บทที่ 56 โจรกรรม วางเพลิง ฆ่าคน!

จั่วจิงปล่อยน้ำท่วมป้อมตระกูลเหลย

แค่ปล่อยน้ำท่วมยังไม่สะใจพอ เขายังบงการให้นักรบเดนตายเสาะหาชัยภูมิที่ทัศนวิสัยกว้างไกล เพื่อให้เขาประทับร่างรับชมความพินาศนี้ได้อย่างเต็มตา

หากจะกล่าวถึงเขื่อนกักเก็บน้ำต้นน้ำของแม่น้ำปาจ้าง เดิมทีเป็นเพราะตระกูลเหลยใช้อำนาจบาตรใหญ่ ดึงดันจะสร้างขึ้นมาเพียงเพื่อผลประโยชน์ในไร่นาของตนเอง ให้รอดพ้นจากภัยแล้งและน้ำท่วม ทว่าในยามนี้ มันกลับกลายเป็นมหันตภัยย้อนกลับมาปลิดชีพตนเอง

ยามที่เขื่อนใหญ่พังทลายลงมา สายน้ำหลั่งไหลส่งเสียงสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั้งหุบเขา ซัดสาดทะลักทลายท่วมท้นจนมืดฟ้ามัวดิน อานุภาพความรุนแรงดังก้องกังวานราวกับเสียงอสนีบาตพุ่งพล่าน ระลอกคลื่นม้วนตัวตลบดั่งกองหิมะที่พังทลาย คลื่นยักษ์สูงชันนับพัน丈พัดถล่มตัดผ่านถนนหนทาง มวลน้ำมหาศาลซัดสาดเข้าใส่โตรกผาภูเขา เสียงกระแสน้ำเย็นเยียบกระทบโขดหินดั่งแก้วแตก ซัดสาดม้วนตัวเป็นวงกลมกลายเป็นวังน้ำวนขนาดใหญ่ยักษ์ พุ่งทะลักเข้าสู่พื้นที่ลุ่มต่ำ แอ่งน้ำและลำธารทุกสายถูกเติมเต็มจนล้นทะลักในพริบตา

มวลน้ำไหลบ่าไปทั่วทุกสารทิศ พัดพาทำลายไร่นาของพวกชาวบ้าน

และพุ่งตรงดิ่งเข้าไปท่วมท้นภายในป้อมตระกูลเหลยทันที

หากจะกล่าวถึงวิชาจู่โจมด้วยสายน้ำ น้ำ คือสิ่งหนุนนำ และ โจมตี คือสิ่งตามมา ในเวลาเช่นนี้ หากเป็นการศึกสงครามระหว่างสองทัพ จั่วจิงย่อมต้องสั่งการให้กองทัพเรือล่องเรือออกไปเปิดฉากระดมโจมตีพวกตระกูลเหลยที่กำลังติดค้างอยู่ท่ามกลางวงล้อมของน้ำท่วม และระดมยิงธนูจากบนเรือใหญ่เข้าใส่พวกที่หนีน้ำขึ้นไปอยู่บนที่สูง เมื่อเป็นเช่นนั้น คนของป้อมตระกูลเหลยไม่ว่าชายหญิงเด็กคนชรา ย่อมต้องล้มตายและจมน้ำกลายเป็นเชลยศึกเป็นจำนวนมากแน่นอน

ทว่าการที่จั่วจิงปล่อยน้ำท่วมป้อมตระกูลเหลยในครานี้ ตั้งแต่ต้นจนจบไม่ได้ทำไปเพื่อเข่นฆ่าเอาชีวิต แต่ทำไปเพื่อซัดสาดทำลายที่ดินทำกินนับหมื่นหมู่ของตระกูลเหลย และทำลายเสบียงอาหารมหาศาลที่กักเก็บไว้ภายในป้อมให้เสียหายจนหมดสิ้นต่างหาก

นี่คือการทำลายรากฐานทรัพย์สินเงินทองอย่างแท้จริง

ไม่ใช่การเข่นฆ่าชีวิตผู้คน

"การไล่ฆ่าคนแก่ เด็ก และผู้หญิงอย่างไร้เหตุผล ข้าไม่คิดจะทำ"

"ทว่านับจากนี้ไป ชีวิตที่อยู่อย่างหรูหราสุขสบาย สวมเสื้อผ้าไหมกินอาหารเลิศรส พวกแกอย่าได้หวังอีกเลย!"

"ส่วนพวกผู้ชาย ในเมื่อไม่ยอมตัดขาดแยกตัวออกจากตระกูลเหลย ย่อมถือเป็นศัตรูคู่อาฆาตของข้า ซึ่งต้องฆ่าทิ้งสถานเดียว ไม่มีวันละเว้นเด็ดขาด!"

จั่วจิงลงมืออย่างเหี้ยมเกรียมและเด็ดขาด

อาศัยวิชาประทับร่าง เปิดฉากศึกพร้อมกันหลายด้าน

ฝั่งนี้เพิ่งจะขุดทำลายสุสานบรรพบุรุษและปล่อยน้ำท่วมป้อมตระกูลเหลยเสร็จสิ้น

ส่วนอีกฝั่งหนึ่ง

ห่างออกไปร้อยลี่ ภายในเมืองซ่างหยาง

จั่วจิงระดมจัดส่งนักรบเดนตายเจ็ดร้อยคน อาศัยคนของเราที่เป็นสายสืบแฝงตัวอยู่ข้างใน ลงมือขุดอุโมงค์ใต้ดินตรงดิ่งเข้าไปยังคลังเก็บน้ำมันไฟภายในคลังแสงยุทโธปกรณ์ของเมืองซ่างหยางได้อย่างแม่นยำ แล้วก้มหน้าก้มตาขนย้ายน้ำมันไฟออกมาเงียบๆ

น้ำมันไฟส่วนใหญ่ถูกนำไปซุกซ่อนเก็บรักษาไว้

ส่วนน้ำมันไฟส่วนน้อยถูกพวกนักรบเดนตายพกติดตัว มุ่งหน้าไปยังบรรดาร้านค้าและโรงเก็บของทุกแห่งของตระกูลเหลยที่สืบทราบพิกัดไว้หมดแล้ว ลงมือขุดอุโมงค์ใต้ดินปีนทะลุขึ้นไปด้านบน แล้วราดน้ำมันไฟจนชุ่มฉ่ำไปทั่วทุกพื้นที่

จั่วจิงประทับร่าง คอยสั่งการควบคุมระบบทั้งหมดเป็นหนึ่งเดียว

สั่งกำชับพวกนักรบเดนตายว่าอย่าเพิ่งรีบร้อนจุดไฟ รอจนกว่าเขาจะส่งสัญญาณส่งรหัสสั่งการลงมา

กิจการร้านค้าของตระกูลเหลยภายในเมืองซ่างหยางมีเพียงไม่กี่สิบร้าน โรงเก็บของก็มีเพียงไม่กี่สิบแห่ง

ใช้นักรบเดนตายหนึ่งร้อยคน

ย่อมเหลือเฟือเกินพอ

หลังจากนั้น

ก็ส่งนักรบเดนตายอีกสามร้อยสามสิบคน แยกย้ายกันไปเพ่งเล็งจัดการกับพวกแกนนำหลักของตระกูลเหลย เช่นพวกหลงจู๋ผู้ดูแลร้านค้า พวกสายตรงในวงศ์ตระกูล หรือพวกบ่าวไพร่รับใช้ที่จงรักภักดีสุดชีวิต

คนเหล่านั้น

ตลอดช่วงสองเดือนที่ผ่านมา อาศัยขุมกำลังนักรบเดนตายและแก๊งต่างๆ สืบหาข้อมูลเบื้องลึกจนเข้าใจแจ้งแทงทะลุหมดสิ้นแล้ว

คอยสะกดรอยตาม

สืบหาข้อมูลความเคลื่อนไหว

ตลอดสองเดือนเต็ม สืบจนรู้แน่ชัดว่าคนเหล่านั้นพักอาศัยอยู่ที่ไหน ในบ้านมีคนอยู่กี่คน รอบบ้านมีเพื่อนบ้านเป็นใคร และมีระยะทางห่างจากที่ว่าการกองปราบปรามมณฑลเท่าไหร่ เรียกได้ว่าสืบรู้ลึกในทุกๆ ด้านอย่างละเอียดละออไม่มีตกหล่น

ใช้เวลาสองเดือนเต็มกักตุนข้อมูลความลับของพวกแกนนำหลักตั้งหกสิบหกคน

เก็บงำเอาไว้ไม่ยอมบอกใครจนถึงเวลานี้

"ลงมือได้!"

พวกนักรบเดนตายสามร้อยสามสิบคนแบ่งกำลังออกเป็นกลุ่ม กลุ่มละห้าคน รวมทั้งหมดหกสิบหกกลุ่ม อาศัยอุบายขุดอุโมงค์ใต้ดินลอบเข้าไปภายในบ้านของเป้าหมายแต่ละคนเช่นเดียวกัน

ลงมือจุดไฟจุดตะเกียงให้สว่างไสว

"ทำไมต้องจุดไฟจุดตะเกียงด้วยล่ะ"

พวกแกคิดว่าเป็นเพราะอะไรกันล่ะ

แน่นอนว่าย่อมทำไปเพื่อป้องกันไม่ให้ลงมือพลาดไปโดนพวกครอบครัวลูกเมียของผู้บริสุทธิ์นั่นเอง!

"เหลยฉางเหอ ถึงเวลาตายของแกแล้ว!"

นักรบเดนตายห้าคนพร้อมใจกันกวัดแกว่งจอบเหล็กสับลงมาพร้อมกัน ทันใดนั้นบนเนื้อตัวของเหลยฉางเหอก็ปรากฏรอยแผลพุพองเปิดอ้าออกถึงเจ็ดแปดแผล แผลหนึ่งสับเข้าที่ลำคออย่างจัง ส่งผลให้เหลยฉางเหอขาดใจตายคาที่ทันที!

"กรี๊ด!"

เสียงร้องกรีดกร้องด้วยความขวัญหนีดีฝ่อของคนในครอบครัวดังสนั่นลอยละลิ่วทะลวงผ่านชั้นฟ้า ดังก้องกังวานไปทั่วผืนฟ้ายามค่ำคืน

และเสียงร้องกรีดกร้องทำนองนี้ ยังคงระเบิดขึ้นมาตามจุดต่างๆ ในเมืองซ่างหยางอีกถึงหกสิบห้าแห่งพร้อมๆ กัน

...

"เกิดมหันตภัยร้ายแรงขึ้นแล้ว!"

"เกิดมหันตภัยร้ายแรงขึ้นแล้ว!"

สี่ยอดมือปราบแห่งกองปราบปรามมณฑลต่างกำลังนอนหลับอุตุอยู่ภายในบ้านของตน จู่ๆ ก็โดนเสียงเอะอะโวยวายปลุกให้ตื่นขึ้นมากลางดึก

ฟู่หยี่เจี้ยนลุกขึ้นมาจากเตียงเดินก้าวออกมาด้านนอก "เกิดเรื่องอะไรขึ้น"

ท่านลองทอดสายตามองดูเอาเองเถิดขอรับ!

คนรายงานชี้นิ้วตรงไปยังผืนฟ้ายามค่ำคืนที่อยู่ห่างออกไป "ภายในเมืองมีเพลิงไหม้ระเบิดขึ้นมาพร้อมกันเกือบหนึ่งร้อยแห่ง คาดว่าต้องมีคนจงใจวางเพลิงแน่นอนขอรับ แถมยังมีชาวบ้านเดินทางมาแจ้งความที่ที่ว่าการตั้งหลายสิบราย ป่าวประกาศว่าในบ้านโดนโจรผู้ร้ายบุกรุกเข้ามาปล้นชิง และท่านเจ้าบ้านโดนฆ่าตายหมดแล้วขอรับ!"

แม่มันเถอะ!

เกิดเรื่องใหญ่โตขนาดนี้เชียวรึ!

ฟู่หยี่เจี้ยนความรู้สึกง่วงงุนพลันปัดเป่าหายไปในพริบตา สายตามองเห็นแสงไฟสีแดงฉานจากเพลิงไหม้ที่กำลังแผดเผาอยู่ตามจุดต่างๆ ถึงกับยืนอึ้งกิมกี่ทำอะไรไม่ถูกไปครู่หนึ่ง

นี่มันเป็นฝีมือของไอ้สารเลวหน้าไหนกันเนี่ย!

เขารีบเอ่ยปากถามทันควัน "สถานที่ที่เกิดเพลิงไหม้มีที่ไหนบ้าง และคนที่เดินทางมาแจ้งความทำมาหากินอะไรกัน"

คนรายงานส่ายหน้าไปมา

"เรียนใต้เท้า ข้าน้อยเดินทางมาแจ้งข่าวล่าช้าเกินไป จึงยังไม่มีเวลาแวะเวียนไปสืบหาข้อมูลความรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้เลยขอรับ"

ในตอนนั้นเอง

"พี่ฟู่"

"เกิดเรื่องใหญ่แล้วขอรับ"

เสิ่นถิงเหวิน หนึ่งในสี่ยอดมือปราบสาวเท้าเข้ามาอย่างรวดเร็ว พลางกล่าวด้วยความร้อนรน "ร้านค้าหลายสิบแห่งและโรงเก็บของอีกหลายสิบแห่งของตระกูลเหลยเกิดเพลิงไหม้พร้อมกันหมด ต้องมีคนจงใจวางเพลิงแน่ๆ นอกจากนี้ยังมีพวกหลงจู๋ผู้ดูแลร้านและพวกผู้จัดการอีกหลายสิบคนโดนลอบสังหารคาบ้านพัก มีคนบอกว่ากลุ่มคนร้ายแบ่งกำลังเป็นกลุ่ม กลุ่มละห้าคน ในมือถือจอบเหล็กปีนทะลุขึ้นมาจากอุโมงค์ใต้ดิน พอจุดไฟตรวจสอบใบหน้าแน่ชัดแล้วก็ระดมสับลงมาทันที ช่างเหี้ยมเกรียมยิ่งนัก"

ไม่ใช่แค่เหี้ยมเกรียม

แต่เรียกว่าคลุ้มคลั่งไร้สติสิ้นดี

"วางเพลิง"

"ฆ่าคน"

"เรื่องเหล่านี้ล้วนเป็นความผิดขั้นอุกฉกรรจ์ต้องโทษตัดหัวทั้งนั้น"

ทว่าคนกลุ่มนี้กลับลงมือทำเรื่องร้ายแรงพร้อมกันนับร้อยคดี คดีใหญ่โตมโหฬารขนาดนี้ คาดว่าคงไม่ได้สั่นสะเทือนแค่ภายในมณฑลเจียวจีเท่านั้น ดีไม่ดีเรื่องอาจจะขยายใหญ่โตไปถึงหูขององค์จักรพรรดิบนชั้นฟ้า จนต้องมีพระราชโองการจัดส่งผู้ตรวจการแผ่นดินลงมาสืบหาความจริงก็เป็นได้

ฟู่หยี่เจี้ยนและเสิ่นถิงเหวินหันมาสบตากัน ทั้งสองคนต่างก็มีความรู้สึกตกใจเป็นอย่างยิ่ง

ฟู่หยี่เจี้ยนทอดสายตามองดูแสงไฟสีแดงฉานจากเพลิงไหม้ที่กำลังพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ซึ่งจุดหนึ่งดูเหมือนจะอยู่ห่างจากตัวเขาไปไม่ไกลนัก เขาพ่นลมหายใจออกยาว

"ตอนแรกข้านึกว่าอุบายก่อนหน้านี้ของคนกลุ่มนั้นจะโหดเหี้ยมอำมหิตถึงขีดสุดแล้ว นึกไม่ถึงเลยว่าพวกมันยังจะมีหมัดเด็ดซ่อนอยู่อีกระลอก"

เสิ่นถิงเหวินหัวร่อออกมาด้วยความเย็นชา "ก็เหมือนกับแมวเวลาจับหนูนั่นแหละ หลังจากปั่นหัวเล่นจนหนำใจแล้ว ถึงจะเป็นช่วงเวลาแห่งการเข่นฆ่าและกลืนกินที่แท้จริง"

"ฆ่าคนและทำลายจิตใจ"

"ทำลายจิตใจก่อน แล้วค่อยลงมือฆ่าคน"

ฟู่หยี่เจี้ยนย่อมมีความเข้าใจในเรื่องนี้ดี

ทั้งสองคนกำลังยืนสนทนากันอยู่

ในเวลานั้นเอง

ยอดมือปราบคนที่สาม จ้าวสยงจ้าว ก็สาวเท้าก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว พอเห็นหน้าทั้งสองคนก็แสดงสีหน้าเบิกบานใจออกมาทันที "ตระกูลเหลยพังพินาศย่อยยับอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว ฮ่าๆ"

"พี่จ้าว"

"ระวังคำพูดหน่อย"

ฟู่หยี่เจี้ยนยิ้มเจื่อนทำอะไรไม่ถูก

เรื่องนี้มันน่าดีใจก็จริง ทว่าฉากหน้าของพวกเขาในเวลานี้ยังคงเป็นถึงหัวหน้ามือปราบแห่งกองปราบปรามมณฑล ที่เดินทางมาที่เมืองซ่างหยางแห่งนี้ก็เพื่อสืบหาตัวคนร้ายให้แก่ตระกูลเหลย

มาหัวเราะร่าแบบนี้

มันไม่เหมาะสมเท่าไหร่

"มีอะไรไม่เหมาะสมกันล่ะ" จ้าวสยงจ้าวยิ้มกว้าง "ที่แห่งนี้ไม่มีหูตาของคนอื่นคอยแอบฟังเสียหน่อย ข้าเพียงแค่อยากจะหัวเราะให้พี่ชายทั้งสองคนฟังเท่านั้นเอง"

เสิ่นถิงเหวินไม่อยากจะสนทนาเรื่องนี้ต่อ เขาเอ่ยปากเสียงเข้ม "ถึงเวลาออกไปสืบคดีแล้ว"

จ้าวสยงจ้าวพยักหน้าไม่หยุด "ใช่แล้ว ใช่แล้ว เรื่องราวใหญ่โตขนาดนี้ ย่อมต้องหลงเหลือร่องรอยเอาไว้มากมายแน่ๆ พวกเราต้องออกไปช่วยจัดการทำลายร่องรอยเหล่านั้นเสียหน่อย ช่างเป็นคนดีแท้ๆ ตระกูลเหลยที่ยิ่งใหญ่ตั้งขนาดนั้น พวกเราคิดจะจัดการมาตั้งกี่ปีก็ยังทำไม่สำเร็จ ทว่าพวกนอกรีตกลุ่มนั้นกลับร้ายกาจเหนือคณา ลงมือเพียงไม่กี่กระบวนท่า ก็สามารถกดลงกับพื้นซ้อมจนตายคาที่ได้สำเร็จ"

เขายิ้มร่าจนหุบปากไม่ลง

ดูท่าทางแล้วคงมีความแค้นเคืองกับตระกูลเหลยอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว

ฟู่หยี่เจี้ยนมีความเข้าใจในความรู้สึกของจ้าวสยงจ้าวดี ทว่าถึงกระนั้นก็ยังต้องเอ่ยปากเตือนสติ

"คนกลุ่มนั้นลงมือรุนแรงเกินไป คราวนี้เรื่องราวใหญ่โตมโหฬารเกินไป การออกไปสืบหาเบาะแสในค่ำคืนนี้ ให้เน้นไปที่การตีหญ้าให้งูตื่นเป็นหลัก ขอเพียงสืบพบร่องรอยของคนกลุ่มนั้น ให้แสร้งทำเป็นไล่ตามจับกุม เพื่อส่งสัญญาณเตือนให้พวกมันรีบเดินทางจากไปซะ"

เสิ่นถิงเหวินเอ่ยปากเสริม "การยื่นมือเข้าช่วยเหลือเท่าที่ความสามารถของพวกเราจะทำได้ย่อมทำได้ ทว่าห้ามผูกสัมพันธ์ลึกซึ้งกับคนกลุ่มนั้นอย่างเด็ดขาด คนที่ลงมือจัดการกับตระกูลเหลยกลุ่มนี้มีวิธีการที่โหดเหี้ยมอำมหิต ลึกล้ำยากจะหยั่งถึง ทว่าสิ่งใดที่แข็งแกร่งเกินไปย่อมพังทลายได้ง่าย หากเข้าไปพัวพันใกล้ชิดเกินไป หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องนำพาไฟมาแผดเผาตัวเอง"

จ้าวสยงจ้าวพยักหน้ารับคำไม่หยุด "เรื่องนี้ข้ารู้ดี ข้ารู้แจ้งแทงทะลุหมดแล้ว"

"ช่วยดับไฟ"

"รีบช่วยกันดับไฟเร็วเข้า"

จั่วจิงระดมสั่งการให้พวกนักรบเดนตาย รวมกำลังกับพวกชาวบ้านที่พักอาศัยอยู่รอบๆ บริเวณที่เกิดเพลิงไหม้ คนที่พกถังน้ำได้ก็พกถังน้ำ คนที่พกกะละมังได้ก็พกกะละมัง พร้อมใจกันช่วยกันสาดน้ำดับไฟอย่างวุ่นวาย

ร้านค้าและโรงเก็บของของตระกูลเหลย นึกอยากจะเผาก็เผาไปเถอะ

ทว่าต้องไม่ส่งผลกระทบไปสร้างความเดือดร้อนให้แก่คนอื่น

พวกกิจการร้านค้าแห่งอื่นและชาวบ้านตาดำๆ ล้วนเป็นผู้บริสุทธิ์

เหตุนี้จั่วจิงจึงได้ส่งพวกนักรบเดนตายไปประจำการอยู่ตามจุดต่างๆ ตั้งนานแล้ว เป้าหมายก็เพื่อให้หลังจากจุดไฟเผาเสร็จสิ้น จะได้รีบรวมกำลังผู้คนมาช่วยกันดับไฟได้อย่างรวดเร็ว

น้ำมันไฟแผดเผาอย่างรุนแรง

กิจการร้านค้าที่เกิดเพลิงไหม้ย่อมไม่สามารถช่วยรักษาเอาไว้ได้แน่นอน ทว่าการดับไฟอย่างทันท่วงที ย่อมสามารถช่วยปกป้องร้านค้าที่อยู่รอบข้างเอาไว้ได้ และถือเป็นการช่วยยับยั้งไม่ให้ไฟลุกลามขยายวงกว้างออกไปอย่างไม่มีสิ้นสุด

การร่วมแรงร่วมใจช่วยกันดับไฟในครานี้ ยาวนานตลอดทั้งคืนเต็ม

จบตอน