บทที่ 62 เหลยสือจวิ้น ขอยืมศีรษะของแกไปใช้งานหน่อย

"พี่เหลย"

"แกแก่ชราลงไปมากแล้วนะ"

สองวันต่อมา ภายในจวนตระกูลเหลย ชายชุดดำคนหนึ่งได้เปิดผ้าคลุมหน้าออก เผยให้เห็นใบหน้าของชายชราผู้มีผมขาวราวกับเส้นไหมทว่ากลับมีผิวพรรณเปล่งปลั่งผุดผ่องดั่งเด็กทารก

เหลยสือจวิ้นเอนกายอ่อนแรงอยู่บนเก้าอี้โยกไม้โบราณ พลางสืบรู้แน่ชัดว่าคนที่ก้าวเท้าเข้ามาคือใคร "ลวี่เหรินคาน ที่แท้ก็เป็นแกนี่เอง ดูท่าทางแกจะยิ่งดูหนุ่มแน่นกระปรี้กระเปร่าขึ้นกว่าเดิมเสียอีกนะ"

เหลยสือจวิ้น

ลวี่เหรินคาน

ทั้งสองคนล้วนเป็นยอดคนผู้มีชื่อเสียงโด่งดังเคียงคู่กันมาในยุคสมัยเดียวกัน

เมื่อสามสิบกว่าปีก่อน เหลยสือจวิ้นสามารถก้าวขึ้นมาครองตำแหน่งนำตระกูลเหลยได้สำเร็จ ทว่าลวี่เหรินคานกลับต้องพ่ายแพ้ปราชัยให้แก่ลวี่เฉิงเซียงผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องในวงศ์ตระกูล นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมาตัวเขาก็เก็บตัวเงียบเชียบหายสาบสูญไปจากยุทธภพ

เวลาผ่านพ้นไปกี่ปีแล้วนะ

ในระบบความทรงจำของเหลยสือจวิ้น อย่างน้อยที่สุดก็เป็นเวลาสิบห้าปีเต็มที่ไม่เคยได้ยินข่าวคราวหรือร่องรอยของลวี่เหรินคานส่งกลับมาเลยสักนิด

ตอนแรกนึกว่าขาดใจตายไปตั้งนานแล้ว

นึกไม่ถึงเลยว่าจะยังคงมีชีวิตรอดปลอดภัยดีอยู่

แถมดูท่าทางแล้วคงจะอยู่อย่างสุขสบายไม่น้อยเลยทีเดียว

คนทั้งสองคนมีอายุอานามเท่ากันเป๊ะ

ทว่ายามทอดสายตามองดูลวี่เหรินคาน กลับเห็นผมขาวทว่าผิวพรรณดั่งเด็ก มีพละกำลังวังชาไหลเวียนอยู่รอบตัวอย่างไม่มีวันสิ้นสุด

ทว่าพอหันกลับมามองดูตัวเขาเอง ร่างกายกลับซูบผอมจนเหลือแต่กระดูก พลังชีวิตเหือดแห้งจนจวนเจียนจะดับดิ้นดั่งตะเกียงที่ไร้น้ำมัน

เหลยสือจวิ้นทอดถอนใจยาวด้วยความอนิจจัง "ก่อนหน้านี้พรรคตานหยางลงมือฆ่าเหลยหยวนอู่อันเป็นบุตรชายคนรองของข้าไปก่อนแล้ว คราวนี้กลับกลายเป็นแกเดินทางมาเพื่อลงมือฆ่าข้าเป็นรายต่อไป เห็นแก่ความผูกพันและมิตรภาพในอดีตที่พวกเราเคยมีร่วมกันมา ช่วยบอกให้ข้าได้เข้าใจแจ้งตายตาหลับทีเถิด ข้าโหยหาอยากจะรู้เพียงเรื่องเดียวเท่านั้น ว่าตกลงแล้วตระกูลเหลยของพวกเราเดินทางไปล่วงเกินผู้มีอำนาจหน้าไหนมากันแน่วะ"

เหลยสือจวิ้นในเวลานี้ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงพละกำลังนานแล้ว ไม่ต่างอะไรจากเสือเฒ่าที่ฟันร่วงหล่นจนหมดปาก ในอดีตเคยมีความดุดันและน่าเกรงขามมากล้นเพียงใด ในเวลานี้กลับดูน่าเวทนาและโดดเดี่ยวเดียวดายถึงขีดสุดเพียงนั้น

ในส่วนลึกของหัวใจลวี่เหรินคานเกิดความรู้สึกสะท้อนใจอยู่ไม่น้อย ทว่าเขากลับส่ายหน้าปฏิเสธ

"คนกลุ่มนั้นมีความลึกลับซับซ้อนถึงขีดสุด ในช่วงต้นเดือนพวกมันจัดส่งทูตแยกย้ายกันเดินทางไปหาตระกูลลวี่ของข้า ตระกูลฝู และรวมถึงสามสำนักใหญ่ที่ตั้งอยู่ภายนอกเมือง ยื่นข้อเรียกร้องสามประการให้แก่ทุกขุมกำลัง ตลอดช่วงเวลาสิบวันที่ผ่านมานี้ ตระกูลฝูยอมลดตัวสยบเชื่อฟังและคอยให้ความร่วมมือรวดเร็วที่สุด ส่วนตระกูลลวี่ของข้าตอนแรกตั้งใจจะทำงานเยิ่นเย้อผัดวันประกันพรุ่ง ดำเนินงานเชื่องช้าไปหน่อย จึงไม่สามารถจัดเตรียมเนื้อวิเศษหกสิบชั่งส่งมอบให้พวกมันได้ทันตามกำหนดเวลา ผลลัพธ์คือภายในค่ำคืนนั้น จวนตระกูลลวี่อันกว้างใหญ่กลับโดนคนลอบเอาอุจจาระคัดมาสาดใส่จนชุ่มฉ่ำไปตั้งหลายร้อยถัง ส่วนพวกสามสำนักใหญ่นั้นมีสภาพย่ำแย่กว่าหลายเท่าตัว ประตูสำนักโดนไฟเผาวายวอด ศิษย์ในสำนักโดนดักลอบฆ่าล้างบาง เรียกได้ว่าสูญเสียทั้งผลประโยชน์และเกียรติยศจนหมดสิ้นไม่มีชิ้นดีเลยล่ะ"

วางอำนาจบาตรใหญ่ดุดันรุนแรงขนาดนี้แหละ!

ตระกูลลวี่รู้แจ้งดีว่า เรื่องราวทั้งหมดนี้เป็นเพียงแค่คำเตือนระลอกแรกเท่านั้น

ความหมายที่คนกลุ่มนั้นตั้งใจจะสื่อสารออกมามันแจ่มชัดแจ่มแจ้งเป็นที่สุด—

ในวันนี้สามารถแอบนำอุจจาระมาสาดใส่จวนได้

ในวันพรุ่งนี้ก็ย่อมสามารถแอบนำน้ำมันไฟมาสาดใส่เพื่อเผาทำลายได้เช่นเดียวกัน

ในวันนี้สามารถมาป่วนทำลายจวนตระกูลลวี่ได้

ในวันพรุ่งนี้ก็ย่อมสามารถไปป่วนทำลายกิจการร้านค้าแห่งไหนก็ได้ของตระกูลลวี่

ตระกูลลวี่มีสภาพรากฐานไม่ต่างจากตระกูลเหลย คือมีกิจการมหาศาลและเครือข่ายงานกว้างขวาง ยามที่ได้เผชิญพบเจอกับอุบายในคราวนี้จึงตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ ไม่กล้าเอ้อระเหยดึงเวลาอีกต่อไป รีบก้มหน้าก้มตาจัดส่งเนื้อวิเศษหกสิบชั่งไปให้พวกมันทันที แแถมยังต้องรีบจัดทำแผนการสำหรับภารกิจประการแรก นั่นคือ ภารกิจออกล่าเหลยสือจวิ้น บรรจุลงในระบบแผนงานอย่างรวดเร็ว เหตุนี้ถึงได้ไปเชิญตัวลวี่เหรินคานให้เดินทางกลับมาจัดการเรื่องนี้โดยเฉพาะ

ลวี่เหรินคานเพิ่งจะเดินทางกลับมาถึง ถึงได้รู้แจ้งเห็นจริงว่าตลอดช่วงเวลาไม่กี่เดือนที่ผ่านมานี้ เกิดเหตุพลิกผันร้ายแรงอะไรขึ้นบ้างภายในเมืองซ่างหยาง

ตกใจเหลือคณา

โกรธแค้นมหาศาล

ทว่าในท้ายที่สุดก็ทำได้เพียงยอมลดตัวสยบเชื่อฟังอยู่ดี

ไม่ใช่เป็นเพราะเรื่องราวจุดจบของตระกูลเหลยเพียงอย่างเดียว

และไม่ใช่เป็นเพราะเรื่องโดนแอบนำอุจจาระมาสาดใส่จวนเท่านั้น

ทว่าเหตุผลหลักที่สำคัญที่สุดเป็นเพราะ—

"เมื่อสามวันก่อน"

"คนกลุ่มนั้นลงมือจุดไฟเผาทำลายสำนักพรรคตานหยางบนภูเขาตานหยาง พรรคเทพกายาบนภูเขาหวงซู่ และพรรคทลายฟ้าบนภูเขากลางหาว พร้อมๆ กันทั้งสามแห่งในคราวเดียว"

"จุดไฟเผาป่าเผาภูเขา!"

"ท่ามกลางผืนฟ้าที่แห้งแล้งและสายลมพัดกรรโชกแรง!"

"เกือบจะแผดเผารากฐานความมั่งคั่งนับร้อยปีของทั้งสามสำนักจนวายวอดหมดสิ้นในพริบตา!"

ยามที่ลวี่เหรินคานเอ่ยปากเอ่ยถึงเรื่องราวในครานี้ ในใจยังคงแฝงด้วยความรู้สึกหวาดกลัวจนสั่นสะท้านอยู่ไม่หาย

คนกลุ่มนั้นมัน!

ทำตัววางอำนาจอยู่เหนือขอบเขตกฎหมายโดยสิ้นเชิง!

"ลงมือปฏิบัติการอย่างไร้ซึ่งความยำเกรงกฎเกณฑ์หน้าไหน"

"ฆ่าคน"

"วางเพลิง"

"โจรกรรม"

"ปล้นชิง"

"สร้างความเดือดร้อนลามไปถึงพวกลูกเมียครอบครัว"

"เอะอะก็ลอบลักพาตัวล้างบางไปทั้งตระกูล!"

ขุดเอารูปแบบอุบายสารพัดสิ่งในโลกมืดมาใช้งานจนถึงขีดสุด

ขอเพียงฝั่งตรงข้ามไม่ยอมทำตามสัจจะวาจาคำสั่ง หรือขอเพียงเป็นเป้าหมายที่พวกมันตั้งใจจะลงมือเล่นงาน พวกมันจะไม่สนใจหรอกว่าจะต้องใช้วิธีการที่ชั่วร้ายขนาดไหน มีอุบายอะไรก็งัดออกมาใช้งานหมด และยามที่ลงมือใช้งานเมื่อไหร่ก็ย่อมประสบความสำเร็จเมื่อนั้น

แล้วจะเอาความสามารถมาจากไหนไปต่อสู้ห้ำหั่นด้วยล่ะ

ไม่มีทางสู้ได้หรอกนะจะบอกให้!

ลวี่เหรินคานทอดถอนใจยาว "ตระกูลเหลยไม่มีปัญญาต่อสู้ห้ำหั่นกับมัน สามสำนักใหญ่ไม่มีปัญญาต่อสู้ห้ำหั่นกับมัน และตระกูลลวี่ของข้าเองก็ย่อมไม่มีปัญญาจะสู้รบตบมือกับมันได้เช่นเดียวกัน"

เขาเบนสายตาหันกลับมาจ้องมองเหลยสือจวิ้น "ในวันนี้ข้าขอขอยืมศีรษะของพี่เหลยไปใช้งานสักหน่อยเถิด ตัวข้าลวี่เหรินคานขอให้สัจจะวาจาตั้งมั่นอยู่ตรงนี้ วันหน้าหากมีโอกาสอันดีมาเยือน ข้าจะต้องหาทางออกหน้าไปล้างแค้นล้างบางเพื่อชดเชยหนี้โลหิตมหาศาลในครานี้ให้แก่ตระกูลเหลยและตัวพี่เหลยอย่างแน่นอน!"

"ดี ดี ดี!"

เหลยสือจวิ้นแค่นยิ้มออกมาด้วยความสมเพชและเวทนาในชะตากรรมของตนเอง

เขาสะบัดฝ่ามือไปมา "ไล่ต้า พาคนในบ้านหลบถอยออกไปให้หมดเถอะ"

พ่อบ้านไล่ต้าดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้อย่างหนักเอ่ยปากพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสะอื้น "ตัวข้าน้อยไล่ต้าขอให้สัตย์ปฏิญาณว่าจะขอร่วมเป็นร่วมตายอยู่เคียงข้างนายท่านจนถึงวินาทีสุดท้ายของชีวิตขอรับ!"

ช่างเป็นบ่าวไพร่รับใช้ที่ดีเลิศเลอแท้ๆ

มีความจงรักภักดีสุดชีวิตโดยแท้

ทว่าน่าเสียดายที่เลือกเดินทางมารับใช้นายท่านผิดคนไปหน่อย

ยามที่ลวี่เหรินคานถือศีรษะของเหลยสือจวิ้นก้าวเท้าเดินพ้นประตูจวนตระกูลเหลยออกไปข้างนอกนั่นเอง—

ตระกูลเหลยแห่งเมืองซ่างหยาง!

รากฐานความมั่งคั่งร่ำรวยที่สะสมสืบทอดมายาวนานถึงสองร้อยปี บัดนี้ได้ถึงกาลอวสานล่มสลายลงอย่างสมบูรณ์แบบเรียบร้อยแล้ว!

...

"ช่างไม่ใช่ง่ายๆ เลยจริงๆ!"

จั่วจิงประทับร่างอยู่ในตัวของนักรบเดนตาย สายตามองเห็นศีรษะของเหลยสือจวิ้น ในใจพลันเกิดความรู้สึกทอดถอนใจระคนอัศจรรย์ใจขึ้นมาครามครัน

ยามหันกลับมาครุ่นคิดทบทวนดูอย่างละเอียดลออ

นับตั้งแต่ในระบบขั้นตอนแรกสุดที่สั่งการให้พวกนักรบเดนตายแฝงตัวลอบเข้าไปภายในเหมืองแร่ภูเขาของตระกูลเหลย จากนั้นก็ล่วงเลยมาถึงช่วงปลายเดือนสี่ที่ลงมือลอบยกเค้าทองเงินและทรัพย์สินมหาศาลในคลังใหญ่ จากนั้นก็ก้าวเข้าสู่ช่วงเดือนหกที่เริ่มต้นลงมือเล่นงานจากทางพวกลูกเมียครอบครัวของเหลย元文 ข่มขู่กรรโชกเนื้อวิเศษ ก้าวเท้าเข้ายึดครองแดนสวรรค์ทรายทอง เปิดฉากบุกโจมตีช่วงชิงเมืองทรายทองมาไว้ในมือ หลังจากนั้นก็ลงมือวางแผนป่วนทำเอาเกิดวิกฤตการณ์ชาวบ้านแห่กันมาถอนเงินที่ร้านแลกเงินของตระกูลเหลจนวุ่นวาย ลักพาตัวพวกครอบครัวของยอดฝีมือตระกูลเหลย ตั้งเงินรางวัลนำจับเพื่อล่อลวงจัดการกับพวกแกนนำหลัก ส่งรหัสข่มขู่บีบคั้นให้พวกยอดฝีมือระดับสูงต้องลงมือเข่นฆ่าพวกผู้อาวุโสในวงศ์ตระกูลของตนเอง และรวมถึงการวางแผนป้ายสีปรักปรำโยนความผิดให้แก่ตระกูลฉิน

เรื่องราวสารพัดสิ่งสารพัดอย่างที่ดำเนินงานมาทั้งหมดนี้

จะบอกว่าเป็นการปั่นหัวเล่นงานจนหนำใจก็ย่อมได้

ทว่าหากพิจารณาดูถึงเหตุผลในระบบขั้นตอนที่ลึกล้ำยิ่งกว่านั้น

เป็นเพราะพละกำลังและความสามารถของจั่วจิงในเวลานั้น ยังไม่เพียงพอที่จะสร้างความเสียหายขนาดย่อยยับดับดิ้นให้แก่ตระกูลเหลยได้ในคราวเดียว ย่อมยากที่จะลงมือเพียงกระบวนท่าเดียวแล้วประสบความสำเร็จอย่างสมบูรณ์แบบ โดยเฉพาะในยามที่ตัวเขาเกิดความรู้สึกเสียดายและหวงแหน ไม่อยากส่งพวกนักรบเดนตายออกไปเผชิญหน้ากับความตาย จึงทำให้มีเรื่องราวสารพัดสิ่งให้ต้องครุ่นคิดคำนวณรอบคอบมากขึ้น รูปแบบอุบายและวิธีการจัดวางกำลังพลจึงต้องผ่านการคำนวณอย่างถี่ถ้วน

จนกระทั่งล่วงเลยเข้าสู่ช่วงปลายเดือนหก

จำนวนกองทัพนักรบเดนตายมีทวีคูณมากขึ้น ความเข้าใจแจ้งแทงทะลุในข้อมูลความลับมีมากขึ้น และระบบการเตรียมความพร้อมก็มีความมั่นคงมากขึ้น

จั่วจิงถึงได้ตัดสินใจเปิดฉากบุกโจมตีอย่างเต็มรูปแบบในทุกสารทิศ—

ขุดทำลายสุสานบรรพบุรุษ

ปล่อยน้ำท่วมป้อมตระกูลเหลย

จุดไฟเผาร้านค้าและโรงเก็บของภายในเมือง

ลอบสังหารพวกหลงจู๋ผู้ดูแลร้านและพวกผู้จัดการ

ดำเนินแผนการทุกสิ่งอย่างเสร็จสิ้นอย่างลื่นไหลในคราวเดียว

เริ่มลงมือถล่มทำลายตั้งแต่ระดับจิตใจลามไปจนถึงร่างกาย ตั้งแต่ทรัพยากรบุคคลลามไปจนถึงรากฐานทรัพย์สินเงินทอง จนถึงเวลานั้นแหละ จั่วจิงถึงจะเรียกว่าเป็นการเปิดฉากประเคนหมัดถล่มทลายในทุกมิติ เดินหน้าบุกโจมตีอย่างดุดันรุนแรงขั้นสุดยอด

ทว่าต่อให้แผนการจะดำเนินไปได้ถึงขนาดนี้ จั่วจิงก็ยังคงยากที่จะส่งกองกำลังนักรบเดนตายบุกเข้าไปสร้างความเสียหายให้แก่จวนตระกูลเหลยและป้อมคฤหาสน์ตระกูลเหลย อันเป็นพื้นที่แกนกลางไข่แดงที่สำคัญที่สุดของพวกมันได้อย่างมีประสิทธิภาพ

ซึ่งรวมถึงตัวของเหลยสือจวิ้น

และลามไปจนถึงเหลยหยวนยง เหลยหยวนอู่

รวมถึงบรรดาแกนนำหลักในวงศ์ตระกูล หรือพวกยอดฝีมือระดับแนวหน้าเหล่านั้น

จั่วจิงล้วนยอมรับว่ายากที่จะออกหน้าจัดการรับมือตรงๆ และยากที่จะลงมือปลิดชีพทำลายล้างได้ด้วยตัวเอง

ทำได้เพียงอาศัยแผนการบีบคั้นข่มขู่ ให้สองตระกูลใหญ่และสามสำนักใหญ่แห่งเมืองซ่างหยางเป็นผู้ลงมือสืบสานปวดยัดความพินาศให้แทนเท่านั้นเอง

ส่วนเรื่องก่อนหน้านี้ที่สามารถลงมือสังหารเหลยหยวนหง รวมถึงพวกยอดฝีมือขีดขั้นที่สี่ของตระกูลเหลยคนอื่นๆ ลงได้สำเร็จนั้น แท้จริงแล้วล้วนอาศัยอุบายทำลายจิตใจและข่มขู่บีบคั้น จากนั้นก็ล่อลวงให้คนเหล่านั้นเดินทางมายังพิกัดชัยภูมิที่จัดส่งนักรบเดนตายสองร้อยคนไปตั้งค่ายกลดักซุ่มโจมตีเอาไว้ล่วงหน้า แล้วสั่งให้รุมทึ้งเข้าไปพร้อมๆ กัน อาศัยกำลังคนสองร้อยคนรุมซ้อมคนคนเดียว งัดเอาอุบาย ซัดผงปูนขาว ร่วมกับ ขวานบิน ซัดสาดเข้าใส่หน้าหน้าตาเฉย ถึงได้สามารถสะสางบัญชีแค้นไปได้ทีละคน

ทว่าในความเป็นจริงแล้ว ยอดฝีมือขีดขั้นที่สี่ของตระกูลเหลยที่ต้องมาจบชีวิตลงด้วยน้ำมือของกองทัพนักรบเดนตายสองร้อยคน ถ้านับรวมเหลยหยวนหงเข้าไปด้วยแล้ว ก็มีจำนวนเพียงแค่หกคนเท่านั้นเอง

ข้อจำกัดมีมหาศาลเกินไป

ปัจจัยความพร้อมยังไม่เพียงพอ

และที่สำคัญที่สุดคือจั่วจิงเป็นคนที่รักความมั่นคงปลอดภัยอย่างถึงที่สุด

ยกตัวอย่างเช่นเรื่องของเหลยสือเอิน

ตามหลักแล้วจั่วจิงย่อมสามารถใช้วิธีการแบบเดียวกับที่จัดการเหลยหยวนหงมาจัดการกับเขาได้หน้าตาเฉย ทว่าเป็นเพราะในใจเกิดความหวาดหวั่นและเกรงใจในพละกำลังบารมีขีดขั้นที่ห้าของฝ่ายตรงข้าม หวาดกลัวว่านอกจากจะไม่มีปัญญาปลิดชีพมันได้แล้ว อาจจะโดนมันตลบหลังรุมฆ่าล้างบางจนหมดสิ้น หรือดีไม่ดีอาจจะปล่อยให้มันหลุดรอดสายตาหนีเตลิดเปิดเปิงไปได้ ซึ่งจะส่งผลให้ความลับเรื่องการมีอยู่ของ กองกำลังปฏิบัติการพิเศษ นักรบเดนตายสองร้อยคนต้องโดนเปิดเผยเข้าสู่โลกแจ้ง

ท้ายที่สุด

เขาจึงต้องสั่งระดมจัดส่งยอดฝีมือนักรบเดนตายระดับแปดสายต่อสู้จำนวนสี่คนให้เดินทางออกไปเปิดฉากนำทัพจู่โจมเป็นแนวหน้า ในจำนวนนั้นมีอยู่สองคนที่บรรลุวิชาขีดขั้นที่สองเผาผลาญโลหิตเรียบร้อยแล้ว แแถมยังต้องมีกองทัพนักรบเดนตายอีกสองร้อยคนคอยยื่นมือเข้าช่วยเหลืออยู่รอบข้าง ถึงจะสามารถเปิดฉากล้อมฆ่าปลิดชีพมันลงได้สำเร็จในคราวเดียว

ช่างยากลำบากแสนสาหัสเป็นที่สุด

ลำพังแค่จะออกหน้าจัดการกับเหลยสือเอินผู้มีวิชาขีดขั้นที่ห้าเพียงคนเดียวยังยากลำบากถึงขนาดนี้ แล้วทั่วทั้งตระกูลเหลยจะมีซาก ยอดฝีมือระดับแนวหน้า ซุกซ่อนอยู่อีกตั้งเท่าไหร่กันล่ะ

ยอดฝีมือระดับเดียวกับเหลยสือเอิน ขอเพียงนับเฉพาะคนที่จั่วจิงเคยพบเจอและปฏิสัมพันธ์พัวพันด้วย ก็ยังมีเหลยสือข่ายอยู่อีกคน

ส่วนคนที่ยังไม่เคยพบเจอหน้าตา มีข่าวลือสืบความมาว่ายังมีเหลยสืออิงและคนอื่นๆ อีกสามคนรวมอยู่ด้วย

ถ้านับรวมกันทั้งหมดก็มีถึงห้าคนเป๊ะๆ

หากนับต่ำลงมา ยอดฝีมือขีดขั้นที่สี่ก็มีจำนวนมหาศาลเกินกว่าสี่สิบคนเข้าไปแล้ว

นี่คือรากฐานทรัพย์สินและพละกำลังบารมีที่ตระกูลเหลยสะสมสืบทอดมานานหลายสิบปี แแถมยังผ่านการบำรุงชุบเลี้ยงด้วยเนื้อวิเศษอย่างเต็มคราบตลอดเวลาแปดปีเต็มหลังจากที่ก้าวเข้ายึดครองแดนสวรรค์ทรายทองสำเร็จ ขุมกำลังถึงได้ระเบิดความยิ่งใหญ่ออกมาจนน่ากลัวถึงขนาดนี้

ไม่ต้องไปพูดถึงเรื่องอื่นหรอกนะ

ลำพังแค่ยอดฝีมือขั้นสูงสุดทั้งสี่สิบคนนี้ ต่อให้จั่วจิงจะสั่งระดมจัดส่งกองทัพนักรบเดนตายทั้งหมดสองพันคนบุกตะลุยพุ่งเข้าใส่ตรงๆ ย่อมยากที่จะล้างบางเข่นฆ่าให้หมดสิ้นได้ ดีไม่ดีอาจจะกลายเป็นฝ่ายโดนพวกมันระดมทุบซ้อมจนกองทัพนักรบเดนตายต้องพินาศล่มสลายลงไปจนหมดสิ้นแทนเสียด้วยซ้ำ

"คิดจะล้างบางเข่นฆ่าพวกยอดฝีมือระดับแนวหน้าเหล่านี้ จำเป็นต้องควักเอาสติปัญญาและแผนการลึกล้ำมาใช้งานบ้างถึงจะดี"

หากทำตัวโง่เขลาเบาปัญญาบุกไปดึงดันปะทะตรงๆ งั้นรึ

ต่อให้จะมีกองทัพนักรบเดนตายมากมายขนาดไหนก็คงไม่พอให้ไปทิ้งชีวิตหรอกนะจะบอกให้

ทว่า หากลงมือทำตามรูปแบบแผนงานของจั่วจิง ลอบลักพาตัวพวกลูกเมียครอบครัวของยอดฝีมือเหล่านี้มาไว้ในมือ จากนั้นก็ส่งรหัสข่มขู่บีบคั้นให้พวกมันออกไปทำงานรับใช้คอยเคลียร์ปัญหาให้ เฝ้ารอคอยให้พวกมันลงมือฆ่าพวกผู้อาวุโสในวงศ์ตระกูลจนหมดสิ้น ฆ่าพวกขุนนางกังฉินจนหมดสิ้น ตัดหนทางถอยหลังและสลายกองหนุนของพวกมันให้พังพินาศไปก่อน หลังจากนั้นค่อยใช้ข้ออ้างเรื่องการส่งมอบตัวลูกเมียครอบครัวคืนให้ ล่อลวงให้พวกมันแยกย้ายกันเดินทางมายังพิกัดที่กำหนดไว้ทีละคน ไม่ต้องใช้กำลังคนมากมายหรอก ขอเพียงใช้นักรบเดนตายสองร้อยคนก็สามารถลงมือปลิดชีพยอดฝีมือขีดขั้นที่สี่ลงได้ทีละคนโดยไร้ซึ่งรอยแผลบาดเจ็บแล้ว

เรื่องราวเช่นนี้แหละ ถึงจะเรียกว่าเป็นรูปแบบการใช้งานนักรบเดนตายในระดับสูงอย่างแท้จริง—

ดึงเอาจุดเด่นออกมาใช้งาน และหลีกเลี่ยงจุดด้อยของตัวเองซะ

ข้อเสียเพียงประการเดียวคือต้องสูญเสียเวลาที่ยาวนานไปหน่อย และทำระบบศึกสงครามให้ยืดเยื้อออกไปอีกนิดเท่านั้นเอง

"ทว่าตัวฉันเพิ่งจะมีอายุอานามล่วงเลยผ่านวัยสิบแปดปีมาหยกๆ สิ่งที่ฉันมีอยู่ล้นเหลือและไม่เคยขาดแคลนมากที่สุดก็คือเวลาต่างหากล่ะ"

ไม่ว่าจะเป็นในส่วนของอายุขัยดวงชะตาชีวิต

หรือจะเป็นในส่วนของจำนวนนักรบเดนตายรายวันที่เพิ่มพูนขึ้นมาใหม่ในทุกๆ วัน

ไม่ว่าจะคำนวณคำนวณจากแง่มุมไหน วันเวลาก็ย่อมต้องยืนอยู่เคียงข้างจั่วจิงเสมอ

ตัวเขามีความมั่นคงรอบคอบที่สุด

ไม่มีความจำเป็นต้องรีบร้อนอะไรเลยสักนิด

คนที่ควรจะต้องเกิดความรู้สึกร้อนรนกระวนกระวายใจจนแทบคลั่งย่อมต้องเป็นฝ่ายคู่ต่อสู้ของเขาต่างหาก—

ย่อมเป็นตระกูลฝูและตระกูลลวี่

ย่อมเป็นพรรคตานหยาง พรรคทลายฟ้า และพรรคเทพกายา

และย่อมเป็นกองทัพยอดฝีมือของตระกูลเหลยที่กำลังปักหลักคุ้มกันอยู่บริเวณทางเข้าแดนสวรรค์ทรายทองตรงยอดเขาเต่าดำกลุ่มนั้นต่างหากล่ะ!

"พวกนักรบเดนตายไม่สามารถออกหน้าเดินทางไปกวาดล้างทำลายล้างพวกเศษซากตระกูลเหลยบนยอดเขาเต่าดำได้โดยตรง"

"ทว่าพวกนักรบเดนตายสามารถส่งรหัสข่มขู่บีบคั้นให้สามสำนักใหญ่แห่งเมืองซ่างหยางออกหน้าไปจัดการแทนได้"

"และสามสำนักใหญ่แห่งเมืองซ่างหยางก็มีความสามารถมากพอที่จะเดินทางไปกวาดล้างทำลายล้างพวกเศษซากตระกูลเหลยเหล่านั้นให้สิ้นซากได้สำเร็จ"

"นำค่าตัวเลขมาคำนวณเชื่อมโยงกัน ย่อมมีค่าเท่ากับว่าพวกนักรบเดนตายเป็นผู้ลงมือกวาดล้างทำลายล้างพวกเศษซากตระกูลเหลยเหล่านั้นลงได้ด้วยตัวเองเช่นเดียวกัน"

"ระบบแผนงานประการนี้ ถือว่าผ่านฉลุยแจ่มแจ้งแทงทะลุ!"

...

จบตอน