บทที่ 54 มาเพื่อลู่เฟิงใช่ไหม?

ข้อความแรกของเย่กั๋วต้งส่งมาอย่างสุภาพมาก

"พี่ลี่ ช่วงนี้ยุ่งไหม? เอกสารประชุมปฏิรูปการศึกษาของจังหวัดครั้งก่อน นายส่งหรือยัง?"

หลี่หงเต๋อกำลังพิงโซฟาที่บ้านอ่านบทความปริทัศน์ที่เพิ่งออกใหม่ พอเห็นข้อความนี้ มุมปากก็เบ้ลง

ไอ้แก่ พอนายกระดิกก้น ฉันก็รู้แล้วว่านายจะอึอะไรออกมา

เขายกกระติกน้ำร้อนบนโต๊ะกาแฟ ไขฝาเป่าไอร้อน ค่อยๆ พิมพ์บนมือถือ

"อย่ามาพูดเรื่องไร้สาระกับฉัน"

"เย่กั๋วต้งเมื่อไหร่เคยสนใจว่าฉันส่งเอกสารหรือยัง?"

"พูดมาเลย มาเพื่อลู่เฟิงใช่ไหม?"

สถานะการพิมพ์ฝั่งตรงข้ามหยุดไปสามวินาที

แล้วเด้งสติกเกอร์ยกนิ้วโป้งขึ้นมา ตามด้วยข้อความบรรทัดหนึ่ง

"ไม่หนีเพื่อนเก่าจริงๆ ฉันยังเกริ่นไม่ทันจบ นายก็แฉซะแล้ว ไม่ให้หน้ากันเลยนะ"

หลี่หงเต๋อฮึ่มเสียงหนึ่ง พิงโซฟากลับ เขารู้อยู่แล้ว

ครั้งก่อนยืมลู่เฟิงไปร่วมการแข่งขันสร้างแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ เขาก็คาดไว้แล้วว่าเย่กั๋วต้งจะได้คืบเอาศอก

ความหน้าหนาของไอ้แก่นี่ สามสิบปีไม่เปลี่ยนเลยสักนิด

"พูดมา จะเอายังไง" หลี่หงเต๋อเปิดไพ่ตรงๆ

ฝั่งเย่กั๋วต้งความเร็วการพิมพ์เร็วขึ้นชัดเจน

"พี่ลี่ ฉันพูดตรงประเด็นเลย วันนี้ตอนฝึกซ้อม ลูกศิษย์นายกดสามคนรองชนะเลิศระดับจังหวัดของกลุ่มโปรแกรมมิ่งเราถูลงกับพื้น"

"สองนาทีครึ่ง บักทีที่คนอื่นยี่สิบนาทียังแก้ไม่ได้ เขาเดินไปรีแฟคเตอร์ใหม่เลย"

"นายบอกฉันตามตรง เด็กคนนี้ยังซ่อนอะไรไว้อีกเท่าไหร่?"

หลี่หงเต๋อมองข้อความนี้ มือที่ถือกระติกน้ำร้อนค้างกลางอากาศ

สองนาทีครึ่ง? รีแฟคเตอร์?

ในหัวเขาแล่บภาพวันที่ลู่เฟิงใช้ "แอปข้อมูลมหาวิทยาลัย" รันข้อมูลที่โจวหมิงหย่วนทำทั้งวันเสร็จในสองวินาทีในห้องทดลอง

"นายถามฉัน ฉันจะไปถามใคร" หลี่หงเต๋อพิมพ์ตอบพร้อมยิ้มขม

"ฉันรู้แค่ว่าทุกครั้งที่คิดว่าจับทางเขาได้แล้ว วันรุ่งขึ้นเขาก็งัดของใหม่ออกมาให้ดู"

ฝั่งเย่กั๋วต้งเงียบไปสิบกว่าวินาที แล้วส่งข้อความยาวมาท่อนหนึ่ง

"พี่ลี่ ฉันไม่อ้อมค้อมแล้ว ในมือฉันมีหัวข้อวิจัยอยู่ เป็นโครงการสำคัญของกองทุนวิทยาศาสตร์ธรรมชาติระดับจังหวัด เกี่ยวกับวิธีแก้เชิงตัวเลขของสมการเชิงอนุพันธ์ย่อยไม่เชิงเส้น"

"ทิศทางนี้พอดีเป็นสาขาที่ลู่เฟิงถนัด"

"ฉันอยากให้เขาเข้าร่วมในฐานะผู้ช่วยวิจัย"

"ไม่ต้องห่วง ไม่กระทบงานฝั่งนาย เวลาเหลื่อมกันสนิท"

หลี่หงเต๋อจ้องหน้าจออยู่ห้าวินาที

เขารู้ว่าเย่กั๋วต้งไม่ได้มาขุดกำแพง

สองคณะทิศทางต่างกัน ไม่มีความสัมพันธ์เชิงแข่งขัน

แถมด้วยความสามารถที่ลู่เฟิงแสดงออกมาตอนนี้ การจำกัดเขาไว้แค่ไร่นาสามตารางวาของพลศาสตร์เครื่องกล ก็สิ้นเปลืองพรสวรรค์จริงๆ

แต่เขาก็ยังรู้สึกไม่สบายใจในใจ

ของล้ำค่าที่ตัวเองขุดพบมาด้วยความยากลำบาก ทำไมต้องให้นายมาเก็บลูกพีช?

"นั่นโครงการระดับจังหวัดเหรอ?" หลี่หงเต๋อพิมพ์บรรทัดหนึ่ง

ฝั่งตรงข้ามตอบทันที

"ตอนนี้เป็นระดับจังหวัด แต่ถ้าทำผลงานออกมาได้ ขั้นต่อไปจะยื่นขอกองทุนวิทยาศาสตร์ธรรมชาติระดับชาติประเภททั่วไป"

ระดับชาติ

นิ้วหลี่หงเต๋อลอยอยู่เหนือหน้าจอ

เขาเงียบไปเกือบครึ่งนาที นิ้วถึงค่อยลงมาอีกครั้ง

"ฉันจำกัดอนาคตของลูกศิษย์ฉันไม่ได้"

"ฝั่งนายถ้าให้เวทีใหญ่กว่าเขาได้ ให้เขาเรียนรู้ได้มากกว่า ฉันก็ไม่มีเหตุผลจะขวาง"

ส่งข้อความนี้จบ หลี่หงเต๋อปิดฝากระติกน้ำร้อน เอนหลังพิงโซฟา จ้องเพดานอยู่พักใหญ่

ฝั่งเย่กั๋วต้งตอบกลับมาเร็วมาก

"พี่ลี่ วางใจได้ เขาอยู่ฝั่งฉันเข้าร่วมแค่ส่วนสร้างแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ที่เป็นแกนกลาง สิทธิ์การลงชื่อและการเป็นเจ้าของผลงานทั้งหมด ฉันจะคุยกับนายล่วงหน้า"

"รับรองว่าจะไม่ให้ลู่เฟิงเสียเปรียบเด็ดขาด"

หลี่หงเต๋อไม่ตอบข้อความนี้

เขาแค่อ่านข้อความที่ตัวเองเพิ่งส่งไปอีกรอบ รู้สึกว่าเขียนได้ใจกว้างดี

อืม สมเป็นฉันจริงๆ

จากนั้นเขาออกจากหน้าแชท เปิดอัลบั้มรูปในมือถือ เลื่อนไปที่รูปสูตรเต็มกระดานที่ลู่เฟิงเขียนไว้บนไวท์บอร์ดในห้องทดลองครั้งก่อน

ดูสองที แล้วก็เงียบๆ ปิดไป

บ้าจริง ยิ่งดูยิ่งกังวล

ในเวลาเดียวกัน

หอพักอาคาร 17 มหาวิทยาลัยหนานกัง

ลู่เฟิงนั่งขัดสมาธิบนเตียง โน้ตบุ๊กวางบนต้นขา แสงขาวจากหน้าจอสะท้อนบนใบหน้า

เอกสารเวิร์ดเปิดมาสองชั่วโมงกว่าแล้ว เคอร์เซอร์กะพริบอยู่ที่ส่วนบทสรุป

«ดาต้าแฟรี: การออกแบบและการสร้างกรอบการประมวลผลข้อมูลประสิทธิภาพสูงและน้ำหนักเบาสำหรับนักวิจัยในสถาบันอุดมศึกษา»

ส่วนก่อนหน้าเขาเขียนเสร็จหมดแล้ว

สถาปัตยกรรมระบบ อัลกอริทึมหลัก กลยุทธ์การปรับให้เหมาะสม การทดลองเปรียบเทียบประสิทธิภาพ

โดยเฉพาะส่วนเปรียบเทียบประสิทธิภาพ เขาทดสอบเทียบกับแมทแล็บและภาษาอาร์โดยตรง ดาต้าแฟรีตอนประมวลผลชุดข้อมูลระดับแสน เร็วกว่าสองตัวนั้นยี่สิบสามเท่าและสี่สิบเอ็ดเท่าตามลำดับ

ข้อมูลนี้วางออกมา ผู้ตรวจสอบอยากจับผิดก็หามุมไม่เจอ

ตอนนี้เหลือแค่บทสรุปกับมุมมองในอนาคต

บทสรุปเขียนง่าย แค่สรุปจุดนวัตกรรมข้างหน้า แต่ส่วน "มุมมองในอนาคต" เขาติดอยู่สักพัก

ไม่ใช่เขียนไม่ออก แต่อยากเขียนมากเกินไป

ถ้าต่อไปนำโมดูลการเรียนรู้ของเครื่องเข้ามา ดาต้าแฟรีพัฒนาเป็นแพลตฟอร์มวิเคราะห์ข้อมูลอัตโนมัติได้เลย ผู้ใช้แค่อัปโหลดข้อมูลดิบ ระบบจะระบุชนิดข้อมูล เลือกอัลกอริทึมที่ดีที่สุด สร้างรายงานวิเคราะห์ให้อัตโนมัติ

ถัดไปอีก ถ้าเชื่อมต่อกรอบการเรียนรู้เชิงลึก แม้แต่การสร้างแบบจำลองอัตโนมัติก็ทำได้

แต่ของพวกนี้ตอนนี้เขียนออกมาหมดไม่ได้ บทความเดียวยัดของเยอะเกิน กลับดูเหมือนคุยโว ปล่อยกรอบหลักออกไปก่อน เวอร์ชันปรับปรุงต่อๆ ไปค่อยส่งฉบับที่สอง ฉบับที่สาม

ค่อยเป็นค่อยไป ถึงเป็นแผนระยะยาว

นิ้วลู่เฟิงเคาะคีย์บอร์ดอย่างรวดเร็ว

"……โดยสรุป กรอบดาต้าแฟรีผ่านการปรับให้เหมาะสมเชิงลึกของอัลกอริทึมระดับล่างและกลยุทธ์การคำนวณขนานแบบมัลติเธรด บรรลุประสิทธิภาพการคำนวณที่เหนือกว่าเครื่องมือทั่วไปที่มีอยู่อย่างชัดเจนในงานประมวลผลข้อมูลเชิงวิจัย แนวคิดการออกแบบน้ำหนักเบาและสถาปัตยกรรมแบบโมดูลทำให้มีความสามารถในการขยายและการปรับเข้ากับหลายแพลตฟอร์มได้ดี……"

ทยอยออกมาทีละย่อหน้า ลื่นไหลเหมือนลอกคำตอบสำเร็จ

เตียงข้างๆ จางเหว่ยนอนหงายหน้า ยกมือถือเหนือหัวอ่านนิยาย อ่านไปสักพักรู้สึกมือเมื่อย เปลี่ยนท่านอนคว่ำอ่านต่อ

"เฮ้ลู่เฟิง บทความนายเขียนยาวขนาดไหนเนี่ย? ฉันอ่านนิยายไปครึ่งเล่มแล้วนายยังไม่เสร็จ"

"ใกล้แล้ว" ลู่เฟิงไม่เงยหน้า

"ครั้งก่อนนายก็บอกใกล้แล้ว สุดท้ายทำต่ออีกชั่วโมง"

ลู่เฟิงไม่สนเขา

นิ้วยังเคาะคีย์บอร์ดต่อ สามย่อหน้าสุดท้ายของบทสรุปกำลังจะปิดท้าย

"……งานในอนาคตจะมุ่งเน้นกลไกการเลือกอัลกอริทึมแบบปรับตัวและรูปแบบการประมวลผลข้อมูลแบบเพิ่มทีละส่วน เพื่อขยายขอบเขตการประยุกต์ใช้ของกรอบให้กว้างขึ้น"

"คลิก"

หลอดไฟในหอพักดับลงโดยไม่มีสัญญาณเตือน ทั้งห้องตกอยู่ในความมืดทันที เหลือเพียงหน้าจอมือถือที่เรืองแสงไม่กี่เครื่อง กับแสงสี่เหลี่ยมจากโน้ตบุ๊กลู่เฟิง

ห้าทุ่มตรง ดับไฟตรงเวลา

"โอ้ว!"

"ในที่สุดก็เป็นอิสระ!"

จากเตียงบนดังเสียงเฮ ตามด้วยเสียงพลิกตัวในผ้าห่ม

จางเหว่ยปิดมือถือ หาวยาว

"เฮ้ลู่เฟิง พรุ่งนี้ค่อยเขียนเถอะ แบตคอมนายไม่รอดถึงเขียนเสร็จหรอก"

ลู่เฟิงเหลือบดูมุมล่างขวาหน้าจอ ไอคอนแบตเตอรี่แสดงว่าเหลือร้อยละสิบสอง

สายตาเขาตกกลับลงเอกสาร

ช่างเถอะ

ลู่เฟิงหายใจเข้าลึก เซฟเอกสาร ปิดโน้ตบุ๊ก

พรุ่งนี้เช้าไม่มีเรียน ไปห้องสมุดเสียบปลั๊ก ครึ่งชั่วโมงก็ปิดท้ายได้

ปิดท้ายเสร็จก็ส่งบทความเลย จบในรวดเดียว

เขาวางคอมพิวเตอร์เบาๆ บนชั้นหัวเตียง เปิดผ้าห่มมุดเข้าไป

ในความมืด สมองเขายังหมุนอยู่

บทความ เอสซีไอ ฉบับที่สอง งานประชุมระดับสูงสุดสาขาคอมพิวเตอร์

ถ้าฉบับนี้ผ่านรอบเดียวได้ด้วย ประวัติวิชาการของเขาจะมีผลงานตีพิมพ์ระดับสูงสุดทั้งสาขาเครื่องกลและคอมพิวเตอร์พร้อมกัน

เทอมต้นปีหนึ่งยังไม่ทันจบ มีบทความวารสารระดับสูงสุดสองฉบับในมือ

ประวัติแบบนี้เอาออกไป อย่าว่าแต่สอบตรงป.โทเลย ป.เอกตรงยังมีคนแย่งรับ

แต่เรื่องพวกนี้เป็นเรื่องทีหลัง

ตอนนี้สำคัญที่สุดคือการแข่งขันสร้างแบบจำลองทางคณิตศาสตร์กับข้อสันนิษฐานทางคณิตศาสตร์ไม่กี่ข้อนั้น

ส่วนที่สองของข้อสันนิษฐานรีมันน์ ท่านรีมันน์ให้จุดทะลวงสำคัญแก่เขา

สะพานเชื่อมระหว่างอักขระดิริชเลย์กับพีชคณิตตัวดำเนินการไม่สับเปลี่ยน เขาเริ่มเห็นเค้าโครงรางๆ แล้ว

แค่ผลักการพิสูจน์นี้ให้จบ

ลู่เฟิงพลิกตัว บังคับตัวเองให้หยุดคิด

คิดต่อไปคืนนี้ไม่ต้องนอนแล้ว

แสงจันทร์นอกหน้าต่างลอดผ่านช่องม่านที่ปิดไม่สนิท ตัดเส้นเงินบางๆ บนพื้น

จางเหว่ยเริ่มกรนแล้ว จังหวะสม่ำเสมอ

ลู่เฟิงหลับตา

พรุ่งนี้ ส่งบทความออกไป