บทที่ 55 นายเขียนบทความอีกฉบับแล้วเหรอ ให้พวกฉันมีชีวิตอยู่บ้างไหม

เจ็ดโมงยี่สิบเช้า นาฬิกาปลุกดังตรงเวลา

ลู่เฟิงพลิกตัวลุกขึ้นนั่ง ท่าทางคล่องแคล่ว เตียงตรงข้ามจางเหว่ยพลิกตัว ผ้าห่มคลุมหัว ฝันหวานต่อที่ไม่มีวันตื่น

ล้างหน้า เปลี่ยนเสื้อผ้า คว้ากระเป๋าออกประตู

แปดโมงตรง ห้อง 302 ตึกทดลอง

เสียงลูกบิดประตูหมุนก้องในทางเดินที่ว่างเปล่า

ลู่เฟิงผลักประตูเข้าไป ทั้งห้องทดลองมืดสนิท มีเพียงแสงเช้านอกหน้าต่างส่องเข้ามา

เปิดไฟ เปิดเครื่อง

พัดลมของเดสก์ท็อปสเปกสูงไอเซเว่นส่งเสียงหมุนเบาๆ

ลู่เฟิงคัดลอกเอกสารบทความเมื่อคืนจากแฟลชไดรฟ์ เคอร์เซอร์กระโดดไปที่ย่อหน้าสุดท้ายของส่วนบทสรุปตรงๆ

นิ้วลงบนคีย์บอร์ด

"……ประสิทธิภาพของกรอบดาต้าแฟรีที่เสนอในบทความนี้ภายใต้สภาพแวดล้อมการทดลอง ยืนยันความเป็นไปได้และความเหนือกว่าของการออกแบบสถาปัตยกรรมน้ำหนักเบาในงานประมวลผลข้อมูลเชิงวิจัยได้อย่างเต็มที่ เมื่อเทียบกับเครื่องมือกระแสหลักที่มีอยู่ มันบรรลุการปรับปรุงระดับเลขชี้กำลังในสามมิติ คือประสิทธิภาพการคำนวณ การใช้หน่วยความจำ และต้นทุนการใช้งานของผู้ใช้……"

เขาเขียนรวดเดียวจบส่วนคำอธิบายเรื่องกลไกการเลือกอัลกอริทึมแบบปรับตัวในมุมมองอนาคต แล้วเพิ่มงานที่เกี่ยวข้องที่ตีพิมพ์เร็วๆ นี้สามฉบับในรายการเอกสารอ้างอิง

ตรวจรูปแบบ ตรวจสอบหมายเลขตารางและภาพ ขัดเกลาการแปลภาษาอังกฤษของบทคัดย่อ

จุดสุดท้ายลงตำแหน่ง

ลู่เฟิงพิงพนักเก้าอี้ ขยับคอที่แข็งทื่อ อ่านบทความทั้งฉบับตั้งแต่ต้นจนจบเป็นรอบสุดท้าย

เนื้อหาสามสิบสองหน้า ตารางและภาพสิบเจ็ดชิ้น เอกสารอ้างอิงสี่สิบเอ็ดรายการ

ไม่มีปัญหา

เขาเปิดระบบส่งบทความของซิกเคดีดี ลงทะเบียนบัญชี กรอกข้อมูลผู้เขียน

ผู้เขียนลำดับที่หนึ่ง: ลู่เฟิง

ผู้เขียนผู้ติดต่อ: ลู่เฟิง

อัปโหลดไฟล์แนบ แถบความคืบหน้าค่อยๆ เลื่อน

ประเภทการส่งเลือก "สายวิจัย" คำสำคัญใส่ "กรอบการประมวลผลข้อมูล" "การปรับอัลกอริทึมให้เหมาะสม" "การคำนวณทางวิทยาศาสตร์"

เคอร์เซอร์ลอยอยู่บนปุ่มส่ง

คลิก

ส่งบทความสำเร็จ

ลู่เฟิงถอนหายใจยาว ยกขวดน้ำเปล่าครึ่งขวดที่วางทิ้งไว้ทั้งคืนดื่มสองอึก

【ติ๊ง! ตรวจพบว่าโฮสต์ส่งบทความวิชาการระดับสูงสำเร็จ!】

【รางวัลค่าการเรียนรู้: 3,000 แต้ม!】

เสียงแจ้งเตือนระบบแล่บในหัว ลู่เฟิงเหลือบดูตัวเลขที่เปลี่ยนไปบนหน้าจอ ไม่ได้คิดอะไรมาก

บทความส่งไปแล้ว ต่อจากนี้ก็แค่รอ

แปดโมงครึ่ง

ทางเดินดังเสียงฝีเท้าและเสียงคุยกัน

"คลิก" ลูกบิดประตูหมุน

โจวหมิงหย่วนผลักประตูเข้ามา มือหิ้วถุงพลาสติก ข้างในใส่ไข่ต้มใบชาสองฟองกับปาท่องโก๋หนึ่งอัน

ข้างหลังตามด้วยจ้าวเผิงเฟยกับซุนห่าว สามคนยังคุยเรื่องการแข่งกีฬาอะไรกันอยู่ในปาก

โจวหมิงหย่วนเงยหน้าขึ้น เห็นลู่เฟิงนั่งตัวตรงอยู่ที่ริมหน้าต่าง ทั้งตัวค้างอยู่กับที่

เขาก้มดูเวลาบนมือถือ แล้วมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่สว่างอยู่หน้าลู่เฟิง

"น้อง"

"ครับ?"

"พี่จะพูดจากใจจริงสักคำ" โจวหมิงหย่วนเดินมาข้างลู่เฟิง มือสองข้างยันขอบโต๊ะ สีหน้าเจ็บปวด

"นายขยันแบบนี้ต่อไป พวกเราหลายคนคงต้องลาออกหมู่"

"ขอร้องเถอะ เหลือทางรอดให้พี่น้องร่วมสำนักบ้างนะ"

จ้าวเผิงเฟยเสริมข้างหลัง "ใช่ พี่โจวเมื่อคืนยังบอกข้าว่าจะตื่นเช้าวันนี้ ผลคือนาฬิกาปลุกดังกดสามรอบกว่าจะลุก"

ซุนห่าวเงียบๆ เขียนชื่อตัวเองลงสมุดเซ็นชื่อ เหลือบดูหน้าจอหน้าลู่เฟิง

"น้องอย่าไปฟังเขามั่ว นายมากี่โมง?"

"ก็ไม่ได้เช้ามากครับ" ลู่เฟิงปิดหน้าส่งบทความสำเร็จ

"เพิ่งมาได้ไม่นาน"

โจวหมิงหย่วนมองเขาด้วยสายตาสงสัย รู้สึกว่า "ไม่นาน" คำนี้มีน้ำผสมเยอะมาก

แต่เขาไม่ถามต่อ หยิบไข่ต้มใบชาจากถุงพลาสติกมาปอกเปลือก

ยังพูดไม่ทันจบ ประตูห้องทำงานถูกผลักอีกครั้ง

หลี่หงเต๋อหนีบซองกระดาษหนังวัวเดินเข้ามา มืออีกข้างกำกระติกน้ำร้อน ฝากระติกยังพ่นไอร้อน

"สวัสดีครับอาจารย์"

หลายคนทักทายพร้อมกัน

หลี่หงเต๋อรับ กวาดสายตาดูห้องทดลองก่อน สายตาหยุดที่ใบหน้าแต่ละคนคนละวินาที

เขาเดินไปข้างโต๊ะยาว วางซองกระดาษหนังวัวลง

"หมิงหย่วน รายงานข้อมูลจำลองชุดอาทิตย์ก่อนจัดเสร็จยัง? ศุกร์หน้าคณะต้องรายงานความคืบหน้าโครงการ สไลด์ตอบคำถามครั้งนี้นายกับเผิงเฟยทำด้วยกัน"

"รับทราบครับ วันนี้จัดเลย" โจวหมิงหย่วนกลืนไข่ต้มใบชาคำสุดท้าย

"แล้วก็ซุนห่าว ปริทัศน์วรรณกรรมอย่าลากต่อ ส่วนบทนำเติมงานล่าสุดอย่างน้อยอีกห้าฉบับ"

"ได้ครับอาจารย์"

สั่งงานหลายคนเสร็จ หลี่หงเต๋อถือกระติกน้ำร้อนเดินไปที่ริมหน้าต่าง

เขาเหลือบดูหน้าจอลู่เฟิงตามความเคยชิน

เหลือบนี้ ฝีเท้าก็หยุดชะงัก

บนหน้าจอยังค้างหน้ายืนยันการส่งบทความ ชื่อบทความแขวนเด่นอยู่บนสุด

หลี่หงเต๋อหรี่ตา วางกระติกน้ำร้อนที่มุมโต๊ะ ก้มเข้าไปดูใกล้ๆ

เป้าหมายส่ง: เอซีเอ็ม ซิกเคดีดี

สถานะ: ส่งแล้ว

เขายืดตัวตรง หันมามองลู่เฟิง

"นายเขียนอีกฉบับแล้วเหรอ?"

น้ำหนักเสียงสามคำตกที่คำว่า "อีก"

มือโจวหมิงหย่วนที่กำลังปอกไข่ต้มใบชาฟองที่สองหยุดชะงัก

เปลือกตาจ้าวเผิงเฟยกระตุก

ซุนห่าวรู้กาลเทศะ ก้มหน้าลง แกล้งทำเป็นอ่านวรรณกรรม

ลู่เฟิงเกาท้ายทอย

"ก็ไม่เชิงเขียนตั้งใจหรอกครับ ตอนทำซอฟต์แวร์ประมวลผลข้อมูลครั้งก่อน บันทึกรายละเอียดทางเทคนิคกับข้อมูลทดสอบประสิทธิภาพไว้บ้าง พอจัดดูแล้วพบว่าพอดีมีพอเป็นบทความหนึ่งฉบับครับ"

หลี่หงเต๋อจ้องเขาสองวินาที

จัดการเอง

พอเป็นบทความหนึ่ง

สองคำนี้รวมกัน อานุภาพหนักกว่าหมัดฮุกขวา

"ส่งสายคอมพิวเตอร์เหรอ?" สายตาหลี่หงเต๋อกลับไปที่หน้าจอ

"ซิกเคดีดี งานประชุมระดับสูงสุดสาขาเหมืองข้อมูลครับ" ลู่เฟิงพยักหน้า

"ฉบับนี้เนื้อหาหลักเอียงไปทางคอมพิวเตอร์ เกี่ยวข้องกับสายเครื่องกลเราไม่มาก เลยไม่ได้เอามารบกวนอาจารย์ครับ"

หลี่หงเต๋อเงียบไปหลายวินาที

เขาเป็นคนสายเครื่องกล ไม่ค่อยคุ้นวารสารและงานประชุมสาขาคอมพิวเตอร์ แต่ซิกเคดีดีสามตัวอักษรนี้เขาเคยได้ยิน

นั่นคืองานประชุมวิชาการระดับสูงสุดอันดับต้นๆ สามอันดับแรกของสาขาวิทยาการคอมพิวเตอร์ ทั่วโลกส่งบทความปีละนับพันฉบับ อัตราการรับไม่ถึงร้อยละสิบห้า

นักศึกษาปีหนึ่งสายเครื่องกล ข้ามสาขาส่งงานประชุมระดับสูงสุดสาขาคอมพิวเตอร์

แถมยังเป็น "จัดทำพอเป็นบทความ"

หลี่หงเต๋อยกกระติกน้ำร้อน ไขฝาดื่มอึกหนึ่ง พยายามใช้น้ำร้อนชะรสชาติที่บอกไม่ถูกในลำคอลงไป

"มีปัญหาอะไรบอกฉันได้ตลอด" เขาตบไหล่ลู่เฟิง

"สายคอมพิวเตอร์ฉันไม่ถนัด แต่ช่วยประสานกับอาจารย์ฝั่งคอมพิวเตอร์ได้ คอนเนกชันเขาในสาขานี้กว้างกว่าฉัน"

"งั้นขอบคุณอาจารย์ล่วงหน้าครับ"

"ขอบคุณอะไร เขียนเสร็จไปแล้วค่อยมาขอบคุณฉัน" หลี่หงเต๋อโบกมือ หันหลังเดินไปห้องทำงานด้านใน เดินไปสองก้าวแล้วหยุด หันกลับมาเสริมประโยคหนึ่ง

"คราวหน้าก่อนเขียนส่งเสียงบอกฉันสักนิดก็ยังดี"

พูดจบก็เข้าห้องทำงาน เสียงปิดประตูไม่เบาไม่หนัก

โจวหมิงหย่วนนั่งยองข้างโต๊ะทำงานตัวเอง มือกำไข่ต้มใบชาครึ่งฟอง สายตาว่างเปล่ามองเพดาน

"เผิงเฟย"

"ครับ?"

"ฉันว่าความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตฉัน คือการได้รู้จักน้อง"

"ไม่ใช่นะ พี่โจว ทำใจให้สบายหน่อย" จ้าวเผิงเฟยตบหลังเขา

ลู่เฟิงไม่สนพวกเล่นใหญ่นี้ หันตัวเริ่มประมวลผลข้อมูลการสั่นสะเทือนของเฟืองที่โจวหมิงหย่วนแขวนไว้บนไดรฟ์แชร์เมื่อวาน

หลังดาต้าแฟรีรันประมวลผลเบื้องต้นเสร็จ ต้องระบุช่วงความถี่ยอดผิดปกติสองสามจุดด้วยมือ งานไม่ยาก แต่ต้องใช้ความอดทน

กำลังระบุถึงชุดข้อมูลที่สาม มือถือในกระเป๋ากางเกงสั่นขึ้นมา

ลู่เฟิงหยิบออกมาดู เป็นข้อความคิวคิวจากจางเหว่ย

จางเหว่ย: "เพื่อน นายอยู่ไหน???"

จางเหว่ย: "คาบเรียนฟิสิกส์ทั่วไป!!! อาจารย์เจิ้งเริ่มเช็คชื่อแล้ว!!!"

ลู่เฟิงจ้องหน้าจอ กะพริบตาสองที

ฟิสิกส์ทั่วไป? วันนี้มีฟิสิกส์ทั่วไป?

เขารีบเปิดสกรีนช็อตตารางเรียนในมือถือ จ้องช่องเช้าวันพุธ

ว่าง

เขาจำได้ชัดว่าเช้านี้ไม่มีเรียนถึงมาห้องทดลอง

นิ้วเลื่อนบนหน้าจอสองที ในกลุ่มห้องเด้งประกาศที่หัวหน้าห้องส่งเมื่อเย็นวานขึ้นมาเด่น

"เพื่อนๆ ทุกคนโปรดทราบ เนื่องจากฝ่ายทะเบียนปรับเวลากะทันหัน เช้าวันพุธคาบสามสี่ วิชาเขียนแบบวิศวกรรม สลับกับคาบหนึ่งสองวิชาฟิสิกส์ทั่วไป ขอให้ทุกคนเรียนตามตารางใหม่ อย่าไปผิดห้องนะ"

เวลาส่ง: เมื่อวานบ่ายห้าโมงสิบเจ็ด

ลู่เฟิงดูเวลาส่ง

เมื่อวานบ่ายห้าโมง เขากำลังอธิบายกระบวนการตัดสินใจมาร์คอฟให้ทีมแข่งสร้างแบบจำลองที่ห้องแล็บ 301 มือถือตั้งเป็นโหมดเงียบ

ค่ำกลับหอพักก็มุดหัวเข้าไปในบทความ ไม่ได้เปิดดูข้อความกลุ่มเลย

จางเหว่ยส่งมาอีกข้อ "ลู่เฟิง รีบมาเร็ว!! ถึงชื่อนายแล้ว ฉันช่วยขานว่ามาให้แล้ว!!"

ลู่เฟิงลุกขึ้นทันที คว้ากระเป๋า

โจวหมิงหย่วนเห็นท่าทางเขา เงยหน้าด้วยความสงสัย "เป็นอะไร?"

"สลับคาบ มีฟิสิกส์ทั่วไป ลืมไปเลย"

โจวหมิงหย่วนตะลึงนิด แล้วโบกมือ

"งั้นรีบไป ข้อมูลที่เหลือเท่านี้พวกเราจัดการได้"

ลู่เฟิงผลักประตู ก้าวยาวออกไป

ข้ามทางเดินตึกทดลอง ลงบันได วิ่งเหยาะข้ามครึ่งมหาวิทยาลัย

ฟิสิกส์ทั่วไป

วิชานี้ชาติก่อนเขาเรียนได้ห่วยมาก

แต่นั่นมันชาติก่อน

ตอนนี้ในหัวเขาบรรจุเศษความรู้ของผู้เชี่ยวชาญสามคน นิวตัน เทสลา และรีมันน์ บวกพิมพ์เขียวเทคโนโลยีล้ำสมัยที่แทะไปครึ่งหนึ่งอีกสองแผ่น

ฟิสิกส์ทั่วไป?

มาเลย