บทที่ 58 สมาธิรีมันน์ ความมั่นใจสุดขีดของลู่เฟิง

รีมันน์วางชอล์ก หันตัวกลับ

"ขอบคุณทุกท่านครับ"

รีมันน์ก้มศีรษะเล็กน้อย เสียงยังเบาเหมือนเดิม แต่น้ำหนักในน้ำเสียงหนักมาก

"การสร้างสเปกตรัลทริปเปิลนี้ ตรึงผมไว้นานมาก"

"ถ้าไม่มีสัญชาตญาณเรื่องขอบเขตแบบคาบของท่านเซอร์นิวตัน ไม่มีการออกแบบฟังก์ชันตัดทอนของคุณลู่เฟิง ผมคนเดียวคงต้องเสียเวลาไปอีกนานกับค่าออฟเซตคงที่นั้น"

นิวตันโบกมือ

"ไม่ต้องเกรงใจ"

"พูดตามตรง ความสัมพันธ์ระหว่างมิติปริภูมิเคอร์เนลกับอันดับจุดศูนย์นี้ ก็เป็นจุดที่เราคิดไม่ตกมาตลอดเหมือนกัน"

"เทคนิคการแทนค่าของคุณต่างหากที่เป็นกุญแจสำคัญจริง แปลงอนุกรมอนันต์ให้เป็นรูปแบบปิด ขั้นนี้มีแต่คุณเท่านั้นที่คิดออก"

เทสลานั่งไขว่ห้างอยู่ข้างๆ แทรกประโยคหนึ่ง

"พวกนายสามคนชมกันไปกันมาเสร็จยัง? ถึงฉันจะฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง แต่ดูสีหน้าพวกนายแล้ว น่าจะสำเร็จใช่ไหม?"

"สำเร็จแล้ว" ลู่เฟิงพยักหน้า

"งั้นก็ดี" เทสลาลุกขึ้น ตบรอยยับบนสูท "ฉันกลับไปทำต่อระบบหมุนเวียนระบายความร้อนปืนแม่เหล็กไฟฟ้าก่อนนะ พวกนายคุยกันต่อ"

เขายกนิ้วโป้งให้รีมันน์ แล้วมุดเข้าประตูแสงของตัวเอง หายไป

นิวตันก็ลุกขึ้น ถือแอปเปิ้ลครึ่งลูกนั้น ผงกหัวให้ลู่เฟิง

"มีความคืบหน้าใหม่เรียกฉันได้ตลอด"

ประตูแสงสองบานปิดลงตามลำดับ ในพื้นที่แชร์เหลือแค่ลู่เฟิงกับรีมันน์

รีมันน์ยืนหน้ากระดานดำ ตรวจสอบกระบวนการอนุมานเต็มทั้งกระดานอย่างเงียบๆ ปลายนิ้วลากไปตามสูตรบรรทัดหนึ่งโดยไม่รู้ตัว

เขาไม่พูด แต่ลู่เฟิงอ่านสายตานั้นออก

นั่นคือสีหน้าที่คนคนหนึ่งจะมีเมื่อได้เห็นเค้าโครงคำตอบของปริศนาที่ตัวเองสับสนมาทั้งชีวิต

จังหวะนั้น เสียงแจ้งเตือนในหัวดังขึ้นตรงเวลา

【ติ๊ง! ตรวจพบว่าโฮสต์ช่วยผู้เชี่ยวชาญ แบร์นฮาร์ด รีมันน์ พิชิตปัญหาคณิตศาสตร์สำคัญสำเร็จ!】

【รางวัลค่าการเรียนรู้: 3,000 แต้ม!】

【ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับการยอมรับจากผู้เชี่ยวชาญ!】

【ได้รับความสามารถเฉพาะตัว: สมาธิรีมันน์】

【ผลของความสามารถ: เมื่อโฮสต์จดจ่อกับสิ่งใดก็ตามอย่างเต็มที่ ประสิทธิภาพสมาธิเพิ่มขึ้น 100% ความลึกและระยะเวลาของความคิดเพิ่มขึ้นมาก การรบกวนจากภายนอกต่อโฮสต์ลดลงต่ำสุด】

ลู่เฟิงมองคำอธิบายความสามารถบนหน้าจอ ในใจดีใจจนบาน

นิวตันให้พลังสังเกต ทำให้เขามองทะลุกว่า

ตอนนี้รีมันน์ให้สมาธิ ทำให้เขาจมลึกกว่า

แนวนอนหนึ่ง แนวตั้งหนึ่ง สองความสามารถพาสซีฟเสริมกัน เป็นชุดที่เหมือนตัดเย็บมาเพื่อการวิจัยโดยเฉพาะ

แต่ก่อนอาศัยพาสซีฟ "การเรียนรู้ประสิทธิภาพสูง" ของระบบก็โหดพออยู่แล้ว ตอนนี้ซ้อนสมาธิของรีมันน์เข้าไปอีกชั้น

ประสิทธิภาพการเรียนรู้แบบนี้ คงจะพลิกฟ้า

ลู่เฟิงผงกหัวให้รีมันน์

"ท่านครับ ผมกลับก่อนนะครับ"

รีมันน์พยักหน้าเล็กน้อย ไม่มีการพูดคุยฟุ่มเฟือย

เขาหันตัวกลับ หันหน้าเข้ากระดานดำอีกครั้ง มือคว้าชอล์กชิ้นนั้นขึ้นมาแล้ว

เห็นชัดว่าความสำเร็จของสเปกตรัลทริปเปิลเป็นแค่จุดเริ่มต้น การพิสูจน์สมบูรณ์ต่อจากนี้ ยังมีหนทางยาวไกลต้องเดิน

แต่อย่างน้อย ทิศทางถูกแล้ว

จิตสำนึกกลับมา

ในห้องบรรยายขั้นบันได เจิ้งเทียนเฉิงกำลังอนุมานสูตรโมเมนตัมเชิงมุมของการหมุนควงของไจโรสโคปบนแท่นบรรยาย

จางเหว่ยนอนคว่ำข้างๆ กรนไปแล้ว น้ำลายหยดทำให้บทที่สี่ของตำราเปียกไปนิดหนึ่ง

ลู่เฟิงดูมือถือ เข้าไปประมาณสิบกว่านาที

เขาเงยหน้า สายตากวาดผ่านสูตรพื้นฐานฟิสิกส์ทั่วไปบนกระดานดำ มุมปากยกขึ้น

ด้วยสมาธิของรีมันน์ช่วยเสริม เขาแม้แต่รู้สึกว่าสูตรโมเมนตัมเชิงมุมง่ายๆ บนไวท์บอร์ดตรงหน้าก็ "ชัด" ขึ้น

ความรู้สึกนี้ เยี่ยมจริงๆ

สัปดาห์ถัดมา เส้นทางชีวิตของลู่เฟิงถูกบีบอัดเหลือแค่สองจุด

ตึกทดลอง 302 ศูนย์คอมพิวเตอร์ 301

กลางวันที่ 302 ประมวลผลข้อมูลโครงการของหลี่หงเต๋อ พร้อมช่วยโจวหมิงหย่วนกับพวกปรับแบบจำลองจำลอง

กลางคืนที่ 301 พาทีมแข่งสร้างแบบจำลองฝึกซ้อม แกะโจทย์ปีก่อนๆ ทีละข้อ

ผลของสมาธิรีมันน์เห็นผลทันตา

การอนุมานความเข้มสูงสามชั่วโมง ระหว่างนั้นไม่ต้องพักเลย พลังงานเหมือนแม่น้ำที่ไม่มีกระแสน้ำปั่นป่วน ไหลออกอย่างสม่ำเสมอและต่อเนื่อง

ประสิทธิภาพการฝึกซ้อมก็เพิ่มขึ้นเห็นได้ชัด

เฉินจิ้งกับโจวเสี่ยวเสี่ยวไม่ต้องให้เขาอธิบายทุกขั้นตอนการสร้างแบบจำลองทีละขั้นอีกต่อไป แต่เรียนรู้ที่จะแยกโครงสร้างโจทย์เอง มาหาเขาแค่ตอนยืนยันทิศทางในจุดสำคัญเท่านั้น

ฝั่งกลุ่มโปรแกรมมิ่ง หลี่เหาสามคนยิ่งถูกการรีแฟคเตอร์โค้ดสองนาทีครึ่งครั้งก่อนของเขาทำให้ยอมศิโรราบโดยสมบูรณ์ เขียนโค้ดหลักทุกส่วนเสร็จก็จะเอามาให้เขาตรวจเองทุกครั้ง

ทีมนี้ พาขึ้นมาได้แล้ว

วันก่อนแข่งหนึ่งวัน

ห้องแล็บคอมพิวเตอร์ 301 ศูนย์คอมพิวเตอร์ หนึ่งทุ่ม

สมาชิกหกคน อาจารย์ที่ปรึกษาสามคน รวมตัวกันพร้อมหน้า

เย่กั๋วต้งยืนอยู่หน้าสุด ในมือไม่ได้ถือเอกสารใดๆ

เขากวาดสายตาดูรอบหนึ่ง แล้วยิ้ม

"พรุ่งนี้ขึ้นสนามรบแล้ว วันนี้เราไม่ฝึกโจทย์ คุยกันเฉยๆ ดีกว่า"

น้ำเสียงเขาผ่อนคลายมาก เหมือนนั่งคุยเล่นกับลูกหลานในห้องนั่งเล่นที่บ้าน

"ตื่นเต้นไหม?"

"บอกว่าไม่ตื่นเต้นก็โกหก อาจารย์เย่" เฉินจิ้งถูฝ่ามือ โคนมือเปียกชื้น

"ปีก่อนหนูเคยลงแข่งครั้งหนึ่ง ผลคือสมองว่างเปล่าในสนามแข่งสี่สิบนาที พอได้สติกลับมา เวลาก็ผ่านไปหนึ่งในสามแล้ว"

โจวเสี่ยวเสี่ยวข้างๆ พยักหน้าถี่ๆ หน้าซีด

"เมื่อคืนหนูฝันว่ากำลังอนุมานสูตร ตื่นมาพบว่าหมอนเปียกเหงื่อ"

หวังเจ๋อกับหลิวอวี้กลุ่มโปรแกรมมิ่งก็ไม่ได้ดีกว่ากันนัก สองคนถูนิ้วไม่หยุด ข้อนิ้วดังกร๊อบแกร๊บ

หลี่เหาดูนิ่งที่สุด แต่มือที่ถือขวดน้ำเปล่า ขวดถูกบีบจนเป็นรอยบุ๋มแล้ว

ศาสตราจารย์ซุนอี้ดันแว่นไร้กรอบ เอ่ยปลอบ

"ตื่นเต้นเป็นเรื่องปกติ ความตื่นเต้นพอเหมาะกลับช่วยกระตุ้นสภาพได้"

สวี่หวินก็เสริมข้างๆ ประโยคหนึ่ง

"ใช่ ตอนฉันพาทีมไปแข่งระดับชาติครั้งแรก ขึ้นเวทีตอบคำถาม น่องสั่นไปหมด แต่พอเปิดปากก็ลืม"

เย่กั๋วต้งไม่รีบพูด สายตาเขากวาดผ่านใบหน้านักศึกษาที่สีหน้าต่างกันทีละคน สุดท้ายตกที่คนในมุมสุด

ลู่เฟิง

พิงพนักเก้าอี้ มือสองข้างประสานวางท้ายทอย ขาข้างหนึ่งไขว่บนอีกข้าง

หายใจสม่ำเสมอ สีหน้าเรียบเฉย สายตาใสและสงบ

ราวกับไม่ได้เก็บเรื่องนี้ไว้ในใจเลย

เย่กั๋วต้งกับสวี่หวินและซุนอี้สามคนสังเกตเห็นรายละเอียดนี้เกือบพร้อมกัน

อาจารย์สามคนสบตากัน

เย่กั๋วต้งถอนหายใจในใจ

ภูเขาไท่ถล่มต่อหน้าก็ไม่สะดุ้ง

หัวใจของเจ้าหนูคนนี้ ใหญ่กว่านักศึกษาทุกคนที่เขาเคยเห็น

ใหญ่จนเหลือเชื่อ

แต่เขารู้ว่า ความสงบนี้ไม่ใช่การแสร้งทำ

ความมั่นใจที่แท้จริง ไม่เคยต้องการการแสดง

มันมาจากที่เดียวเท่านั้น

ฝีมือที่แท้จริงระดับสัมบูรณ์

"ใบลาฉันออกให้หมดแล้ว" เย่กั๋วต้งล้วงใบลาที่พิมพ์ไว้จากกระเป๋า แจกทีละคน

"พรุ่งนี้ไม่ต้องเข้าเรียน ถ่ายรูปส่งให้อาจารย์ที่ปรึกษาชั้นปีของแต่ละคนก็พอ"

หลายคนรับใบลามา บรรยากาศก็ผ่อนคลายลงบ้าง

เย่กั๋วต้งตบมือ

"เอาล่ะ กลับไปนอนให้เต็มที่ พรุ่งนี้แปดโมงครึ่งมารวมตัวที่นี่"

ทุกคนลุกขึ้น ทยอยเดินออกไปเป็นกลุ่มๆ

"ลู่เฟิง อยู่ก่อนหน่อย"

ลู่เฟิงหยุดเท้า หันตัวกลับ

ในห้องแล็บเหลือแค่สองคน

เย่กั๋วต้งขนเก้าอี้มานั่งตรงข้าม ร่างโน้มมาข้างหน้า ศอกสองข้างยันบนเข่า

"โครงการสำคัญของกองทุนวิทยาศาสตร์ธรรมชาติระดับจังหวัดที่อยู่ในมือฉัน ทิศทางวิธีแก้เชิงตัวเลขของสมการเชิงอนุพันธ์ย่อยไม่เชิงเส้น"

เขาหยุดนิด มองตาลู่เฟิง

"ฉันคุยกับอาจารย์หลี่หงเต๋อแล้ว เขาไม่มีปัญหา"

"ฉันขอเชิญนายอย่างเป็นทางการ เข้าร่วมโครงการนี้ในฐานะผู้ช่วยวิจัย"

"สนใจไหม?"

ลู่เฟิงไม่ลังเล

"สนใจแน่นอนครับ อาจารย์เย่"

ใต้ดวงตาเย่กั๋วต้งแวบด้วยความยินดีที่ไม่ปิดบัง

"ดี"

"การแข่งพรุ่งนี้ ฝากนายแล้ว"

"วางใจได้ครับอาจารย์"

สามทุ่มครึ่ง หอพัก

ลู่เฟิงส่งรูปใบลาให้อาจารย์ที่ปรึกษาชั้นปีหลี่ซู่

หลี่ซู่ตอบกลับมาเร็ว

"รับทราบ สู้ๆ ขอให้ได้ผลงานดีๆ"

ลู่เฟิงตอบกลับด้วยสติกเกอร์กำหมัด ปิดมือถือ

จางเหว่ยเตียงตรงข้ามตั้งโน้ตบุ๊กดูการ์ตูน เป็นระยะๆ มีเสียงหัวเราะซื่อๆ

เพื่อนร่วมห้องคนอื่นก็มีกิจกรรมของตัวเอง ในหอพักอบอวลด้วยบรรยากาศธรรมดาและผ่อนคลาย

ลู่เฟิงเปิดผ้าห่มมุดเข้าไป หัวเพิ่งแตะหมอน ทั้งคนก็ผ่อนคลายลงโดยสมบูรณ์

ไม่มีความกังวล ไม่มีความตื่นเต้น แม้แต่ความคิดที่เกินจำเป็นก็ไม่มี

เขาหลับตา ในความมืดเหลือแค่เสียงแมลงฤดูใบไม้ร่วงนอกหน้าต่างร้องขาดๆ หายๆ

พรุ่งนี้ การนับถอยหลังเจ็ดสิบสองชั่วโมงกำลังจะเริ่ม

เซียนคณิตศาสตร์ระดับสูงสุดทั้งจังหวัด จะปะทะกันตรงๆ บนโจทย์ชุดเดียวกัน

พวกเขาไม่รู้ว่า แกนกลางของทีมมหาวิทยาลัยหนานกังนี้ ในหัวบรรจุพลังสังเกตของนิวตัน สมาธิของรีมันน์ และห้องทดลองระดับสูงสุดทั้งห้องที่มีแต่เขาเข้าได้

ลมหายใจค่อยๆ สม่ำเสมอ

สามนาทีต่อมา ลู่เฟิงหลับ