บทที่ 57 สวรรค์เอ๋ย! เหตุใดท่านจึงใจร้ายกับตระกูลเหลยของข้าเช่นนี้!

"อ๊าก อ๊าก อ๊าก"

"เจ็บปวดเหลือเกิน"

ภายในจวนตระกูลเหลยมีเสียงแผดร้องคำรามด้วยความโกรธแค้นของนายท่านเหลยดังแว่วออกมา วินาทีต่อมาก็มีเสียงพ่นน้ำลายดังพรวด โลหิตคำโตถูกพ่นออกมาจนนองพื้น ส่งผลให้เหลยสือจวิ้นในวัยหกสิบกว่าปีดูแก่ชราลงไปอีกหลายเท่าตัวในพริบตา

"ท่านพ่อ!"

เหลยหยวนอู่เพิ่งจะเร่งเดินทางจากป้อมตระกูลเหลยกลับมาถึงเมืองซ่างหยาง

เขาออกเดินทางมาเร็ว จึงยังไม่รู้เรื่องที่สุสานบรรพบุรุษโดนขุดทำลาย และป้อมตระกูลเหลยโดนน้ำท่วมพังพินาศ

แถมเขายังเดินทางกลับมาถึงล่าช้า จึงไม่มีโอกาสได้เห็นภาพร้านค้าโดนไฟเผา และพวกแกนนำหลักโดนลอบสังหารล้างบาง

พอเดินทางกลับมาถึงบ้าน ก็เห็นบิดาบังเกิดเกล้ากระอักเลือดต่อหน้าต่อตา

เหลยหยวนอู่สีหน้าถอดสีด้วยความตกใจเป็นล้นพ้น "เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ขอรับ"

ที่ด้านข้าง

พ่อบ้านไล่ต้าเอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้นปานจะขาดใจ "พวกโจรชั่วมันใจทมิฬเหลือเกินขอรับ! คนกลุ่มนั้นลงมือจุดไฟเผาร้านค้าและโรงเก็บของของตระกูลเหลยจนวายวอดหมดสิ้น แถมยังลอบฆ่าพวกหลงจู๋ผู้ดูแลร้านและพวกผู้จัดการร้านรวมกันถึงหกสิบหกคนเลยขอรับ"

เขาแผดเสียงร้องไห้โฮออกมา "คนเหล่านั้นล้วนเป็นคนเก่าคนแก่ที่อยู่รับใช้ตระกูลเหลยมานานสิบกว่าปี ยี่สิบกว่าปีทั้งนั้น บัดนี้ไม่เหลือแล้วขอรับ ไม่เหลือใครอีกแล้ว"

วิ้ง

ในสมองของเหลยหยวนอู่เกิดเสียงดังสนั่นจนหูอื้ออึงไปหมด

เขา ยืนอึ้งตาค้าง ไม่ยากจะเชื่อหูตัวเองอยู่เป็นนาน

เป็นไปไม่ได้

เรื่องแบบนี้ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด

"ตามร้านค้าก็มีคนอยู่เวรเฝ้ายาม"

"ตามโรงเก็บของก็มีคนคอยดูแล"

"จะโดนไฟเผาทำลายจนหมดสิ้นพร้อมกันได้อย่างไร"

เหลยหยวนอู่ไม่ยอมเชื่อ

พ่อบ้านไล่ต้าเอาแต่ร้องไห้คร่ำครวญด้วยความเสียใจที่ต้องสูญเสียพวกพรรคพวกเก่าแก่ที่จงรักภักดีเหล่านั้นไปอย่างโหดเหี้ยม

ทว่าในวินาทีแรก สิ่งที่เหลยหยวนอู่ให้ความสนใจและเป็นกังวลมากที่สุด กลับเป็นเรื่องของกิจการทรัพย์สินของตระกูลเหลยต่างหาก

"ร้านค้าตั้งหลายสิบร้าน"

"โรงเก็บของตั้งหลายสิบแห่ง"

ต่อให้ไม่นับคำนวณมูลค่าของสินค้าและทรัพย์สินสิ่งของที่กักเก็บอยู่ภายในร้านค้าและโรงเก็บของเหล่านั้น ลำพังแค่ค่าเสียหายของตัวอาคารบ้านเรือนอย่างเดียว ก็มีมูลค่ามหาศาลนับแสนนับล้านตำลึงแล้ว

ยิ่งถ้าหากนับรวมมูลค่าของสินค้าและทรัพย์สินสิ่งของที่อยู่ข้างในเข้าไปด้วย ยอดความสูญเสียย่อมต้องพุ่งสูงขึ้นอีกหลายเท่าตัวไม่ใช่หรืออย่างไร

ตระกูลเหลยเพิ่งจะเผชิญพบเจอกับวิกฤตการณ์ร้านแลกเงินโดนแห่ถอนเงินไปหยกๆ โดยเฉพาะการโดน แผนการอันลึกล้ำ เรื่อง เอาหินมาใช้แทนเงิน ของเหลยสือจวิ้นเข้าไปช่วยราดน้ำมันบนกองไฟ ส่งผลให้เกิดปฏิกิริยาลูกโซ่ทำร้านแลกเงินของตระกูลเหลยทุกแห่งทั้งภายในเมืองซ่างหยางและภายนอกเมืองซ่างหยาง โดนชาวบ้านแห่กันมาถอนเงินจนวุ่นวายไปหมด

เรื่องเงินฝากของพวกชาวบ้านตาดำๆ ทั่วไปน่ะจัดการได้ง่าย

ขอเพียงมีใครกล้าบุกเข้ามาถอนเงิน ก็สั่งให้คนใช้ไม้พลองระดมทุบตีไล่ตะเพิดออกไปให้หมดก็สิ้นเรื่อง

ไม่จำเป็นต้องไปใส่ใจใยดีอะไร

ทว่าตระกูลเหลยไม่ได้เปิดรับฝากเงินเฉพาะแค่พวกชาวบ้านทั่วไปเท่านั้น ทว่าส่วนใหญ่ขูดรีดและระดมเงินฝากมาจากพวกพ่อค้าแม่ขายขนาดกลางและขนาดเล็กต่างหาก

คนกลุ่มนี้

หากนับแยกตัวคนเดียวอาจจะไม่มีพละกำลังบารมีอะไรมากมาย

ทว่ายามที่คนเหล่านั้นรวมกำลังประสานงานกัน ย่อมมีขุมกำลังที่แข็งแกร่งจนไม่สามารถดูแคลนได้เด็ดขาด

ตระกูลเหลยจึงจำเป็นต้องควักเอาเงินสดและเงินตำลึงทั้งหมดที่มีอยู่ในบ้าน ออกมาจ่ายคืนให้แก่คนเหล่านั้นเพื่อกอบกู้สถานการณ์

ทว่าเงินทองและทองคำที่ร้านแลกเงินของตระกูลเหลยปล่อยกู้ออกไปก่อนหน้านี้ ต่อให้ไม่คิดเงินค่าดอกเบี้ยเลยสักนิด พวกผู้ขอยืมเงินตั้งมากมายกลับพร้อมใจกันเบี้ยวหนี้ไม่ยอมจ่ายเงินคืนหน้าตาเฉย

ปากก็บอกว่ายังไม่ถึงกำหนดเวลาสัญญากู้ยืม เงินทองจะให้จ่ายคืนได้อย่างไร

บางคนเป็นเพราะกระแสเงินสดตึงตัวอยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นก็คงไม่ม่ายืมเงินตระกูลเหลยหรอก ในเวลานี้จึงไม่มีปัญญาจะหาเงินมาจ่ายคืนได้จริงๆ

ส่วนบางคนกลับมีความคิดชั่วร้าย เห็นว่าตระกูลเหลยกำลังประสบพบเจอกับความหายนะ จึงตั้งใจจะผัดวันประกันพรุ่งดึงเวลาออกไปเรื่อยๆ เฝ้ารอคอยให้ถึงวันที่ตระกูลเหลยต้องล่มสลายล้มละลายลงไปอย่างสมบูรณ์แบบ เมื่อถึงเวลานั้น เงินทองที่หยิบยืมมาก็ย่อมไม่ต้องจ่ายคืนอีกต่อไป

เมื่อเป็นเช่นนี้ ตระกูลเหลยย่อมตกอยู่ในสภาพที่ย่ำแย่แสนสาหัสเป็นที่สุด

ด้านหนึ่งต้องคอยควักเงินจ่ายคืนให้แก่ลูกค้าไม่หยุดหย่อน

แต่อีกด้านหนึ่งกลับไม่สามารถเก็บเงินกู้กลับคืนมาได้เลยแม้แต่ตำลึงเดียว

รากฐานความมั่งคั่งร่ำรวยที่ตระกูลเหลยสะสมมานานถึงสองร้อยปี แทบจะโดนวิกฤตการณ์ร้านแลกเงินระเบิดทำลายจนกลวงโบ๋หมดสิ้นในคราวเดียว

ยังคงโชคดีที่ตระกูลเหลยมีรากฐานทรัพย์สินเงินทองหนาแน่น มีอสังหาริมทรัพย์และกิจการขนาดใหญ่ยักษ์อยู่ในมือตั้งมากมาย แถมยังมีป้อมตระกูลเหลยคอยเป็นกองหนุนอยู่ทางด้านหลัง ความสามารถในการฟื้นฟูกลับคืนมาย่อมมีสูงมาก

ขอเพียงปล่อยเวลาให้พวกมันได้หายใจหายคออึดใจสักครึ่งปีหรือหนึ่งปี รับรองว่าจะต้องกลับมาเจริญรุ่งเรืองเฟื่องฟูได้ใหม่อีกครั้งแน่นอน

ทว่าน่าเสียดายที่สวรรค์ไม่ยอมเปิดโอกาสให้พวกมันเลยสักกึ่งหยด

"สวรรค์เอ๋ย"

"เหตุใดท่านจึงใจร้ายกับตระกูลเหลยของข้าเช่นนี้"

เหลยหยวนอู่หลังจากฟังเรื่องราวทั้งหมดจบลงก็รู้สึกเศร้าโศกเสียใจเป็นที่สุด อารมณ์เครียดพลุ่งพล่านจนแทบจะกระอักเลือดออกมาอีกคน

เขาพุ่งเข้าไปคว้าคอเสื้อของพ่อบ้านไล่ต้าไว้แน่น "ตกลงแล้วมันเป็นฝีมือของไอ้สารเลวหน้าไหนที่แอบวางแผนป่วนอยู่เบื้องหลังกันแน่"

เขาแผดเสียงร้องคำรามลั่น "ตกลงแล้วมันเป็นใครกันแน่"

ใช่แล้ว

ช่างเป็นเรื่องที่น่าตลกขบขันสิ้นดี

จนถึงตอนนี้ ไม่ว่าจะเป็นเหลยสือจวิ้น หรือเหลยหยวนอู่ พวกมันก็ตอบตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้ยังคงไม่มีใครรู้เลยสักคนว่า ตกลงแล้วตัวการใหญ่ที่คอยวางแผนจองเวรล้างบางตระกูลเหลยอยู่เบื้องหลังนั้น แท้จริงแล้วคือฝีมือของใครกันแน่

คิดจะล้างแค้นก็ล้างแค้นไม่ได้

คิดจะเจรจาสงบศึกก็เจรจาไม่ได้

อัดอั้นตันใจ!

อัดอั้นตันใจจนถึงขีดสุด

ส่วนเรื่องของตระกูลฉิน หลังจากลงมือถล่มไปแล้วถึงได้รู้ว่า ตระกูลนี้มันก็แค่เศษสวะดีๆ นี่เอง แท้จริงแล้วเป็นเพียงแพะรับบาปที่โดนโยนออกมาประจาน ขุมกำลังขนาดเล็กเพียงเท่านี้ไม่มีทางสั่นคลอนรากฐานของตระกูลเหลยได้เลยสักกึ่งหยด

ตระกูลฉินโดนปรักปรำปรักปรำจนเดือดร้อน

แต่ก็ต้องตายอยู่ดี

โดนตระกูลเหลยใช้เป็นข้ออ้างในการล้างแค้นรุมสับสบจนกลืนกินไปทั้งเป็น

ในเวลานี้ตระกูลฉินได้ล่มสลายหายไปหมดแล้ว

ทว่าคนกลุ่มนั้นกลับยังคงลงมือป่วนอยู่ไม่เลิกรา

เรื่องนี้ย่อมเป็นสิ่งพิสูจน์ให้เห็นไม่ใช่หรือว่าตระกูลฉินโดนปรักปรำปรักปรำจริงๆ

ทว่า กลับไม่มีใครใส่ใจใยดีเลยสักคน

เหลยหยวนอู่ในเวลานี้ในใจโหยหาอยากจะรู้เพียงเรื่องเดียวเท่านั้น

"ตกลงแล้วมันเป็นใครกันแน่!"

"ที่มาคิดร้ายทำลายตระกูลเหลยของข้า!"

...

"ไม่บอกหรอกนะจะบอกให้"

"ไม่มีวันบอกแกหรอก!"

จั่วจิงทำตัวไม่ต่างอะไรจากสัตว์ตัวน้อยที่กำลังเพลิดเพลินอยู่กลางไร่แตง คอยสลับสับเปลี่ยนประทับร่างไปตามตัวของพวกนักรบเดนตายที่อยู่ภายในเมืองซ่างหยางและป้อมตระกูลเหลยสลับไปมาอย่างสนุกสนาน เฝ้าจับตาดูความเศร้าโศกเสียใจของตระกูลเหลยทั้งสองสถานที่ด้วยความกระปรี้กระเปร่า

เขาหัวเราะร่าด้วยความเบิกบานใจ

"ทว่าความสนุกสนานตื่นเต้นขั้นสุดยอดมันยังไม่ระเบิดออกมาในตอนนี้หรอกนะ"

ความสนุกสนานตื่นเต้นขั้นสุดยอดที่แท้จริงต้องรอคอยให้เวลาผ่านพ้นไปอีกหนึ่งวันเต็ม

ยามที่ทางฝั่งป้อมตระกูลเหลยสืบทราบข่าวสารเรื่องเหตุพลิกผันร้ายแรงของตระกูลเหลยภายในเมืองซ่างหยาง

และทางฝั่งตระกูลเหลยภายในเมืองซ่างหยางสืบทราบข่าวสารเรื่องเหตุพลิกผันร้ายแรงภายในป้อมตระกูลเหลย

ยามที่คนทั้งสองฝั่งส่งข่าวสารเชื่อมโยงถึงกัน

ช่างยอดเยี่ยมเหลือเกิน!

ความทุกข์ทรมานย่อมต้องพุ่งสูงขึ้นอีกหลายเท่าตัว

เมื่อถึงเวลานั้นแหละ ถึงจะเป็นช่วงเวลาที่ความสนุกสนานพุ่งทะยานสูงขึ้นเรื่อยๆ ระลอกแล้วระลอกเล่าอย่างแท้จริง

จั่วจิงเฝ้ารอคอยอย่างใจจดใจจ่อ

...

"พวกเราไม่รู้จริงๆ ขอรับว่าเป็นฝีมือของใคร!"

"สืบหาเบาะแสไม่ได้เลยขอรับ"

"ไม่มีร่องรอยหรือเบาะแสหลงเหลือไว้ให้สืบสวนเลยสักนิดขอรับ"

ยามต้องเผชิญหน้ากับการเค้นถามของหลิวชุนหลินท่านเจ้าเมืองซ่างหยาง พวกลดเลี้ยวสี่ยอดมือปราบที่มีฟู่หยี่เจี้ยนเป็นผู้นำทัพต่างพากันหงายฝ่ามือแสดงท่าทางจนปัญญา

ฟู่หยี่เจี้ยนเอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ท่านเจ้าเมืองหลิวย่อมต้องรู้ดีอยู่แก่ใจแน่ๆ ว่า ไม่ใช่มีเพียงพวกเรามือปราบจากกองปราบปรามมณฑลเท่านั้นที่กำลังเร่งสืบสวนคดีของพวกโจรชั่วกลุ่มนั้นอยู่ ทว่ารวมถึงตระกูลเหลย ที่ว่าการอำเภอ และขุมกำลังระดับแนวหน้าทุกแห่งทั่วทั้งเมืองซ่างหยาง ต่างก็มีความอยากรู้อยากเห็นและส่งกำลังคนออกไปสืบหาความจริงกันหมด เรียกได้ว่าเป็นเรื่องที่คนทั้งเมืองให้ความสนใจเป็นที่สุด ทว่าจนถึงตอนนี้กลับยังไม่มีความคืบหน้าอะไรเลยสักกึ่งหยดขอรับ"

ฟู่หยี่เจี้ยนแสร้งทำสีหน้าจนปัญญา "ขุมกำลังของคนทั้งเมืองร่วมแรงร่วมใจกันออกค้นหายังเป็นเช่นนี้ พวกเราเป็นเพียงคนนอกที่เดินทางมาจากที่อื่น กำลังคนแค่สองร้อยคนมองดูเหมือนจะเยอะ ทว่ายามที่กระจายกำลังกันออกไปในเมืองซ่างหยางอันกว้างใหญ่ไพศาลแห่งนี้ กลับกลายเป็นจุดเล็กๆ ที่ไม่น่าสนใจเลยสักนิด ความสามารถมีจำกัด ช่างน่าละอายใจเหลือเกินขอรับ"

เสิ่นถิงเหวินสีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง "คนกลุ่มนั้นมักจะลอบลงมือปฏิบัติการจากทางใต้ดินอยู่ตลอดเวลา พวกเราสืบพบว่า พื้นดินใต้เมืองซ่างหยางโดนขุดเจาะเป็นอุโมงค์ใต้ดินตั้งหลายสาย ตัดสลับผ่านกันไปมาจนซับซ้อนยากจะเข้าใจแจ้ง กำลังคนแค่สองร้อยคนไม่มีทางสืบหาเส้นทางได้หมดหรอกขอรับ ต่อให้ส่งคนเข้าไปสองพันคนก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องเดินวนเวียนจนเวียนหัวจนหาทางออกไม่เจอแน่ๆ ขอรับ"

จ้าวสยงจ้าวเอ่ยปากผสมโรงเสียงดังอยู่ข้างๆ "ไม่ใช่เพราะพวกเราไร้ความสามารถหรอกนะขอรับ ทว่าเป็นเพราะศัตรูครานี้มีความเจ้าเล่ห์แสนกลเกินไปต่างหากขอรับ!"

เจ้าหนุ่มรูปร่างล่ำสันคนนี้มีชื่อเสียงลือลั่นว่าเป็นผู้ที่มี พละกำลังการต่อสู้สูงส่งเป็นอันดับหนึ่ง ในบรรดาสี่ยอดมือปราบ ทั้งๆ ที่ทำงานสืบสวนคดีไร้ประสิทธิภาพแท้ๆ ทว่ากลับเอ่ยปากพูดจาเสียงดังฟังชัดอย่างมั่นอกมั่นใจ ช่างทำตัวเป็นตัวตลกประจำกลุ่มโดยแท้จริง

"ดี ดี ดี!"

หลิวชุนหลินโกรธจัดจนหัวร่อออกมาด้วยความสมเพช

เดิมทีในใจของเขายังคงนึกหวังอยากจะให้สี่ยอดมือปราบแห่งกองปราบปรามมณฑลที่มีชื่อเสียงโด่งดังไม่น้อยกลุ่มนี้ ในระหว่างที่ลงมือสืบสวนคดีของตระกูลเหลย ก็ช่วยสืบหาตัวคนร้ายที่ลงมือลอบสังหารบุตรชายบังเกิดเกล้าของตนพ่วงไปด้วยในคราวเดียวกันเลย

ทว่าดูจากสถานการณ์ในตอนนี้แล้ว

สิ่งที่คิดไว้ทั้งหมดกลายเป็นเพียงเรื่องเพ้อฝันไร้สาระโดยแท้

"สี่ยอดมือปราบ!"

"เก่งแต่ชื่อเสียงจอมปลอมแท้ๆ!"

"ข้าไม่มีวันหวังพึ่งพาพวกเจ้าได้เลยสักคน!"

หลิวชุนหลินสั่งให้คนเดินไปส่งฟู่หยี่เจี้ยนและพรรคพวกทั้งสี่คนออกไปจากห้อง ทั่วทั้งใบหน้าของเขามืดมนดิ่งลงทันที "พวกคนในที่ว่าการอำเภอและพวกกองปราบปรามมณฑลล้วนเป็นพวกเศษสวะกินแรงคนอื่นทั้งสิ้น เรื่องราวในครานี้จำเป็นต้องอาศัยผู้มีอิทธิพลในแวดวงยุทธภพลงมือจัดการเสียแล้ว"

หลิวชุนหลินสะบัดพู่กันลงมือเขียนจดหมายฉบับหนึ่งอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเอ่ยปากเรียกผู้คุ้มกันเข้ามาหา "จงรีบนำจดหมายฉบับนี้เดินทางไปส่งให้ถึงมือของคนในหอสายฝนเดี๋ยวนี้เลย ไม่ว่าพวกมันจะเรียกเงินทองค่าตอบแทนมหาศาลขนาดไหน ก็ให้เอ่ยปากตอบตกลงไปให้หมด ขอเพียงพวกมันยอมจัดส่งกำลังคนเร่งเดินทางมาที่เมืองซ่างหยางแห่งนี้ให้เร็วที่สุดก็พอ!"

หอสายฝน!

จะอธิบายฐานะของขุมกำลังนี้อย่างไรดีล่ะ

หากเอาไปเปรียบเทียบกับโลกในชาติก่อน ก็สามารถมองขุมกำลังนี้ให้เป็นเหมือน สำนักงานนักสืบเอกชน ได้นั่นเอง

เป็นที่รู้กันดีไปทั่วบ้านทั่วเมืองว่า เรื่องราวความแค้นเคืองและบุญคุณความผูกพันในยุทธภพนั้นมีมากมายเหลือคณานับ บางทีเรื่องราวผ่านพ้นไปนานนับสิบปีหรือหลายสิบปี บางคนอยากจะล้างแค้น บางคนอยากจะตอบแทนบุญคุณ ทว่ากลับไม่สามารถสืบหาตัวศัตรูคู่อาฆาตหรือผู้มีพระคุณพบ แล้วจะทำอย่างไรดีล่ะ

หอสายฝนจึงจัดตั้งขึ้นมาเพื่อรับทำธุรกิจประเภทนี้โดยเฉพาะ คอยยื่นมือเข้าช่วยเหลือผู้คนในยุทธภพสะสางปัญหาทำนองนี้ให้ลุล่วง

ในเรื่องของการสืบหาตัวคน หอสายฝนหากบอกว่าเป็นอันดับสอง ย่อมไม่มีขุมกำลังหน้าไหนกล้าเปิดปากประกาศตัวว่าเป็นอันดับหนึ่งแน่นอน

วิชาความรู้ทุกแขนงย่อมมีจุดเชื่อมโยงถึงกัน

ขอเพียงเข้าใจแจ้งในเรื่องหนึ่ง เรื่องอื่นๆ ย่อมเข้าใจตามไปด้วย

ในเมื่อมีความเชี่ยวชาญสืบรู้ลึกในเรื่องการตามหาตัวคน การสืบสวนแกะรอยคลี่คลายคดีย่อมไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรสำหรับพวกเขาแน่นอน

หลิวชุนหลินไม่คิดจะหวังพึ่งพาพวกเศษสวะกินเงินเดือนหลวงในที่ว่าการอำเภออีกต่อไป และไม่คิดจะหวังพึ่งพาพวกตัวตลกไร้ประโยชน์ในกองปราบปรามมณฑลอีกด้วย ทำได้เพียงฝากความหวังทั้งหมดเอาไว้กับหอสายฝนที่ตัวเขาเคยมีโอกาสได้ทำความรู้จักและติดต่อพัวพันด้วยในยามที่ไปทำงานอยู่ที่มณฑลเหอคงเมื่อช่วงหลายปีก่อน เฝ้าวิงวอนขอให้คนนอกกลุ่มนี้ที่ไม่มีพันธะหรือข้อผูกมัดกับใคร และมีเส้นทางสืบข่าวในยุทธภพที่ลึกล้ำยากจะหยั่งถึง สามารถเร่งคลี่คลายคดีสืบหาตัวคนร้ายออกมาลงทัณฑ์ให้ได้โดยเร็ว เพื่อจะได้คืนความถูกต้องและคุณธรรมให้แก่บุตรชายที่ต้องมาตายไปอย่างอยุติธรรมเสียที!

นี่คือความปรารถนาสุดท้ายอันแสนเรียบง่ายในฐานะของผู้เป็นบิดาบังเกิดเกล้าคนหนึ่งเท่านั้นเอง

...

จบตอน