บทที่ 98 ระบบพิชิตรักรายการเดต (16)

พายุฝนครั้งนี้มาเยือนอย่างกะทันหันและเม็ดฝนก็ใหญ่มาก คู่ที่โดนฝนถล่มจึงไม่ได้มีแค่คู่ของพวกเขา

ในบรรดาแขกรับเชิญอีก 4 คู่ นอกจากคู่ของเจียงทว่อและหลิวย่างที่โชคดีนั่งดูหนังอยู่ในอาคารตอนฝนตก อีก 3 คู่ที่เหลือต่างก็ต้องยุติการเดตลงกลางคัน และมีคู่หนึ่งกลับมาถึงบ้านพักก่อนพวกเขาเสียอีก

“พี่ฟู่ กลับมาแล้วเหรอครับ? โดนฝนเปียกมาเลยใช่ไหม?”

เซียวเฉิงเหล่ยเพิ่งเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จและเดินลงมาจากชั้นบน เขามีผ้าขนหนูแห้งพาดคอ พลางเช็ดผมที่ยังเปียกชื้นอยู่

“พวกผมก็เหมือนกันครับ ฝนมาไม่ดูเวล่ำเวลาเลย กำลังจะไปกินมื้อเย็นกันแท้ๆ เดินอยู่บนถนนดีๆ ก็โดนถล่มซะเละเทะ สุดท้ายก็เลยต้องซัดเซพากันกลับมาเนี่ยแหละครับ”

เซียวเฉิงเหล่ยดูจะเสียดายจริงๆ แต่เซี่ยตานนีอาจจะไม่คิดอย่างนั้น

การเดตหนึ่งวันกับเซียวเฉิงเหล่ย สำหรับเธอนั้นเหมือนเวลาผ่านไปนานเป็นปี

เซียวเฉิงเหล่ยบ่นฟ้าฝนที่ไม่เป็นใจว่าอุตส่าห์แดดจ้าทั้งวันแต่ดันมาตกเอาตอนนี้จนอดกินมื้อเย็น แต่เธอกลับอยากจะขอบคุณสวรรค์ที่ส่งฝนลงมาได้จังหวะ! ไม่อย่างนั้นเธอก็ไม่รู้จะหาข้ออ้างอะไรเพื่อขอกลับก่อนเวลา

เธอแทบรอไม่ไหวที่จะรู้ผลการเดตของฟู่อีเฉินและเซี่ยหยาง—ฝ่ายหลังถูกฟู่อีเฉินทำหน้าขยะแขยงใส่ทั้งวันหรือเปล่านะ?

ตามที่เธอคาดเดา ฟู่อีเฉินคงไม่ยอมเถลไถลอยู่ข้างนอกกับเซี่ยหยางจนดึกดื่นหรอก ทนมาได้ทั้งวันก็เก่งแล้ว ผู้ชายที่ไหนจะอยากนั่งจ้องหน้าอัปลักษณ์กินข้าวเที่ยงต่อด้วยข้าวเย็นล่ะ? ยิ่งฟู่อีเฉินเป็นพวกบ้าคนสวย ขนานแท้ด้วยแล้ว

ดังนั้น เมื่อกลับถึงบ้านพักแล้วเห็นว่าคู่ของฟู่อีเฉินยังไม่กลับ เซี่ยตานนีขมวดคิ้วและรีบขึ้นไปบนห้องเพื่อหยิบโทรศัพท์ส่วนตัว เธอต้องการล็อกอินเข้าดูห้องไลฟ์สดที่รายการเปิดไว้ให้แขกรับเชิญ

แน่นอนว่าเธอไม่ได้ดูห้องตัวเอง แต่เธอดูของฟู่อีเฉินกับเซี่ยหยาง

ทว่ายังไม่ทันจะกดเข้าห้องไลฟ์สด เธอก็ได้รับแจ้งเตือนพุชข้อความจากบัญชีหลุมในเวยป๋อหลายข้อความ—

#บ้านพักโรแมนติกกับปฏิสัมพันธ์ทีมชาติ# #เซี่ยหยางมือตบลูกที่ถูกรายการเดตขัดขวาง# #หลิวอิ่งคือภาพสะท้อนของฉันตอนติ่งดารา# #ลูกตบสังหารของเซี่ยหยาง#

หมายความว่ายังไง? เซี่ยหยางติดเทรนด์เหรอ?

ทีมงานรายการดันเธอขึ้นเทรนด์ให้เหรอ?

เซี่ยตานนีรีบกดเข้าไปอ่านเนื้อหาข่าวทันที และสิ่งที่เห็นก็ทำให้เธอโกรธจนตัวสั่น

ยัยผู้หญิงคนนั้นมันดวงดีบ้าบออะไรขนาดนั้น! ไปเกาะซาโจวก็ดันไปเจอทีมวอลเลย์บอลชายหาดซ้อมอยู่ แถมยังไปโชว์พาวออกหน้ากล้องจนเด่นเกินหน้าเกินตา แล้วยังมีคนชมว่าพละกำลังเป็นเลิศมือตบพรสวรรค์อีก...

เหอะ! ยัยนั่นเล่นวอลเลย์บอลเป็นที่ไหนกันล่ะ? โค้ชเขาแค่พูดตามมารยาทก็ดันไปเชื่อเป็นจริงเป็นจัง!

ยังดีที่ฟู่อีเฉินไม่ได้มีปฏิสัมพันธ์กับเธอมากนัก นั่นเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เซี่ยตานนีพอใจ

ส่วนเรื่องเทรนด์ของเซี่ยหยาง...

เซี่ยตานนีหรี่ตาใช้ความคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะใช้บัญชีหลุมติดต่อสตูดิโอหน้าม้า (Internet Water Army) หลายแห่ง ยอมทุ่มเงินจ้างให้พวกเขาช่วยกดหัวข้อที่เกี่ยวข้องกับเซี่ยหยางลงไปให้หมด

หลังจากจัดการเรื่องนี้เสร็จ อารมณ์ของเธอถึงค่อยดีขึ้นมาบ้าง เธอเปลี่ยนไปใส่ชุดเดรสสีขาวลุคนางฟ้าสุดๆ แล้วแต่งหน้าสไตล์ "หน้าสดแบบมีจริต" ก่อนจะเยื้องกรายลงมาข้างล่าง

เซี่ยหยางอาบน้ำสระผมเสร็จนานแล้ว และตอนนี้เธอกำลังสวมชุดลำลองตัวโคร่งยืนทำมื้อเย็นอยู่ในครัว

ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน

วัตถุดิบในตู้เย็นมีเยอะมาก เธอเลือกหยิบผักใบเขียว เห็ด หน่อไม้สด กุ้งแชบ๊วย ไข่ไก่ และเนื้อสันในหมู รวมถึงวุ้นเส้นมาด้วย เธอตั้งใจจะทำ "หม้อดินรวมมิตรสามสหาย" 

โดยปกติเครื่องเคียงหลักของหม้อดินสามสหายแบบดั้งเดิมคือกุ้งตัวใหญ่ เกี๊ยวไข่ และลูกชิ้นหมู ซึ่งในเมื่อวัตถุดิบครบครัน เธอจึงไม่คิดจะทำแบบขอไปที

เธอใช้เครื่องบดเนื้อบดสันในจนละเอียด แบ่งครึ่งหนึ่งมาคลุกกับหน่อไม้สับเพื่อปั้นเป็นลูกชิ้นหมู ส่วนอีกครึ่งก็นำไปทอดเป็นเกี๊ยวไข่สีทอง

“มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ?”

เซียวเฉิงเหล่ยเห็นฟู่อีเฉินยืนช่วยล้างผักอยู่ที่ซิงค์น้ำ จึงเดินเข้ามาถามบ้าง

เขาก็ยังไม่ได้กินมื้อเย็นเหมือนกัน และเซี่ยหยางก็บอกว่าจะทำเผื่อมานั่งกินด้วยกัน เขาจะกินเฉยๆ โดยไม่ช่วยงานเลยก็คงดูไม่ดี

“งั้นคุณเซียวช่วยจัดการกุ้งให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ ตัดหนวดกุ้งแล้วก็ดึงเส้นดำออก ทำได้ไหมคะ?”

เซี่ยหยางส่งถุงกุ้งแชบ๊วยเป็นๆ ที่อัดออกซิเจนมาให้เซียวเฉิงเหล่ย

“ได้ครับ ได้แน่นอน ไม่มีปัญหา” เซียวเฉิงเหล่ยรับหน้าที่ดึงเส้นดำกุ้งอย่างกระตือรือร้น

เนื่องจากการไลฟ์สดยังไม่จบ ประกอบกับในครัวมีกล้องติดตั้งอยู่แล้ว เซียวเฉิงเหล่ยที่ทำงานเงียบๆ มาได้นาทีหนึ่งก็เริ่มชวนคุยเพื่อสร้างบรรยากาศ:

“ได้ยินว่าวันนี้พวกคุณไปเกาะซาโจวมา ที่นั่นสนุกไหมครับ? ผมยังไม่เคยไปเลย”

ฟู่อีเฉินไม่ตอบคำถามนี้ แถมเขายังรู้สึกต่อต้านหัวข้อที่เซียวเฉิงเหล่ยหยิบยกขึ้นมาเล็กน้อย

เขายังคงจมอยู่กับความรู้สึกผิดที่การเดตวันนี้ออกมาไม่สมบูรณ์แบบ เจ้าหมอนี่ดันมาพูดเรื่องที่ไม่อยากนึกถึงซะได้!

ในทางตรงกันข้าม เซี่ยหยางกลับยังคงประทับใจกับแมตช์ที่เล่นกับทีมชาติ เมื่อได้ยินดังนั้นเธอจึงยิ้มและเอ่ยชม:

“เป็นเกาะที่สวยมากเลยค่ะ ถ้ามีโอกาสคุณเซียวต้องลองไปเที่ยวดูนะคะ”

“ได้เลยครับ ครั้งหน้าที่ผมจัดเดต ผมจะจัดที่นั่นบ้าง”

พูดพลาง เซียวเฉิงเหล่ยก็หันไปทำท่าประสานมือคารวะฟู่อีเฉิน:

“ต้องขอบคุณพี่ฟู่ที่ทำการบ้านมาดี น้องชายขออนุญาตลอกข้อสอบที่ทำเสร็จแล้วหน่อยนะครับ ฮิฮิ!”

ฟู่อีเฉิน: “……” ในใจยิ่งจุกหนักกว่าเดิม

ตอนที่เซี่ยตานนีเดินเข้ามา เธอสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่ผ่อนคลายอย่างน่าประหลาดระหว่างคนทั้งสามคนนี้ จนทำให้ความรู้สึกวิกฤตผุดขึ้นมาในใจ

“คุยอะไรกันอยู่คะ ดูมีความสุขจัง?”

“คุยเรื่องเกาะซาโจวที่พี่ฟู่กับเซี่ยหยางไปมาวันนี้ครับ” เซียวเฉิงเหล่ยตอบกลับอย่างร่าเริง “ฟังที่เซี่ยหยางเล่าว่าที่นั่นสวยมาก ผมเลยเริ่มอยากไปบ้างแล้วล่ะ”

หลังจากผ่านการรุกในเดตมาทั้งวัน ค่าความประทับใจของเซียวเฉิงเหล่ยที่มีต่อเธอก็เพิ่มขึ้นอีกครั้ง แม้จะยังไม่เปลี่ยนเป็นค่าความรัก แต่ก็สูงกว่าตอนจบงานเมื่อคืนมาก

แต่นั่นยังไม่พอ! เซี่ยตานนีเสยผมเบาๆ พลางส่งสายตาลึกซึ้งให้ฟู่อีเฉิน สิ่งที่เธอต้องการคือค่าความรักจากผู้ชายทุกคน ไม่ว่าจะเป็นฟู่อีเฉินหรือโจวหานชิง!

ในหัวกำลังวางแผนว่าจะพิชิตใจพวกเขาอย่างไร แต่คำพูดที่ตอบออกไปกลับดูฉาบฉวย: “เกาะซาโจวเหรอคะ? ที่นั่นไม่เห็นจะมีจุดเช็กอินอะไรเป็นพิเศษเลยนี่นา”

【ติ๊ง! ค่าความประทับใจของแขกรับเชิญชายที่ 4 กำลังลดลง—】 【ติ๊ง! ค่าความประทับใจของแขกรับเชิญชายที่ 5 กำลังลดลง—】 【ติ๊ง! ค่าความประทับใจของแขกรับเชิญชายที่ 4 ลดลงเหลือ 20 คำเตือนระดับวิกฤต! โปรดรีบเพิ่มค่าความประทับใจโดยด่วน เพื่อไม่ให้ส่งผลกระทบต่อภารกิจ】

“!!!”

ทำไมร่วงอีกแล้วล่ะ? เธอพูดอะไรผิดไป? ก็ไม่นี่นา!

วินาทีนี้ เซี่ยตานนีแทบอยากจะระเบิดอารมณ์ออกมาจริงๆ

“หอมจังเลย! ทำอะไรกินกันอยู่เหรอ?”

ในตอนนั้น แขกรับเชิญอีกคู่ที่โดนฝนมาก็กลับมาถึง

เฉินอันฉีเห็นทุกคนอยู่ในครัวจึงยังไม่รีบขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เธอเดินเข้ามาทักทายก่อน:

“ทุกคนยังไม่ได้ทานมื้อเย็นกันเหรอคะ? ฉันกับพี่ลู่ก็ยังไม่ได้ทานเหมือนกัน แต่พวกเรากะว่าจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนแล้วค่อยออกไปข้างนอก...”

ลู่หมิงเดินเข้ามาพลางใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมที่เปียกฝน พอเขาเห็นเซี่ยตานนี สายตาของเขาก็อ่อนโยนลงทันที: “ตานนีก็กลับมาแล้วเหรอ? ทานมื้อเย็นหรือยังครับ?”

“ยังเลยค่ะ” เซี่ยตานนีเห็นลู่หมิงที่เธอพิชิตค่าความรักได้ถึง 90 คะแนนแล้ว อารมณ์ก็เริ่มดีขึ้นมาบ้าง “พี่ลู่ คุณกับอันฉีจะออกไปข้างนอกอีกเหรอคะ?”

“คงไม่ออกไปแล้วล่ะ” ลู่หมิงพูดอย่างสบายๆ “หาอะไรทำกินง่ายๆ ที่นี่แหละ เธออยากทานอะไรล่ะ? เดี๋ยวพี่ทำให้”

พูดจบ เขาก็ม้วนแขนเสื้อเชิ้ตขึ้น เดินไปที่ตู้เย็นเพื่อเลือกวัตถุดิบ โดยไม่ได้หันไปถามความเห็นของเฉินอันฉีแม้แต่น้อย

ประกายความสุขในดวงตาของเฉินอันฉีค่อยๆ มอดดับลง

แต่เธอยังจำได้ว่าวันนี้เธอและลู่หมิงคือคู่เดตกัน เธอจึงพูดขึ้นว่า: “พี่ลู่ เสื้อผ้าพี่ยังเปียกอยู่นะคะ ขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนเถอะ เดี๋ยวจะเป็นหวัดเอา”

เซี่ยตานนีรู้สึกไม่สบอารมณ์ในใจ เหมือนอาหารในจานของตัวเองกำลังถูกคนอื่นจ้องจะฉกไป

เธอรีบพูดตัดหน้าก่อนลู่หมิงจะอ้าปาก: “พี่ลู่ คุณก็เปียกฝนมาเหมือนกันเหรอคะ? งั้นรีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะค่ะ ฉันกับเฉิงเหล่ยก็เปียกไม่เบาเลย ฝนมันมาเร็วมากจริงๆ ก่อนออกจากบ้านไม่ได้คิดจะพกร่มไปเลย”

ลู่หมิงยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน: “งั้นพี่ไปเปลี่ยนชุดก่อนนะ เดี๋ยวจะลงมาทำอาหารให้ ถ้าหิวก็หาอะไรรองท้องไปก่อนนะ”

“ค่ะ”

หลังจากลู่หมิงขึ้นข้างบนไปแล้ว เซี่ยตานนีก็เสยผมยาวสลวยของเธอขึ้น พร้อมกับความรู้สึกมีชัยที่สามารถทวงแต้มคืนมาได้ เธอรายตาที่แฝงด้วยความภูมิใจไปทางเฉินอันฉีแวบหนึ่ง