! พวกเราจะจดจำคุณตลอดไป! จะจำวันนี้ไว้ไม่ลืม!”

จ้าวหวั่นฉิงทรุดตัวลงนั่งกับพื้น มองดูภาพตรงหน้าด้วยความหวาดผวาที่ยังไม่หายไป เธอไม่อยากเชื่อว่านี่คือเรื่องจริง

ไม่กี่วันก่อน ตอนที่เธอได้รับใบแจ้งผลการเรียนจากมหาวิทยาลัยครูเมืองผิง เธอยังคิดอยู่เลยว่าถ้าเจอเซี่ยหยางในเมืองผิง จะคุยกับเธอเรื่องระบบยังไงดี

ไม่กี่นาทีก่อน เธอได้เจอเซี่ยหยางจริงๆ และยังไม่ทันคิดออกว่าจะแฉเรื่องที่เซี่ยหยางมีระบบให้โลกภายนอกรู้ หรือจะใช้จุดนี้บีบให้เซี่ยหยางอุปถัมภ์เธอดี แต่ผลคือยังไม่ทันได้ยื่นเงื่อนไข เซี่ยหยางก็ตายแล้ว!

เธอตายไปแล้วจริงๆ! จริงสิ!

แล้วระบบล่ะ?

ถ้าเซี่ยหยางตาย ระบบก็ต้องหลุดจากการผูกมัดกับเธอใช่ไหม?

“ระบบ!” 

“ระบบ!”

จ้าวหวั่นฉิงแหงนหน้ามองฟ้า ตะโกนเรียกครั้งแล้วครั้งเล่าราวกับคนเสียสติ

ในตอนนั้นเอง ท้องฟ้าก็เริ่มมีสายฝนโปรยปราบลงมาเป็นสายเล็กๆ

เสียงไซเรนของรถพยาบาลดังแว่วมาแต่ไกล

ผู้คนมากมายกำลังร้องไห้ และบางคนกำลังตะโกนก้อง

【โฮสต์ จะจากไปแบบนี้จริงๆ เหรอ? คุณยอมใจเหรอ?】

เซี่ยหยางมองดูวิญญาณที่โปร่งใสของตัวเองแล้วยักไหล่: “จากไปตอนนี้แหละเหมาะสมที่สุดแล้ว”

ลำพังแรงของเธอ การต้านรถเมล์ที่มีคนสี่ห้าสิบคนไว้นั้น ถึงจะเหนื่อยแทบขาดใจแต่ก็ไม่ถึงขั้นต้องเสียชีวิต

เพียงแต่การปรากฏตัวของจ้าวหวั่นฉิงทำให้เธอเปลี่ยนใจกะทันหัน และตัดสินใจออกจากมิตินี้ก่อนกำหนด

【ฮือๆ... ถึงแม้เค้าจะยังอัปเลเวลไม่สะใจเลย แต่โฮสต์ช่างยิ่งใหญ่จริงๆ! เดี๋ยวเค้ากลับไปที่โรงงานแล้วจะพยายามเก็บข้อมูลมิติฟาร์มไว้นะ โฮสต์ต้องเลือกเค้าเป็นคู่หูตลอดชีพด้วยล่ะ! พาเค้าอัปเลเวลพาเค้าบินต่อไปนะ! รักนะจ๊ะ! จุ๊บๆ!】

“...”

เมื่อระบบซูเปอร์ฟาร์มถูกม้วนตัวส่งกลับไปยังดาวหลักเพื่อซ่อมแซม ภารกิจในมิตินี้ของเซี่ยหยางถือว่าปิดฉากลงตรงนี้

ความเสียดายเพียงอย่างเดียวคือไม่มีโอกาสได้บอกลาญาติมิตรในมิตินี้

แต่การพบพรากนั้นมีเวลาของมัน ไม่ใช่แต่วันนี้ก็ต้องเป็นวันพรุ่งนี้หรือวันมะรืน

ที่กองผลิตเยว่หวานมีบันทึกการเรียนรู้การเพาะปลูกและสมุดบันทึกการทำนาที่เธอตั้งใจจดไว้ตลอดหลายปี เชื่อว่าหลังจากที่เธอจากไปแล้ว หากทำตามบันทึกที่เธอทิ้งไว้ ก็จะยังสามารถทำปุ๋ยชีวภาพเพื่อบำรุงดินให้สมบูรณ์ และเพาะพันธุ์ข้าวที่ให้ผลผลิตพันชั่งต่อไปได้

ส่วนญาติมิตรคนอื่นๆ เมื่อถึงยุคปฏิรูปและเปิดประเทศ ชีวิตความเป็นอยู่ก็จะค่อยๆ ดีขึ้นเอง

ส่วนตัวเธอเอง ก่อนที่จะเจอจ้าวหวั่นฉิง เธอได้เติมเงิน 1,000 หยวนเข้าไปในร้านค้าระบบ เพื่อใช้หนี้ที่ค้างไว้ในช่อง "สินค้าราคาสมาชิกจำกัดเวลา" เรียบร้อยแล้ว

และในจังหวะที่พุ่งเข้าหารถเมล์ เธอก็โอนเงินและคูปองที่เหลือติดตัวทั้งหมดเข้าสู่ร้านค้าระบบ

เก็บไว้กับตัวก็รังแต่จะทำให้คนอย่างอวี๋ฮุ่ยจูได้ประโยชน์ สู้โอนเข้าระบบให้เป็นทิปของระบบหลักยังจะดีกว่า

ทำให้มันพอใจเข้าไว้ เผื่อมันจะยอมยกเลิกหนี้คะแนน 9,999 แต้มของ "สมุดภาพการสะสม" ให้เธอ ถือว่าได้ใช้ประโยชน์สูงสุดแล้ว

【ติ๊ง! โลกภายนอกแห่งภารกิจใหม่ได้เริ่มขึ้นแล้ว ขอให้โฮสต์เตรียมตัวให้พร้อม!】