บทที่ 97 ระบบพิชิตรักรายการเดต (15)

ฟู่อีเฉินหัวเราะออกมา จนมุมปากปรากฏรอยบุ๋มหรือลักยิ้มตื้นๆ สองข้าง

แฟนคลับของเขาต่างกรีดร้องผ่านหน้าจอว่าวันนี้กำไรสุดๆ! เพราะปกติผู้กำกับฟู่ที่มีลักยิ้มมักจะไม่ค่อยยิ้มให้ใครเห็นง่ายๆ

และด้วยเหตุนี้เอง เขาจึงค่อยๆ ผันตัวจากเบื้องหน้าไปสู่เบื้องหลัง ใครจะคิดว่าวันนี้จะมีบุญตาได้เห็นเขายิ้มจนเห็นลักยิ้ม เตรียมตัวติดเทรนด์ฮิตได้เลย!

ฟู่อีเฉินยังไม่รู้ตัวว่าการยิ้มครั้งเดียวจะทำให้เขาติดเทรนด์โซเชียล เขาเดินนำเซี่ยหยางเข้าไปในร้านอาหารที่โทรจองไว้ตั้งแต่เช้า

“น่าเสียดายที่บนเกาะมีร้านอาหารไม่มาก วันนี้คงต้องทานแบบพอแก้ขัดไปก่อน ไว้กลับไปที่เกาะหลักแล้ว คุณอยากทานอะไรผมจะจัดเตรียมให้อีกทีนะครับ”

ฟู่อีเฉินเลื่อนเก้าอี้ให้เซี่ยหยางพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเสียดายเล็กน้อย

เซี่ยหยางยิ้มรับและผงกศีรษะขอบคุณ: “เกรงใจไปแล้วค่ะคุณฟู่ ที่นี่ก็ดีมากแล้ว คุณลำบากแย่เลย”

“มันเป็นหน้าที่ครับ”

ฟู่อีเฉินตอบไปตามมารยาท แต่ในใจกลับเริ่มรู้สึกเสียใจลึกๆ—

เมื่อคืนเขาน่าจะตั้งใจวางแผนการเดตวันนี้ให้ดีกว่านี้

ประภาคารคือที่ที่เขาอยากมา ร้านอาหารเขาก็สุ่มจองเอา บนเกาะซาโจวมีร้านอาหารที่พอดูดีอยู่แค่ร้านเดียว ร้านอื่นไม่เป็นร้านเพิงเล็กๆ ก็ร้านอาหารแผงลอยริมทาง ซึ่งปกติเขาแทบไม่เคยเหยียบเข้าไปอยู่แล้ว เขาเลือกที่นี่เพื่อความสะดวกของตัวเอง ไม่ใช่เพื่อแขกรับเชิญหญิงเลย

เรียกได้ว่าไม่มีสิ่งไหนที่เขาคิดมาเพื่อคู่เดตเลยสักอย่าง

แต่เธอกลับดูเหมือนจะเข้าใจว่าเขาตั้งใจจัดเตรียมให้ และยังชมว่าเขาจัดการได้เรียบร้อยดี

ฟู่อีเฉินรู้สึกละอายใจในอก คิดว่าถ้าการเดตในรอบถัดไปคู่เดตยังเป็นเธออีก เขาจะตั้งใจจัดเตรียมให้ดีที่สุดแน่นอน

เซี่ยหยางเพลิดเพลินกับอาหารทะเลรสเลิศที่เป็นเอกลักษณ์ของเกาะอย่างพอใจ

ส่วนฟู่อีเฉินกลับดูเหม่อลอยเล็กน้อย เพราะเขายังคิดไม่ออกว่าหลังทานเสร็จจะไปที่ไหนต่อ

คิดอยู่นาน ในที่สุดเขาก็นึกออกที่หนึ่ง จึงแสร้งทำเป็นถามอย่างเป็นธรรมชาติ:

“คาเฟ่บนยอดเขาของเกาะซาโจวก็เป็นจุดเด่นของที่นี่เหมือนกัน เดี๋ยวเราไปนั่งพักที่นั่นดีไหม? ถือโอกาสจิบกาแฟสักแก้ว”

“ได้ค่ะ”

เซี่ยหยางไม่เกี่ยงว่าจะไปที่ไหน ต่อให้เดินเล่นเลียบชายหาดต่ออีกรอบเธอก็ไหว เพราะตอนนี้พละกำลังเธอเหลือเฟือ

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่พวกเขาจะลุกออกจากร้านอาหาร หลิวอิ่งก็ตามมาจนเจอ:

“พี่เซี่ยคะ เมื่อกี้ลืมขอคอนแทคพี่ไว้เลย โชคดีที่พี่ยังไม่ไป อ้อ ตอนบ่ายมีธุระที่ไหนไหมคะ? สนใจไปเยี่ยมชมแคมป์ฝึกซ้อมของพวกเรา แล้วดูหนังด้วยกันไหม?”

เธอมาพร้อมกับภารกิจที่โค้ชมอบหมายมา—นั่นคือต้องเชิญเซี่ยหยางไปดูหนังที่แคมป์ให้ได้

แน่นอนว่า หนังที่ว่าไม่ใช่หนังโรงทั่วไป แต่เป็นหนึ่งในบทเรียนการฝึกซ้อมที่เรียกว่า "ข้อมูลภาพยนตร์และวิดีโอของคู่แข่ง"

โค้ชกัวมองเซี่ยหยางเป็นเหมือนสมาชิกในทีมไปครึ่งตัวแล้ว เขาไม่อยากเสียเวลาแม้แต่วันเดียว แทบอยากจะดึงเธอเข้าทีมชาติเริ่มฝึกซ้อมเสียตอนนี้เลย จึงส่งหลิวอิ่งที่เป็นแฟนคลับของเซี่ยหยางมาเป็นทัพหน้าเพื่อชวนเธอ

เซี่ยหยางยังจำได้ว่าเธอมีคู่เดตอยู่ เธอจึงหันไปมองฟู่อีเฉิน: “คุณฟู่มีความเห็นว่ายังไงคะ?”

เมื่อเห็นดวงตาที่เป็นประกายของเธอ มีหรือที่ฟู่อีเฉินจะดูไม่ออกว่าเธออยากไปเยี่ยมชมแคมป์ฝึกซ้อมทีมชาติและดูหนังกับพวกนักกีฬา มากกว่าจะไปนั่งจิบกาแฟบนยอดเขากับเขา?

วินาทีนี้ เขาอดนึกย้อนถามตัวเองไม่ได้ว่า ทำไมต้องเลือกเกาะซาโจวเป็นสถานที่เดตในวันนี้ด้วยนะ?

ถ้ารู้ว่าทีมวอลเลย์บอลชายหาดทีมชาติมาซ้อมที่นี่ เขาควรจะหันหลังกลับเปลี่ยนสถานที่ตั้งแต่ได้ยินเรื่องนี้ที่ท่าเรือแล้ว!

[กรี๊ดดด! เซี่ยหยางกับผู้กำกับฟู่จะไปเยี่ยมชมฐานฝึกซ้อมทีมชาติเหรอ? แถมยังจะดูหนังกับนักกีฬาทีมชาติด้วย? การพัฒนานี้เกินความคาดหมายของฉันมาก!]

ในห้องสังเกตการณ์ เหล่าผู้สังเกตการณ์ความรักทั้ง 4 คน เมื่อเห็นทารางการเดตของคู่เซี่ยหยาง ต่างก็รู้สึกทั้งเสียดายและตื่นเต้น

ที่เสียดายคือ แขกรับเชิญทั้งสองเดตกันมาจนถึงตอนนี้ แต่ดูเหมือนจะไม่มีประกายไฟแห่งคู่จิ้นเกิดขึ้นเลย แต่ที่ตื่นเต้นคือ พวกเขามีวาสนาได้ตามกล้องเข้าไปชมบรรยากาศในฐานฝึกซ้อมของทีมวอลเลย์บอลชายหาดทีมชาติ

“ฉันกล้าเอาหัวเป็นประกันเลยว่า วันนี้รายการเราต้องติดเทรนด์อันดับหนึ่งแน่”

“รายการเราอาจจะไม่แน่ แต่หัวข้อเรื่องเซี่ยหยางตีวอลเลย์บอลกับทีมชาติเนี่ย ติดเทรนด์ชัวร์!”

“ไม่ต้องเดาแล้วค่ะ ติดไปเรียบร้อยแล้ว!”

“เร็วขนาดนั้นเลย?”

ทุกคนกดเข้าไปดูในหน้าเทรนด์เวยป๋อ แล้วก็เป็นไปตามคาด—แฮชแท็ก #เซี่ยหยางมือตบที่ถูกวงการบันเทิงขัดขวาง# พุ่งขึ้นสู่หน้าแรกของเทรนด์ทันที

แน่นอนว่าแขกรับเชิญที่ติดเทรนด์ไม่ได้มีแค่เซี่ยหยางคนเดียว #ลักยิ้ม# ของฟู่อีเฉิน และ #อัจฉริยะทางดนตรี# ของโจวหานชิง ต่างก็ติดอันดับอยู่ด้านบนเช่นกัน

แต่มีเพียงเซี่ยหยางเท่านั้นที่ติดเทรนด์มากกว่าหนึ่งหัวข้อ แถมหลายหัวข้อล้วนเกี่ยวข้องกับเธอและวอลเลย์บอลชายหาดทั้งสิ้น

ฉากที่เธอกระโดดขึ้นตบลูกวอลเลย์ที่นักกีฬาทีมชายส่งมาจนได้คะแนน ถูกแฟนคลับกลุ่มต่างๆ ตัดเป็นคลิปสั้นแชร์ต่อไปตามแพลตฟอร์มโซเชียลมีเดียทุกช่องทาง

“โห! แฟนคลับสายกีฬาตามมาเพียบเลย!”

“เธอดังระเบิดแล้วล่ะ”

“แถมยังใช้พลังของตัวเองคนเดียวทำให้รายการเราดังเป็นพลุแตกด้วย แค่ช่วงเวลาสั้นๆ ยอดผู้ติดตามรายการเพิ่มขึ้นมาตั้งสิบกว่าหมื่นคนแล้ว”

บ่ายวันนั้น เซี่ยหยางและฟู่อีเฉินใช้เวลาที่มีความหมายอย่างยิ่งในฐานฝึกซ้อมทีมชาติ โดยไม่รู้เลยว่าโลกภายนอกกำลังเกิดพายุพัดกระหน่ำในโลกออนไลน์

อากาศบนเกาะเปลี่ยนแปลงเร็วยิ่งกว่าพลิกหน้ากระดาษ

ตอนกลางวันยังท้องฟ้าแจ่มใส แต่พอตกเย็นกลับมีฝนกระหน่ำลงมาอย่างหนัก

ทั้งสองคนที่เพิ่งกลับจากเกาะซาโจวมาถึงเกาะหลัก เกือบจะกลายเป็นหนูกกปีก

หลังจากรีบขึ้นรถตู้ที่ทีมงานจัดไว้ เซี่ยหยางพบว่าเสื้อผ้าของฟู่อีเฉินเปียกไปหมดแล้ว ส่วนเธอก็ไม่ต่างกัน จึงตัดสินใจเสนอให้กลับบ้านพักทันที:

“ไม่รู้ฝนจะหยุดเมื่อไหร่ มื้อเย็นเรากลับไปกินอะไรกันง่ายๆ ที่บ้านพักดีกว่าไหมคะ”

ฟู่อีเฉินถอนหายใจในใจ

การจัดตารางเดตตอนกลางวันของเขาทำได้ไม่เต็มที่เลย—

ช่วงเช้าเดินเล่นแถวประภาคาร ถึงจะถ่ายรูปให้เธอเยอะมาก แต่เขารู้สึกว่ามันดูฉาบฉวยไปนิด ช่วงบ่ายถึงจะผ่านไปอย่างคุ้มค่าที่ได้เยี่ยมชมแคมป์ฝึกซ้อม ทำกิจกรรมร่วมกับนักกีฬาจนรู้จักกัน และได้ดูสารคดีเกี่ยวกับวอลเลย์บอลร่วมกัน

ขนาดเขาที่เป็นคนนอกวงการวอลเลย์บอล พอได้ดูจบยังเข้าใจกติกาการแข่งขันขึ้นมาบ้าง

ถ้าไม่ใช่เพราะต้องรีบกลับเรือรอบสุดท้ายมาที่เกาะหลัก พวกนักกีฬาสาวที่เป็นแฟนคลับเซี่ยหยางคงอยากจะจัดงานเลี้ยงสังสรรค์ต้อนรับพวกเขาด้วยซ้ำ

แต่ช่วงบ่ายจะมีความหมายแค่ไหน นั่นก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาเป็นคนจัดเตรียม กลับกลายเป็นว่าเขาต้องขอบคุณเซี่ยหยางเสียด้วยซ้ำที่ทำให้เขามีโอกาสเข้าไปในศูนย์ฝึกทีมชาติ

เขาจึงตั้งใจจะชดเชยให้เธอในมื้อค่ำ โดยกะว่าจะพาเธอไปร้านอาหารมิชลินชื่อดังที่เกาะหลักเพื่อทานอาหารทะเล

หลังจากนั้นจะเช่ารถนำเที่ยวพาเธอชมวิวเกาะยามค่ำคืน ดูแสงสีและโชว์พลุ สรุปคือทำให้ทันก่อนสี่ทุ่ม

แต่ผลคือถูกฝนที่ตกลงมากะทันหันทำลายแผนจนยับเยิน...

เสื้อผ้าของทั้งคู่เปียกโชก ผมก็โดนฝน จะให้ไปเดตกันทั้งสภาพเปียกปอนแบบนี้ก็คงไม่ไหว มีทางเดียวคือกลับบ้านพัก

เซี่ยหยางเห็นสีหน้าเขาไม่ค่อยดี จึงคิดว่าเขากังวลเรื่องจะไม่มีอะไรกินเมื่อกลับไปถึงบ้านพัก เธอจึงปลอบว่า:

“ไม่ต้องห่วงนะคะ เมื่อเช้าฉันเห็นทีมงานเติมวัตถุดิบใส่ตู้เย็นจนเต็มเลย อะไรที่ทำยากๆ อาจจะทำไม่ทัน แต่ถ้าแค่ทำอะไรกินกันง่ายๆ แป๊บเดียวก็เสร็จค่ะ”

พูดจบ พอเห็นสีหน้าฟู่อีเฉินนอกจากจะไม่ดีขึ้นแล้ว กลับดูเหมือนคนได้รับบาดเจ็บภายในยังไงยังงั้น

เซี่ยหยางคิดทบทวนดู แล้วก็บางอ้อ: ฟู่อีเฉินคงจะทำอาหารไม่เป็นแน่ๆ

เธอจึงพูดด้วยน้ำเสียงปลอบโยนว่า: “ไม่เป็นไรค่ะ ฉันทำอาหารเป็น เดี๋ยวฉันจัดการเอง”