บทที่ 96 ระบบพิชิตรักรายการเดต (14)

ฟู่อีเฉินและตากล้อง PD อีกสองคนถึงกับอึ้งกิมกี่ไปตามๆ กัน

เหล่านักกีฬาวอลเลย์บอลหญิงที่รุมล้อมเข้ามาต่างเข้าใจความหมายของโค้ชทันที—นี่โค้ชตาถึงเจอช้างเผือกแล้วเตรียมจะขุดเข้าทีมสินะ

ในฐานะลูกทีม พวกเธอต้องร่วมมือกับโค้ชอยู่แล้ว!

ว่าแล้วก็พากันดึงตัวเซี่ยหยางเข้าไปในสนามอย่างร่าเริง: “พี่เซี่ยมาเถอะค่ะ มาเล่นด้วยกัน!”

เซี่ยหยางอดขำไม่ได้: “ฉันถ่ายรายการอยู่นะคะ อีกอย่างจะไปรบกวนเวลาซ้อมของพวกเธอด้วย”

“รบกวนอะไรกันคะ การซ้อมช่วงเช้าจบตั้งนานแล้ว จริงไหมคะโค้ช?”

โค้ชกัว: “……”

จริงๆ มันยังไม่จบหรอก แต่ในเมื่อลูกทีมให้ความร่วมมือช่วยเขาหาช้างเผือกขนาดนี้ เขาจะพูดอะไรได้ล่ะ?

เขาจึงตอบแบบอ้อมแอ้มว่า: “ก็ใกล้เวลาแล้วล่ะ ที่เหลือก็อิสระ ใครอยากจะเล่นต่ออีกหน่อยก็ได้ เที่ยงตรงค่อยไปกินข้าว”

“เย้! มาเลยๆ พี่เซี่ย มาประลองกันสักเกมไหมคะ?”

“พี่เซี่ยเคยเล่นวอลเลย์บอลชายหาดมาก่อนไหม?”

เซี่ยหยางพยักหน้าแล้วก็ส่ายหน้า: “เคยเล่นตามความสนใจอยู่สองสามครั้งค่ะ แต่ไม่เคยเรียนแบบจริงจัง”

ในโลกมหาเศรษฐี เธอใช้เงินไปทั่วโลก มีเกาะส่วนตัวอยู่ในครอบครองตั้งหลายแห่ง เวลาอยากพักผ่อนก็ไปตากอากาศตามเกาะ เซิร์ฟบอร์ด, เรือใบ, วอลเลย์บอลชายหาด, อาบทราย... มีอะไรบ้างที่เธอไม่เคยเล่น?

“เล่นเป็นก็พอแล้วค่ะ กติกาง่ายมาก เดี๋ยวฉันสอนเอง”

และแล้ว เซี่ยหยางก็ถูกเหล่านักกีฬาสาวลากไปเล่นวอลเลย์บอลชายหาดจนได้

ทางด้านทีมชายเองก็เริ่มอยู่ไม่สุข ไม่นานนักก็ไปกล่อมโค้ชตัวเองจนยอมเลิกซ้อมช่วงเช้าก่อนกำหนด แล้ววิ่งมาเล่นร่วมกับทีมหญิงด้วย

ฟู่อีเฉินยืนอยู่นอกสนาม มองดูเซี่ยหยางที่ดูสดใสมีชีวิตชีวาขณะเล่นกีฬา ไม่รู้ทำไมในใจเขาถึงรู้สึก "เปรี้ยว" ขึ้นมานิดๆ

เซี่ยหยางเป็นคู่เดตของเขานะ...

เซี่ยหยางเล่นแมตช์ผสมร่วมกับนักกีฬาทีมชาติอย่างสนุกสนานและเต็มอิ่ม

เธอขอถอนคำพูดที่เคยบ่นว่าร่างกายนี้อ่อนแอทิ้งไปทันที ร่างกายนี้มันเกิดมาเพื่อวอลเลย์บอลชายหาดชัดๆ!

【โฮสต์ อย่าลืมสิว่าเมื่อวานคุณดื่มยาเสริมสมรรถภาพร่างกายเข้าไปนะ】

ระบบหลักอดไม่ได้ที่จะเตือนเธอ

อัจฉริยะด้านกีฬาจากสวรรค์ที่ไหนกันล่ะ นี่มัน "โด๊ปยา" ชัดๆ!

เซี่ยหยางตบลูกที่ฝ่ายตรงข้ามตีโต้มาพลางตอบในใจ: ฉันรู้ย่ะ! แต่ต่อให้มีพละกำลัง ถ้าไม่มีพรสวรรค์ในการเล่นวอลเลย์บอลชายหาดก็ทำไม่ได้ขนาดนี้หรอก นายลองให้นักกีฬายกน้ำหนักมาเล่นดูสิ?

【......】

คำพูดนี้มีเหตุผลจนระบบเถียงไม่ออก

จบเกมแรก หลิวอิ่ง—มือตบหัวเสาที่เป็นแฟนคลับของเซี่ยหยาง—วิ่งเข้ามากอดเธอไว้:

“พี่เซี่ยสุดยอดมาก! สมกับเป็นไอดอลของฉันจริงๆ! นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่มีคนนอกวงการตบลูกจนตัวรับทีมชายกระเจิงจนรับไม่ได้แบบนี้ พี่คือคนแรกเลย!”

เซี่ยหยางทำหน้าไม่ถูก: “น้องสาว พูดแบบนี้ไม่กลัวพี่ๆ ผู้ชายเขาเคืองเอาเหรอ?”

“กลัวอะไรคะ! พวกนั้นก็ชอบค่อนขอดพวกเราบ่อยๆ เหมือนกัน!”

“……”

โค้ชกัวและโค้ชทีมชายยืนสังเกตการณ์อยู่นอกสนามอย่างตั้งใจตลอดทั้งเกม

ทุกครั้งที่เห็นเซี่ยหยางตบลูกทัชดาวน์จนฝ่ายตรงข้ามรับมือไม่ได้ โค้ชกัวก็จะได้แต่บ่นด้วยความเสียดาย:

“มีช้างเผือกวอลเลย์บอลดีๆ ขนาดนี้ ดันไปเข้าวงการบันเทิงถ่ายรายการเดตอะไรก็ไม่รู้ เสียของจริงๆ!”

“ได้ยินว่าปีนี้อายุ 22 มากกว่าเสี่ยวอิ่งแค่ปีเดียวเอง ถ้าเจอเร็วกว่านี้สักสองสามปีแล้วเอามาฝึกซ้อม ฉันจะต้องมานั่งกลุ้มใจแบบนี้ไหมเนี่ย?”

โค้ชทีมชายเองก็รู้สึกเสียดายไม่แพ้กัน: ทำไมถึงไม่ใช่ผู้ชายน้า? ถ้าเป็นผู้ชาย เขาคงขุดตัวเข้าทีมในไม่กี่นาทีแน่ๆ

แต่เพศมันเปลี่ยนไม่ได้ เสียดายไปก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี

“เหล่ากัว 22 นี่ยังไม่ถือว่าอายุเยอะนะ ดูแรงระเบิดตอนเธอตบลูกสิ ความเร็วตอนบุกอีก ฉันรู้สึกว่าเธอยังมีศักยภาพที่ขุดขึ้นมาได้อีกเยอะนะ ดูสิ เล่นจบไปหนึ่งเกม เหงื่อยังไม่ค่อยออกเลย สมรรถภาพร่างกายผ่านเกณฑ์แน่นอน!”

“นายก็คิดงั้นเหรอ? แต่ไม่รู้ว่าเจ้าตัวเขาจะยอมไหม...”

“ก็ลองดูสิ ฉันดูแล้วแม่หนูคนนี้ดูจะชอบเล่นบอลอยู่นะ”

ดังนั้น เมื่อเซี่ยหยางนึกขึ้นได้ว่าฟู่อีเฉินยังรอเธออยู่ และกล่าวปฏิเสธคำชวนของหลิวอิ่งที่ชวนไปทานข้าวที่โรงอาหารของศูนย์ฝึกเตรียมจะออกไปร้านอาหารพร้อมกับฟู่อีเฉิน เธอก็ถูกโค้ชกัวเรียกตัวไว้ แล้วถามเธอว่าสนใจมาฝึกซ้อมกับทีมชาติไหม

“ผมดูแล้ว พละกำลังและความเร็วของคุณใช้ได้เลย สิ่งเดียวที่ต้องปรับปรุงคือเทคนิคการรับลูกเสิร์ฟและการรับมือกับลูกที่เล่นยากๆ...”

เซี่ยหยางกะพริบตาปริบๆ: “คุณหมายความว่า เงื่อนไขของฉันสามารถเข้าทีมชาติได้เหรอคะ?”

[เป็นไปได้ไง! ทีมชาติเข้ากันง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ? คิดมากไปป่าว!] [แต่ฟังจากที่เหล่ากัวพูด ดูเหมือนเขาจะหมายความว่าอย่างนั้นจริงๆ นะ] [เหล่ากัวคงอยากจะดูศักยภาพของพี่เซี่ยให้ลึกกว่านี้มั้ง? เพราะแค่ดูจากแมตช์นี้เกมเดียวมันบอกอะไรไม่ได้มากหรอก] [แต่พูดก็พูดเถอะ จังหวะพี่เซี่ยกระโดดตบนี่โคตรเท่เลย โดนตกเข้าเต็มเปา!]

ชาวเน็ตที่เฝ้าดูไลฟ์สดยังคงตื่นเต้นและถกเถียงกันอย่างเมามันเกี่ยวกับแมตช์วอลเลย์บอลชายหาดที่เซี่ยหยางเพิ่งเล่นไป

บ้างก็อิจฉาเซี่ยหยางที่มาเดตแล้วดันบังเอิญเจอทีมชาติซ้อมอยู่พอดี

บ้างก็ชมว่าพละกำลังของเซี่ยหยางดีมากที่สามารถเล่นจบเกมกับทีมชาติได้อย่างสมบูรณ์

บ้างก็คลั่งไคล้หุ่นของเซี่ยหยางและผิวที่ขาวจนสะท้อนแสง

และบ้างก็...

มีเพียงไม่มีใครเชื่อคำพูดของโค้ชกัวอย่างจริงจัง

เพราะการเข้าทีมชาติมันจะไปง่ายขนาดนั้นได้ยังไง?

คงแค่โค้ชกัวเสียดายพรสวรรค์ เลยอยากจะชี้แนะเทคนิคให้เซี่ยหยางสักสองสามกระบวนท่าเท่านั้นแหละ

ทว่าในวินาทีต่อมา เสียงของโค้ชกัวก็ดังลอดผ่านไลฟ์สดเข้าสู่หูของชาวเน็ตอย่างชัดเจน—

“ใช่! เมื่อกี้ตอนดูแข่ง ผมกับเหล่าอี้ยังคุยกันอยู่เลยว่า ถ้าวัดแค่แรงระเบิดและความเร็วของคุณเนี่ย มันถึงระดับที่จะไปแข่งในรายการระดับโลกได้เลยนะ เพียงแต่คุณยังไม่ชำนาญเรื่องกติกาเท่าไหร่ แล้วก็เทคนิคกับวิธีแก้เกมยากๆ... แต่ไม่เป็นไร เรื่องพวกนี้มันฝึกฝนและแก้ไขกันได้ในภายหลัง”

“เพราะฉะนั้น คุณสนใจจะมาไหม?”

[......] [......] [......]

เชี่ยยยยยย!!!

โค้ชกัวเอาจริงว่ะ!!!

ชาวเน็ตเพิ่งจะตระหนักได้ว่า—โค้ชกัวกำลังยื่นข้อเสนอ "กิ่งมะกอก" ให้เซี่ยหยางจริงๆ

โค้ชทีมชาติระดับแนวหน้า กลับมายื่นข้อเสนอชวนแขกรับเชิญรายการเดตเข้าทีมชาติเนี่ยนะ? โลกนี้มันกลายเป็นนิยายแฟนตาซีไปแล้วเหรอ? นิยายออนไลน์ยังไม่กล้าเขียนแบบนี้เลยมั้ง!

เซี่ยหยางทั้งขำทั้งอึ้ง: “โค้ชคะ คุณยกยอฉันเกินไปแล้วค่ะ”

ถึงแม้เธอจะสนุกกับความรู้สึกตอนตบลูกวอลเลย์ แต่เธอก็ไม่เคยคิดจะเข้าทีมชาติไปแข่งระดับโลกหรอกนะ! ยังไงเธอก็ยังเป็นแค่คนนอกวงการอยู่ดี

โค้ชกัวส่ายหน้า การเสาะหาช้างเผือกของเขาเป็นเรื่องจริงจังเสมอ

“สมรรถภาพร่างกายของคุณดีมากจริงๆ เหมาะกับการเล่นวอลเลย์บอลที่สุด ลองเก็บไปคิดดูหน่อยไหม?”

เพราะกลัวว่าเซี่ยหยางจะปฏิเสธทันควัน โค้ชกัวจึงรีบโบกมือให้เธอ:

“งั้นไม่รบกวนเวลาถ่ายรายการของพวกคุณแล้ว กลับไปอย่าลืมคิดถึงข้อเสนอของผมนะหนูเซี่ย! อ้อ ผมทิ้งเบอร์โทรศัพท์ไว้ให้ ถ้าตัดสินใจได้แล้วโทรหาผมได้ตลอดเวลาเลยนะ”

“……”

โค้ชกัวทิ้งเบอร์ติดต่อไว้แล้วก็รีบเดินจากไปทันที ราวกับว่าถ้าอยู่นานกว่านี้กลัวจะถูกเซี่ยหยางปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย

เซี่ยหยางส่ายหน้ายิ้มๆ หลังจากรวมตัวกับฟู่อีเฉินแล้ว ทั้งคู่ก็มุ่งหน้าไปยังร้านอาหารเพื่อทานมื้อเที่ยง

ระหว่างทาง ฟู่อีเฉินมองเธออยู่หลายครั้ง ก่อนจะอดใจถามไม่ได้: “สิ่งที่โค้ชกัวพูดมาจริงๆ มันก็ไม่ผิดนะ แรงระเบิดของคุณมันรุนแรงมากจริงๆ เมื่อก่อนเคยฝึกมาก่อนเหรอ?”

เซี่ยหยางส่ายหน้า: “จะไปเคยฝึกที่ไหนล่ะคะ เมื่อก่อนฉันก็แค่เด็กนักเรียนธรรมดา คะแนนสายวิทย์สายศิลป์ก็งั้นๆ ก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัยก็เพิ่งจะมาติวเข้มวิชาดนตรีกับพื้นฐานการเต้นเพื่อเอาตัวรอดสอบเข้าเรียนให้ได้ ถ้ารู้ว่าตัวเองมีศักยภาพในการเล่นวอลเลย์บอล ตอนนั้นฉันคงไปสอบเข้าโรงเรียนกีฬาแล้วล่ะค่ะ พลาดจริงๆ พลาดจริงๆ!”