บทที่ 61 แกไม่ยอมทำตาม ข้าก็จะฆ่าแก!

"ไอ้กุยซงจื่อ รสชาติของการโดนไฟคลอกมันสะใจดีไหมล่ะ"

จั่วจิงประทับร่างอยู่ในตัวของจ้าวเก้าเก้าเก้าเก้า เอ่ยปากเจรจาความกับกุยซงจื่อเจ้าสำนักพรรคตานหยางอีกครั้ง

กุยซงจื่อไม่ได้มีท่าทางสุขุมเยือกเย็นอีกต่อไปแล้ว

ประตูสำนักที่มีประวัติศาสตร์ยาวนานนับร้อยปีบัดนี้โดนไฟเผาทำลายจนกลายเป็นเถ้าถ่านโล่งเตียน เสบียงอาหารและทรัพย์สินสิ่งของนับไม่ถ้วนโดนแผดเผาจนวายวอดหมดสิ้น

พรรคตานหยางเผชิญพบเจอกับความสูญเสียในครานี้ใหญ่หลวงนัก!

"นึกเสียใจภายหลังบ้างไหมล่ะ"

"เดิมทีแกแค่ยอมปล่อยให้ข้าก้าวเท้าเข้าไปเปิดหูเปิดตาในแดนสวรรค์ของแก เดิมทีแค่ยอมส่งคนเดินทางไปที่เมืองเซิ่งจิงเพื่อลงมือฆ่าเหลยสือเฉาสักคน เดิมทีแค่ยอมมอบเนื้อวิเศษหกสิบชั่งมาให้ข้า เรื่องราวสารพัดสิ่งเหล่านี้เห็นๆ กันอยู่ว่าสามารถจัดการได้อย่างง่ายดาย และเรื่องร้ายแรงทั้งหมดก็ย่อมหลีกเลี่ยงได้แท้ๆ ทว่าความหยิ่งทะนงตนวางท่าทางถือดีมาอย่างยาวนานของพรรคตานหยาง กลับนำพาเปลวไฟร้อนแรงมหาศาลขนาดนี้มาแผดเผาตัวเอง"

"กุยซงจื่อ"

"แกนึกเสียใจภายหลังบ้างไหมล่ะ"

จั่วจิงลงมือทำลายจิตใจอย่างเหี้ยมเกรียม กระโดดเข้ามาตบหน้าสั่งสอนถึงขีดสุด

กุยซงจื่อใบหน้าเขียวคล้ำด้วยความโกรธแค้น เขาแค่นยิ้มออกมาด้วยความเย็นชา "จุดไฟเผาภูเขา พวกแกก็มีปัญญาทำได้แค่นี้แหละ อาศัยเพียงแค่อุบายขุดอุโมงค์ใต้ดินเท่านั้น วันหน้าพรรคตานหยางของข้ามีการเฝ้าระวังป้องกันอย่างรวดเร็ว ข้าอยากจะรู้่นักว่าพวกแกจะยังมีเล่ห์เหลี่ยมอะไรมาใช้งานอีก!"

เล่ห์เหลี่ยมงั้นรึ

มีอีกตั้งมากมายเลยล่ะ!

จั่วจิงไม่ได้มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ถึงขั้นเอ่ยปากบอกกุยซงจื่อตรงๆ

"นับจากนี้เป็นต้นไป พรรคตานหยางของแกอย่าได้นึกหวังว่าจะได้อยู่อย่างสงบสุขท่ามกลางป่าเขาลำเนาไพรที่งดงามอีกเลย จงเตรียมตัวกบดานอยู่บนภูเขาโล่งเตียนที่โดนไฟเผาจนหมดสิ้นแห่งนี้ไปซะเถอะ! นับจากนี้เป็นต้นไป ศิษย์พรรคตานหยางของแกมีปัญญาทำได้เพียงกบดานอยู่แต่ในสำนักเท่านั้น ขอเพียงมีใครกล้าก้าวเท้าเดินออกไปข้างนอกแม้แต่คนเดียว พวกข้าก็จะฆ่าทิ้งทันที!"

จั่วจิงลอบยิ้มออกมาอย่างมีภูมิฐาน

"แกย่อมต้องเคยได้ยินเรื่องราวการล่มสลายของหอสำราญหรู่เหมิงโหลวภายในเมืองซ่างหยางมาบ้างแล้วแน่ๆ ลองหันกลับไปทบทวนดูให้ดีๆ เถอะ ขอเพียงพวกข้าปล่อยข่าวสารออกไปว่า ศิษย์พรรคตานหยางทุกคน ต้องโดนฆ่าล้างบาง! ครอบครัววงศ์ตระกูลที่เป็นต้นกำเนิดของศิษย์พรรคตานหยางทุกคน ต้องโดนฆ่าล้างบาง! ทำแบบนี้ติดต่อกันสักสองสามระลอก หลังจากล้มตายไปสักสิบคนยี่สิบคนแล้ว แกคิดว่านอกเหนือจากพวกเด็กกำพร้าที่ไม่มีญาติขาดมิตรแล้ว จะยังมีใครกล้าดึงดันรั้งคุกเข่าอยู่ในพรรคตานหยางต่อไปอีกไหมล่ะ"

กุยซงจื่อเบิกตากว้างด้วยความขวัญหนีดีฝ่อ "ช่างอำมหิตเลวทรามยิ่งนัก!"

จั่วจิงเอ่ยปากยอมรับหน้าตาเฉย "เพราะฉะนั้น แกหวาดกลัวแล้วใช่ไหมล่ะ อยากจะลองดีดูสักตั้งไหมล่ะ"

ภายในใจของกุยซงจื่อเกิดความโกรธแค้นจนถึงขีดสุด แทบอยากจะสะบัดฝ่ามือซัดเข้าใส่เพื่อปลิดชีพไอ้สารเลวตรงหน้าให้ดับดิ้นไปซะ เพื่อระบายอารมณ์ความโกรธแค้นในใจ

ทว่าพอหันกลับมาครุ่นคิดคำนวณดูว่าหากคนกลุ่มนี้ใช้วิธีการแบบเดียวกันมาจัดการกับพรรคตานหยางจริงๆ พวกมันไม่ยอมลงมือกับยอดฝีมือระดับสูง ทว่ากลับคอยดักลอบฆ่าพวกศิษย์ระดับล่างทั่วไปอย่างบ้าคลั่ง หรือต่อให้พวกศิษย์ระดับล่างไม่ยอมเดินทางลงจากเขา พวกมันก็จะเดินทางไปลอบฆ่าล้างบางพวกครอบครัวคนในบ้านของคนเหล่านั้นแทน

ซี้ด!

อำมหิตเกินไปแล้ว!

ไร้ทางแก้ไขโดยสิ้นเชิง!

กุยซงจื่อไม่สามารถครุ่นคิดหากระบวนท่ามาแก้ไขสถานการณ์นี้ได้เลยสักกึ่งรูปแบบ

ซึ่งในเรื่องนี้ มีจุดที่สำคัญที่สุดประการหนึ่งตั้งมั่นอยู่ก็คือ—

...

"อยู่ที่การที่พวกเรามีสภาพไม่ต่างอะไรจากตระกูลเหลย คือไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าตกลงแล้วฝ่ายตรงข้ามเป็นใครกันแน่"

"เบาะแสเบื้องลึกเบื้องหลังอะไร ล้วนไม่รู้แจ้งเห็นจริงเลยแม้แต่อย่างเดียว"

บนสันหลังคาที่ตั้งของพรรคทลายฟ้า บัดนี้ก็โดนเพลิงไหม้ครั้งใหญ่แผดเผาจนโล่งเตียนไม่หลงเหลือต้นไม้ใบหญ้าเลยแม้แต่ต้นเดียวเช่นเดียวกัน

ท่านเจ้าสำนักซาทลายฟ้ามีอายุอานามล่วงเลยผ่านวัยเจ็ดสิบปีไปแล้ว ทว่ายังคงมีร่างกายแข็งแกร่งกระปรี้กระเปร่าเหนือคนวัยเดียวกัน เห็นได้ชัดว่าตัวเขาบรรลุขีดขั้นวิชาไปถึงขั้นที่หกอวัยวะภายในแข็งแกร่งขั้นสุดยอดเรียบร้อยแล้ว ย่อมถือเป็นยอดฝีมือขั้นสูงสุดที่สามารถชะลอความแก่ชราและยับยั้งสภาวะถดถอยของ习武之人ยามที่อายุมากขึ้นได้อย่างมั่นคง

นี่คือยอดฝีมือระดับแนวหน้าอย่างแท้จริง

ยอดฝีมือประเภทนี้ไม่ได้มีความหวาดกลัวต่อคมมีดดาบหน้าไหน ทว่ากลับต้องมาหวาดกลัวต่อเปลวไฟร้อนแรงมหาศาลในครานี้

เพลิงไหม้ครั้งใหญ่ระลอกหนึ่ง

ทำเอาในใจของเขาเกิดความหวาดกลัวขึ้นมาจนได้

ที่ด้านข้างของซาทลายฟ้า บุตรชายคนโตซาพลิกวารีขมวดคิ้วแน่น

"คนกลุ่มนั้นปั่นหัวตระกูลเหลยจนหาความสงบสุขไม่ได้ แข็งแกร่งจนไม่มีสิ่งใดให้ต้องหวาดกลัว ป่าวประกาศชัดเจนว่าไร้ซึ่งความเกรงกลัวกฎเกณฑ์หน้าไหน พละกำลังบารมีที่พวกมันมีอยู่ล้นพ้นในเวลานี้ ตามที่ข้ามองดู คาดว่าน่าจะเป็นเพราะความลึกลับซับซ้อนขององค์กร และความจงรักภักดีสุดชีวิตของพวกสมาชิกข้างในนั่นเองขอรับ"

เรื่องนี้ใครบ้างล่ะจะไม่รู้แจ้งเห็นจริง!

หากสืบรู้แน่ชัดว่าคนที่ลงมือเป็นใคร

ต่อให้จะเป็นถึงหนึ่งในหกสำนักใหญ่แห่งแคว้นต้าเยี่ยนอย่างพรรคอีกาซันที่ตั้งอยู่ภายในมณฑลเจียวจี หากพวกมันกล้าดีมาลงมือทำเรื่องราวระยำแบบนี้ พรรคทลายฟ้าก็ย่อมต้องออกไปเปิดฉากล้างแค้นตลบหลังแน่นอน—

ฉากหน้าสู้ไม่ได้งั้นรึ

แล้วอุบายการล้างแค้นแบบเดียวกันจะทำไม่เป็นหรืออย่างไรกันล่ะ

แกมาเผาประตูสำนักของฉันได้ ฉันก็ย่อมไปเผาประตูสำนักของแกได้เหมือนกัน

แกมาลอบฆ่าศิษย์ของฉันได้ ฉันก็ย่อมไปลอบฆ่าศิษย์ของแกได้เช่นเดียวกัน

อย่างดีที่สุดก็แค่สู้กันจนพังพินาศย่อยยับไปทั้งสองฝ่าย

ลำพังแค่ฝีมือของซาทลายฟ้าเพียงคนเดียว ฝีมือสูงส่งเหนือชั้น โดดเด่น 자유ย่างกรายไร้ร่องรอย ย่อมสามารถแฝงตัวเข้าไปป่วนพรรคอีกาซันจนพังพินาศไร้ซึ่งความสงบสุขได้อย่างง่ายดายแล้ว

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลยว่าพรรคทลายฟ้าไม่ได้มี ยอดฝีมือระดับสูง เพียงแค่คนเดียวเสียหน่อย

เพราะฉะนั้น จึงไม่มีอะไรให้ต้องหวาดกลัว

ทว่าคู่ต่อสู้ที่ต้องเผชิญพบเจอในคราวนี้กลับไม่ได้ปรากฏตัวออกมาให้เห็นอย่างเปิดเผยในโลกแจ้ง พวกมันพรางตัวซุกซ่อนอยู่ลึกล้ำเกินไป

"ไอ้คนที่เรียกตัวเองว่าเป็นท่านทูตคนนั้น ต่อให้จะโดนพวกเรางัดเอาทัณฑ์ทรมานอันแสนโหดเหี้ยมมาระดมทุบซ้อมจนขาดใจตายคาที่ ทว่ามันกลับกัดฟันแน่นปิดปากเงียบสนิท ไม่ยอมเปิดปากพูดจาบอกเล่าเรื่องราวความลับออกมาเลยแม้แต่คำเดียว"

"อันที่จริงขอเพียงพวกเราสามารถจับกุมตัวพวกสมาชิกระดับกลางหรือระดับล่างมาได้สักสองสามคน ลงมือเค้นคอเปิดปากพวกมันสืบหาความลับให้ได้ว่า ตกลงแล้วตัวการใหญ่ที่คอยบงการอยู่เบื้องหลังมีรากฐานความเป็นมาอย่างไรกันแน่ อาศัยพละกำลังบารมีของพรรคทลายฟ้าของข้า การจะออกหน้าจัดการรับมือย่อมเป็นเรื่องที่ง่ายดายแสนสาหัสขอรับ!"

พรรคทลายฟ้าเปรียบเสมือนกำปั้นเหล็กขนาดใหญ่ยักษ์เท่าผลแตงโม

ทว่าน่าเสียดาย

ยามชักกระบี่กวัดแกว่งมองไปรอบทิศทาง ในใจกลับเกิดแต่ความมืดมนมึนงงทำอะไรไม่ถูก

กำปั้นหมัดม้วนเข้าหากันแน่น ทว่ากลับไม่สามารถสืบหาตัวคนที่จะลงมือซ้อมพบ แล้วต่อให้หมัดนั้นจะมีพละกำลังแกร่งกล้าเลิศเลอขนาดไหน มันจะมีประโยชน์อะไรล่ะ

ตระกูลเหลยตกอยู่ในสภาพติดกับดักในค่ายกลนี้

ในเวลานี้พรรคทลายฟ้าเองก็ตกอยู่ในสภาพการณ์เดียวกัน

เพราะฉะนั้น

ซาพลิกวารีจึงยื่นข้อเสนอประการหนึ่งขึ้นมา "คนกลุ่มนั้นคิดจะข่มขู่กรรโชกพวกเรา แถมยังคิดจะยืมมือพวกเราไปจัดการกับพวกเศษซากที่หลงเหลืออยู่ของตระกูลเหลย ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ไฉนพวกเราไม่ลองเข้าไปปฏิสัมพันธ์พัวพันดูสักหน่อยล่ะขอรับ รอจนกว่าจะได้สัมผัสพัวพันกันมากขึ้น ได้สืบรู้ข้อมูลมากขึ้น จนสามารถเกาะกุมรากฐานเบื้องลึกเบื้องหลังของพวกมันมาไว้ในมือได้สำเร็จ เมื่อถึงเวลานั้นสถานการณ์ย่อมไม่ตกเป็นฝ่ายตั้งรับและเสียเปรียบเช่นนี้อีกต่อไปขอรับ!"

ซาทลายฟ้าพักหน้าเห็นพ้องด้วย

นี่คือนโยบายและคำพูดคำจาของผู้ที่มีความรอบคอบและมองการณ์ไกล ย่อมถือเป็นยอดอุบายที่ดีที่สุดในเวลานี้

ซาทลายฟ้ากำลังจะตบโต๊ะตัดสินใจเด็ดขาด ทว่าจู่ๆ ก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ "ทว่าท่านทูตคนนั้นได้ขาดใจตายไปเรียบร้อยแล้ว จะทำอย่างไรดีล่ะ"

คำพูดไม่ทันขาดคำ

ที่ด้านนอกก็มีรายงานด่วนพุ่งทะยานเข้ามาทันที—

"เรียนท่านเจ้าสำนัก ที่บริเวณตีนเขามีคนผู้หนึ่งอ้างตัวว่าเป็น ทูตพิเศษผู้ปิดฉากตระกูลเหลยและผู้วางเพลิงสามสำนักใหญ่ บัดนี้ลากเอาศีรษะของศิษย์ในสำนักพวกเราจำนวนสิบหัวเดินทางมาขอพบท่านเจ้าสำนัก เพื่อร้องขอให้ท่านเจ้าสำนักออกหน้ามาเจรจาความด้วยขอรับ!"

ไอ้คนสารเลว!

มันจะวางอำนาจบาตรใหญ่เกินไปแล้วนะโว้ย!

...

"ซาทลายฟ้า"

"แกฆ่าทูตของข้าไปหนึ่งคน วันนี้ข้าจึงนำศีรษะคนของแกมาคืนให้สิบหัว หวังว่านับจากนี้ไป แกจะคิดอ่านทำสิ่งใดก็รู้จักระมัดระวังคำพูดคำจาและพฤติกรรมของตัวเองไว้บ้าง!"

จั่วจิงประทับร่างอยู่ในตัวของจ้าวสี่สามสาม โยนศีรษะของพวกศิษย์พรรคทลายฟ้าทั้งสิบหัวลงตรงหน้าของซาทลายฟ้าเจ้าสำนักพรรคทลายฟ้าทันที

หนังตาของซาทลายฟ้ากระตุกขึ้นมาครามครัน

ตัวเขาอยู่เหนือชั้นสูงส่ง ย่อมไม่มีทางทำความรู้จักกับพวกศิษย์ระดับล่างสิบคนที่อยู่บริเวณตีนเขาอยู่แล้ว ทว่าซาพลิกวารีกลับจำได้แม่นยำ ในจำนวนนั้นถึงขั้นมีศิษย์เอกที่เขาภาคภูมิใจที่สุดรวมอยู่ด้วยคนหนึ่ง อายุอานามเพิ่งจะล่วงเลยผ่านวัยยี่สิบปีไปหยกๆ ทว่ากลับบรรลุวิชาขีดขั้นที่สามรวบรวมกำลังเรียบร้อยแล้ว อนาคตข้างหน้าย่อมมีหนทางก้าวหน้าอย่างไร้ขีดจำกัด

ทว่าในเวลานี้ กลับต้องมากลายเป็นศพไร้หัวไปเสียแล้ว

"ไอ้เด็กเหลือขอ แกกล้าดีอย่างไร!"

ซาพลิกวารีโกรธจัดจนแทบคลั่ง พุ่งทะยานร่างเข้ามาข้างหน้าหมายจะบีบคอปลิดชีพจั่วจิงให้ดับดิ้น

จั่วจิงกลับเอ่ยปากพูดจาด้วยท่าทางราบเรียบไร้ความทุกข์ร้อน "บีบคอข้าหนึ่งหน ข้าก็จะไปฆ่าศิษย์ของแกเพิ่มอีกสิบคน! ทรมานข้าหนึ่งครั้ง ข้าก็จะไปฆ่าคนของแกเพิ่มอีกยี่สิบคน! ปลิดชีพเอาชีวิตข้า ข้าก็จะไปฆ่าคนของแกเพิ่มอีกสามสิบคน!"

เขายิ้มร่าพลางทอดสายตามองดูซาพลิกวารีที่กำลังโกรธจัดจนใบหน้าแทบจะชนกันและจวนเจียนจะจูบกันอยู่รอมร่อ ก่อนจะขยับใบหน้าถอยห่างออกมาด้านหลังเล็กน้อย พลันลอบยิ้ม "หากไม่หวาดกลัวว่าพวกศิษย์ในสำนักจะโดนฆ่าล้างบางจนหมดสิ้น หรือพากันเก็บข้าวของหนีเตลิดเปิดเปิงไปจนหมดสำนัก และหากไม่หวาดกลัวว่าจะต้องก้าวเดินตามรอยความพินาศย่อยยับของหอสำราญหรู่เหมิงโหลวและตระกูลเหลย พวกแกก็ลองลงมือทำเรื่องราวเหลวไหลดูได้เลย ข้าไม่มีสิ่งใดให้ต้องหวาดกลัวอยู่แล้ว"

จั่วจิงหงายฝ่ามือแสดงท่าทางไม่ใส่ใจใยดีอะไรทั้งนั้น ในเมื่อเขาใจกล้าเดินทางมาถึงที่นี่ ย่อมต้องสละชีวิตความตายเอาไว้เบื้องหลังตั้งนานแล้ว ซึ่งรวมถึงเรื่องทัณฑ์ทรมานอันแสนโหดเหี้ยม หรืออุบายใช้สาวงามมาล่อลวงสารพัดรูปแบบ ตัวเขาก็ไม่ได้มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย

ประทับร่างในตัวนักรบเดนตาย ย่อมมีพละกำลังบารมีแกร่งกล้าเหนือชั้นขนาดนี้แหละ!

ซาพลิกวารีโกรธจัดจนใบหน้าแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ ทว่าตัวเขาในเวลานี้กลับไม่กล้าลงมือทำอะไรเลยจริงๆ

ที่ด้านข้าง

ซาทลายฟ้าเอ่ยปากพูดเสียงเข้ม "ตกลงแล้วพวกเจ้าเป็นใครกันแน่ พรรคทลายฟ้าของข้ากับพวกเจ้าไม่เคยมีความแค้นเคืองอะไรกันมาก่อน เหตุใดต้องมาบีบคั้นคอยจองเวรกันถึงขนาดนี้ด้วยฮะ"

ใครบอกว่าไม่เคยมีความแค้นเคืองกันมาก่อนล่ะ

เพียงแต่ฉันไม่ยอมบอกออกไปเฉยๆ ว่าตกลงแล้วมีความแค้นเคืองเรื่องอะไรกันแน่ต่างหากล่ะ

จั่วจิงยังคงยึดมั่นในนโยบายและเคล็ดลับวิชาในการเจรจาต่อรองตามรูปแบบของตนเองอยู่เสมอ—

ทำตัวเป็นคนหูหนวกฟังคนอื่นพูดไม่เข้าใจ

เอาแต่ก้มหน้าก้มตาพูดเรื่องของตัวเองออกไปอย่างเดียว

เขาไม่สนใจใยดีต่อท่าทางหรือคำพูดคำจาของสองพ่อลูกตระกูลซาเลยสักนิด เอาแต่เปิดปากพูดเรื่องของตัวเองต่อไปหน้าตาเฉย "ภารกิจสามประการก่อนหน้านี้ไม่มีการเปลี่ยนแปลง พวกแกไม่รีบร้อน พวกข้าเองก็ไม่รีบร้อนเหมือนกัน เอาเป็นว่าหลังจากนี้ไปในแต่ละวันข้าก็จะส่งคนออกไปดักลอบฆ่าพวกศิษย์พรรคทลายฟ้าของแกวันละสองสามคน มีคนให้ฆ่าก็ฆ่าไป หากวันไหนไม่มีคนให้ฆ่าก็จะสะสมยอดจำนวนรายชื่อเอาไว้ก่อนแล้วค่อยมาตามฆ่าล้างแค้นทบต้นทบดอกในภายหลัง ยิ่งยืดเวลาออกไปนานเท่าไหร่ จำนวนคนที่ต้องโดนฆ่าตายก็ย่อมต้องมากขึ้นเท่านั้น"

แนวทางการทำงานของจั่วจิงช่างเรียบง่ายและดุดันรุนแรงเหนือคณา—

ไม่ยอมฟังคำสั่งงั้นรึ

เช่นนั้นก็ต้องฆ่าทิ้งสถานเดียว!

พรรคทลายฟ้าที่ไม่ยอมสยบเชื่อฟัง ต่อให้จะมีกำลังคนมากมายขนาดไหนก็ไม่มีประโยชน์อะไร สู้ระดมฆ่าฟันไปเรื่อยๆ จนระบบพังพินาศจนต้องล้มละลายล่มสลายลงไปจนหมดสิ้น ไม่หลงเหลือรอดชีวิตเลยแม้แต่คนเดียว ในใจของเขาก็ย่อมไม่มีความรู้สึกเสียดายหรือสงสารเลยสักกึ่งหยด ในเมื่อไม่สามารถนำมาหักใช้งานเป็นพวกของตัวเองได้สำเร็จ แแถมยังเป็นถึงศัตรูคู่อาฆาตเหมือนกันอีกด้วย

ก็แค่ลงมือฆ่าทิ้งไปซะสิ!

ไม่ได้มีอะไรเสียหายเลยสักนิด!

ทว่าพรรคทลายฟ้าย่อมไม่สามารถทนทานรับมือกับวิกฤตการณ์ร้ายแรงเช่นนี้ได้แน่นอน

ซาพลิกวารีระงับอารมณ์ความโกรธแค้นในใจลงตั้งนานแล้ว เขาคอยส่งสัญญาณสายตาไปให้ผู้เป็นบิดา

ซาทลายฟ้าเข้าใจความหมายทันที จึงคอยสะกดกลั้นอารมณ์ความโกรธแค้นในใจลงไปเช่นเดียวกัน ก่อนจะเอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "ภารกิจทั้งสามประการนั้น พวกเรายอมรับทำ!"

จั่วจิงจนปัญญาจะพูด "ยอมทำตามแต่แรกก็สิ้นเรื่องแล้วไม่ใช่หรืออย่างไรกันล่ะ"

ชอบหาเรื่องทำเรื่องราวให้ยุ่งยากเยิ่นเย้อเสียเวลาแท้ๆ

ทว่าเรื่องราวในครานี้ยังไม่จบลงเพียงเท่านี้ "นอกเหนือจากนี้ จงจัดส่งยอดฝีมือระดับแนวหน้ามาให้ข้าใช้งานเพิ่มอีกหนึ่งร้อยคน ข้าจะบอกสัดส่วนการจัดวางกำลังคนให้ฟัง ขีดขั้นที่ห้าอย่างน้อยที่สุดต้องมีสองคน ขีดขั้นที่สี่อย่างน้อยที่สุดต้องมียี่สิบคน ส่วนกำลังคนที่หลงเหลืออยู่ทั้งหมดอย่างน้อยที่สุดต้องบรรลุวิชาขีดขั้นที่สามขึ้นไปทุกคน"

คิดจะทำอะไรกันแน่

ซาพลิกวารีตกใจเป็นล้นพ้น

หรือว่าคนกลุ่มนี้ตั้งใจจะใช้อุบายวางแผนล่อลวงรวบยอดฝีมือระดับสูงของพรรคทลายฟ้าไปฆ่าล้างบางให้หมดสิ้นในคราวเดียวงั้นรึ

"ดูพวกแกทำท่าทางตกอกตกใจเข้าสิ!"

จั่วจิงเอ่ยปากพูดจาปลอบประโลมให้สองพ่อลูกคลายความกังวลใจ "ตระกูลเหลยยังคงมีพวกเศษซากมลทินหลงเหลืออยู่คอยป่วนทำลายไม่ยอมเลิกรา คราวนี้ข้าจึงเปิดโอกาสให้พวกแกได้สร้างความดีความชอบเพื่อชดเชยความผิด ร่วมแรงร่วมใจประสานงานกับพรรคตานหยางและพรรคเทพกายา ช่วยกันรวบรวมยอดฝีมือระดับแนวหน้ามาให้ครบสามร้อยคน แล้วเดินทางออกไปกวาดล้างทำลายล้างพวกเศษซากตระกูลเหลยเหล่านั้นให้สิ้นซากซะ!"

ยืมดาบฆ่าคนงั้นรึ

ครานี้ซาทลายฟ้าพลันเข้าใจแจ้งแทงทะลุหมดสิ้นแล้ว

เพียงแต่ว่า ในโลกหล้าใบนี้ จะมีใครบ้างที่มีปัญญายืมดาบไปใช้งานด้วยท่าทางวางอำนาจบาตรใหญ่ดุดันรุนแรงขนาดนี้กันเชียว!

...

จบตอน