บทที่ 95 ระบบพิชิตรักรายการเดต (13)

“แถวนี้หอยนางรมเยอะจัง โอ๊ะ มีปูตัวเล็กด้วย”

เซี่ยหยางปีนขึ้นไปบนโขดหิน เธอลองพลิกหินก้อนเล็กๆ ดูแล้วพบปูทะเลขนาดเท่าฝ่ามือเด็กตัวหนึ่ง แต่มันก็รีบมุดหนีไปอย่างรวดเร็ว

เธอรู้สึกเสียดายไม่น้อย: “น่าเสียดายที่ไม่ได้เอาอุปกรณ์มาด้วย ไม่อย่างนั้นคงได้หาของทะเลสนุกๆ ไปแล้ว”

ฟู่อีเฉินไม่เคยมีประสบการณ์หาของทะเลตามชายหาดมาก่อน เมื่อได้ยินดังนั้นเขาจึงถามด้วยความสนใจ: “คุณเคยหาของทะเลแบบนี้ด้วยเหรอ?”

“แน่นอนสิ เมื่อก่อน...”

อาจเป็นเพราะลมทะเลที่พัดมาทำให้รู้สึกเคลิบเคลิ้มเกินไป เซี่ยหยางเกือบจะหลุดเล่ารายละเอียดออกมา

เพราะเรื่องหาของทะเลเนี่ยเธอเชี่ยวชาญสุดๆ ก่อนจะบรรลุเป็นเซียน มีชาติหนึ่งเธอเคยเกิดเป็นลูกสาวชาวประมงริมทะเล การหาของทะเลเลยกลายเป็นเรื่องปกติเหมือนกินข้าวบ้าน

เธอพลันนึกขึ้นได้ว่าเจ้าของร่างเดิมไม่เคยทำอะไรแบบนี้

ก่อนอายุ 15 ปี เธออาศัยอยู่กับสวี่อีหยุนที่เมือง M หลังอายุ 15 ปี พ่อเซี่ยก็รับเธอกลับไปอยู่ที่คฤหาสน์ตระกูลเซี่ยในปักกิ่ง ไม่ว่าจะบ้านไหน ก็อยู่ห่างไกลจากทะเลทั้งนั้น

โชคดีที่เธอปฏิกิริยาไวพอ รีบเหยียบเบรกแล้วเปลี่ยนคำพูดทันควัน: “เมื่อก่อนตอนไปเที่ยวทะเลกับเพื่อนนักเรียน ก็จะหิ้วถังใบเล็กๆ ไปเก็บเปลือกหอย เก็บปูอะไรพวกนั้นน่ะค่ะ”

ฟู่อีเฉินถึงนึกขึ้นได้ว่าเธอยังเรียนไม่จบ: “ได้ยินผู้กำกับบอกว่าปีนี้คุณอยู่ปี 4 เหรอ?”

“......”

อย่าว่าแต่เขาเลย แม้แต่เซี่ยหยางเองก็ลืมไปแล้วว่าเธอยังเป็นนักศึกษาอยู่

โชคดีที่เทอมสุดท้ายไม่มีเรียนแล้ว และโรงเรียนศิลปะเองก็ไม่ได้เข้มงวดเรื่องการเข้าเรียนมากนัก นักศึกษาหลายคนเริ่มรับงานแสดงหรือไปรับเชิญตามเวทีต่างๆ ตั้งแต่ปี 2 ปี 3 เมื่อเทียบกับอัตราการเข้าเรียนแล้ว ทางโรงเรียนให้ความสำคัญกับอัตราการได้งานทำมากกว่า

แต่ยังไงเธอก็ต้องกลับไปสักรอบ เพราะใบปริญญายังไม่ได้มาไว้ในมือเลย ไอ้เจ้าใบปริญญาเนี่ยนะ มีกับไม่มีมันคนละเรื่องกัน ส่วนจะได้ใช้หรือไม่นั่นก็อีกเรื่อง

เธอไม่คิดว่าเรื่องนี้ต้องปิดบัง จึงตอบตามตรง: “ใช่ค่ะ ถ่ายรายการนี้จบ ก็พอดีกับช่วงกลับไปรับใบปริญญา”

“เรียนจบแล้ววางแผนจะทำอะไรต่อ?”

พอถามประโยคนี้ออกไป ฟู่อีเฉินก็หลุดยิ้มออกมาเอง เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นผู้ใหญ่ที่คอยซักถามเด็กไม่หยุดยังไงยังงั้น

เซี่ยหยางยิ้มตอบ พลางกางแขนรับลมทะเล: “ตอนนี้ยังไม่มีแผนอะไรเลยค่ะ บางทีอาจจะหางานที่ไม่เกี่ยวข้องกับวิชาที่เรียนมาเลยก็ได้”

“อ้าว? ไม่ชอบสาขาที่เรียนอยู่เหรอ?” ฟู่อีเฉินถามด้วยความอยากรู้ “ถ้าไม่ชอบ แล้วตอนนั้นเลือกเรียนทำไมล่ะ?”

เซี่ยหยางเอียงคอเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง: “ตอนเป็นนักเรียนคุณคงเป็นพวกหัวกะทิสินะคะ? ฉันไม่เหมือนคุณหรอก ฉันมันพวกหางแถว ตอนเลือกสาขา มัวแต่ดูว่าคะแนนที่มีมันพอจะยัดตัวเองเข้าไปเรียนได้ไหม ไม่ได้สนใจหรอกว่าชอบหรือไม่ชอบ”

“......”

[คิก— เซี่ยหยางนี่เป็นคนจริงใจขนาดนี้เลยเหรอ?] [ฮือออ... ฉันมีความรู้สึกขื่นขมแบบเดียวกับพี่เซี่ยเลย! ตอนสอบเข้ามหาวิทยาลัยก็อาศัยคะแนนคาบเส้นเข้าไป วิชาที่ไม่ชอบเนี่ย เรียนไปมันทรมานจริงๆ นะ!] [พี่เซี่ยนี่แหละ 'คนจริง' แห่งโลกมนุษย์!]

วินาทีนี้ ฟู่อีเฉินก็รู้สึกว่าเซี่ยหยางเป็นคนจริงใจมาก อย่างน้อยเธอก็ดูสดใส จริงใจ และไม่เสแสร้งแกล้งทำยิ่งกว่าศิลปินหญิงคนไหนๆ ที่เขาเคยเจอมา

เขารู้สึกขึ้นมาทันทีว่า วันนี้ที่ได้มาเดตกับเธอถือว่าดีมากทีเดียว

“หิวหรือยัง? ผมจะพาไปทานข้าว”

เขาหยิบข้อมือขึ้นมาดูเวลา เกือบสิบเอ็ดโมงแล้ว บนเกาะซาโจวมีร้านอาหารที่มีระดับหน่อยเพียงร้านเดียว ซึ่งอยู่ห่างจากตรงนี้ไปพอสมควร ต้องเดินไปประมาณครึ่งชั่วโมง

ถึงเซี่ยหยางจะยังไม่หิว แต่ข้อเสนอของฟู่อีเฉินก็ถูกใจเธอ: เดินเลียบชายหาดชมวิวทะเลไปเรื่อยๆ พอเดินไปถึงร้านก็คงได้เวลาอาหารพอดี

แต่คาดไม่ถึงว่า เดินไปได้ครึ่งทาง ขณะที่กำลังข้ามหาดทรายสีทองที่เม็ดทรายเนียนละเอียดสุดๆ เธอก็เห็นกลุ่มชายหญิงในชุดกีฬาว่ายน้ำกำลังเล่นวอลเลย์บอลชายหาดกันอยู่

เซี่ยหยางนึกขึ้นได้ทันที: “นั่นทีมชาติซ้อมอยู่ใช่ไหมคะ? เราควรเดินเลี่ยงไปทางอื่นไหม?”

แต่แถวนี้จะเลี่ยงไปทางไหนได้? มันไม่มีทางสายที่สองให้เลือกเลย

“เราเดินขึ้นไปข้างบนหน่อย อย่าเข้าไปใกล้ชายหาดมากก็น่าจะพอ” ฟู่อีเฉินเสนอ

ตากล้อง PD ก็เดินตามพวกเขาไปติดๆ

ขณะที่ทั้งคู่กำลังจะเดินเลี่ยงชายหาดไปทางแนวต้นมะพร้าว ทันใดนั้น ลูกวอลเลย์บอลลูกหนึ่งก็พุ่งตรงมาทางพวกเขาทั้งสองคน

“ระวังครับ—!”

ตามมาด้วยเสียงร้องเตือนอย่างร้อนรนพร้อมกับลูกบอลที่พุ่งมา

ฟู่อีเฉินใจหายวาบ มือข้างหนึ่งรีบดึงเซี่ยหยางออกเพื่อจะให้เธอหลบ ส่วนมืออีกข้างตั้งท่าจะปัดลูกวอลเลย์บอลทิ้ง แต่เขากลับเห็นว่าเซี่ยหยางนอกจากจะไม่หลบแล้ว เธอยังพุ่งตัวเข้าหาลูกบอล— “ปัง!” เธอตบลูกกลับไปทันที

ความเร็วที่พุ่งกลับไปนั้น ทั้งแรงและเร็วมากกว่าตอนที่พุ่งมาเสียอีก

ลูกบอลตกกระแทกลงบนพื้นสนามฝั่งตรงข้ามอย่างแม่นยำ แรงปะทะทำให้ทรายกระจุยเป็นหลุมลึก แถมลูกบอลยังกระดอนขึ้นมาอีกหลายครั้ง

นี่มันวอลเลย์บอลชายหาดนะ! ลูกวอลเลย์ตกลงบนพื้นทรายแล้วยังเด้งขึ้นมาได้? แรงตบมันต้องมหาศาลขนาดไหนกัน?

ทุกคนในที่นั้นต่างอ้าปากค้าง ตะลึงงันไปตามๆ กัน

รวมไปถึงชาวเน็ตในห้องไลฟ์สดด้วย: [เชดดด! พี่เซี่ยแรงดีจัด! นี่มันตัวตบหัวเสาชัดๆ!] [พี่เซี่ยทำให้ใจฉันสั่นคลอนด้วยเรื่องที่คาดไม่ถึงตลอดเลย!] [กรี๊ดดด! ฉันเป็นแฟนคลับหลิวอิ่ง ฉันชอบดูพี่อิ่งตบวอลเลย์ชายหาดที่สุด โชคดีมาก! ไม่นึกว่าจะได้เห็นทีมชาติซ้อมในไลฟ์นี้] [แวะมาดูแป๊บเดียวได้เจอทีมชาติ วันนี้ฉันสิงอยู่ในห้องไลฟ์นี้ไม่ไปไหนแล้ว!] [ขอโทษนะอิมเมจลู่! ไม่ใช่ว่าไม่อยากดูพี่เดตนะ แต่ทางนี้มันยั่วใจกว่าจริงๆ!] [เหล่ากัว ของดีอยู่นี่แล้ว! ไม่สนใจเหรอ?]

“เหล่ากัว” ที่ชาวเน็ตแซวกันนั้นคือ กัวเจิ้งเทา เขาอายุเพิ่งจะสี่สิบต้นๆ เพิ่งถูกย้ายมาเป็นผู้ช่วยโค้ชทีมหญิง และการเสาะหา "ช้างเผือก" ก็คือภารกิจที่สำคัญที่สุดของเขาในตอนนี้

ช่วยไม่ได้ที่ทีมหญิงในช่วงไม่กี่ปีมานี้ สมาชิกเก่าต่างพากันแขวนนกหวีดบ้าง บาดเจ็บจนเล่นต่อไม่ได้บ้าง จนเกิดภาวะขาดแคลนนักกีฬารุ่นใหม่

กีฬาวอลเลย์บอลชายหาดไม่ใช่จุดแข็งของประเทศจีน ผลงานที่ดีที่สุดคืออันดับหนึ่งของเอเชีย ซึ่งนั่นคือตอนที่ออสเตรเลียยังไม่ถูกจัดให้อยู่ในโซนเอเชีย แต่พอออสเตรเลียย้ายเข้ามา ถ้วยรางวัลอันดับหนึ่งเอเชียก็ไม่เคยหลุดมือพวกเขาไปเลย

ส่วนอันดับโลก ทีมชาติจีนยังไม่เคยเบียดเข้าสู่ 8 อันดับแรกได้เลย ผลงานที่ดีที่สุดคืออันดับที่ 9 ดังนั้น กรมพลศึกษาจึงไม่เคยตั้งเป้าหมายที่สูงเกินจริงให้ทีมวอลเลย์บอลชายหาด แค่สามารถทะลุเข้าสู่รอบ 8 ทีมสุดท้ายในโอลิมปิกได้ก็ถือว่าบรรลุภารกิจอย่างสมบูรณ์แล้ว

แต่ตั้งแต่เขามารับช่วงต่อ แม้แต่เป้าหมายนี้ก็ยังดูห่างไกลจนเอื้อมไม่ถึง ไม่ใช่ว่านักกีฬาไม่พยายาม แต่ฝีมือมันเห็นกันอยู่ตรงหน้า

ทีมเยาวชนปีนี้พอจะเจอช้างเผือกอยู่ 2 คน แต่น่าเสียดายที่อายุยังน้อยเกินไป สรุปแล้ว ปัญหาก็คือภาวะขาดแคลนคนสืบทอดนั่นแหละ

ดังนั้น เมื่อเขาเห็นลูกตบที่เปี่ยมไปด้วยพลังของเซี่ยหยาง มันจึงโดนใจเขาอย่างจัง

ท่าทางตอนรับลูกดูเหมือนจะนิ่มนวล แต่แรงที่ส่งกลับไปกลับมหาศาลจนนักกีฬามืออาชีพทั้งทีมยังอึ้งจนรับไม่ทัน แน่นอนว่า สาเหตุที่รับไม่ทันอาจจะเป็นเพราะ—

พวกเขาจำเซี่ยหยางกับฟู่อีเฉินได้!

“กรี๊ดดด! นั่นฟู่อีเฉินนี่นา!”

“แขกรับเชิญจากรายการ ‘บ้านพักโรแมนติก’ เหรอ? พวกเขามาถ่ายทำที่นี่จริงๆ ด้วย!”

“คนที่ตบลูกกลับมาคือแขกรับเชิญหญิงหมายเลข 5 ใช่ไหม? ดูไม่ออกเลยนะ ผิวพรรณขาวเนียนนุ่มนิ่มแบบนั้น แต่แรงดีชะมัด!”

“ใช่เลย! หมายเลข 5 เซี่ยหยาง! พี่เซี่ยๆ ฉันเป็นแฟนคลับพี่นะ! ถึงจะเพิ่งสมัครเป็นแฟนคลับเมื่อวานก็เถอะ...”

“ฮ่าๆๆๆ เสี่ยวอิ่ง ประโยคหลังไม่ต้องพูดก็ได้”

เมื่อเห็นลูกทีมของตัวเองกระโดดโลดเต้นวิ่งเข้าไปหาฟู่อีเฉินและเซี่ยหยาง รุมล้อมขอถ่ายรูปขอลายเซ็น โค้ชกัวก็ได้แต่กุมขมับด้วยความเพลียใจ เจ้าเด็กพวกนี้มันจริงๆ เลย!

ในใจก็แอบหมั่นไส้ลูกทีมที่ทำตัวติ่งจนดูตลก แต่การกระทำของเขากลับไม่ช้าไปกว่าพวกลูกทีมเลย—

เขารีบวิ่งตรงไปหาเซี่ยหยาง และจ้องมองเธอด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง: “หนูเซี่ยใช่ไหมจ๊ะ? สนใจมาเล่นวอลเลย์บอลชายหาดไหม?”

“......”