บทที่ 87 ระบบพิชิตใจในรายการเดต (5)

ในห้องส่ง ผู้สังเกตการณ์ทั้งสี่คนขำกันจนตัวงอ นาทีนี้ไม่มีใครรักษาภาพลักษณ์หน้ากล้องได้อีกต่อไป

“โอ๊ยยย ฉันขำจนปวดท้องไปหมดแล้ว เซี่ยหยางไม่ใช่หลุมดำของเกม หรอก เธอเป็นเทพเจ้าแห่งเกมชัดๆ พรืดดด ฮ่าๆๆๆ...”

“หัวเราะไม่ได้แล้วนะ ตีนกาฉันขึ้นหมดแล้ว แต่ฉันหยุดไม่ได้จริงๆ... ฮ่าๆๆๆ...”

“พวกคุณดูหน้าผู้กำกับสิ สิ้นหวังสุดๆ เกมที่ควรจะดูคลุมเครือหวานแหวว พอถึงมือเซี่ยหยางกลับกลายเป็นเกมกีฬาเอ็กซ์ตรีมไปซะงั้น”

“เวลาของรายการถูกเซี่ยหยางย่อให้สั้นลงด้วยพลังของเธอเพียงผู้เดียวอีกครั้ง”

“ฮ่าๆๆๆ... ผู้กำกับจะร้องไห้อยู่แล้วนั่น...”

ผู้กำกับอยากจะร้องไห้จริงๆ นั่นแหละ

ถ้าทุกช่วงของเกมจบไวในไม่กี่วินาทีแบบเซี่ยหยาง เขาจะเอาฟุตเทจที่ไหนมาตัดต่อให้ได้ความยาวตามกำหนด?

เมื่อก่อนคือไม่รู้จะตัดใครออก แต่ตอนนี้คือไม่รู้จะเพิ่มใครเข้าไป!

เพราะนอกจากเซี่ยหยางแล้ว แขกรับเชิญหญิงคนอื่นๆ ไม่ใช่ว่ายังไม่ทันเริ่ม ก็เพิ่งจะเริ่มหมุนตัวได้แค่รอบสองรอบ ไม่มีเนื้อหาอะไรให้ตัดต่อเลย

ฉากที่คาดการณ์ไว้ว่า “แขกรับเชิญหญิงหมุนครบสิบตลบ แล้วกุมศีรษะที่มึนงงพุ่งเข้าไปซบในอ้อมกอดของแขกรับเชิญชาย” หรือ “แขกรับเชิญหญิงถือหมอนยังไม่ทันฟาด ก็ล้มพับใส่ตัวผู้ชายก่อน” ฉากหวานชื่นพวกนั้นไม่เกิดขึ้นเลยสักนิด

ไม่สิ ต้องบอกว่าเกิดไม่ทัน!

“ผู้กำกับครับ เกมรอบต่อไปยังเริ่มตามปกติไหมครับ?”

ผู้ช่วยผู้กำกับถามพลางกลั้นหัวเราะสุดชีวิต

ทีมงานคนอื่นๆ ก็ขำกันจนตัวสั่น แต่ต่อหน้าผู้กำกับไม่มีใครกล้าหลุดขำออกมาเสียงดัง

ใครๆ ก็รู้ว่าคนที่หัวร้อนที่สุดตอนนี้ก็คือท่านผู้กำกับนี่แหละ

อุตส่าห์วางแผนช่วงเล่นเกมมาสองชั่วโมง แต่ถูกเซี่ยหยางจัดการจบภายในไม่กี่นาที โลกใบนี้มีเพียงผู้กำกับเท่านั้นที่ได้รับบาดเจ็บ

“เริ่ม!” ผู้กำกับกัดฟันพูด “ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเกมต่อไปเธอจะยังจบไวขนาดนี้!”

เกมสุดท้ายที่วางแผนไว้สำหรับวันนี้คือ "มวยปล้ำชายหาด"

ไม่ใช่เพศเดียวกันปล้ำกันเอง แต่เป็นการจับคู่ชายหญิงมาประชันกัน

ทว่าเมื่อพิจารณาถึงความแตกต่างของสรีระและพละกำลังระหว่างชายหญิง ผู้กำกับจึงตั้งกฎไว้ว่า:

แขกรับเชิญชาย ในขณะที่ยืนอยู่ หากอวัยวะส่วนใดของร่างกายยกเว้นเท้าสัมผัสพื้นทรายจะถือว่าแพ้

ส่วนแขกรับเชิญหญิง จะต้องนอนหงายหลังราบไปกับพื้นทรายถึงจะถือว่าแพ้

“เหมือนกับรอบแรกครับ ใครใช้เวลาน้อยที่สุดจะได้ 1 คะแนน”

หลังจากประกาศกฎเสร็จ ผู้กำกับถือโทรโข่งเหลือบมองไปทางเซี่ยหยางวูบหนึ่ง แล้วพูดเสริมแบบมีนัยแฝง: “รายการเราคือรายการเดตนะ แพ้ชนะไม่ใช่เรื่องสำคัญที่สุด”

เซี่ยหยางไม่เข้าใจเจตนาที่ผู้กำกับพูดแบบนั้น แถมยังนึกว่าเขาบอกแขกรับเชิญหญิงคนอื่นด้วยซ้ำ

เพราะตอนจบเกมรอบที่สอง เซี่ยแดนนี่ถลึงตาใส่เธออย่างแรง เห็นได้ชัดว่ายัยนั่นเป็นพวกแพ้แล้วพาล

เธอมองไปทางเซี่ยแดนนี่ที่อยู่ทางซ้าย

เซี่ยแดนนี่ไม่ได้ฟังสิ่งที่ผู้กำกับพูดเลยแม้แต่น้อย ใจของเธอจดจ่ออยู่กับแขกรับเชิญชายตรงหน้า—โจวหานชิง

โจวหานชิงคือแขกรับเชิญชายที่ค่าความชอบที่มีต่อเธอน้อยที่สุดในบรรดาห้าคน ผ่านมาสามวันเพิ่งจะได้แค่ 50 ยังไม่ถึงเกณฑ์สอบผ่านด้วยซ้ำ

นี่ขนาดเธอใช้ "ไอเทม" กับเขาแล้วนะ ก่อนใช้ดูเหมือนจะมีแค่ 10 คะแนนเองมั้ง

เซี่ยแดนนี่ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมผู้ชายคนนี้ถึงพิชิตยากขนาดนี้

ยังดีที่เกมมวยปล้ำชายหาดนี้เปิดโอกาสให้ชายหญิงได้สัมผัสร่างกายกันอย่างใกล้ชิด

เธอมั่นใจในรูปร่างและหน้าตาของตัวเองมาก ไม่เชื่อหรอกว่าถ้าได้แตะเนื้อต้องตัวกันแล้วโจวหานชิงจะยังเย็นชากับเธอได้ลงคอ

ไม่หวังให้ค่าความชอบพุ่งไปถึง 90 เหมือนลู่หมิงหรอก แต่สัก 70-80 ก็คงไม่มีปัญหาใช่ไหม?

น่าเสียดายที่ตอนนี้ค่าความแค้นของเธอไม่พอ เลยเปิดร้านค้าไอเทมไม่ได้ ไม่อย่างนั้นวันนี้เธอจะทำให้เขาต้องยอมสยบแทบเท้าเธอให้ได้

เซี่ยแดนนี่วางแผนในใจพลางส่งยิ้มหวานให้โจวหานชิง: “ฝากคุณโจวช่วยออมมือให้ด้วยนะคะ”

“คุณฟู่ ช่วยออมมือด้วยนะคะ!”

ในเวลาเกือบจะพร้อมกัน หลินเซี่ยวนิง ที่อยู่ทางขวาของเซี่ยหยางก็ประสานมือทำท่าขี้เล่นส่งให้แขกรับเชิญชาย ฟู่ยี่เฉิน

เซี่ยหยางละสายตากลับมามองผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเธอ

เธอต้องพูดประโยคแบบนั้นด้วยหรือเปล่านะ?

คนที่ยืนตรงข้ามเธอคือ ลู่หมิง ผู้ชายที่ถูกเซี่ยแดนนี่พิชิตจนอยู่ในขั้นยอมเชื่อฟังทุกอย่างไปแล้ว

ยังไม่ทันที่เซี่ยหยางจะอ้าปาก ลู่หมิงก็แสยะยิ้มเย็นชาพร้อมทิ้งท้ายประโยคหนึ่งไว้: “ผมไม่ใจดีกับพวกดอกไม้ริมทางหรอกนะ”

เซี่ยหยางเลิกคิ้ว: “พอดีเลย ฉันก็เหมือนกัน”

“...”

ลู่หมิงยังไม่ทันตั้งตัวว่าประโยคนั้นหมายความว่ายังไง โลกของเขาก็หมุนคว้าง เขาถูกเซี่ยหยางใช้ท่าทุ่มข้ามไหล่ จับล็อกคว่ำหน้าลงกับพื้นทราย ในท่าเดียวกับที่ตำรวจใช้รวบตัวผู้ร้ายไม่มีผิด

ท่วงท่านั้นทุเรศจนเขาอยากจะร้องไห้

“เซี่ยหยาง!!! เธอจงใจใช่ไหม!”

พี่ระบบถึงกับทนดูไม่ได้: 【โฮสต์ คุณทำเกินไปหรือเปล่า...】

เซี่ยหยางค่อยๆ ปล่อยแขนของลู่หมิงที่ถูกล็อกไพล่หลังไว้ เธอลูบผมเบาๆ แล้วยิ้มออกมาอย่างราบเรียบ: “วิชาการต่อสู้ที่เรียนมาจากมิติเศรษฐีน่ะ ลองเอากลับมาทบทวนดูหน่อย”

【......】

เกมรอบนี้จบไวกว่ารอบที่สองเสียอีก

คู่คนอื่นยังไม่ทันตั้งท่าเลย ทางฝั่งเซี่ยหยางก็ประกาศจบการแข่งขันแล้ว คว้าอันดับหนึ่งในรอบนี้ไปอีกครั้ง เก็บเพิ่มอีก 1 คะแนน

แขกรับเชิญอีกสี่คู่: “...”

เซี่ยแดนนี่แทบจะกัดฟันเซรามิกที่เพิ่งทำมาจนแตก

เซี่ย! หยาง! นอกจากจะทำให้ค่าความแค้นร่วงจนเธอเก็บไม่ได้แล้ว ทำไมยังต้องมาขัดขวางเรื่องดีๆ ของเธอด้วย!

[โคตรเท่เลยพี่เซี่ย! รับเข่าฉันไปเลย!] [แขกรับเชิญเบอร์ 5 เคยเป็นแชมป์วูซูจากไหนป่ะเนี่ย? โหดจัด!] [ท่าทุ่มข้ามไหล่นั่นลื่นไหลสุดๆ จริงๆ] [ประเด็นคือพอลงพื้นแล้วมีการล็อกแขนไพล่หลังด้วย เหมือนตำรวจจับโจรเลย ขำจะตายอยู่แล้ว!] [เมื่อก่อนเบอร์ 5 ก็น่าสนใจแบบนี้เหรอ? วันนี้เธอแย่งความสนใจจากฉันไปหมดเลย] [ฉันจำแทบไม่ได้เลยว่าเกมวันก่อนๆ เธอทำอะไรบ้าง ไร้ตัวตนสุดๆ] [ต้องบอกว่าเธอหา 'เวย์' ของตัวเองเจอแล้วล่ะ—สายสวีทไม่มีแอร์ไทม์ งั้นมาสายบู๊ตรงๆ เลยดีกว่า] [ ของฉันเสียชื่อหมดเพราะรายการเดตจริงๆ] [ลู่หมิงโดนทุ่มขนาดนี้ สงสัยจะฝังใจไปตลอดชีวิตแน่ๆ] [แม่ฉันเห็นฉันขำจนเป็นบ้า เลยเดินมาถามว่าดูอะไร ฉันบอกดูรายการเดต แม่ยืนดูแป๊บหนึ่งแล้วถามว่า ทำไมรายการเดตถ่ายเหมือนรายการตะลุยด่านผู้กล้าเลยล่ะลูก]

“ฮ่าๆๆๆ...”

ผู้สังเกตการณ์ในห้องส่งทั้งสี่คนขำจนเสียภาพลักษณ์ไปหมดแล้ว

“ไม่ไหวแล้ว วันนี้ฉันขำมากกว่าทั้งปีรวมกันอีก ตีนกาปิดไม่มิดแล้วจริงๆ!” 

“ฉันสงสารผู้กำกับมากเลย พรืดดด ฮ่าๆๆๆ...” 

“พวกเรานี่นิสัยเสียกันจังเลยนะ ฮ่าๆๆๆ...”

ถ้าไม่ใช่เพราะเป็นไลฟ์สด ผู้กำกับคงสั่งถ่ายใหม่ทั้งหมดไปแล้ว

แต่ในเมื่อมันสดอยู่ และพวกชาวเน็ตที่ชอบดูเรื่องสนุกๆ คงแคปภาพส่งต่อกันไปหมดแล้ว...

ช่างมัน ช่างมันเถอะ วันนี้เอาแค่นี้แหละ เดี๋ยวค่อยไปดูว่าขั้นตอนอื่นจะช่วยตัดต่อเอาฟุตเทจมาเพิ่มได้ไหม

ตั้งแต่พรุ่งนี้ไป ทุกเกมจะต้องคิดให้รอบคอบที่สุด ต้องเลี่ยงสิ่งที่เซี่ยหยางถนัดให้ได้

สุดท้าย ผู้กำกับที่สิ้นหวังสุดขีดก็สูดหายใจลึกๆ หลายครั้ง ก่อนจะประกาศจบเกม

“ตอนนี้จะให้เลือกพาหนะสำหรับการเดินทางตามลำดับคะแนนครับ แขกรับเชิญที่คะแนนเท่ากัน ให้เป่ายิ้งฉุบเพื่อตัดสินลำดับ”

เซี่ยหยางมองไปที่กระดานโจทย์ที่ทีมงานยกออกมา มีสติกเกอร์สิบแผ่นปิดทับพาหนะห้าชนิดไว้

ที่แท้ คะแนนสูงต่ำเป็นแค่การตัดสินลำดับการเลือก แต่ไม่ได้แปลว่าจะได้เลือกพาหนะดีๆ โดยตรงเหรอ?

เธอมีคะแนนมากที่สุด ได้เลือกเป็นคนแรก แต่ถ้าดวงไม่ดี ก็อาจจะสุ่มโดนการ "เดินเท้า" หรือ "จักรยาน" ก็ได้...

“ถ้าอย่างนั้น ตั้งแต่แรกก็แค่เป่ายิ้งฉุบกันไปก็จบเรื่องแล้วไหมล่ะคะ?” เซี่ยหยางบ่นอุบออกมา

ในเมื่อสุดท้ายก็ต้องพึ่งดวงอยู่ดีไม่ใช่เหรอ?

ผู้กำกับ: “...”

เธอยังกล้าพูดอีกนะ!

เธอลืมไปแล้วหรือไงว่านี่มันรายการเดต! “ถ้าพูดแบบเธอ ทุกขั้นตอนในรายการก็คงต้องเป่ายิ้งฉุบกันหมดเลยมั้ง ง่ายดีนะ อย่างเช่นคู่เดตวันพรุ่งนี้ดีไหม?”

“ก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้นะคะ”

“หุบปากไปเลยเธอน่ะ!”

“...”