บทที่ 53 พวกนายถูกเด็กปีหนึ่งบดขยี้?

ออกจากห้องแล็บ ลมกลางคืนพัดกลิ่นหวานหอมของดอกหอมหมื่นลี้เข้าใส่หน้า

ลู่เฟิงสะพายกระเป๋าขึ้นไหล่ขวา เดินเล่นไปตามทางเดินเล็กๆ ที่ไม่ค่อยมีคนผ่านหลังเขตอาคารเรียน มุ่งไปทางหอพัก

มือถือในกระเป๋ากางเกงดังขึ้น

หน้าจอแสดง: แม่

ฝีเท้าลู่เฟิงชะงักนิด แล้วรับสาย

"ฮัลโหล แม่"

"เฟิงลูก! เงินที่ลูกโอนมา แม่ได้รับแล้ว!" เสียงปลายสายเร็วและร้อนรน ได้ยินความตื่นเต้นที่กดไม่อยู่ "พ่อลูกอยู่ข้างๆ จะแย่งโทรศัพท์ให้ได้ รอแป๊บนะ"

ในหูฟังดังเสียงแย่งกัน แล้วก็เป็นเสียงดังคุ้นเคยของพ่อ

"ลูกชาย! ค่าเบี้ยเลี้ยงนั่นจ่ายเป็นรายเดือนเหรอ? เดือนละหกร้อย?"

"ครับ"

"เก่งจริง!" เสียงพ่อลู่ดังขึ้นอย่างน้อยสามระดับ "พ่อสมัยเข้าโรงงานปีแรก เงินเดือนยังแค่สี่ร้อยยี่สิบเลย ลูกยังไม่เรียนจบเลย เก่งกว่าพ่ออีก!"

ลู่เฟิงจินตนาการออกว่าปลายสาย คนแก่สองคนนั่งบนโซฟาเก่าในห้องนั่งเล่น คนหนึ่งกำมือถือ คนหนึ่งจ่อหู บนหน้าเต็มไปด้วยความภูมิใจที่ซ่อนไม่ได้

ภาพแบบนี้ ชาติก่อนเขาไม่เคยมอบให้พวกท่านเลย

"เงินเก็บไว้ใช้นะครับ อากาศหนาวแล้ว ไปห้างซื้อเสื้อขนเป็ดหนาๆ สักสองตัว อย่าใส่แต่เสื้อเก่าที่ใส่มาหลายปี"

"ซื้อเสื้อขนเป็ดทำไม ของพวกนั้นแพงจะตาย!" แม่แย่งโทรศัพท์กลับทันที น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นโหมดประหยัดตามปกติ "เสื้อนวมแม่ยังใส่ได้ ลูกอยู่ที่มหาวิทยาลัยอย่าประหยัด กินเนื้อเยอะๆ ลูกผอมมาตั้งแต่เด็ก"

"แม่ ผมกินดีที่มหาวิทยาลัยครับ"

"งั้นก็ดี งั้นก็ดี" หยุดสองวินาที เสียงแม่จู่ๆ ก็เบาลง เหมือนกลัวใครได้ยิน "เฟิงลูก แม่จะบอกนะ ลูกเรียนให้ดีที่มหาวิทยาลัยก็พอ อย่ากดดันตัวเองมากนัก"

"ครับ"

"แล้วก็ คบเพื่อนเยอะๆ ที่มหาวิทยาลัย อย่าก้มหน้าเรียนคนเดียว เป็นคนหนุ่ม ถึงเวลาเล่นก็เล่นบ้าง"

ลู่เฟิงฟังคำนี้ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย

"รู้แล้วครับแม่ ผมมีเพื่อนเยอะ"

"งั้นก็ดี! อ้อ พ่อลูกจะพูดอีกแล้ว"

"ได้แล้วๆ ให้พ่อพูดสองคำ!" พ่อลู่แย่งโทรศัพท์อีกครั้ง กระแอม จริงจังขึ้นมาเป็นครั้งคราว "ลูกชาย พ่อไม่มีความรู้อะไรมาก ขอแค่คำเดียว ทำให้ดี อย่าทำให้เสียหน้า"

"วางใจได้ครับพ่อ"

วางสาย ลู่เฟิงยัดมือถือกลับกระเป๋า ยืนใต้โคมไฟอยู่สองสามวินาที

คบเพื่อนเยอะๆ ถึงเวลาเล่นก็เล่น

ชาติก่อนที่ควรเล่น เขาเล่นมาหมดแล้ว

เล่นไพ่สามก๊กข้ามคืน โดดเรียนไปร้านเน็ตเหมาทั้งคืน สอบปลายภาคติวนาทีสุดท้ายลอกคำตอบหัวหน้าห้องผ่านมาแบบเฉียดฉิว

สี่ปีนั้นเล่นสนุกจริง แล้วหลังเรียนจบใช้เวลาสิบกว่าปีใช้หนี้

เล่นมาแล้ว พอแล้ว

ชาตินี้ถ้าเดินเส้นทางนั้นอีก ก็โง่จริง

ลู่เฟิงขยับคอ ก้าวเดินต่อ

สมองหมุนเร็วกว่าขา

บทความ เอสซีไอ ฉบับที่สอง

กรอบบทความดาต้าแฟรีเขาวางไว้แล้ว จุดนวัตกรรมหลักชัดเจน คือสถาปัตยกรรมประมวลผลข้อมูลน้ำหนักเบาสำหรับงานวิจัย อัลกอริทึมระดับล่างผ่านการปรับให้เหมาะสมเชิงลึก ประสิทธิภาพจริงบดขยี้เครื่องมือทั่วไปประเภทเดียวกัน

บทความนี้ถ้าส่งงานประชุมระดับสูงสุดสาขาคอมพิวเตอร์ เช่น ซิกเคดีดี หรือเอเอเอไอ คุณค่าไม่แพ้บทความพลศาสตร์เครื่องกลฉบับก่อนเลย

แถมคราวนี้ข้อได้เปรียบยิ่งชัดกว่า

ตอนส่งบทความฉบับแรก ในมือมีแค่การอนุมานทฤษฎี ไม่มีการทดสอบจริง ที่ผ่านรอบเดียวได้ ส่วนใหญ่เพราะทฤษฎีแคลคูลัสลำดับเศษส่วนตัวมันเองพลิกวงการมากพอ

แต่ดาต้าแฟรีต่างออกไป

มันมีชิ้นงานจริง มีโค้ด มีข้อมูลจริงที่รันออกมาเปรียบเทียบ

ทฤษฎีบวกปฏิบัติ สองด้านพร้อมกัน

แถมวันนี้ตอนช่วยกลุ่มโปรแกรมมิ่งแก้โค้ดในห้องแล็บ เขายังพบจุดที่ปรับให้ดีขึ้นได้อีกหลายจุด ตรรกะการเรียกระดับล่างของนัมพายยังมีพื้นที่บีบอัด ถ้านำรูปแบบการเก็บเมทริกซ์แบบเบาบางมาใช้ ความเร็วในการประมวลผลชุดข้อมูลขนาดใหญ่จะเพิ่มขึ้นอีกระดับ

กลับหอพักแล้วเขียนจุดปรับให้เหมาะสมเหล่านี้เข้าไป บทความก็ปิดได้แล้ว

ฝีเท้าลู่เฟิงเร็วขึ้นนิด

สิ่งที่เขาไม่รู้ คือในเวลาเดียวกันที่เขากำลังวางแผนบทความฉบับที่สอง อีกเส้นเรื่องลับก็กำลังเปิดฉากอย่างเงียบๆ

สี่ทุ่มสี่สิบ

อาจารย์ซุนอี้พิงเก้าอี้ในห้องทำงานที่บ้าน มือซ้ายถือแก้วชาเก๋ากี้ที่เพิ่งชง มือขวาเลื่อนมือถือ

ในกล่องข้อความคิวคิว เขาส่งข้อความหาหลี่เหา

"วันนี้ฝึกซ้อมเป็นไงบ้าง? มีปัญหาอะไรไหม?"

ในฐานะอาจารย์ที่ปรึกษาของกลุ่มโปรแกรมมิ่ง ถึงกลางวันมีธุระไม่ได้ไป แต่ที่ควรติดตามก็ต้องติดตาม

หลี่เหาตอบกลับมาเร็วมาก แถมยาวมาก

ยาวมากๆ

ซุนอี้มองตัวอักษรที่ทยอยขึ้นบนหน้าจอ มือที่ถือแก้วชาค่อยๆ ค้างอยู่กลางอากาศ

"…… ลู่เฟิงแก้บักทีที่เราสามคนหากันยี่สิบนาทีในสองนาทีครึ่ง……"

"…… รีแฟคเตอร์โมดูลการคำนวณเมทริกซ์ของผมเลย โค้ดลดเหลือหนึ่งในสาม ประสิทธิภาพการรันเพิ่มอย่างน้อยห้าเท่า……"

"…… เวกเตอร์ไรเซชันบรอดแคสต์ การตัดแบบไดนามิกอินเด็กซ์ เขียนได้ระดับเหรียญทองเอซีเอ็ม……"

"…… เขาบอกว่าเรียนเอง……"

ซุนอี้วางแก้วชาลง

เก๋ากี้จมก้นแก้วเป็นวง เหมือนความรู้สึกของเขาตอนนี้ ผสมปนเปไปหมด

หลี่เหาฝีมือระดับไหนเขารู้ดี

รางวัลรองชนะเลิศการแข่งขันโปรแกรมมิ่งระดับจังหวัด นับว่าโดดเด่นในบรรดานักศึกษาที่เขาเคยสอนมา

ผลคือถูกเด็กปีหนึ่งสายเครื่องกล บดขยี้ต่อหน้าต่อตา

แถมยังเป็นการเรียนเอง

ซุนอี้หายใจลึกสองครั้ง เปิดกล่องข้อความของเย่กั๋วต้ง

"พี่เย่ ลู่เฟิงที่นายหามา นายรู้ไหมว่าเขาเขียนโปรแกรมเป็น?"

ส่งข้อความไป ฝั่งตรงข้ามผ่านไปราวครึ่งนาทีถึงตอบ

เย่กั๋วต้ง: "หมายความว่าไง?"

ซุนอี้ส่งสกรีนช็อตข้อความยาวที่หลี่เหาส่งมาให้เขาต่อไปตรงๆ

คราวนี้ ฝั่งตรงข้ามเงียบไปสองนาทีเต็ม

เย่กั๋วต้ง: "นายแน่ใจว่าหลี่เหาไม่ได้พูดเกินจริง?"

ซุนอี้: "หลี่เหาเป็นคนยังไงนายก็รู้ นักแข่งรองชนะเลิศระดับจังหวัด ไม่ถึงขั้นแยกไม่ออกว่าโค้ดคนอื่นดีหรือแย่หรอก"

สถานะการพิมพ์ฝั่งเย่กั๋วต้งกะพริบไปมาหลายครั้ง สุดท้ายส่งมาสองคำ

"บ้าเอ๊ย"

เย่กั๋วต้งนั่งอยู่ในห้องทำงาน แสงจอมือถือสะท้อนบนใบหน้า

เขาหันไปมองมุมขวาของโต๊ะ กระดาษร่างที่เคลือบพลาสติกเก็บไว้นอนเงียบอยู่ตรงนั้น

ตอนที่เขาพบกระดาษร่างแผ่นนั้น เขาคิดว่าตัวเองขุดพบอัจฉริยะคณิตศาสตร์

ต่อมาลู่เฟิงสร้างชุดเกราะโครงกระดูกภายนอกด้วยมือเปล่าในการแข่งขันนวัตกรรมทางกลศาสตร์ เขาคิดว่าเด็กคนนี้เป็นอัจฉริยะวิศวกรรมข้ามสาขา

ตอนนี้โผล่เรื่องโปรแกรมมิ่งขึ้นมาอีก

คณิตศาสตร์ กลศาสตร์ วัสดุ การกลึงงานเครื่องกล โปรแกรมมิ่ง

นี่มันคนคนเดียวหรือทีมวิจัยทั้งทีมกันแน่?

เย่กั๋วต้งล้วงสมุดรายชื่อในลิ้นชักโต๊ะ เปิดไปที่ชื่อหนึ่ง

หลี่หงเต๋อ

สองคนเป็นเพื่อนร่วมรุ่นปริญญาตรี แม้จะอยู่คนละคณะ แต่หลายปีมานี้ความสนิทส่วนตัวก็ยังดีอยู่

ครั้งก่อนยืมลู่เฟิงไปร่วมการแข่งขันสร้างแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ หลี่หงเต๋อแม้ปากจะบ่นด่า แต่สุดท้ายก็ปล่อยคนมา

คราวนี้ ความคิดของเย่กั๋วต้งก้าวไปอีกขั้น

เขาอยากดึงลู่เฟิงเข้ากลุ่มวิจัยของตัวเองอย่างเป็นทางการ อย่างน้อยควบตำแหน่งผู้ช่วยวิจัยสายคณิตศาสตร์

หน่อเนื้ออ่อนระดับนี้ ถ้าวางไว้แค่ในไร่นาสามตารางวาของสายเครื่องกล มันสิ้นเปลืองพรสวรรค์เกินไป

เย่กั๋วต้งเปิดกล่องข้อความคิวคิวของหลี่หงเต๋อ คิดถ้อยคำสักครู่ แล้วส่งข้อความไปหนึ่งข้อความ