บทที่ 57 ประชุมสี่เทพ ฉันผู้พัฒนาทำไมไม่รู้เรื่อง

"คิดถึงแล้วครับ"

ลู่เฟิงรับปากกาไวท์บอร์ด เขียนบรรทัดใหม่ข้างสมการการเคลื่อนที่

"ถ้าความหนาแน่นเชิงเส้นของก้านกระจายไม่สม่ำเสมอตามแนวความยาว เช่น ให้ ρ(x) = ρ₀(1 + αx/L) จุดศูนย์ถ่วงก็ไม่ใช่ L/2 ง่ายๆ อีกต่อไป"

ปลายปากกาลากเครื่องหมายอินทิกรัลลงบนไวท์บอร์ด

"ต้องคำนวณพิกัดจุดศูนย์มวลใหม่ x_c = ∫₀ᴸ xρ(x)dx / ∫₀ᴸ ρ(x)dx พร้อมกับเขียนโมเมนต์ความเฉื่อยใหม่เป็น I ก้าน = ∫₀ᴸ x²ρ(x)dx"

เขาหยุดนิด กระจายอินทิกรัลออก ภายในสามบรรทัดคำนวณนิพจน์จุดศูนย์ถ่วงที่มีพารามิเตอร์ α กับโมเมนต์ความเฉื่อยที่แก้ไขแล้วออกมา

"หลังแทนค่าลงสมการการเคลื่อนที่ ในนิพจน์ความถี่ธรรมชาติจะมีพจน์แก้ไขเกี่ยวกับ α เพิ่มขึ้น เมื่อ α เข้าใกล้ศูนย์ ทั้งสูตรจะลดรูปกลับเป็นผลของก้านสม่ำเสมอเมื่อกี้"

ครอบฝาปากกา วางกลับร่องวางปากกา

เจิ้งเทียนเฉิงยืนหน้าไวท์บอร์ด ดันแว่นบนดั้งจมูก

เงียบไปราวห้าวินาที

"นายครอบคลุมกรณีทั่วไปไปด้วยเลย"

เขาหยิบสมุดรายชื่อบนแท่นบรรยาย พลิกไปที่บรรทัดของลู่เฟิง ทำเครื่องหมายถูกข้างๆ

"เรื่องวันนี้ ลบล้างกันไป"

เสียงกระซิบในห้องเรียนระเบิดขึ้นทันที ผู้ชายสายระบบอัตโนมัติแถวหน้าหันมา จ้องหลังลู่เฟิงที่เดินไปแถวหลังไม่คลา

"ไม่ใช่นะ เขาแก้กรณีการกระจายมวลไม่สม่ำเสมอแบบทั่วไปในพริบตาด้วยเหรอ?"

"นี่ยังคาบฟิสิกส์ปีหนึ่งอยู่ไหม? ทำไมรู้สึกเหมือนฟังการสอบป.โท?"

"พวกนายไม่สังเกตเหรอ? เขาไม่ได้ดูตำราเลยตลอด แม้แต่กระดาษร่างก็ไม่ได้ทำ"

ลู่เฟิงเดินไปสองแถวหลังสุด นั่งที่ว่างข้างจางเหว่ย

"เพื่อน……" เขากดเสียง "ฉันกลายเป็นลิงหกหูซะแล้ว"

ลู่เฟิงดึงเก้าอี้นั่งให้ดี เหลือบมองเขา

"ฉันว่านายตรงไหนเหมือนฉันนะ?"

จางเหว่ยถูกประโยคนี้พูดจนค้างสองวินาที แล้วยิ้มเฮอะ ขยับมาใกล้ กดเสียงต่ำ

"เฮ้ นายอย่าหยิ่งนัก จนตรอกเมื่อไหร่ฉันจะเอารูปนายไปหาแฟนออนไลน์ ถึงตอนนั้นมีคนตามมาถึงบ้าน นายได้สนุกแน่"

ลู่เฟิงหยิบแก้วน้ำบนโต๊ะ ค่อยๆ ไขฝา

"อย่าทำตัวต่ำขนาดนั้นสิ"

บนแท่นบรรยาย เจิ้งเทียนเฉิงเคาะโต๊ะ เสียงดังกริ๊งกดความอื้ออึงในห้องเรียนทั้งหมด

"เงียบ"

คนสามร้อยคนปิดปากพร้อมกัน

เจิ้งเทียนเฉิงยันมือสองข้างบนขอบแท่นบรรยาย กวาดสายตาดูข้างล่างหนึ่งรอบ

"คำตอบของคุณลู่เฟิงเมื่อกี้ ทุกคนน่าจะเห็นแล้ว ก้านหนึ่งอัน ลูกบอลหนึ่งลูก ฐานบานพับเชิงยืดหยุ่นหนึ่งตัว ดูง่ายใช่ไหม?"

เขาหันตัวตบไวท์บอร์ดที่มีการอนุมานไม่กี่บรรทัด

"แต่แค่ของชิ้นนี้ เบื้องหลังมันโยงถึงความรู้ที่ครอบคลุมกลศาสตร์วัตถุแข็งเกร็ง ทฤษฎีการสั่น สมการเชิงอนุพันธ์ แม้แต่มอดุลัสยืดหยุ่นในกลศาสตร์วัสดุด้วย"

"วิชาฟิสิกส์นี้ นักศึกษาหลายคนคิดว่าน่าเบื่อ คิดว่าเรียนไปไม่มีประโยชน์"

เขาหยุดนิด มุมปากยกขึ้น

"แต่ลองคิดดูสิ ชุดเกราะโครงกระดูกภายนอกที่คุณลู่เฟิงทำในการแข่งขันเดือนก่อน การออกแบบทุกข้อต่อ การเลือกพารามิเตอร์ทุกมอเตอร์ อาศัยอะไร?"

"อาศัยสิ่งที่อยู่บนกระดานวันนี้นี่แหละ"

ลู่เฟิงก็พึมพำในใจ "เรื่องที่ผมผู้พัฒนาเองยังไม่รู้ อาจารย์รู้เหรอ?"

เจิ้งเทียนเฉิงหยิบรีโมต พลิกไปสไลด์หน้าแรก

"เอาล่ะ คุยน้อยลง เรามาเริ่มเรียนกัน เนื้อหาวันนี้พอดีเกี่ยวกับโจทย์เมื่อกี้ การหมุนรอบแกนตรึงของวัตถุแข็งเกร็ง"

เขาหันตัวเขียนหัวข้อบทบนไวท์บอร์ด ฝุ่นชอล์กร่วงพรู

"พลิกไปบทที่สี่ตอนที่สองของตำรา ตามมา"

ลู่เฟิงเปิดตำรา สายตากวาดผ่านสูตรและคำนิยามที่เขาท่องขึ้นใจหมดแล้ว เนื้อหาฟิสิกส์ทั่วไปสำหรับเขา แม้แต่อบอุ่นร่างกายยังไม่นับ

เขากำลังคิดว่าหนึ่งชั่วโมงครึ่งนี้จะใช้ยังไงดี ในหัวก็แล่บเสียงแจ้งเตือนใส

ไอคอนช่องแชทสาธารณะกำลังกระโดด

ผู้ส่ง: แบร์นฮาร์ด รีมันน์

【แบร์นฮาร์ด รีมันน์】: ถึงลู่เฟิง สะดวกมาหน่อยไหม? ผมเจออุปสรรคในการอนุมาน ต้องการปรึกษา

ลู่เฟิงเหลือบดูแท่นบรรยาย เจิ้งเทียนเฉิงกำลังหันหลังให้นักศึกษาเขียนสมการนิยามโมเมนต์ความเฉื่อยบนไวท์บอร์ด ชอล์กลากเสียงสากๆ

จางเหว่ยนอนคว่ำหน้าโต๊ะ เริ่มไปเดตกับท่านโจวเอกง (เข้านอนฝัน) แล้ว

แถวหน้าไม่มีใครหันมา

จังหวะเหมาะพอดี

ลู่เฟิงตั้งตำราขึ้นบังหน้า หลับตา ท่องในใจเข้าสู่พื้นที่แชร์

สายตาสลับทันที

ความอื้ออึงในห้องบรรยายขั้นบันไดหายไปสะอาด เพดานโค้งสีขาวบริสุทธิ์คลี่ออกเหนือหัว พื้นที่ไร้ขอบเขตที่คุ้นเคยปรากฏต่อสายตา

แต่ภาพวันนี้ต่างจากที่ผ่านมานิดหน่อย

ข้างโต๊ะประชุมนั่งสามคน

นิวตันนั่งฝั่งซ้าย มือกำแอปเปิ้ลที่กัดไปไม่กี่คำ อีกมือถือชอล์กวาดเส้นช่วยบนโต๊ะ

เทสลานั่งฝั่งขวา เสื้อสูทพาดพนักเก้าอี้ แขนเสื้อเชิ้ตพับขึ้นถึงข้อศอก นิ้ววาดทำเครื่องหมายบนแผนภาพวงจรเสมือนอย่างรวดเร็ว

รีมันน์ยืนหน้ากระดานดำขนาดใหญ่ตรงกลาง มือซ้ายถือชอล์ก มือขวาสอดกระเป๋า ไหล่ผอมหดเล็กน้อย ท่าทางอยากพูดแต่ลังเลนิดหน่อย

"มาแล้ว" นิวตันเงยหน้าก่อน ผงกคางใส่ลู่เฟิง

"รีบหน่อย ท่านรีมันน์รอนายตั้งนานแล้ว" เทสลาไม่เงยหน้า นิ้ววาดเส้นเชื่อมสุดท้ายบนแผนภาพวงจรเสร็จ

ลู่เฟิงเดินไปข้างโต๊ะประชุมดึงเก้าอี้

"ท่านรีมันน์ ติดตรงไหนครับ?"

รีมันน์หันตัว ดวงตาสีน้ำเงินเปล่งแสงผสมระหว่างความขี้อายกับความจดจ่อที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา

"เรื่องสมการฟังก์ชันของฟังก์ชันซีตาครับ"

เขายกมือชี้ตรงหนึ่งบนกระดานดำ

"แนวคิดที่คุณเสนอครั้งก่อน ใช้อักขระดิริชเลย์แปลงปัญหาทฤษฎีจำนวนที่สับเปลี่ยนได้ให้เป็นปัญหาพีชคณิตตัวดำเนินการไม่สับเปลี่ยน ขั้นนี้ผมตรวจสอบแล้ว ตรรกะสอดคล้องในตัวเองโดยสมบูรณ์"

น้ำเสียงเขาค่อยๆ มั่นคงขึ้น พอเข้าสู่อาณาเขตคณิตศาสตร์ ความเก้อเขินของคนกลัวสังคมก็ถอยออกไปเอง

"แต่ตอนสร้างสเปกตรัลทริปเปิล ผมเจอปัญหา"

เขาหยิบชอล์ก เขียนนิพจน์ตัวดำเนินการบรรทัดหนึ่งบนกระดานดำ

"มิติของปริภูมิเคอร์เนลของตัวดำเนินการดิแรก ดี นี้ กับอันดับจุดศูนย์ของฟังก์ชันซีตาที่ผมคาดไว้ ต่างกันด้วยค่าออฟเซตคงที่ตัวหนึ่ง"

นิวตันวางแอปเปิ้ลลง เช็ดน้ำผลไม้บนนิ้ว ลุกขึ้นเดินไปหน้ากระดานดำ

"ผมดูแล้ว ค่าออฟเซตนี้เกี่ยวกับเงื่อนไขขอบเขตของปริภูมิฮิลเบิร์ตที่คุณนิยาม"

เขาหยิบชอล์กอีกแท่ง เติมบรรทัดหนึ่งใต้สูตรของรีมันน์

"ถ้าเปลี่ยน L²(R) เป็น L²(R/Z) คือนิยามตัวดำเนินการบนปริภูมิผลหาร เงื่อนไขขอบเขตกลายเป็นแบบคาบ ค่าออฟเซตคงที่นี้น่าจะกำจัดได้"

รีมันน์จ้องบรรทัดที่นิวตันเติม ถูนิ้ว

"ทำให้เป็นคาบ……"

เขาหันมามองลู่เฟิง ด้วยท่าทีปรึกษา

เห็นชัดว่าช่วงเวลาที่ผ่านมา การเข้ากันของสามคนได้ก่อตัวเป็นความเข้าใจร่วม รีมันน์รับผิดชอบเสนอกรอบคณิตศาสตร์ นิวตันให้คำแนะนำแก้ไขเชิงสัญชาตญาณจากมุมกลศาสตร์และเรขาคณิต สุดท้ายลู่เฟิงเป็นคนตัดสินว่าทิศทางโดยรวมเป็นไปได้หรือไม่

ส่วนเทสลา แม้จะไม่ค่อยอินกับคณิตศาสตร์บริสุทธิ์ แต่บางครั้งการเปรียบเทียบที่โยนออกมาจากมุมแม่เหล็กไฟฟ้า มักเปิดแนวคิดที่คาดไม่ถึง

ลู่เฟิงเดินไปหน้ากระดานดำ จ้องสองบรรทัดสูตรนั้นสิบกว่าวินาที

"ทิศทางของท่านเซอร์นิวตันไม่ผิด แต่ปริภูมิผลหาร L²(R/Z) จะนำสมมาตรใหม่เข้ามา สเปกตรัลทริปเปิลต้องแก้ไขให้สอดคล้องกัน"

เขาหยิบชอล์ก เขียนแผนการแก้ไขในที่ว่างข้างๆ

"ผมเสนอให้นำฟังก์ชันตัดทอนเข้ามา ในขณะที่รักษาเงื่อนไขขอบเขตแบบคาบ ก็ควบคุมการลู่ออกของส่วนความถี่สูงไว้ด้วย"

สามบรรทัดสูตรลงปากกา เขาถอยหลังครึ่งก้าว ให้รีมันน์เห็นภาพรวมชัดเจน

รีมันน์ขยับเข้ามา ดวงตากวาดไปมาระหว่างสูตรไม่กี่บรรทัดนั้นสามรอบ

บนใบหน้าผอมบาง แสงแดงจางๆ ลอยขึ้นมา นั่นคือสีของความตื่นเต้น

"การนำฟังก์ชันตัดทอนเข้ามา…… แก้ทั้งการลู่ออกและออฟเซตสองปัญหาพร้อมกันได้จริง"

เขาหันตัวคว้าชอล์ก กางการอนุมานตรวจสอบบนอีกฝั่งของกระดานดำอย่างรวดเร็ว แรงหมุนข้อมือกว้างขึ้นเรื่อยๆ ฝุ่นชอล์กร่วงพรู

เทสลาพิงพนักเก้าอี้ ไขว่ห้าง มองสูตรบนกระดานดำที่แน่นขึ้นเรื่อยๆ พึมพำในปาก

"พวกนายสามคนสายคณิตศาสตร์มารวมกัน ปวดหัวกว่าขดลวดตัวนำยิ่งยวดกองนั้นของฉันอีก"

นิวตันหันมาเหลือบมองเขา

"ขดลวดกองนั้นของนายอาทิตย์ก่อนเกือบระเบิดห้องทดลอง ใครปวดหัวกว่ากัน?"

"นั่นมันอุบัติเหตุเล็กๆ จากการปลดปล่อยพลังงาน!" เทสลานั่งตัวตรง หน้าไม่ยอมรับ

การเลือกอันดับของฟังก์ชันตัดทอนคือจุดสำคัญ เลือกสูง ความแม่นยำไม่พอ เลือกต่ำ ปริมาณการคำนวณระเบิด

ความเร็วปากกาของรีมันน์จู่ๆ ช้าลง เขาหยุดที่หน้าเครื่องหมายอินทิกรัลตัวหนึ่ง เอียงหัวคิดสองสามวินาที แล้วลงปากกาใหม่ เปลี่ยนวิธีกระจาย

ลู่เฟิงมองบรรทัดอินทิกรัลที่แปลงแล้ว มุมปากขยับเล็กน้อย

รีมันน์ใช้เทคนิคการแทนค่าที่ประณีตสุดขีด แปลงอนุกรมอนันต์ที่เดิมต้องประมาณค่าเชิงตัวเลข ให้กลายเป็นรูปแบบปิดที่หาผลรวมเชิงวิเคราะห์ได้

มีแต่รีมันน์เท่านั้นที่คิดออก

ลู่เฟิงจดเทคนิคนี้ไว้ในใจ ตั้งใจว่าจะกลับไปเขียนลงกระดาษร่างทันที

นี่แหละคือคุณค่าที่แท้จริงของการเรียกผู้เชี่ยวชาญ ไม่ใช่ให้พวกเขาทำงานแทนตัวเอง แต่คือการดูดซับประกายแรงบันดาลใจที่เป็นของอัจฉริยะเท่านั้นในการปะทะกันแบบตัวต่อตัว

รีมันน์เขียนเครื่องหมายเท่ากับสุดท้ายเสร็จ วางชอล์ก ถอยหลังสองก้าว

ทั้งกระดานดำ แผนการสร้างสเปกตรัลทริปเปิลที่สมบูรณ์ปรากฏเป็นรูปร่างเด่นชัด

สี่คนจ้องกระดานดำนั้นพร้อมกัน

"มิติปริภูมิเคอร์เนล…… กับอันดับจุดศูนย์……" เสียงรีมันน์เบาจนแทบไม่ได้ยิน สายตาเลื่อนทีละตัวอักษรบนสมการบรรทัดสุดท้าย

"ตรงกันแล้ว"

นิวตันหยิบแอปเปิ้ลครึ่งลูกนั้นขึ้นมา กัดอย่างแรงคำหนึ่ง

เทสลาเป่านกหวีดหนึ่งครั้ง